donderdag 21 september 2017

Het is begonnen.


Daar zat ik nu in het klaslokaal.
Was een beetje laat en werd gemist.
De opdracht lag al op tafel.
Mijn mede cursusgenoten waren al aan het zoeken.
Het is een klein clubje.
Gelukkig waren de aanmeldingen om aan deze cursus mee te doen groter dan ik ooit heb meegemaakt.
Wij zijn nu met z'n drieën.
De opdracht bevalt me.
Per slot van rekening gaan we er de komende 3 maanden hier mee aan de stoei.
Het is een mooie tekst,
van een zéér beroemde Belg.
Jacques Brel.
De song is: Mijn vlakke land.


Mijn vlakke land

dinsdag 19 september 2017

Vrienden van het museum.


We missen dit nog regelmatig.
Het vriend zijn.
Uitnodigingen ontvangen voor een dagje ergens uit.
Voor de prijs hoefden we het niet te laten.
Met de bus naar...
Telkens ergens anders.
Altijd naar 2 musea.
Eentje binnen en eentje buiten.
Dan staat er een gids te wachten om ons rond te leiden.
Als het meezit; met enthousiasme vertellend van de kunstenaar.
Deze tot leven wekken en daardoor zijn/haar werk anders te bekijken.
Wat waren we soms blind.
We zagen elkaar anders nooit.
Alleen op deze dagen en ook met dan dezelfde interesse.


vrijdag 15 september 2017

Contact


Zwervend door mijn archief
Zoek ik naar portretten
Waar ik contact heb met mijn model.
Hele gesprekken heb ik gehad met Jos, die me de kunst van het fotograferen probeerde te leren.
Wat is een portret en wat niet.
Liet haar foto's zien van mijn geliefd fotomodel.
Telkens weer dat onverbeterlijke “Neen!”
Dit is géén portret.
Ik heb het nu door dat contact essentieel is.
Hier is er dus eentje.
Jos kan tevreden zijn, eindelijk heb ik het door.


donderdag 14 september 2017

Storm

zelfportret op het strand.
Ik kijk naar buiten.
Alles is en blijft nat.
Storm, wind en grijs.
Hoor de mensen mopperen en klagen.
Ze missen de zon, de warmte en het zwoele.
Ik niet.
Kom weer tot leven.
Ga weer verder met leven.
De wind waait de muizenissen uit mijn hoofd.
Maak weer plannen.


Heerlijk die storm.

woensdag 13 september 2017

Snel


Wat gaan die dagen toch zo snel.
We hebben onze verplichtingen en onverwachte afspraken.
Zo staan we op en ff later maken we ons klaar om te gaan slapen.
Schijnt een teken te zijn van het ouder worden.
Ik kan me hier iets bij voorstellen.
In mijn kindertijd duurde sommige dagen soms wel een heel jaar.


zondag 10 september 2017

Souvenir.

Begin de jaren 70 van de vorige eeuw gingen mijn toenmalige lief en ik naar Schotland.
We landden op London Airport en namen de nachtbus naar Edinburgh.
Bij aankomst, tijdens de zonsopkomst, zagen we het kasteel op de berg langzaam groter worden.
Ik kan dit beeld nog steeds oproepen, zo mooi!
We gingen verder liftend naar Oban, een andere Schotse stad.
We hadden daar met vrienden afgesproken. Daar bleven we een nachtje met zijn vieren in de tweepersoons tent. Dat was wel wat krap.
Bergje beklommen. Naar boven ging goed maar naar beneden, dat is een heel ander verhaal. Mijn spieren gingen raar doen! Dat is dan de eerste en bijna de laatste keer. Maar dat is weer een ander verhaal.
We zijn ook in een BB blijven overnachten. Echt Engels en dus kregen we ook een Engels ontbijt. Zo'n eentje waar ik toen de hele dag genoeg aan had. Eerst kreeg ik de bekende worstjes. Niet lekker dus. Als vervanging werden er gebakken tomaten bij gedaan. Dat is dan het souvenir. Ik heb zelf dit recept door de tijd heen de mijne gemaakt in allerlei variaties en zondags ligt dit vaak op mijn bordje.




