maandag 13 november 2017

Beeldenfabriek.


Sinds ik weer bij Nico loop
Geïnspireerd word door Jacques Brel
Denk ik meer in beelden.
Kijk naar lijnen die bewegen
Herfstkleuren in het loof
Maak in mijn hoofd de prachtigste doeken
met houtskool en schilderstape.
Heb één beeld deze keer
Uitgevoerd in telkens andere accenten
Dus is mijn woordenstroom wat verkleind
Als een rivier die in een beekje is veranderd.
In de loop van de tijd gaat dit weer veranderen.
Dat gebeurt altijd.
Dan ga ik meer schrijven.
Wie weet ga ik nu meer beelden publiceren

Jullie zien het wel.

vrijdag 3 november 2017

36ste jaar.


Ik zit hier achter een groot stuk Red Velvet Taart.
Nooit van gehoord en is gecreëerd door Dudok.
Ter ere van: ons 36 ste jaar zusammen.
Toen begon ik alweer een nieuw hoofdstuk i mijn leven op mijn 31ste.
Was alles kwijt en stond op punt weer iets op te bouwen.
Had een mooie kamer gehuurd op de 1ste Spijkerdwarsstraat te Arnhem.
Had alvast enkele noodzakelijkheden aangeschaft, o.a. Een koffiezetapparaat.
Wat moet een Nederlander zonder koffie?
Er werd gebeld, er stond een leuke jonge man voor de deur met de sterren nog in zijn ogen.
Een lekker jong ding die vroeg of ik wist waar de antenneaansluiting was.
Dat wist ik niet dus, maar ik vroeg of hij een paar kleine dingetjes voor mij wilde repareren en bood hem een straf kopje koffie aan.
Werd uitgenodigd voor en kopje thee.
De volgende dag ging ik langs en met verleidingsscène nr. 44 ging de verkenning verder.
Ik dacht toen, ik blijf hier zolang het leuk is.

Nu staan we op punt het 37ste jaar in te gaan. 

donderdag 2 november 2017

De Muis


Hoera! Ik zit weer achter mijn pc.
Hoef het niet te legen en te vullen met de programma's
De pc had het niet begeven maar...
DE MUIS

woensdag 1 november 2017

Verwarring


Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven.
Er heerste verwarring.
Mijn apparaten vertoonde kuren.
De pc vertraagde per dag en zei toen opeens tabé.
De ereader vertelde me via Kobo dat ik een stout meisje ben.
Hoe?
Dat zoeken we, of liever gezegd Jeroen, nog uit.
Daarnaast moet de pc helemaal worden geledigd en zorgvuldig weer worden opgebouwd.
Gelukkig heb ik een aantal back-up systemen.
Mijn oude ereader is uit de boekenkast gehaald, afgestoft en opgeladen.
Ik kan weer lezen!
Nu schrijf ik op mijn geliefde Peaq die in de la lag.
Wanneer onze agenda wat leger is gaan we de oude pc weer opfrissen en de Peaq gaat als mobiele pc samen met mij de wereld door.
Zo heeft elk nadeel z'n voordeel, zoals een wijze filosoof eens zei.


vrijdag 27 oktober 2017

Eigen werk


Foto's uit mijn eigen doos
Zoals wordt gezien: eentje met schepen.
Mooie, houten lage schepen ergens in een haven
We waren toen een dagje uit
Alleen ben ik vergeten waar dit ook alweer is.
Je kunt me tegenwoordig "Ouwe vergeetachtige noemen".
Ik begin er aan te wennen, nu alleen Jeroen nog,

woensdag 25 oktober 2017

Ditjes en Datjes


Gisteren zijn we naar een van de cardiologen van het EMC geweest om de pacemaker te controleren.
Hoorde weer allerlei nieuwe termen door de lucht gegooid worden.
Omdat het apparaatje uit de USA komt zijn alle termen dus in het Amerikaans.
Er werden dus metingen verricht waar wij niets van snapten.
Als de dokter en zijn liefelijke assistente het maar begrijpen is alles in orde.
En ook de pacemaker kreeg het fiat van hen
Blij verlieten wij het gebouw.
Nu wachten op de oproep voor de volgende opname.
Ableren heet deze ingreep en zoek dit maar op in Google.
Verder maak ik me klaar om naar de tandtechnische man te gaan.
Hij gaat alles bijstellen zodat het nog beter past.
Ik ben door dit alles wel 5 kg afgevallen.
Niet slecht dus.
Alles is bijna bij elkaar gezocht om vanavond naar de SKVR te gaan om verder te experimenteren.
Het gaat niet slecht dus met mij.
Met Jeroen?

Die is met diverse apparaten aan het stoeien en die zijn stront eigenwijs. Alleen die ellendige wachtwoorden al. 

zaterdag 21 oktober 2017

Het geheime leven van een kerk.


