zondag 16 juli 2017

Tropisch Carnaval.


Ik twijfel of ik dit jaar ga.
Vorig jaar heb ik een prachtige reportage gemaakt, al zeg ik het zelf.
Maar elk jaar?
Dan wordt het saai of een verplichting.
Daar heb ik geen zin in.
Ik sla een jaartje over.
Deze foto is dus van 2016.
Het is altijd wachten wanneer de stoet begint.
Ik sta dan op het Eendrachtsplein en daar is het niet zó druk.
Tenminste vergelijking  met de binnenstad.
Dus dan zet ik een aantal mede-wachtende op de gevoelige plaat. 


vrijdag 14 juli 2017

Tja.


Ik heb een heel oud mobieltje. Echt oud. Een Nokia 6600i. Daarmee kan ik werken. Ik heb wel een paar smart phones gekocht omdat ik mee wil met de vaart der volkeren. Dat was geen succes om het kort neer te schrijven. Dat heb ik nu eenmaal. Hoe meer ik met een apparaat kan doen hoe eerder ik verdwaal. Nu ga ik eindelijk mijn mobiel behoorlijk instellen. Op advies van Roen mijn Nokia gedownload. Verbindingssnoertje opgezocht en vastgezet. Hij vind het onprettig om met zijn grote vingers aan de kleine knopjes te werken. Friemelen dus. Maar de verbinding kwam niet tot stand. Ook zijn mijn vingers smaller. Dus leggen ik me er bij neer dat alles via het mobieltje gaat werken. Ik sta niet bekend voor mijn geduld naast dit alles en ik wil nog meer leren. Dit leg ik later wel uit.

donderdag 13 juli 2017

Freakshow in Portugal

Het buurtfeest in Costa da Caparica was al een tijdje gaande voordat we het opmerkten. We hadden met de hele familie gegeten in een buurtrestaurant. Voldaan en nagenietend van de gezelligheid ging iedereen zijns weegs. Toen we in het vallend duister, via een schilderachtige kade, naar de auto liepen hoorde ik in de verte een zanger en dacht: is dat een plaatje van Julio Iglesias of niet en kàn dat wel, een Spaanse zanger in Portugal. ‘Nee joh,’ zei Marian, ‘dat is live, een feest of zo. Muziek op het plein, Portugeese style.’ Onze nieuwsgierigheid was gewekt. Als door sirenen gelokt volgden we door smalle straatjes het muziekspoor en kwamen terecht in een fantastische party waar volwassenen, kinderen en honden aan het feesten waren. Het leek op een Fellinifilm, hoewel, in een film zou je zoveel malle Pietjes vergezocht vinden. Er was duidelijk een overschot aan zonderlingen, zwakbegaafden en dorpsgekken. En onder de andere mensen was een indrukwekkende hoeveelheid onderbeten, overbeten, lelijke koppen en dwerggroei te zien. Ofschoon Costa da Caparica op een steenworp afstand van Lissabon ligt – de Taag over, langs Cristo Rei en je bent er – heeft inteelt er lelijk huisgehouden.
Er was een geïmproviseerde bar, een oud-Portugeesche gebakkraam en een podium waar drie dikke, somber kijkende, besnorde mannen liedjes de zoelte instuurden, volmaakt passend bij de fantastische zomeravond. Een mengeling van Juan Luis Guerra, Rowan Hèze en Los Lobos. Maar dan in het Portugees. Het eerste dat we zagen was, op zuidelijke klanken, een countrylinedance die zo perfect werd uitgevoerd dat daar wel repetitie aan vooraf móest zijn gegaan maar het was duidelijk geen uitvoering want iedereen had gewone kleren aan. Een reus met een half gebit en een wijnvlek die een groot deel van zijn gezicht besloeg, deed alles precies verkeerd en botste steeds tegen de anderen aan. Toch werd niemand kwaad. Naast de line stond een jongentje van een jaar of tien aandachtig mee te dansen. Een kleuter gooide ritmisch op de muziek steeds haar knuffel de lucht in en ving hem op. De band speelde onvermoeibaar door. De muzikanten zongen om beurten, alle drie even goed. Na de linedance werd er ‘gewoon’ gedanst. Los en in salsastijl. Vaak vrouwen met elkaar. De meesten waren op hun paasbest, in trevira jurken en uitbundige tatoeages uitgedost. Ze dansten goed, soepel in de heupen, tikje uitdagend. Hoewel er alleen plaatselijke Portugezen waren, voelden wij ons welkom. Na een tijdje voegde mijn knappe zoon en zijn beeldschone vriendin, ook gelokt door de authentieke klanken, zich bij ons. Geprikkeld door de ritmische muziek waagden zij een dansje en zo voegden ze een grappig contrast toe aan dit schilderachtige plaatje.


Laaglander




woensdag 12 juli 2017

Zoekt en gij zult vinden,


Ik ontving vandaag een nieuw litterair meesterwerk van onze onvolprezen Laaglander.
Het vertelt over zijn vakantie ervaringen in Portugal
Over line dansers, Fellini figuren en zangers.
Verder ga ik niets verklappen.
Wij hebben een afspraak, hij en ik,
Hij schrijft de stukje en ik zoek de plaatjes.
Normaliter: No problem.
Maar nu?
De steekwoorden die ik anders gebruik zagen geen hout.
Lijken niet op van wat ik zoek.
Ga even ver kijken op Google afbeeldingen.
Dus: jullie moeten even in spanning afwachten op de traktatie van Laaglander.



dinsdag 11 juli 2017

Alweer!