donderdag 7 september 2017

Zucht


Er was er eens een echtpaar die het meestal goed hadden, zo samen met elkaar.
Communicatie was het toverwoord
Ze hadden een scanner en 2 printers gekocht.
De printers werden uiteraard niet gelijkertijd aangeschaft.
Maar de nieuwste kan ook A3 formaat printen
Dat sprak ze aan.
Dus werd een mooie plek uitgezocht en ook de wijze van de communicatie dus.
Ze hebben wifi verbinding.
Ook is er een mooie tekst gevonden.
Ontroerd drukt zij het knopje 'printen' in.
Niks.
Nog een keertje.
Weer niks.
Wat is er verkeerd gegaan?
Wat moeten we doen?
Hij, had tot nu toe de meeste ervaring en dook dus in het wachtwoorden boekje en de diverse sites op de pc.
Vaak zei dan de pc; “Que?
Wat bedoelt u?
Er is geen verbinding!
Toch zette hij dapper door en uiteindelijk kreeg zijn pc verbinding in de kamer en ook op de vaste bewaarplaats.
Mijn held, riep de vrouw.
Tussentijds had ze de mooie song van Pink Floyd in haar hoofd van de lp The Wall.
Is there anybody out There?
YES!



dinsdag 5 september 2017

Generaties

Een aantal jaar geleden namen we afscheid van een groot deel van de ouderen van de familie van Jeroen.
Dan kwamen de neven en nichten, vrienden en de rest van de familie bijeen om samen afscheid te nemen. Aangezien ze meestal een goed en rijk leven achter de kiezen hadden en het huidige toch steeds meer worstelen werd was het verdriet niet overweldigend groot. Uitzonderingen daargelaten want het leven is niet zo eerlijk dat altijd de oudsten de pineut zijn. Na het afscheid van onze ouders keken we elkaar aan in het besef dat wij nu aan de beurt zijn. Wij zijn nu de ouderen dus en ervaren een aantal minder leuke dingen die we wisten dat zou komen. Dit allemaal ervaren is toch een héél ander verhaal. De gewrichten buigen wat strammer. Er is een nieuw slogan geboren. Zoals 'Wat zeg je? We hebben dutjes nodig. En we bezoeken toch de huisarts wat regelmatiger. Ons tempo is wat vertraagd en om te behouden wat we hebben kost meer tijd, moeite en geld. We krijgen rouwkaarten in de bus van leeftijdsgenoten die wat eerder zijn vertrokken. Ook slecht nieuws telefoontjes van hen die ernstig ziek zijn. Wanneer zij die ziekte overwinnen, zoals dat wordt genoemd, blijven er toch altijd souvenirs achter. Toch, het went. Er komt een andere

regelmaat en onze humor past zich aan. En toch. Ongeveer 1 week geleden kregen we te horen dat de 4de generatie in aantocht is. Een zoon, volgens de moeder van de oma. We hebben de hele week giebelend in ons huis rondgelopen. Verrassing! 

donderdag 31 augustus 2017

Een hele mooie foto


Eigenlijk is het vandaag heel rustig.
Héél rustig
Eigenlijk saai
Vandaar deze hele mooi foto van klokken.

maandag 28 augustus 2017

Zonder titel


De vlinder heeft tijd genoeg
om de lotus te beminnen,
niet aldus de bij,
die bedrijvig honing puurt.

Uit 'Vuurvliegen',
van Tagore

zondag 27 augustus 2017

Dubbele gedachten.


Gisterenmorgen.
Maakte ik me klaar om naar de winkel te gaan.
We ontvingen een tekst met een droevige mededeling.
Onze kledingkoning Jaap is naar Jeshua gegaan zoals ze het zelf omschrijven.
We kennen elkaar al 25 jaar en hij maakt me al 25 jaar mooi en apart.
Lieten ons merken dat de God die zij vereren een grote plek in hun leven heeft maar lieten ons ook in onze eigen waarde.
Hij stond op de markt.
Ik zie hem staan.
Buikje en al met baardje en een fout staartje.
Alles ziende want het kon behoorlijk druk zijn, zo geliefd was hij.
We zullen hem missen.
Na het werk kleedde ik me met zorg aan, zoals gebruikelijk met kleding van Jaap.
We hadden een uitnodiging gehad voor de opening van een expositie van Nico Scherpenzeel
Mijn leraar op de SKVR
We waren helaas net te laat voor de officiële opening.
Zijn materiaal keuze zou de mijne kunnen zijn.
Duidelijk is dat ik de beginneling en hij de meester is.
Dit inspireert me om verder te gaan.
Ik heb nog heel veel te leren.
Zijn expositie is in de galerie Kralingen te Rotterdam
Je kunt het Googelen of op Facebook zoeken onder zijn naam, als je belangstelling heb.
Vandaar die dubbele gedachten.