Als ik langs een kerk loop huiver ik altijd een beetje en ben ik blij dat ik niet naar binnen hoef. In mijn jeugd betekende de kerk frustratie. Mijn ouders waren niet streng, maar de kerk, daar moesten we naartoe, elke zondag, goedschiks of kwaadschiks. Kinderen zijn meestal niet dol op wandelen en onze kerk was zeker een kwartier lopen want we zaten precies tussen twee parochies in. Ergerlijk was dat je op vijf minuten een protestantse kerk tegenkwam. Als we protestants waren geweest, had ik niet zo'n pokke-eind hoeven lopen. De mis zelf was ongelooflijk vervelend. En als je zondag wilde uitslapen was je automatisch gedoemd tot de hoogmis van 10:30 uur. Die duurde zeker anderhalf uur met gruwelijk gezang van het zusterkoor, versterkt met dames uit de parochie, en een lange preek; pastoors finest hour. Er waren om 8:00 uur en 9:00 uur missen van een halfuur met korte preek en zonder gezang, maar ja, veel te vroeg.
Vroeger struikelde je over kerken. Nu zijn de meesten afgebroken of veranderd in kinderdagverblijf, appartementengebouw of tapijtgigant.
De Breepleinkerk staat er nog maar wordt niet meer door gereformeerden gebruikt. Op zondag wordt hij gebruikt door de Pinkstergemeente en verder door koren en dergelijke, vanwege het kerkorgel.
Maar deze kerk heeft wel een roemrijk verleden. In de oorlog hebben daar drie joodse gezinnen haast drie jaar ondergedoken gezeten. Er is toen zelfs een kind geboren, Emile Kool, die nog leeft. Op momenten dat er publiek in de kerk was, moesten de onderduikers naar de zolders boven het orgel. De toegang tot die ruimtes was gecamoufleerd. Zo hebben ze overleeft. De geboorte van Emile werd begeleid door een oogarts, die in het verzet zat. De plaatselijke huisartsen durfde het niet aan, want hulp aan onderduikers werd met de dood bestraft. De koster is vlak voor de bevrijding gearresteerd, maar hij heeft niets losgelaten. Alle drie gezinnen hebben de oorlog overleefd.
Koster Jacobus de Mars, dominee Gerrit Brillenburg Wurth en oogarts Leo Lashley vonden het vanzelfsprekend wat zij gedaan hebben. ‘Het komt op je pad, dus je doet het.’
Dat soort bescheidenheid zie je bij echte helden.
Afgelopen juni is over die geschiedenis een boek verschenen van Anja Matser en er is een film in de maak.
In mijn leven ben ik die kerk talloze keren voorbij gelopen, niet wetend van zijn geheimen.
Wonderlijk. Voor mij betekende de kerk verveling, weerzin en frustratie, voor anderen de enige kans om te overleven.

Laaglander


woensdag 18 oktober 2017

Ochtendlied.


De radio neuriet zachtjes een ochtendliedje.
De bloedrode zon gloort voorzichtig boven de daken.
Met een bakkie kijk ik naar de besmeurde ramen veroorzaakt door de asresten van de Portugese en Spaanse bosbranden en aangevuurd door de orkaan die Ierland teisterende.
Hoezo, bedenk ik me dat mens zegt:
Europa bestaat niet.
Alleen Nederland.


maandag 16 oktober 2017

zaterdag 14 oktober 2017

Ritme


Zo langzamerhand begint het weer terug te komen,
ons ritme van de dag.
Door die operatie en immobiliteit is ons takenpakket ernstig veranderd.
Ik loop meer, veel meer:
Met Meisje, met de boodschappenkar en naar mijn medische afspraken enz.
Kook weer bijna elke dag en doe kleine huishoudelijke taakjes.
Later halen we qua cleanen alles weer in.
Je kunt wel overdrijven.
Het was wennen voor ons beiden want Jeroen moet het laten leren.
Hij is zo gewend aan het doen en onnadenkend begint hij met bewegingen die nu: 'Not done' zijn.
Dan hoort hij een snauw van mij of voelt soms een meps.
Werkt dat niet dan roept zijn lijf hem tot de orde door de pijn.
Dan grommen we beiden naar elkaar en maken het weer goed.
Ik ben wel blij dat ik het een en ander heb afgezegd, anders zou het niet lukken.


dinsdag 10 oktober 2017

Hier zit ik nu.


Achter mijn pc.
Ik ben thuis en mijn lief in het ziekenhuis.
Hij is opgenomen.
Krijgt een pacemaker om zijn op hol geslagen hart tot rust te brengen.
Geen sinecure, zo is het me verteld.
Hij wordt niet onder zeil gebracht want ze willen dat hij er bij is.
Dit schijnt nogal pijnlijk te zijn.
Voel me dus machteloos
Vanmorgen heeft hij al gebeld om me te vertellen dat de voorbereidingen gaan beginnen.
Het was half acht.
Hij of een verpleegkundige belt me wanneer hij weer op zaal is.
Dan ga ik naar hem toe.
Nog een nachtje slapen zonder hem

Morgen haal ik hem op en dan begint mijn werk.

zondag 8 oktober 2017

Ik ga verder


Gemaakt met zwart en gekleurd charcoal chunck, schildersafplakband.

vrijdag 6 oktober 2017

Aftellen


Het is begonnen: het aftellen.
Nog 3 nachtjes slapen
Dan gaat Jeroen ergens anders slapen.
In het Erasmus MC afd. cardiologie.
Maandag wordt hij verwacht
Ik ga met hem mee.
Dan weet ik waar hij ligt
Met mijn verfijnd richtingsgevoel, maar niet heus, is de kans op het verdwalen ietsjes verminderd.
Het is dan ook 3 nachtjes slapen voordat hij weer thuis is.
Dan is zijn linkerarm gefixeerd want beweging is not done.
Een tijdje later wordt er gebruik gemaakt van een mitella.
Zomin mogelijk bewegen is dan het devies.
Minstens 6 weken.
Ik ga het druk krijgen.
Al die nieuwe draden van de pacemaker, 2 stuks, moeten gaan settelen.
Wanneer dat gedaan is komt de volgende behandeling gestart.
Ondertussen, is mij aangeraden, moet ik een reanimatiecursus gaan volgen.