Alweer wat?
Nee toch!
Ja, alweer een nieuwe specialist.
Dokter nummer 10.
Wegens blijvende kortademigheid gaan we samen naar een nieuwe specialist: de long arts.
Er is al een longfoto gemaakt.
Vanwege een onduidelijke plek gaat er verder onderzocht worden.
Een ct scan en blaastest.
Weer een uitbreiding van onze woordenschat.
Weer wachten.


maandag 10 juli 2017

Warmte


Door die warmte raak in mijn inspiratie kwijt.
Leef weer in overlevingsmood
Deze is ook uit ons archief
En oh, wat hebben we soms mooie uitzichten

donderdag 6 juli 2017

Vandaag


Waarin een museumbezoekje een, bijna, wereldreis, werd.
Ik had een museumjaarkaart aangeschaft en bedacht me, daar ga ik vandaag gebruik van maken.
Er is een soort Museumplein in Rotterdam op het Eendrachtsplein.
Dat wist ik.
Dus daar stapte ik uit de metro, liep naar boven en wat nu?
Ach, die huisjes ken ik al. Witte decor huizen.
Liep het plein op. Dat word ook al verbouwd.
Geen enkel verwijsbord te vinden.
Vroeg aan een inboorling waar de kunsthal te vinden is.
Ze vertelde me de weg, toch was het even zoeken want daar is ook een soort park.
Eindelijk, gevonden. Maar nu. Waar is de ingang?
Gelukkig hier.
Checkte in en ging alles bekijken.
Eerst was er een foto expositie.
Hé? Dit is toch het foto museum niet?
Het waren foto's van Robert Mapplethorn. Nooit van gehoord. Portret foto's. Ik was er niet weg van alhoewel hij de hemel in werd geprezen.
Zijn bloemenportretten: prachtig.
Daarna naar een of ander deel waar er cursussen werd gegeven?
Voor de rest was het museum gesloten. In september komt er weer iets nieuws.
Mopperend ging ik naar buiten. Dat hadden ze beneden kunnen vermelden.
Toen naar Museum Booymans van Beuningen gegaan waar de ingang ook wat lastig te vinden is.
Dit is een echt museum. Ben niet naar de tentoonstellingen geweest maar beneden naar gekloste of geborduurde kant gekeken. Ze hebben een hele collectie van die momenteel wordt uitgezocht.
Ook een afdeling van design door de eeuwen heen.
Ik hou hiervan en toen wilde ik naar huis.
Ging rechtsaf langs een beeldwerk van Picasso en ging lopen. Ik dacht dat ik wist waar ik heen ging. Niet dus. Ik ging een paar keer links en hoera: de Witte de Withstraat. Die ken ik. Deze volgde ik en wat zag ik toen? Dat beeld van Picasso weer. Draaide me om en kwam later bij het Erasmusbrug. Daar wil ik niet zijn! God zij dank, daar is de metrohalte. Eendrachtsplein! Naar huis. Ik was bek af. Vertelde mijn avontuur aan Jeroen en die kwam niet bij van het lachen. Heb ik wel eens geschreven dat ik een kei ben in het verdwalen?



woensdag 5 juli 2017

Waar blijft de tijd?

Mijn broertjes.
Door inkrimping van ons leefgebied.
Hoe bedoel je?
Oké!
Doordat 't uithoudingsvermogen verkleind is gaan we er niet zo vaak meer uit.
We moeten het zogezegd in onze omgeving zoeken.
Een mens is creatief.
Ik kijk nu regelmatig in ons fotoarchief.
Het verleden wordt door andere ogen bekeken
Was ik dit? Zijn zij dat?
Wat ging de tijd toen oneindig traag.
Nu: Na het opstaan, gapen, ontbijten enz. en het is bijna alweer avond.
De voorgenomen klusjes gaan niet door.
Zoef, zei de bekende haas.
Een door mij geliefde zangeres, Sandy Dennie zong er al over en er zijn vele covers van gemaakt.
Zij blijft de beste!




zondag 2 juli 2017

Een heerlijke zondagochtend

Mijn boxjes neuriën zachte jazzmuziek
Traktatie van You Tube.
Een vers gezet bakkie koffie voor mijn neus
Meisje laat Jeroen uit.
Ik schrijf dit stukje nadat ik de katten eten heb gegeven,
Strakjes na het douchen en thuiskomst van bovengenoemde
Een kopje thee
Brunchen
Dan is het weer voorbij


Deze heerlijk zondagochtend.

vrijdag 30 juni 2017

Inhaalslag.