vrijdag 25 augustus 2017

Sint Maarten

Marcel van der Weijden zwemt 4080 baantjes voor wereldrecord


Sponsorlopen heb ik nooit begrepen. Wat kan mij het schelen hoever je loopt. Als je graag hardloopt moet je lekker gaan lopen en mij erbuiten laten. Sponsorlopen worden gedaan door imperfecte atleten. Daar is niets aan voor de toeschouwer. Als iemand collecteert voor een goed doel dan geef ik wat ik geven wil. Punt. Natuurlijk sponsor ik de buurjongen die aan de deur komt met zo'n formulier waarop je kan invullen hoeveel je wil geven per ronde van 400 meter. Ten behoeve van de zwerftekkels in Mauritanië of what ever. Meestal blijkt dan dat dat die jongen veel meer loopt dan ik had voorzien en het nog een behoorlijke schadepost oplevert -
'buurman, ik krijg nog honderdachtendertig euro van u.' 'Je krijgt het zodra mijn salaris gestort is'. - Mazzel voor de tekkels. Misschien is dat ook de list achter de sponsorloop. De slachtoffers van deze ondoorzichtige wisseltruc worden zo optimaal uitgemolken.
Sponsorzwemmen, dat is andere koek, want verricht door Maarten van der Wijden wel degelijk een boeiend spektakel. Maarten van der Wijden, olympisch kampioen 10 km. open waterzwemmen 2008.
Hij zwom onlangs van Engeland naar Frankrijk en terug. Hoeveel dat voor zijn eigen Maarten van der Wijden Foundation heeft opgeleverd kan ik nergens vinden maar het is vast een boel.
Maarten was een talentvol en succesvol zwemmer, toen hij in 2001 op twintigjarige leeftijd leukemie kreeg. Hij is twee jaar behandeld met chemo en stamceltransplantatie. Nog voordat hij na vier jaar officieel genezen was verklaard, zwom hij in 2004 het IJsselmeer over in een recordtijd van 4:20:48 en haalde € 20.000 op voor KWF kankerbestrijding.
Afgelopen mei probeerde hij het vierentwintiguurrecord te breken. Dat lukte net niet maar leverde wel € 8500 op voor kankeronderzoek.
Na zijn carrière als wedstrijdzwemmer legt hij zich toe op sponsorzwemmen voor kankeronderzoek.
Hij sloeg de spijker op zijn kop toen hij reageerde op de suggestie dat hij hard "gevochten" had tegen kanker. Hij sprak nadrukkelijk tegen dat hij "gevochten" zou hebben. De behandeling, die hij gelaten had ondergaan, was wonderwel succesvol gebleken, dit in tegenstelling tot sommige lotgenoten,die net zo gemotiveerd waren op te genezen.
Vechten tegen kanker gebeurt door behandelaars en wetenschappers.
Vandaar dat Maarten van der Wijden zich inzet voor wetenschappelijk onderzoek en hiervoor fondsen werft middels sponsorzwemmen. Daar kan ik onmogelijk tegen zijn, temeer daar zijn projecten wel interessant zijn om te volgen, omdat hij altijd, al dan niet succesvol, een record aanvalt. Het enige smetje op Maarten van der Wijden is zijn lijstduwerschap van de VVD. Niemand is volmaakt.


Laaglander

dinsdag 22 augustus 2017

Ditjes en Datjes


Geen heel verhaal vandaag.
Losse fragmenten.
We zijn naar de longarts geweest vanwege ademhalingsproblemen.
Na een aantal onderzoeken is er niets gevonden
Alleen de achtergebleven schade na 22 jaar roken
We zijn blij en niet blij.
Waar komt die benauwdheid toch vandaan.
Zelf heb ik me voor een nieuwe cursus opgegeven
Een computercursus die ik van de gemeente cadeau heb gekregen omdat ik vrijwilliger ben.
Pezi heet het en het is een nieuwe presentatie techniek i.p.v. Powerpoint.
Wie weet kan ik dit bij mijn creatieve uitingen implementeren, om het sjiek te schrijven.