Eventueel later mag ook.

maandag 2 oktober 2017

Druk, druk en nog eens druk.


Van alles te regelen
Afspraken maken en verzetten.
Proberen mijn 1ste resultaten van de SKVR te verhuizen van mobiel naar pc.
Dat had heel wat voeten in de aarde.
Maar Jeroen heeft het gevonden.
Na zijn slapen laat hij het me zien en dan schrijf ik alles op in mijn instructieboekje.
Nu zien jullie het eerste resultaat.
AS maandag gaat hij naar het Erasmus om een pacemaker in zijn goddelijk lijf te laten planten.
Dus was hij er vandaag al een paar uur voor de voorbereidingen.
Er is hem verteld wat er te wachten staat.
Dan is hij een tijdlang gehandicapt want hij mag een aantal weken zijn linkerarm niet bewegen.
Dus zuster Els staat in de startblokken.
Hij mag dus ook niet op zijn skoot rijden.
Meisje uitlaten
Boodschappen halen.
Douchen, aankleden en uitkleden; hijg, hijg.
Dus dat ook niet.

Zucht

vrijdag 29 september 2017

PACEMAKER

Afgelopen Woensdag kreeg ik een SMSje van het Erasmus MC dat ik mijn afspraken op 2 oktober 2017 niet vergeten moest. Ik overal gekeken, maar ik wist nog van niks, tot ik gisteren(donderdag) per post ook een brief van het EMC kreeg, over welke afspraken het ging. Ik moet as. maandag op komen draven voor een reeks voorbereidende onderzoeken en een daaropvolgend medicatiegesprek over de operatie van 9-10+11 oktober, wanneer ik een pacemaker geïnstalleerd krijg. Ik ben blij dat het wachten zowel op die operatie als op de voorbereidingen nu voorbij is. Ik leef er nu al wel een tijdje naar toe, maar nu ik weet dat het er echt van gaat komen wordt het gewoon reëler. Nu het echt gaat gebeuren komen er ook weer nieuwe vragen op, en komen ook de zenuwen een beetje opzetten. Het is uiteindelijk toch wel weer een behoorlijke verandering aan mijn lijf, en weer een stap om de gevolgen van de Chemo te verminderen. En ik ben erg benieuwd of het de vermoeidheid waar ik sinds die Chemo mee te kampen heb daadwerkelijk zal verminderen. Garanderen kunnen ze het niet. Het enige wat ze zeggen is dat mijn hart met behulp van die pacemaker nog wat langer zal meegaan. Kortom het gevoel van ze dekken zich toch weer in kan ik niet helemaal schrappen. En gelukkig wil ik ook nog wel een tijdje langer meegaan op deze aardkloot.

dinsdag 26 september 2017

Afscheid.


We nemen afscheid van de zomer.
Het nazomeren is begonnen en we weten nooit hoe lang dat duurt
Totdat de bomen de inventaris van hun bladeren naar binnen zuigen,
de bladeren die als laatste hun feestkleuren tonen.
We nemen afscheid van de veldbloemekes.
Klein, bescheiden vaak alleen in grote groepen worden gezien als dotjes kleur in het groen.
Soms ga ik dan op bloemenjacht met mijn toestel in de aanslag.
Wanneer ik de foto's van de vergrote afbeeldingen dan op mijn computer zie
Dan zie ik pas de ware schoonheid.
De jacht is geslaagd.




maandag 25 september 2017

Werkplek

Zo wordt die niet.
Al sinds we verhuisd zijn zoek ik die.
Een werkplek.
Er werd een bureau gezet in het kleine kamertje,
Maar...
Op de een of andere wijze slibt die altijd vol.
Met lege dozen van apparaten die we hebben aangeschaft en die we toch moet uitproberen of die het doen, hoe die werken, enz.
Met spul waar we op dat moment even geen andere plek kunnen verzinnen.
Houden we die, kunnen we er iemand anders mee plezieren?
Iedereen heeft zo'n plek.
Dus, wanneer ik wil tekenen of zoiets moet ik die tafel vrij maken en uitfiegelen waar ik kan zitten.
Op de tafel in de woonkamer is er hetzelfde probleem.
Daar zitten Jeroen en ik zij aan zij achter onze pc's.
Ik werk nu met houtskool en dat stuift.
Dus daar is het ook niet best om ermee aan de gang te gaan.
Wij hebben samen een oude oplossing besproken.
Een klaplessenaar aan de muur in de gang.
Daar kan ik gaan zitten wanneer ik maar wil want ik heb ook al een klaptafeltje binnen handbereik om de materialen op te leggen.
En wanneer ik er mee stop hangt het tegen de muur en dan hebben we er geen last van.
Geen slecht idee vinden we.


donderdag 21 september 2017

Het is begonnen.


Daar zat ik nu in het klaslokaal.
Was een beetje laat en werd gemist.
De opdracht lag al op tafel.
Mijn mede cursusgenoten waren al aan het zoeken.
Het is een klein clubje.
Gelukkig waren de aanmeldingen om aan deze cursus mee te doen groter dan ik ooit heb meegemaakt.
Wij zijn nu met z'n drieën.
De opdracht bevalt me.
Per slot van rekening gaan we er de komende 3 maanden hier mee aan de stoei.
Het is een mooie tekst,
van een zéér beroemde Belg.
Jacques Brel.
De song is: Mijn vlakke land.