We hebben een kleine keuken. Echt klein!
Wanneer we samen koken, dansen we de pas de deux.
Maar toch, het is een keukentje met alles erop en eraan.
Ik heb het voor elkaar gekregen, met trots om voor 15 man of meer te koken tijdens de kerstdagen.
Merkend dat ik weer tot het land der levenden behoor kijk ik om me heen.
Wat ik zie bevalt me totaal niet.
Het wordt tijd voor veranderingen.
De afgelopen tijd had ik door mijn depri aanval een tunnelvisie ontwikkeld.
Iedereen die dit heeft meegemaakt herkent dit.
Dus, maak ik een inhaalslag en telkens wanneer Jeroen met Meisje naar het Sterrenbos gaan neem ik een aantal kastjes onderhanden.
Langzamerhand word ons huis ons thuis weer.
Het geeft een gevoel van Trots !!


donderdag 29 juni 2017

Stilte.


Ik ben aan het malen, piekeren
Weet absoluut niet wat er mee moet en kan doen.
Jeroen is nu al jaren aan het tobben met zijn gezondheid
Hij is nu een chrono patiënt geworden.
Eerst de spierziekte, dan de kanker, dan de schildklier problemen, hartproblemen en nu, vrezen we gaan de longen meedoen.
We hebben een afspraak met de longarts.
Ergens in augustus krijgt hij een pacemaker en de elektrovoorziening van zijn hart wordt stilgezet.
Moe blijft hij maar door dit alles slijt zijn hart té hard.
In crisistijden, dan staat iedereen aan je zijde.
Telefoontjes, kaartjes, bloemen: daar wordt dan kwistig mee gestrooid.
We voelden ons gesteund.
Zelfs de vrucht mijner schoot was direct aanwezig.
Maar nu; Stilte.
Bel ons wanneer je ons nodig heb, wordt er dan gezegd.
Toch, op den duur wordt dit moeilijker
Voel me een zeur, een aansteller.
Zie mijn mannetje verslechteren, want alles gaat niet in zijn koude kleren zitten.
Dus na een telefoongesprek waarin ik me eventjes gesteund voel, is er weer die stilte.
We moeten het blijkbaar met z'n tweeën rooien en soms alleen.
Dan voelen we ons eenzaam en wordt het vechten héél moeilijk en vragen ons dan af, waarom?
Wat hebben we fout gedaan?




Kroeggesprek.


Waar kom je vandaan?
Uit Turkije.
Zó, na zo'n lange reis zit je hier, fris en monter?
Oh, ik kom uit Spijkenisse.
Ah.


dinsdag 27 juni 2017

Twisted Sifter


Gekopieerd uit de nieuwsbrief van Twisted Sifter.
Is dit mooi of is dit mooi.
Zij hebben vaak dit soort juweeltjes in hun bestand
Dus, is het de moeite waard je te abonneren op hun nieuwsbrief.

zondag 25 juni 2017

Veranderingen.



Zapte langs mijn jeugdfoto's.
Herkende mezelf wel en niet
Woonde hier nog in Zevenaar.
Mijn vader was sportief.
Ik lijkt totaal niet op hem op dat gebied.
Ik ben totaal niet sportief.
Hij zwom, roeide, reed zijn motor en uiteraard auto's
Hier zit ik op de motor van mijn vader voor de slagerij waar hij de regie voerde.
Ze stonden samen in de zaak, maar zij was niet gelijkwaardig, alhoewel zij net zo hard werkte als hij
De goede oude tijd waar nu zo naar gesmacht wordt door mensen die veel later geboren zijn.
Toen er nog niet al te veel immigranten en gastarbeiders in ons kikkerlandje woonden.


donderdag 22 juni 2017

Zomertijd op z'n ergst.


Wat haat ik dit weer.
Ik leef zuiver op overlevingsstrategie.
In den ochtend doe ik al het noodzakelijkst.
Roen gaat samen met Meisje naar het Sterrebos
Het is dan nog goed uit te houden.
's Middags is het mijn beurt
Voor de rest luister en kijk ik goed naar de katten
Zij weten hoe het hoort
Zo min mogelijk bewegen
Dit is een oude foto
Parijs 1975
Centre Pompidou was net geopend, volgens mij
Ik hield toen al van het lijnenspel.
Heel veel sterkte toegewenst aan diegene die ook onder de hitte lijden.

Bedenk: Ook dit gaat voorbij!

maandag 19 juni 2017

Terwijl


Terwijl mijn hersens langzaam gaar bubbelen in mijn pan
Zoek ik naar het strijkijzer;
Hoe ging dat ook al weer? Foto's bewerken en archiveren.
Ingang vinden in Spottyfy.
Alles gaat fout
Dus:
Luister ik naar muziek via You Tube
Schrijf dit stukje
Speel domme spelletjes.
Wachtend op Jeroen
Mijn eeuwige wegwijzer.
Hoera!
Daar is die.
Met 't strijkijzer!!
Ga toch niet strijken

Morgen is er weer een dag. 

vrijdag 16 juni 2017

Reclame



Denken jullie dat ik bovenstaand schilderij zomaar uit de losse pols creëerde?
Niet dus.
Jaren lang loop ik onder de bezielende leiding van de docent Nico Scherpenzeel mijn kunstenaarschap te verbeteren.
Hij benadrukt wat er goed is in mijn werkstukken
Laat ons allemaal experimenteren met de door ons gekozen medium.
Geeft ons een opdracht in de vorm van een gedicht, lied of tekst om de komende 3 maanden mee te worstelen.
Was een keertje ziek en de vervanger was eerst even stil want we gingen allemaal onze eigen weg en zaten niet te wachten op de een of ander opdracht.
Wij zijn een stelletje anarchisten.
Dus, voel je je aangesproken?
Op 10 september is er een open dag.
Kijk op de site of kom binnen.


donderdag 15 juni 2017

Mijn 1ste zelfgemaakt schilderij.