Tot morgen.

maandag 21 augustus 2017

1337 kilometer op de bromfiets naar Zuid Frankrijk en terug.


Ik Publiceerde gisteren dit stukje op de facebookpagina van Suzuki 50cc waar ik lid van geworden was. Ik dacht dat ik het wel gewoon kon delen hier op mijn eigen faceboodpagina, maar helaas. Dan doe ik het nog maar een keer. Zo'n stukje delen gaat nog wel. Nog een keer deze barre tocht naar mijn zus toe dat zal ik nooit meer doen.

In 1977 op mijn suzuki die 33km p/u reed naar Zuid Frankrijk, waar mijn zus woonde. Wat een tocht, wat een regen, wat een kou, en daarna natuurlijk ook weer terug. Wat een ervaring. Terugkijken is leuk, maar ik voel bij wijze van spreken mijn achterwerk direct weer.

Vlak voordat ik naar Frankrijk ging had ik de voorganger van deze bromfiets in de prak gereden. Dat was er een die ik gekocht had met een vriend, tegelijkertijd met een bestelling voor surveillancemotoren. Grote voordeel, die waren allemaal nog standaard van de fabriek en liepen dik 90 km/u. Maar 2 dagen voordat ik dus naar Frankrijk ging kreeg ik van de verzekering zo'n ding rechtstreeks uit de winkel en die was ingehouden naar 33 km/u. Soms kwam je nauwelijks boven aan een berg en werd de motor ontzettend heet.
Soms moest ik het laatste stuk berg op lopen naast de volgeladen bromfiets. Nog zoiets stoms, omdat het zomer was dacht ik handschoenen zijn niet nodig, maar omdat het op de heenweg constant regende werden mijn handen toch ijskoud. En als je eenmaal door en doornat bent dan duurt het lang om op te warmen. Iedereen was verbaasd dat ik het in iets meer dan twee dagen gedaan heb, met twee hotelovernachtingen. Toch ben ik blij dat ik het gedaan heb. Een herinnering die ik nooit meer zal vergeten!

zondag 20 augustus 2017

Kop van Zuid

Een aantal jaar geleden
Toen mijn lief meer energie had
Hielden we een tour Rotterdam
Samen namen we ons toestel mee
om Rotterdam te ontdekken.
Hier zijn we op de Kop van Zuid
Vlak bij het fotomuseum, Hotel New York
Er ontstond een mooie fotoreeks
Hier een kijkje naar mijn mede fotograaf

donderdag 17 augustus 2017

Antwerpen


We waren vroeger lid van "Vrienden van het Stedelijk Museum" te Schiedam.
2 x Per jaar werden we uitgenodigd om een aantal musea te bezoeken.
Een museum in de open lucht en een onder een dak.
In 2007 gingen we naar Antwerpen
Naar het zilvermuseum Sterckshof en het Openluchtmuseum voor beeldende kunsten.
Dan werden we opgewacht door een gids die al pratend een rondleiding gaf.
Ik heb een aantal prachtige fotoreportages gemaakt.
Hierboven zien we een faun.
Mooi hé?
Helaas hield het op. Er waren te weinig aanmeldingen. We missen het nog steeds,

dinsdag 15 augustus 2017

Knipsels.


Jaren geleden maakte ik o.a. collages op A4 formaat. Klein werk dus. Daarnaast kocht ik een aantal uitgaves van Bres. Een magazine dat soms vreemde items had zoals over steden die in piramidevorm gebouwd zouden kunnen worden. Dit zou vele voordelen bevatten. Je kunt dit lezen in Google als je dit interesseert. kunstenaars en nog vele andere onderwerpen. Van de dubbele uitgaves knipte ik de plaatjes uit om deze later te gaan gebruiken. Alleen is mijn werk in wat groter formaat geworden. Dus zijn de mappen ergens beland en zo af en toe kwam ik deze tegen want weggooien is een taboe. Je weet maar nooit. Zo kochten we een tekentablet die op de computer aangesloten wordt en dan is het de bedoeling te gaan tekenen. Wat, is dan de grote vraag. Ik ging dus op zoek naar de map en deze knipsels zijn nu ingescand. Ik ben nog niet helemaal klaar, dat komt nog. Daarna ga ik een gedicht of zoiets opzoeken en ga dan kijken wat er uit mijn vingers komt rollen. Ik ben benieuwd.