Mijn vlakke land

dinsdag 19 september 2017

Vrienden van het museum.


We missen dit nog regelmatig.
Het vriend zijn.
Uitnodigingen ontvangen voor een dagje ergens uit.
Voor de prijs hoefden we het niet te laten.
Met de bus naar...
Telkens ergens anders.
Altijd naar 2 musea.
Eentje binnen en eentje buiten.
Dan staat er een gids te wachten om ons rond te leiden.
Als het meezit; met enthousiasme vertellend van de kunstenaar.
Deze tot leven wekken en daardoor zijn/haar werk anders te bekijken.
Wat waren we soms blind.
We zagen elkaar anders nooit.
Alleen op deze dagen en ook met dan dezelfde interesse.


vrijdag 15 september 2017

Contact


Zwervend door mijn archief
Zoek ik naar portretten
Waar ik contact heb met mijn model.
Hele gesprekken heb ik gehad met Jos, die me de kunst van het fotograferen probeerde te leren.
Wat is een portret en wat niet.
Liet haar foto's zien van mijn geliefd fotomodel.
Telkens weer dat onverbeterlijke “Neen!”
Dit is géén portret.
Ik heb het nu door dat contact essentieel is.
Hier is er dus eentje.
Jos kan tevreden zijn, eindelijk heb ik het door.


donderdag 14 september 2017

Storm

zelfportret op het strand.
Ik kijk naar buiten.
Alles is en blijft nat.
Storm, wind en grijs.
Hoor de mensen mopperen en klagen.
Ze missen de zon, de warmte en het zwoele.
Ik niet.
Kom weer tot leven.
Ga weer verder met leven.
De wind waait de muizenissen uit mijn hoofd.
Maak weer plannen.


Heerlijk die storm.

woensdag 13 september 2017

Snel


Wat gaan die dagen toch zo snel.
We hebben onze verplichtingen en onverwachte afspraken.
Zo staan we op en ff later maken we ons klaar om te gaan slapen.
Schijnt een teken te zijn van het ouder worden.
Ik kan me hier iets bij voorstellen.
In mijn kindertijd duurde sommige dagen soms wel een heel jaar.


zondag 10 september 2017

Souvenir.

Begin de jaren 70 van de vorige eeuw gingen mijn toenmalige lief en ik naar Schotland.
We landden op London Airport en namen de nachtbus naar Edinburgh.
Bij aankomst, tijdens de zonsopkomst, zagen we het kasteel op de berg langzaam groter worden.
Ik kan dit beeld nog steeds oproepen, zo mooi!
We gingen verder liftend naar Oban, een andere Schotse stad.
We hadden daar met vrienden afgesproken. Daar bleven we een nachtje met zijn vieren in de tweepersoons tent. Dat was wel wat krap.
Bergje beklommen. Naar boven ging goed maar naar beneden, dat is een heel ander verhaal. Mijn spieren gingen raar doen! Dat is dan de eerste en bijna de laatste keer. Maar dat is weer een ander verhaal.
We zijn ook in een BB blijven overnachten. Echt Engels en dus kregen we ook een Engels ontbijt. Zo'n eentje waar ik toen de hele dag genoeg aan had. Eerst kreeg ik de bekende worstjes. Niet lekker dus. Als vervanging werden er gebakken tomaten bij gedaan. Dat is dan het souvenir. Ik heb zelf dit recept door de tijd heen de mijne gemaakt in allerlei variaties en zondags ligt dit vaak op mijn bordje.




donderdag 7 september 2017

Zucht


Er was er eens een echtpaar die het meestal goed hadden, zo samen met elkaar.
Communicatie was het toverwoord
Ze hadden een scanner en 2 printers gekocht.
De printers werden uiteraard niet gelijkertijd aangeschaft.
Maar de nieuwste kan ook A3 formaat printen
Dat sprak ze aan.
Dus werd een mooie plek uitgezocht en ook de wijze van de communicatie dus.
Ze hebben wifi verbinding.
Ook is er een mooie tekst gevonden.
Ontroerd drukt zij het knopje 'printen' in.
Niks.
Nog een keertje.
Weer niks.
Wat is er verkeerd gegaan?
Wat moeten we doen?
Hij, had tot nu toe de meeste ervaring en dook dus in het wachtwoorden boekje en de diverse sites op de pc.
Vaak zei dan de pc; “Que?
Wat bedoelt u?
Er is geen verbinding!
Toch zette hij dapper door en uiteindelijk kreeg zijn pc verbinding in de kamer en ook op de vaste bewaarplaats.
Mijn held, riep de vrouw.
Tussentijds had ze de mooie song van Pink Floyd in haar hoofd van de lp The Wall.
Is there anybody out There?
YES!