Het werd me aangereikt
Een wat beschadigd leeg canvas.
Doe er wat mee, klonk de uitnodiging.
FF denken, zocht een oude foto en Jeroen drukte die af.
Gewapend met kwasten en verf ging ik aan de slag
Schilderde 3 banen, 2x rood en 1x blauw.
Dacht dit word niks
Op een avond had ik te weinig materialen bij me door een inschattingsfout
Nam de foto ter hand.
Bietste kwasten en verf, zwart en wit
Dit is het resultaat
Mijn 1ste zelfgemaakt schilderij en warempel het lijkt ergens op!

woensdag 14 juni 2017

Droom.


Vannacht droomde ik mijn droom
Ik trok mijn skinny pants aan en een prachtige haltertop
Ging voor de grote spiegel staan
En riep!
Hier is zij
Wonderwoman!

Ik zag er perfect uit.

dinsdag 13 juni 2017

De dinsdagmiddagbuit.


Dat woord bestaat niet, hoor ik Jeroen zeggen.
Welles! Nietes!
Waarom?
Omdat ik het zeg.
Wat is de buit?
Ik ging naar de markt en nam mee:
2 mango's
1 kg. Kersen
5 avocado's
6oo gr.kippenvleugels en 1 maïskippenbout
Zoete gatenkaas en ananas/gemberkaas
Thaise basilicum en een pot gewone basilicum
Een bosje koriander en een bosje munt.

De buit is dus binnen en voorlopig hebben gaan we geen honger lijden.

maandag 12 juni 2017

Oude vakantiefoto


Berlijn 2004
Nog niet opgeknapt
Sjabbie sjiek zoals we nu noemen
Hier hou ik van

Zie de geschiedenis van de muren druipen

zondag 11 juni 2017

Gemakkelijk

AS woensdag, de laatste cursusdag van het seizoen.
Wordt leuk: hapje en drankje, de ezels staan in een cirkel.
Gezamenlijk schilderen.
Eerst op een doek daarna doorschuiven naar je buur en verdergaan met zijn deel dit doen we allemaal
Dit is voor mij het laatst gedaan in 2011 en Jeroen was de fotograaf.
De foto's staan nu op de harde externe schijf en ik beloofde R. deze naar hem te mailen.
Foto's op de schijf gevonden
Ging naar mijn mail bestand en prompt herkende hij mij niet meer.
Zochten toen naar mijn wachtwoord en wat heb ik er veel,
Vond er een maar het bestand was leeg.
Later toch gevonden.
De map van SKVR 2011 is toch heel erg groot en dus is er de vraag hoe deze in de mail te proppen.
Jeroen dacht dit bestand staat toch op Facebook.
Helaas, deze bewaart alles tot 5 jaar geleden.
We hebben nu de keuze
Of alles in delen te versturen of een nieuw FB map te plaatsen en hem een link te mailen.
WE beraden ons verder.
Allen schilderden we niet op doeken maar op een hele grote muur.



vrijdag 9 juni 2017

Wat is wijsheid.

Een veel gestelde vraag.
Zwijgen of praten
Blijven of weggaan
Schreeuwen of fluisteren
Doen of laten

Vaak weet ik het niet.
Neem nu vriendschap
Ik dacht het te weten
Mensen met een gemeenschappelijk geweten
Gedeelde ervaringen
Lief en leed delen, zo luidt een cliché.
Bij hen thuis zijn
Geen plichtplegingen
Het er mogen zijn
Samen zwijgen of praten
Doen of laten

En dan

Zijn ze weg
Zonder een woord
Geen ruzie of onenigheid
Blijkt dat ik toch anders ben dan ze dachten?
Geen vragen, nieuwsgierigheid
Totaal niets.

Dan sta ik met lege handen
Het niet weten, daar word ik gek van
Wat moet ik dan doen?

Zwijgen of praten
Blijven of weggaan
Schreeuwen of fluisteren
Doen of laten.



woensdag 7 juni 2017

Zoekt

en gij zult vinden.
Gevederde woorden
Was mijn mobiel kwijt
Een ouwetje en dus niet kapot te krijgen
Mijn Nokia
We hebben een nieuwe provider
Eerst hadden we onbeperkt bellen op ons vaste toestel en nu niet meer
Alsof Ben het had gehoord kreeg ik de aanbieding om onbeperkt te mogen bellen voor een laag bedrag
Nemen dus!
Alleen was mijn mobiel ineens weg.
Het hele huis werd afgestroopt en Jeroen ging zelfs naar de winkel, samen met Meisje kwamen ze druipnat thuis.
Hij ging dus weer langs mijn tassenverzameling langs en voila;
Mijn Nokia, die nu weer aan het Electra zijn accu aan het vollopen is.
Home sweet home, horen we het zachtjes zoemen.
Blij dat ik ben.