maandag 14 augustus 2017

Rook



Midden in de nacht werd Guido wakker. Even was hij gedesoriënteerd; waar ben ik? Oja, schrijven op de berg in Spanje. Zijn cursusgenoten en de docente waren naar een straatfeest gegaan in een naburig dorp. Ze waren met een paar auto's vertrokken. Muziek op het plein, Spaanse steil, dacht Guido. Mij niet gezien. Ik ben blij dat ik niet hoef. Hij was als enige achtergebleven. 'Misschien blijven we wel slapen,' hadden ze gezegd. 'Als we teveel gedronken hebben.'
Zijn vrouw had hem voor die schrijfcursus, die in een eeuwenoud klooster werd gegeven, ingeschreven. Ze vond dat hij wat zelfstandiger moest worden. Een weekje zonder haar zou goed voor hem zijn. 'Dat zijn vast en zeker fatsoenlijke mensen, die daar aan meedoen. Dan ben je lekker creatief bezig. Op plat vermaak zitten we niet te wachten.' Guido, die niet zo nodig hoefde en liever thuis was gebleven, of anders, samen met zijn vrouw naar een badplaats was gegaan, had toch maar ingestemd. Zijn vrouw had de beslissing immers al genomen. Bovendien had ze natuurlijk gelijk. Hij was veel te afhankelijk van haar maar het idee dat zij voor hem had beslist wrong een beetje. Hij wist alleen niet waar precies. De reis had hij spannend gevonden. Normaal beheerde mamma, zoals hij zijn vrouw meestal noemde, de tickets en de paspoorten. Maar hij was wonderwel toch aangekomen.
Hij had gedroomd over barbecueën in de tuin. De geur van rook was heel duidelijk geweest. Hij keek op zijn iPhone hoe laat het was. 01:00 uur. Hij draaide zich om op zijn krakende springverenmatras. Warm was het. Overdag was het minstens 30 graden geweest en de warmte zat nog in de stenen. De deuren van zijn huisje had hij wijd open laten staan.
Er welde een onbenoembaar onbehagen in hem op. Iets was niet pluis. Ineens had hij het. Rook! Hij stond op en keek naar buiten. Brandde er iets in de verte? Een zwarte rookkolom wolkte de maanverlichte hemel in. Jeetje, dacht Guido, een bosbrand en kroop zijn bed weer in om verder te slapen, maar dat lukte niet. Guido dacht aan de vele bosbranden van de laatste tijd in heel Zuid Europa. Hij trok het laken over zijn hoofd en voelde het bonzen van zijn hart toenemen. Was ik maar all inclusieve naar Alanya gegaan, dacht hij. Klerezooi. Misschien moet ik 112 bellen of de beheerder wakker maken. Maar daar heb ik helemaal geen zin in. Dat vuurtje gaat wel uit en anders merkt iemand anders het wel op. Als ik alarm sla, gaan ze mij natuurlijk allemaal vragen stellen. Asjeblieft niet zeg.
"112, als iedere seconde telt." Guido werd verscheurd door tegenstrijdige gevoelens. Hij dacht aan de lieve paardjes die in de vallei achter een schrikdraadomheining stonden. En misschien zou het vuur het klooster wel bereiken, wie weet.
Kom, sprak Guido zichzelf toe, ik ben hier ook om zelfstandiger te worden, dus vooruit, niet zo angstig. Met lood in zijn schoenen liep hij naar het hoofdgebouw, ging naar binnen en klopte op de blauwe deurtjes. De blauwe deurtjes; daar mocht je alleen aankloppen als je iets wilde vragen aan de beheerder. Guido had dat nog nooit gedaan. Als hij iets nodig had wachtte hij gewoon totdat iemand anders het ging halen. Hij klopte nog maar een keer, nu wat harder. Jaap, Jaap, riep hij maar Jaap was er niet. Guido had aangenomen dat de beheerder achter de blauwe deurtjes woonde, maar dat was blijkbaar niet zo. Nu werd het nog moeilijker: hij was alleen in het klooster. Hij raapte wat hij nog over had van zijn moed bij elkaar en belde 112. De telefoniste, die ongetwijfeld vroeg of hij een ambulance, de politie of de brandweer nodig had, verstond hij niet maar hij regeerde in het Engels en zei tegen haar dat er een bosbrand op het punt van uitbreken stond, in de buurt van het klooster. De telefoniste zei nog wat onverstaanbaars. Gelukkig, dacht hij. Het gevaar is geweken. Wat zal mamma trots op me zijn dat ik zo kordaat gehandeld heb. Ik ga haar straks appen.
Guido, die aan winnen een haast nog grotere hekel had, dan aan verliezen dacht dat hij nu echt een soort winnaar ging worden. Tegen wil en dank. Maar dat liep anders.
Zijn medecursisten kwamen het terrein oprijden. 'Te gek feest!' riep Fred. 'Fantastische live muziek. Er was ook een enorme barbecue bij, maar die gasten hebben geen verstand van vuur maken, wat een rook zeg, niet normaal gewoon. Je hebt wat gemist, Guido.'
Ineens viel het kwartje.