dinsdag 5 september 2017

Generaties

Een aantal jaar geleden namen we afscheid van een groot deel van de ouderen van de familie van Jeroen.
Dan kwamen de neven en nichten, vrienden en de rest van de familie bijeen om samen afscheid te nemen. Aangezien ze meestal een goed en rijk leven achter de kiezen hadden en het huidige toch steeds meer worstelen werd was het verdriet niet overweldigend groot. Uitzonderingen daargelaten want het leven is niet zo eerlijk dat altijd de oudsten de pineut zijn. Na het afscheid van onze ouders keken we elkaar aan in het besef dat wij nu aan de beurt zijn. Wij zijn nu de ouderen dus en ervaren een aantal minder leuke dingen die we wisten dat zou komen. Dit allemaal ervaren is toch een héél ander verhaal. De gewrichten buigen wat strammer. Er is een nieuw slogan geboren. Zoals 'Wat zeg je? We hebben dutjes nodig. En we bezoeken toch de huisarts wat regelmatiger. Ons tempo is wat vertraagd en om te behouden wat we hebben kost meer tijd, moeite en geld. We krijgen rouwkaarten in de bus van leeftijdsgenoten die wat eerder zijn vertrokken. Ook slecht nieuws telefoontjes van hen die ernstig ziek zijn. Wanneer zij die ziekte overwinnen, zoals dat wordt genoemd, blijven er toch altijd souvenirs achter. Toch, het went. Er komt een andere

regelmaat en onze humor past zich aan. En toch. Ongeveer 1 week geleden kregen we te horen dat de 4de generatie in aantocht is. Een zoon, volgens de moeder van de oma. We hebben de hele week giebelend in ons huis rondgelopen. Verrassing! 

donderdag 31 augustus 2017

Een hele mooie foto


Eigenlijk is het vandaag heel rustig.
Héél rustig
Eigenlijk saai
Vandaar deze hele mooi foto van klokken.

maandag 28 augustus 2017

Zonder titel


De vlinder heeft tijd genoeg
om de lotus te beminnen,
niet aldus de bij,
die bedrijvig honing puurt.

Uit 'Vuurvliegen',
van Tagore

zondag 27 augustus 2017

Dubbele gedachten.


Gisterenmorgen.
Maakte ik me klaar om naar de winkel te gaan.
We ontvingen een tekst met een droevige mededeling.
Onze kledingkoning Jaap is naar Jeshua gegaan zoals ze het zelf omschrijven.
We kennen elkaar al 25 jaar en hij maakt me al 25 jaar mooi en apart.
Lieten ons merken dat de God die zij vereren een grote plek in hun leven heeft maar lieten ons ook in onze eigen waarde.
Hij stond op de markt.
Ik zie hem staan.
Buikje en al met baardje en een fout staartje.
Alles ziende want het kon behoorlijk druk zijn, zo geliefd was hij.
We zullen hem missen.
Na het werk kleedde ik me met zorg aan, zoals gebruikelijk met kleding van Jaap.
We hadden een uitnodiging gehad voor de opening van een expositie van Nico Scherpenzeel
Mijn leraar op de SKVR
We waren helaas net te laat voor de officiële opening.
Zijn materiaal keuze zou de mijne kunnen zijn.
Duidelijk is dat ik de beginneling en hij de meester is.
Dit inspireert me om verder te gaan.
Ik heb nog heel veel te leren.
Zijn expositie is in de galerie Kralingen te Rotterdam
Je kunt het Googelen of op Facebook zoeken onder zijn naam, als je belangstelling heb.
Vandaar die dubbele gedachten.



vrijdag 25 augustus 2017

Sint Maarten

Marcel van der Weijden zwemt 4080 baantjes voor wereldrecord


Sponsorlopen heb ik nooit begrepen. Wat kan mij het schelen hoever je loopt. Als je graag hardloopt moet je lekker gaan lopen en mij erbuiten laten. Sponsorlopen worden gedaan door imperfecte atleten. Daar is niets aan voor de toeschouwer. Als iemand collecteert voor een goed doel dan geef ik wat ik geven wil. Punt. Natuurlijk sponsor ik de buurjongen die aan de deur komt met zo'n formulier waarop je kan invullen hoeveel je wil geven per ronde van 400 meter. Ten behoeve van de zwerftekkels in Mauritanië of what ever. Meestal blijkt dan dat dat die jongen veel meer loopt dan ik had voorzien en het nog een behoorlijke schadepost oplevert -
'buurman, ik krijg nog honderdachtendertig euro van u.' 'Je krijgt het zodra mijn salaris gestort is'. - Mazzel voor de tekkels. Misschien is dat ook de list achter de sponsorloop. De slachtoffers van deze ondoorzichtige wisseltruc worden zo optimaal uitgemolken.
Sponsorzwemmen, dat is andere koek, want verricht door Maarten van der Wijden wel degelijk een boeiend spektakel. Maarten van der Wijden, olympisch kampioen 10 km. open waterzwemmen 2008.
Hij zwom onlangs van Engeland naar Frankrijk en terug. Hoeveel dat voor zijn eigen Maarten van der Wijden Foundation heeft opgeleverd kan ik nergens vinden maar het is vast een boel.
Maarten was een talentvol en succesvol zwemmer, toen hij in 2001 op twintigjarige leeftijd leukemie kreeg. Hij is twee jaar behandeld met chemo en stamceltransplantatie. Nog voordat hij na vier jaar officieel genezen was verklaard, zwom hij in 2004 het IJsselmeer over in een recordtijd van 4:20:48 en haalde € 20.000 op voor KWF kankerbestrijding.
Afgelopen mei probeerde hij het vierentwintiguurrecord te breken. Dat lukte net niet maar leverde wel € 8500 op voor kankeronderzoek.
Na zijn carrière als wedstrijdzwemmer legt hij zich toe op sponsorzwemmen voor kankeronderzoek.
Hij sloeg de spijker op zijn kop toen hij reageerde op de suggestie dat hij hard "gevochten" had tegen kanker. Hij sprak nadrukkelijk tegen dat hij "gevochten" zou hebben. De behandeling, die hij gelaten had ondergaan, was wonderwel succesvol gebleken, dit in tegenstelling tot sommige lotgenoten,die net zo gemotiveerd waren op te genezen.
Vechten tegen kanker gebeurt door behandelaars en wetenschappers.
Vandaar dat Maarten van der Wijden zich inzet voor wetenschappelijk onderzoek en hiervoor fondsen werft middels sponsorzwemmen. Daar kan ik onmogelijk tegen zijn, temeer daar zijn projecten wel interessant zijn om te volgen, omdat hij altijd, al dan niet succesvol, een record aanvalt. Het enige smetje op Maarten van der Wijden is zijn lijstduwerschap van de VVD. Niemand is volmaakt.