dinsdag 6 juni 2017

Langzaamaan


Sta ik weer een beetje open voor de wereld
Zie ik de mensen om me heen
Beginnen de woorden zich aaneen te rijgen tot..
Zijn mijn tenen niet meer zó lang.
Word ik wat aardiger
Ben aan het bijkomen van een ernstige depri-aanval
Dat is lang geleden dat ik met mezelf aan het worstelen ben
Logisch, wordt mij verteld door mensen die ook het een en ander achter de kiezen hebben
Die ook geen ongeschreven blaadje zijn.
Wees wat lief voor jezelf.
Kijk wat je de laatste jaren hebt meegemaakt samen met je lief.
Dus verhoogde ik mijn medicatie onder begeleiding van de huisarts en wachtte tot het ging werken.
Zette alles stil.
Behalve de Wereldwinkel en de SKVR
Ging letten om mijn ademhaling, kijken langs de voorbij vliegende vogels en vroeg héél veel knuffels van mijn lief

Langzaamaan word ik van mens tot Els.

vrijdag 19 mei 2017

Geluksdag



Geluksdag

Zomer! Op naar de skiberg, Bergschenhoek. We trainen voor de Rotterdam marathon. In de zomer trainen voor een evenement in april mag vroeg lijken, maar als je een marathon voor het eerst loopt, zoals mijn zoons, vereist dat een lange, serieuze voorbereiding. En serieus is deze training.
We volgen een lang mountainbikepad. Het strekt zich uit over het hele recreatiegebied. Kronkelend, klimmend en dalend, door dichte bosjes en over de boomloze flanken van die vermaledijde skiberg, door de kunstmatige Ardennen - the Dutch mountains. Zweet bijt in mijn ogen. De hete lucht lijkt stil om me heen te blijven, met me mee te gaan. Wolken insectjes stalken me. Ik houd mijn blik strak op het smalle, ruwe pad gericht. Een moment van onoplettendheid en je ligt op je gelaat. Voor me uit zwoegen Koen en Mick. We zijn verbonden door een bloedband, toch kan ik ze slechts met pijn bijhouden. Af en toe moeten we het pad af voor een fietser. In de verte zweeft een roofvogel stil in de lucht. De geur van rijpe bramen en stinkende berenklauw is bedwelmend. Het is fijn en het doet pijn. Seksvrij masochisme.
Aan het eind van de lijdensweg wacht een beloning: de Rotte. Een smalle brug over de rivier verbindt Rotterdam met Bergschenhoek. Als het warm is hangen daar, naar oud-Hollands gebruik, jongeren. Rokend, energydrinks drinkend en zwemmend. Dat gaan wij ook doen. Althans, zwemmen. Ik maak aanstalten om van de brug af te duiken. Een hangjongere vertelt me dat ik beter de andere leuning kan nemen, omdat het daar dieper is. Een meisje zegt: 'hé, die opa doet ook mee!' Ze zijn soms best aardig, die gasten. Mick en ik duiken vanaf de goede kant de Rotte in. Gealarmeerd door gruwelverhalen over scheepswrakken, winkelwagentjes en ouwe ijskasten, duikt Koen liever niet met zijn hoofd naar beneden. Hij springt. Iemand moet het verstandigst zijn. Het koele water is weldadig. In een klap is alle vermoeidheid omgezet is welbehagen.

Op het moment dat we een eindje bij de brug vandaan zijn gezwommen stopt een patrouillewagen en arriveren de veldwachters Bromsnor en Flipse. Hoe graag hadden ze gezegd: 'Op heterdaad, het spel is uit, jullie zijn er gloeiend bij!' Maar het is mijn geluksdag, niet de hunne. 