Laaglander

zondag 13 augustus 2017

Hongertocht



'Ga de wagen uit en ga wat te eten zoeken,' had moeder gezegd. 'Ik moet Rigo de borst geven.'
Mariska had kleine Titi geholpen met aankleden, daarna waren ze met z’n vieren de woonwagen uitgegaan en gingen op pad.
Het was koud. Gelukkig hadden ze allemaal een lekker warm trainingspak. Ze stapten stevig door. Gisteren waren ze hier aangekomen, gestrand kan je beter zeggen. De auto had het weer eens begeven. Vader was hem nu aan het repareren.
Waar haal je zo gauw iets te eten vandaan, in deze verlatenheid? Ginds, tussen de kale bomen zagen ze een boerderij. Daar maar wat vragen, dacht Mariska. Toen ze vlak bij de boerderij waren gaven ze elkaar een hand. Dat had Moeder ze geleerd; vier brave kinderen die hand in hand lopen, dat vinden burgers schattig.
Er stond een hoog gaashek om het erf heen. Zag er niet erg gastvrij uit. Zal wel weer zo'n gierige boer zijn, daar had Mariska enorm de pest aan. Toch maar kloppen, wat moet je anders? Mariska bonsde op de deur. Geen reactie.
'Bij boeren moet je altijd achterom lopen,' zei Mario.
'Ja,' zei Mariska,' maar achter zit vaak een hond.' Ze hoorde geen hond blaffen. Achterom dan maar. De achterdeur van de boerderij was dicht. Het hondenhok stond open. De hond was in elk geval niet thuis. Kleine Nedjo rende naar het hok, kroop erin en begon te blaffen.
'Kefkef, woef woef ik ben de hond', riep hij. Mariska werd haast misselijk van woede.
'Kappen daarmee!,' riep ze. 'We moeten zo'n gierige boer niet kwaad maken!' Ze klopte nogmaals op de deur.
'Meneer, mevrouw', riep ze. De anderen vielen in: 'Meneer de boer, mevrouw de boerin, wij zijn arme kinderen met honger. Help ons alstublieft.' Zulk koorzang had in het verleden weleens gewerkt, maar nu kwam er geen reactie. Waar zouden de bewoners zijn?
'Misschien wel dood, zei Mario.
'Ja,' zei Nedjo, ze zijn vast dood. Wij gaan hier wonen.'
'Praat geen onzin,' zei Mariska. 'Ze zijn natuurlijk op het land. Laten we maar kijken of er hier iets te vinden is. Mario, jij gaat bij de poort op wacht staan. En roep me als er iemand aankomt, dan ga ik in die schuur kijken.' Mariska liep naar de schuur. Titi en Nedjo wilden meelopen. Maar dat vond Mariska geen goed idee. 'Ik ga alleen, jullie zijn daar nog te klein voor.'
'Ik ben groter dan Titi,' zei Nedjo.
'Ja, maar nog niet groot genoeg, mooi buiten blijven wachten en roepen als je iemand ziet'. Mokkend bleven de kleintjes achter. Mariska ging de schuur binnen. In de schuur was het schemerig, het rook naar dieren en hooi. Er klonk een zacht geritsel. Toen haar ogen aan het schaarse licht gewend waren, zag ze een rijtje konijnenhokken.
Even later kwam ze naar buiten met een groot, wit, spartelend konijn in haar armen.
'Wat een schatje' zei Nedjo,
'Wat een schatje,' kletste Titi hem na.
'Ik heb altijd al zo'n mooi, lief konijn willen hebben.' Zei Nedjo.
'Deze kunnen we niet houden. Deze eten we op,' zei Mariska. Ze zette hem op de grond en hield hem stevig vast bij zijn nekvel.
'Neehh, neehh,' huilden de kleintjes in koor.
'Hoe doet vader dat ook alweer, een klap achter zijn oren... Geef me die bijl eens aan.'
Mario was erbij komen staan. Ook zijn lipje begon te trillen.
'Nee hoor, dat is veel te zielig,' piepte hij.
'Kinderen met honger, is dat niet zielig dan!'
Plotseling stond er een grote man voor ze. Waar was die opeens vandaan gekomen?
'Wat doen jullie hier, voor den drommel,' baste hij.
Mario keek heel snel even naar Mariska.
'Ik heb dit konijn op de weg gevonden,' zei ze,' en ik dacht, die zal wel bij deze boerderij horen. Daarom kwam ik hem terugbrengen. Is hij van u?'
'Ja, dat is hij, wis en waarachtig.’ De boer keek haar even aan. ‘Die deugniet is al eerder ontsnapt. Wat een keurige kinderen zijn jullie trouwens, om hem terug te brengen.'
'Krijgen we nu een beloning?' vroeg Nedjo.
Mariska gaf hem een duw.
'Zeker en vast krijgen jullie een beloning. Geef me dat konijn even aan, dan ga ik kijken wat ik heb.’ De boer verdween met het konijn in de schuur. Gespannen wachtten de kinderen. Daar was hij weer.
Es even zien, een mandje appels, een worst en een brood, is dat goed?'
'Ja, meneer', zei Mariska. Dankuwel meneer.
Even later liepen de vier Sintikinderen terug naar de woonwagen, de mand tussen Mariska en Mario in.
'Wat waren dat voor kinderen?' vroeg de boerin, die net aan kwam lopen.
'Zigeunerkinderen, arm als de neten. Ze probeerden die witte te stelen. Ik heb ze maar wat te eten gegeven.'
'Daar heb je goed aan gedaan, man,' zei de boerin.