Laaglander

dinsdag 22 augustus 2017

Ditjes en Datjes


Geen heel verhaal vandaag.
Losse fragmenten.
We zijn naar de longarts geweest vanwege ademhalingsproblemen.
Na een aantal onderzoeken is er niets gevonden
Alleen de achtergebleven schade na 22 jaar roken
We zijn blij en niet blij.
Waar komt die benauwdheid toch vandaan.
Zelf heb ik me voor een nieuwe cursus opgegeven
Een computercursus die ik van de gemeente cadeau heb gekregen omdat ik vrijwilliger ben.
Pezi heet het en het is een nieuwe presentatie techniek i.p.v. Powerpoint.
Wie weet kan ik dit bij mijn creatieve uitingen implementeren, om het sjiek te schrijven.

Tot morgen.

maandag 21 augustus 2017

1337 kilometer op de bromfiets naar Zuid Frankrijk en terug.


Ik Publiceerde gisteren dit stukje op de facebookpagina van Suzuki 50cc waar ik lid van geworden was. Ik dacht dat ik het wel gewoon kon delen hier op mijn eigen faceboodpagina, maar helaas. Dan doe ik het nog maar een keer. Zo'n stukje delen gaat nog wel. Nog een keer deze barre tocht naar mijn zus toe dat zal ik nooit meer doen.

In 1977 op mijn suzuki die 33km p/u reed naar Zuid Frankrijk, waar mijn zus woonde. Wat een tocht, wat een regen, wat een kou, en daarna natuurlijk ook weer terug. Wat een ervaring. Terugkijken is leuk, maar ik voel bij wijze van spreken mijn achterwerk direct weer.

Vlak voordat ik naar Frankrijk ging had ik de voorganger van deze bromfiets in de prak gereden. Dat was er een die ik gekocht had met een vriend, tegelijkertijd met een bestelling voor surveillancemotoren. Grote voordeel, die waren allemaal nog standaard van de fabriek en liepen dik 90 km/u. Maar 2 dagen voordat ik dus naar Frankrijk ging kreeg ik van de verzekering zo'n ding rechtstreeks uit de winkel en die was ingehouden naar 33 km/u. Soms kwam je nauwelijks boven aan een berg en werd de motor ontzettend heet.
Soms moest ik het laatste stuk berg op lopen naast de volgeladen bromfiets. Nog zoiets stoms, omdat het zomer was dacht ik handschoenen zijn niet nodig, maar omdat het op de heenweg constant regende werden mijn handen toch ijskoud. En als je eenmaal door en doornat bent dan duurt het lang om op te warmen. Iedereen was verbaasd dat ik het in iets meer dan twee dagen gedaan heb, met twee hotelovernachtingen. Toch ben ik blij dat ik het gedaan heb. Een herinnering die ik nooit meer zal vergeten!

zondag 20 augustus 2017

Kop van Zuid

Een aantal jaar geleden
Toen mijn lief meer energie had
Hielden we een tour Rotterdam
Samen namen we ons toestel mee
om Rotterdam te ontdekken.
Hier zijn we op de Kop van Zuid
Vlak bij het fotomuseum, Hotel New York
Er ontstond een mooie fotoreeks
Hier een kijkje naar mijn mede fotograaf

donderdag 17 augustus 2017

Antwerpen


We waren vroeger lid van "Vrienden van het Stedelijk Museum" te Schiedam.
2 x Per jaar werden we uitgenodigd om een aantal musea te bezoeken.
Een museum in de open lucht en een onder een dak.
In 2007 gingen we naar Antwerpen
Naar het zilvermuseum Sterckshof en het Openluchtmuseum voor beeldende kunsten.
Dan werden we opgewacht door een gids die al pratend een rondleiding gaf.
Ik heb een aantal prachtige fotoreportages gemaakt.
Hierboven zien we een faun.
Mooi hé?
Helaas hield het op. Er waren te weinig aanmeldingen. We missen het nog steeds,

dinsdag 15 augustus 2017

Knipsels.


Jaren geleden maakte ik o.a. collages op A4 formaat. Klein werk dus. Daarnaast kocht ik een aantal uitgaves van Bres. Een magazine dat soms vreemde items had zoals over steden die in piramidevorm gebouwd zouden kunnen worden. Dit zou vele voordelen bevatten. Je kunt dit lezen in Google als je dit interesseert. kunstenaars en nog vele andere onderwerpen. Van de dubbele uitgaves knipte ik de plaatjes uit om deze later te gaan gebruiken. Alleen is mijn werk in wat groter formaat geworden. Dus zijn de mappen ergens beland en zo af en toe kwam ik deze tegen want weggooien is een taboe. Je weet maar nooit. Zo kochten we een tekentablet die op de computer aangesloten wordt en dan is het de bedoeling te gaan tekenen. Wat, is dan de grote vraag. Ik ging dus op zoek naar de map en deze knipsels zijn nu ingescand. Ik ben nog niet helemaal klaar, dat komt nog. Daarna ga ik een gedicht of zoiets opzoeken en ga dan kijken wat er uit mijn vingers komt rollen. Ik ben benieuwd.