Laaglander

zondag 16 april 2017

9 april 2017, de marathon van Rotterdam


Altijd is de dag van de marathon de warmste van het jaar, tot dan toe. Pure magie. Dit jaar is het niet anders. Ingebed in donkere, koude dagen is 9 april een kraakheldere, zonnige, warme dag. Niet ideaal voor de lopers, maar wel voor de toeschouwers.
Ik loop die marathon voor de tweeëntwintigste keer. Nooit heb ik mijn kinderen onder druk gezet mee te doen maar spontaan willen mijn jongens de marathon ook lopen. Mick van 35 en Koen van 21. Dat maakt het extra bijzonder voor mij en hun moeders.
De marathon heeft dit jaar zeventienduizend deelnemers. Daarom wordt er in vijf zogenaamde startgolven, met tussenpozen van tien minuten, gestart. Wij zitten in de laatste wave.
We zijn ruim op tijd. Mick vertelt dat hij vrijwel niet heeft geslapen. Hij voelde zich niet nerveus maar hij denkt door teveel suiker in zijn bloed als gevolg van het koolhydraat stapelen. Koen en ik hebben goed geslapen en ontbeten. Ik heb ook nog een fles bietensap proberen te drinken want dat schijnt je zuurstofopnamecapaciteit te verbeteren, maar na een halve fles was ik zo misselijk dat ik de rest maar heb laten staan. Koen begint sowieso niet aan dat soort fratsen.
Voor de start was het best nog koud. Mick liep te rillen in zijn hardloopsetje. Ik had een oud trainingspak aangetrokken, dat ik bij de start gewoon weggooi. Toen ik de warmte van de zon voelde wilde ik het weggooien, maar Miick wilde het de laatste tien minuten nog wel even aan.
Een helikopter cirkelde boven de Coolsingel. Lee Towers zong vanuit een hoogwerker ‘You never walk alone’ en menig traantje werd geplengd.
Toen mocht Ahmed Aboutaleb het kanon afschieten men ging de eerste wave van start
Nadat het eerste startschot geklonken had, schuifelde wij in de massa voetje voor voetje van het Hofplein richting Coolsingel. Wij starten veertig minuten na het eerste startschot. Het was druk en het ging niet al te snel. In het begin, de eerste tien, vijftien minuten is dat wel goed. Rustig inlopen heet dat. Maar de hele marathon moet je je eigenlijk aanpassen aan het tempo van je omgeving, of je moet steeds versnellen, inhouden en tussen mensen door schichten. Allemaal energieverlies. Nee, voor een snelle marathon moet je ergens anders zijn of je moet vooraan starten. Maar dat is nu eenmaal een gegeven. Het mooie van Rotterdam is dat het één groot feest is. Het hele parkoers staan blije, vrolijke mensen je aan te moedigen. Overal staan bandjes, dweilorkesten en deejays. Kinderen met fruit. Picknickers, feestvierders. Rotterdam is een groot feest. Mijn vrouw, mijn ex, mijn dochter - die de kwart marathon had gelopen - mijn kleinkinderen en de partners van mijn kinderen riepen ons toe in Kralingen. De tocht was haast volbracht.
Na de finish wachten wij elkaar op. Koen zag bleek maar had de beproeving goed doorstaan. Mick had het wat moeilijker gehad. Kramp en spierpijn.
Na de marathon was het nog warm in de stad. Het was ontzettend gezellig. De terrassen waren overvol. Grote glazen bier gleden in dorstige kelen. Menig atleet, de medaille om de nek, zat zijn persoonlijke overwinning te vieren. Mick had te veel spierpijn om te gaan zitten; hij zou niet meer overeind kunnen komen en Koen wilde naar huis. Maar de wandeling naar de metro was sfeervol. Thuis gekomen lieten wij ons in de watten leggen met kip piripiri en veel bier. Dat hadden we nodig én we hadden het verdiend.


Laaglander

donderdag 6 april 2017

Laat de boeren maar dorsen


Te laat, te laat zei Winnetoe. Het vervolg is bekend. Veel zaken zijn te laat, de laatste tijd.
Het is te laat voor de SP en in het bijzonder Emile Roemer. Hij blijft een buschauffeur, weliswaar met meer flair en een betere debattechniek, maar hij kon nooit winnen van Jesse Klaver; en dát was the man to beat, vergeet de anderen, vergeet het partijprogramma. Ronald Meyer had een kans gehad. Maar daar is het nu te laat voor. De PvdA is leeggelopen in GroenLinks, niet in de SP.
Danny Blind, ook te laat. Geen genade. Kop eraf.
Voor Groningen is het te laat. Nu het in puin ligt komt een ‘betere’ regeling, nou ja, beter. Vooral een goeie regeling voor Hans Alders, een hyena wat betreft lucratieve bijbaantjes. Als Nationaal Coördinator Groningen heeft hij de afgelopen twee jaar niet veel voor de Groningers gedaan gekregen. Dus de verwachtingen zijn terecht laag gespannen.
Voor Drake is het te laat. Onherstelbare reputatieschade door arrogantie en minachting van zijn fans.
En voor Pia Dijkstra’s ‘voltooid levenwet’ is het te laat. Het momentum is voorbij. Het CDA, dat zeker aan de regering gaat deelnemen, laat het niet gebeuren. En de doktersvereniging KNMG, die ook al streng is voor zijn leden wat betref euthanasie, ziet er geen heil in en werkt er niet aan mee. De overheid gaat dus niet helpen bij zelfmoord omdat men zich verveeld. Zoek maar een hobby. Of maak er eigenhandig, onbegeleid een eind aan.
Voor Zwarte Piet is het te laat. Voorgoed opgenomen in de smeltkroes der geschiedenis.
En voor mij persoonlijk zijn er veel dingen te laat. Als je vijfenzestig bent is het te laat voor een flitsende carrière, te laat om het kanaal over te zwemmen. De Mount Everest kan je vergeten, rennen met stieren in Pamplona zit er niet meer in. Mooie meiden versieren, te laat. Een nieuw persoonlijk record op de marathon, forget it. Te laat voor een literair oeuvre.
Maar dat het voor dat soort dingen te laat is, is een blessing en niet eens in diguise.
Heerlijk relaxt dingen doen waar ik zin in heb en verder de boeren maar laten dorsen. Nee voor ambitie is het gelukkig te laat. Ik hoef niks meer dus kan ik er nooit meer te laat mee zijn.


Laaglander

maandag 13 maart 2017

Lentestop


Ik heb ff last van een writers block
Er is een grauwsluier voor mijn ogen opgetrokken
Mijn vergezicht is weg
Ben aan het vechten voor mezelf
Soms lig ik daar met mijn hoofd onder de dekens
Soms loop ik buiten met Meisje aan mijn zij
Soms knuffel ik mijn liefje plat
Soms verdwaal ik in spannende boeken
Ik neem nu even de tijd voor mezelf en wanneer ik weer belangstelling heb voor de buitenwereld heb dan ga ik weer schrijven.
Tot dan


dinsdag 7 maart 2017

Sarcofagen.