Laaglander

Nieuw verschijnsel



13-08-2017 01:21

Ik zit voor de derde maal deze week in de huiskamer. Ik kan niet slapen, ben benauwd, het lijkt alsof ik een riem om mijn borst heb, en die riem bemoeilijkt mijn ademhaling. Ik zit al een hele tijd niet lekker in mijn vel, en Els zei vandaag, en ook al eerder, waarom schrijf je er niet over, en waarom is het al zo lang geleden dat je een blogje schreef voor ons gezamenlijke blog Conceptuele Blog EdR? Dat is een goede vraag. Een deel van 't antwoord is dat ik niet gemakkelijk schrijf als ik depressief ben. Waarom ben ik depressief is dan automatisch de vraag die ik van mezelf moet beantwoorden? Ik voel me somber, verdrietig, soms alleen, en dat komt beslist niet door Els hoor, maar ik denk dat iedereen het gevoel wel kent dat ook al bevind je je midden tussen tienduizend anderen, je kunt je nog knap alleen voelen. Zo voel ik me dus nu ook. Zonder collega's, zonder vrienden, etc. etc. Lastig gevoel. Wil ik me zo voelen? Nee, natuurlijk niet.
Zelfs vandaag heb ik me gewoon door de natuurlijke gang van zaken heen geworsteld. Ik ben na het opstaan. de medicatie uitzetten, het ontbijt, het ontbijt voor Meisje gemaakt hebben en zorgen dat Els op tijd voor haar dienst bij de Wereldwinkel de deur uitging, naar het Sterrebos gegaan. Daar gezorgd dat Meisje alles deed wat een hondje betaamd, en daarna haar afgeleverd bij de Wereldwinkel, terwijl ik boodschappen ging doen voor de dag van vandaag, morgen en maandag. Alle door rituelen vastgestelde zaken heb ik naar redelijke tevredenheid afgewerkt.

Na de boodschappen en een bakkie thee met Els en haar collega in de WW kwam ik doodmoe thuis en ik was duizelig en benauwd, dus ben ik na een briefje voor Els naar bed gegaan, om hopelijk op te knappen. Een half uur later kwam Els thuis en we hebben samen 4 beschuitbollen met aardbeien gemaakt, die overigens verschrikkelijk lekker waren en al helemaal met op iedere aardbei een druppel Balsamico Azijn Siroop. Daarna ben ik nog anderhalf uur teruggegaan naar bed.