maandag 14 augustus 2017

Rook



Midden in de nacht werd Guido wakker. Even was hij gedesoriënteerd; waar ben ik? Oja, schrijven op de berg in Spanje. Zijn cursusgenoten en de docente waren naar een straatfeest gegaan in een naburig dorp. Ze waren met een paar auto's vertrokken. Muziek op het plein, Spaanse steil, dacht Guido. Mij niet gezien. Ik ben blij dat ik niet hoef. Hij was als enige achtergebleven. 'Misschien blijven we wel slapen,' hadden ze gezegd. 'Als we teveel gedronken hebben.'
Zijn vrouw had hem voor die schrijfcursus, die in een eeuwenoud klooster werd gegeven, ingeschreven. Ze vond dat hij wat zelfstandiger moest worden. Een weekje zonder haar zou goed voor hem zijn. 'Dat zijn vast en zeker fatsoenlijke mensen, die daar aan meedoen. Dan ben je lekker creatief bezig. Op plat vermaak zitten we niet te wachten.' Guido, die niet zo nodig hoefde en liever thuis was gebleven, of anders, samen met zijn vrouw naar een badplaats was gegaan, had toch maar ingestemd. Zijn vrouw had de beslissing immers al genomen. Bovendien had ze natuurlijk gelijk. Hij was veel te afhankelijk van haar maar het idee dat zij voor hem had beslist wrong een beetje. Hij wist alleen niet waar precies. De reis had hij spannend gevonden. Normaal beheerde mamma, zoals hij zijn vrouw meestal noemde, de tickets en de paspoorten. Maar hij was wonderwel toch aangekomen.
Hij had gedroomd over barbecueën in de tuin. De geur van rook was heel duidelijk geweest. Hij keek op zijn iPhone hoe laat het was. 01:00 uur. Hij draaide zich om op zijn krakende springverenmatras. Warm was het. Overdag was het minstens 30 graden geweest en de warmte zat nog in de stenen. De deuren van zijn huisje had hij wijd open laten staan.
Er welde een onbenoembaar onbehagen in hem op. Iets was niet pluis. Ineens had hij het. Rook! Hij stond op en keek naar buiten. Brandde er iets in de verte? Een zwarte rookkolom wolkte de maanverlichte hemel in. Jeetje, dacht Guido, een bosbrand en kroop zijn bed weer in om verder te slapen, maar dat lukte niet. Guido dacht aan de vele bosbranden van de laatste tijd in heel Zuid Europa. Hij trok het laken over zijn hoofd en voelde het bonzen van zijn hart toenemen. Was ik maar all inclusieve naar Alanya gegaan, dacht hij. Klerezooi. Misschien moet ik 112 bellen of de beheerder wakker maken. Maar daar heb ik helemaal geen zin in. Dat vuurtje gaat wel uit en anders merkt iemand anders het wel op. Als ik alarm sla, gaan ze mij natuurlijk allemaal vragen stellen. Asjeblieft niet zeg.
"112, als iedere seconde telt." Guido werd verscheurd door tegenstrijdige gevoelens. Hij dacht aan de lieve paardjes die in de vallei achter een schrikdraadomheining stonden. En misschien zou het vuur het klooster wel bereiken, wie weet.
Kom, sprak Guido zichzelf toe, ik ben hier ook om zelfstandiger te worden, dus vooruit, niet zo angstig. Met lood in zijn schoenen liep hij naar het hoofdgebouw, ging naar binnen en klopte op de blauwe deurtjes. De blauwe deurtjes; daar mocht je alleen aankloppen als je iets wilde vragen aan de beheerder. Guido had dat nog nooit gedaan. Als hij iets nodig had wachtte hij gewoon totdat iemand anders het ging halen. Hij klopte nog maar een keer, nu wat harder. Jaap, Jaap, riep hij maar Jaap was er niet. Guido had aangenomen dat de beheerder achter de blauwe deurtjes woonde, maar dat was blijkbaar niet zo. Nu werd het nog moeilijker: hij was alleen in het klooster. Hij raapte wat hij nog over had van zijn moed bij elkaar en belde 112. De telefoniste, die ongetwijfeld vroeg of hij een ambulance, de politie of de brandweer nodig had, verstond hij niet maar hij regeerde in het Engels en zei tegen haar dat er een bosbrand op het punt van uitbreken stond, in de buurt van het klooster. De telefoniste zei nog wat onverstaanbaars. Gelukkig, dacht hij. Het gevaar is geweken. Wat zal mamma trots op me zijn dat ik zo kordaat gehandeld heb. Ik ga haar straks appen.
Guido, die aan winnen een haast nog grotere hekel had, dan aan verliezen dacht dat hij nu echt een soort winnaar ging worden. Tegen wil en dank. Maar dat liep anders.
Zijn medecursisten kwamen het terrein oprijden. 'Te gek feest!' riep Fred. 'Fantastische live muziek. Er was ook een enorme barbecue bij, maar die gasten hebben geen verstand van vuur maken, wat een rook zeg, niet normaal gewoon. Je hebt wat gemist, Guido.'
Ineens viel het kwartje.