Dat zijn die vreemde granieten kisten/dozen.
Ze lagen naast een kerk ergens in Frankrijk.
Voor het geval dit vreemd lijkt,
in Frankrijk worden de graven zelden in de grond bijgezet
Deze is te hard en stenig.
Ze huizen de doden in kleine huisjes en worden ze in granieten kisten of sarcofagen gelegd.
Ik dacht eerst iets voor de armen want graniet wordt overal in Frankrijk gevonden.
Nu denk ik van niet.
Arbeidsloon is toch wel erg hoog.


Maar gezien door mijn ogen vind ik dit alles bevreemdend en weet ik niet of deze traditie wordt voortgezet.

zondag 5 maart 2017

woensdag 1 maart 2017

Wednesday


Ik heb vandaag mijn dag niet.
Zie mijn lief strompelen, hijgen, zweten en rillen.
Niks aan.
Heb vandaag echt maar een verplichting en die is niet slecht.
Volle verf uit de tubes knijpen op maagdelijk wit papier.
De kleuren zwart/wit.
Samen grijs.
Past bij mijn stemming.
Daarna een ander vel erop leggen en er met mijn handen over glijden, drukken en duwen.
Pagina's van elkaar rukken en kijken wat er te zien valt.
Soms met de steel van een kwast lijnen trekken.
Alles wegleggen en wachten tot het droog is.
Probeerde dit al met olieverf maar die droogtijd!
Ajajaj, zwaar onderschat.
Nu doe ik het met acryl verf.
Voor de rest schrijf ik dit stukje en ga dan in mijn boek duiken.
Vaarwel dag ik hoop dat je héél snel voorbij glijdt.


dinsdag 28 februari 2017

maandag 27 februari 2017

Een bloemetje


Ik geef de wereld een bloemetje door gemaakt met afgedankte lepels en vorken. Deze is geschonken door Twisted Sifter.

vrijdag 24 februari 2017

Investering.

Vanwege alle bezuinigingen door de jaren heen investeren we in ons zelf.
Alle hulp wordt wegbezuinigd en als je ietsjes boven het sociaal minimum verdient betaal je op alles het volle pond.
Dus ben ik vandaag verder gegaan en heb een zuigrobot gekocht en dat in het nette hoor.
Ik weet niet hoe die anders genoemd kan worden.
Hij staat zichzelf nu vol te laden en vanaf morgen, wanneer we alle klein spul op de bank hebben genesteld, mag hij gaan werken.

Nu zoeken we nog een naam voor hem, want Fikkie staat zo vreemd.

donderdag 23 februari 2017

Dinsdag Knoflookdag,


Ondanks alle perikelen laten we ons niet kisten.
We gingen dus naar de markt op de Blaak in Rotterdam.
Hadden alle tijd van de wereld en een aantal maanden geleden had ik in de markthal een kraam ontdekt waar ze o.a. Gerookte knoflook verkochten.
Ik kocht er toen eentje om het uit te proberen en lekker dat dit is!
We gingen dus op knoflookjacht en zoals gewoonlijk kon ik de betreffende kraam niet meer vinden.
Wat is nieuw? Vroeg ik aan mijn lief.
Hij beaamde mijn stelling en we gingen aan de zwier.
Onderweg vonden we een kraam waar ze gefermenteerde knoflook verkochten.
Ik werd gelijk nieuwsgierig en kocht er een bolletje.
Later herinnerde ik me dat dit betekende dat het betekent dat de knoflook lichtelijk verrot is.
Niet erg want ook nieuwe haring heeft deze behandeling ondergaan en is toch heerlijk.
Ook kochten we 2 grote bollen Franse knoflook die ik vandaag ga poffen.
We vonden de betreffende kraam en na mijn vraag of ze de gerookte variant verkocht wees de verkoper me naar een streng bollen.
Een buurvrouw vroeg aan me of ik deze lekker vind en wat het verschil is.
Door mijn enthousiaste verhaal kocht ze er 2 van.
Wij kochten de hele streng en als dank voor mijn verkooppraatje kregen we er 2 gratis bij.
Dus dinsdag was echt knoflookdag.




woensdag 22 februari 2017

Survivor.

Zo lang ik mij kan herinneren is Patricia Paay een bekende Nederlandse. Zij is twee jaar ouder dan ik en al bekend vanaf haar zeventiende. Van haar zangkunst moest ik nooit veel hebben - ik vond haar en haar liedjes nogal truttig - maar het feit dat zij Rotterdamse was vervulde mij toch met een zekere chauvinistische trots. Toen ik hoorde dat zij getrouwd was met de zoon van een collega voelde ik mij nog meer door een onzichtbare band verbonden.

Dit huwelijk, dat op haar zeventiende gesloten was, hield trouwens niet lang stand. Naarmate ze ouder werd, werd ze minder tuttig. Ze zong mee met platen van Golden Earring, Kayak, Full House en Brain Box. Ze zag artiesten komen en gaan. Zij bleef. Een survivor pur sang.