Laaglander

zondag 13 augustus 2017

Hongertocht



'Ga de wagen uit en ga wat te eten zoeken,' had moeder gezegd. 'Ik moet Rigo de borst geven.'
Mariska had kleine Titi geholpen met aankleden, daarna waren ze met z’n vieren de woonwagen uitgegaan en gingen op pad.
Het was koud. Gelukkig hadden ze allemaal een lekker warm trainingspak. Ze stapten stevig door. Gisteren waren ze hier aangekomen, gestrand kan je beter zeggen. De auto had het weer eens begeven. Vader was hem nu aan het repareren.
Waar haal je zo gauw iets te eten vandaan, in deze verlatenheid? Ginds, tussen de kale bomen zagen ze een boerderij. Daar maar wat vragen, dacht Mariska. Toen ze vlak bij de boerderij waren gaven ze elkaar een hand. Dat had Moeder ze geleerd; vier brave kinderen die hand in hand lopen, dat vinden burgers schattig.
Er stond een hoog gaashek om het erf heen. Zag er niet erg gastvrij uit. Zal wel weer zo'n gierige boer zijn, daar had Mariska enorm de pest aan. Toch maar kloppen, wat moet je anders? Mariska bonsde op de deur. Geen reactie.
'Bij boeren moet je altijd achterom lopen,' zei Mario.
'Ja,' zei Mariska,' maar achter zit vaak een hond.' Ze hoorde geen hond blaffen. Achterom dan maar. De achterdeur van de boerderij was dicht. Het hondenhok stond open. De hond was in elk geval niet thuis. Kleine Nedjo rende naar het hok, kroop erin en begon te blaffen.
'Kefkef, woef woef ik ben de hond', riep hij. Mariska werd haast misselijk van woede.
'Kappen daarmee!,' riep ze. 'We moeten zo'n gierige boer niet kwaad maken!' Ze klopte nogmaals op de deur.
'Meneer, mevrouw', riep ze. De anderen vielen in: 'Meneer de boer, mevrouw de boerin, wij zijn arme kinderen met honger. Help ons alstublieft.' Zulk koorzang had in het verleden weleens gewerkt, maar nu kwam er geen reactie. Waar zouden de bewoners zijn?
'Misschien wel dood, zei Mario.
'Ja,' zei Nedjo, ze zijn vast dood. Wij gaan hier wonen.'
'Praat geen onzin,' zei Mariska. 'Ze zijn natuurlijk op het land. Laten we maar kijken of er hier iets te vinden is. Mario, jij gaat bij de poort op wacht staan. En roep me als er iemand aankomt, dan ga ik in die schuur kijken.' Mariska liep naar de schuur. Titi en Nedjo wilden meelopen. Maar dat vond Mariska geen goed idee. 'Ik ga alleen, jullie zijn daar nog te klein voor.'
'Ik ben groter dan Titi,' zei Nedjo.
'Ja, maar nog niet groot genoeg, mooi buiten blijven wachten en roepen als je iemand ziet'. Mokkend bleven de kleintjes achter. Mariska ging de schuur binnen. In de schuur was het schemerig, het rook naar dieren en hooi. Er klonk een zacht geritsel. Toen haar ogen aan het schaarse licht gewend waren, zag ze een rijtje konijnenhokken.
Even later kwam ze naar buiten met een groot, wit, spartelend konijn in haar armen.
'Wat een schatje' zei Nedjo,
'Wat een schatje,' kletste Titi hem na.
'Ik heb altijd al zo'n mooi, lief konijn willen hebben.' Zei Nedjo.
'Deze kunnen we niet houden. Deze eten we op,' zei Mariska. Ze zette hem op de grond en hield hem stevig vast bij zijn nekvel.
'Neehh, neehh,' huilden de kleintjes in koor.
'Hoe doet vader dat ook alweer, een klap achter zijn oren... Geef me die bijl eens aan.'
Mario was erbij komen staan. Ook zijn lipje begon te trillen.
'Nee hoor, dat is veel te zielig,' piepte hij.
'Kinderen met honger, is dat niet zielig dan!'
Plotseling stond er een grote man voor ze. Waar was die opeens vandaan gekomen?
'Wat doen jullie hier, voor den drommel,' baste hij.
Mario keek heel snel even naar Mariska.
'Ik heb dit konijn op de weg gevonden,' zei ze,' en ik dacht, die zal wel bij deze boerderij horen. Daarom kwam ik hem terugbrengen. Is hij van u?'
'Ja, dat is hij, wis en waarachtig.’ De boer keek haar even aan. ‘Die deugniet is al eerder ontsnapt. Wat een keurige kinderen zijn jullie trouwens, om hem terug te brengen.'
'Krijgen we nu een beloning?' vroeg Nedjo.
Mariska gaf hem een duw.
'Zeker en vast krijgen jullie een beloning. Geef me dat konijn even aan, dan ga ik kijken wat ik heb.’ De boer verdween met het konijn in de schuur. Gespannen wachtten de kinderen. Daar was hij weer.
Es even zien, een mandje appels, een worst en een brood, is dat goed?'
'Ja, meneer', zei Mariska. Dankuwel meneer.
Even later liepen de vier Sintikinderen terug naar de woonwagen, de mand tussen Mariska en Mario in.
'Wat waren dat voor kinderen?' vroeg de boerin, die net aan kwam lopen.
'Zigeunerkinderen, arm als de neten. Ze probeerden die witte te stelen. Ik heb ze maar wat te eten gegeven.'
'Daar heb je goed aan gedaan, man,' zei de boerin.



Laaglander