De laatste tijd was zij meer bekend als jury- en panellid en onderscheidde zij zich door haar ongekunstelde, niet door enige mediatraining beïnvloedde presentatie in dat fijne Rotterdamse accent.
Ik was dan ook onaangenaam verrast toen Theo Maassen haar lafhartig aanviel bij ‘De wereld draait door’. Ze had hem achter de coulissen niet herkend als de grote cabaretier en voor deze majesteitsschennis nam hij wraak. Ze had toen voor de derde keer in de Playboy gestaan en dat vond de heer Maassen niet gepast. Sindsdien kan ik hém niet meer uitstaan.

Na jarenlange showbiz is ze de schaamte al lang voorbij. Ze ging haar eigen, ongegeneerde weg. Als een notoire cougar trouwde en scheidde ze van steeds jongere en rijkere partners. Het laatste huwelijk is met de vijfendertig jaar jongere Robert Hinfelaar.
Maar nu heeft de schaamte haar ingehaald. Een seksfilmpje viral, een carrière ten einde.
Er zijn al diverse carnavalsliederen gemaakt maar ook de serieuze media laten zich niet onbetuigd. Bij ‘De wereld draait door’ deed sidekick Fidan Ekiz een duit in het zakje met haar welgemeende medeleven. Ze vond het zo erg voor Patricia, dat het filmpje was uitgelekt, dat ze nu zoveel shit over zich heen kreeg en dat dit een boel gezeik opleverde voor haar. Lachen! Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig.
Schaamte heeft helemaal bezit van haar genomen. Ze schaamt zich nog meer voor dat filmpje dan bijvoorbeeld Bill Clinton voor zijn sigaarkunstje of Desi Bouterse voor zijn moorden en cocaïnesmokkel.
Schaamte is iets anders dan schuld. Schuld is: Hoe heb ik dat kunnen doen, bij schaamte is het: hoe heb ik dat kunnen doen. Schuld heeft zij niet; zij heeft niemand iets misdaan en toch zou ze wel in de grond willen verdwijnen of dood willen zijn. Ze begrijpt Amanda Todd nu nog beter.
Haar carrière is na vijftig jaar scheef gegaan en komt nooit meer recht. Daar kan geen schadevergoeding iets aan veranderen. Toch moet ze er zoveel mogelijk uitslepen want zolang je vecht ben je geen slachtoffer, dan ben je een survivor.


Laaglander

maandag 20 februari 2017

Vervolg


Gisteren schreef ik over Groningen en de rommelmarkt met o.a. een sexy paspop.
Deelde deze met Face Book en de beheerders vonden haar té sexy en ze werd verwijderd.
Stel je voor dat onschuldige kinderoogjes haar zouden aanschouwen en vreemde gedachtes zouden volgen.
Foei!
Ik deel nu een portret van haar zusje, ook sexy maar anders.
Zal zij ook verwijderd worden?


zondag 19 februari 2017

Groningen 2007.



Wat is dat al weer lang geleden dat we hier een weekend spendeerden. Roen had net zijn eerste diagnose van de spierziekte gehad. We gingen er even een weekendje op uit.
Een geliefde vakantieplek, deze studentenstad.
Jesse was ook uit logeren en wij gingen de hort op.
Daar heb je ook een leuke rommelmarkt om langs te struinen.
Heb toen een leuke foto reportage gemaakt met o.a. mijn geliefde fotomodel.
Deze foto is niet van hem zoals te zien is.
Maar een sexy paspop is ook niet weg.


vrijdag 17 februari 2017

Wij vermoeden dat:


Geboren in het jaar 1914 op 7 december, de vorige eeuw kunnen wij nu zeggen.
Rietje Vester te Schiedam;
de moeder van mijn lief.
Ze was 46 toen hij in de wereld werd geschopt.
Wij vermoeden dat zij dit is, dit jonge meisje.
En als zij het niet is dan is het haar zusje,
Dat heb je zo bij oude foto's.


maandag 13 februari 2017

Zonder titel


n.a.v. Mail waarin we hem een goed leven toewensen en een vaarwel.
WE kregen idem dito mail terug.


Het is niet de bedoeling dat je terug reageert maar ik moet het even van mij afschrijven. De vorige mail die ik schreef was niet wat je bedoelt een vriendelijke mail maar een sarcastische. Ik ben echt woest van hoe je dit heb aangepakt en het geeft een vieze smaak. Ik vind het laf en lui dat je niet de moeite hebt genomen om ons te vertellen wat je dwars zat en zit. Dat maakt dat de vriendschap die we hebben gedeeld niet meer de waarde heeft die ik en Jeroen hebben ervaren. Ik heb het er moeilijk mee want ik terug redenerend niet begrepen van het waarom je dit hebt gedaan en vooral het hoe. Dit hebben we niet verdiend. We overleven het wel maar het laat wel een diep litteken  achter. 
Els

PS Reageren moet niet maar mag wel. Misschien begrijp ik dan meer van het waarom je het zo deed. 

Ik noem expres geen naam. De insiders weten wie ik bedoel. Ik weet wel zeker dat ik en Jeroen niet de enigste zijn die dit is overkomen en ik wilde het even van me afschrijven in plaats het te laten broeien.