Ik wilde hiermee voorkomen dat ik te lang zou slapen, want overdag kan ik over gemakkelijk rustig vier uur slapen, omdat ik inmiddels al jaren volcontinu doodmoe ben.

Toch zit ik hier nu weer en schrijf warempel eindelijk een stukje.

Wat is thuiszitten met een auto immuunziekte en de verschrikkelijke na verschijnselen van Chemo en bestraling na Kanker toch verschrikkelijk. Mijn, onze wereld is ontzettend klein geworden. We zien weinig tot geen mensen meer, zien weinig tot geen buitenwereld meer, mijn incontinentie houd me tegen tot uitgaan en of reizen. Ik voel me niet echt zielig hoor, maar kom naast de boodschappen en de rondjes met Meisje nog maar tot weinig. Ik ben constant benauwd, wacht momenteel op onderzoeken, en de resultaten van andere onderzoeken, daarna krijg ik een pacemaker, omdat mijn hart sinds de chemo enorm veel overwerk doet door het boezemfibrilleren. Ik ben door de weinige activiteiten en de grote hoeveelheid ontstekingsremmers en andere medicatie te zwaar geworden en heb prompt diabetes opgelopen. Als dat voorbij is zullen zich andere mankementen vertonen en dus ook andere onderzoeken, en de daarbij behorende onzekerheid.

Van een zelfverzekerde man die goed was in zijn werk als opvanger en begrenzer ben ik nu zelf toe aan opvang en begrenzing. Ik ben enorm veranderd. Ik ben onzeker geworden, en niemand kan op mij bouwen zoals vroeger. De kenmerken die vroeger volslagen normaal bij mij hoorden, horen niet meer bij mij. Afspraken zijn met mij niet meer te maken. Daarnaast is ons inkomen enorm gezakt, mijn humeur is aangetast en ik ben allesbehalve gemakkelijk meer in de omgang. Soms heb ik last van zelfmeelij, en donkere gedachten over het heden en de toekomst. Ik vind er gewoon geen klote meer aan.

Soms lukt het me om daardoorheen te kijken, maar lang niet altijd. Wil ik zo eigenlijk wel verder? Alle gekheid op een stokje, al deze gedachten passeren in mijn geest. Waardeloos is dat.

Nu zit ik dus hier en kan niet slapen. Ondanks al mijn medicatie. Meisje dacht toen ik naar de huiskamer kwam, hé, die gaat met me naar buiten. Neen dus, dat doet ie niet. Inmiddels slaapt ze wel weer lekker op de bank.

Els kwam net slaperig kijken hoe ik het maakte. Heb er lekker teruggestuurd naar bed. Wil haar ook niet wakker maken. Els ziet mijn worsteling natuurlijk ook met lede ogen aan. Ik weet het echt niet meer. Dat is ook de reden waarom ik niet meer schrijf. Ik viel in herhaling, en niet een keer, maar tal loze keren en dat kan ik zelf ook niet aprecieren als ik dat soort stukjes tegenkom.

Ik ga zometeen toch maar weer een poging wagen, en kan dan in ieder geval tegen Els zeggen dat ik weer een poging gewaagd heb.

Waar ik overigens vandaag aan twijfelde was het volgende. Ik zag op de verjaardagskalender dat mijn nog in leven zijnde broer en schoonzus in Limburg vandaag 40 jaar geleden getrouwd zijn. Heb even gedacht zal ik even bellen om hen te feliciteren, maar toen ze twaalf en een half jaar, vijfentwintig jaar getrouwd waren heb ik ook nooit een uitnodiging ontvangen voor de feestelijkheden, waarom zou ik dan nu de moeite nemen? Een rot gedachte dus, maar toch heb ik niet gebeld. We zijn griezelig uit elkaar gegroeid. Ik ben benieuwd of dit nog tegen me gebruikt gaat worden dit gebrek aan interesse, maar als het zo is, dan is het zo. Nee hoor ik ga geen verhaal schrijven over alle gebeurtenissen die ertoe geleid hebben dat het gegroeid is tot de huidige situatie. Het is helaas zo. Kortom ook de familierelaties lopen niet over rozen.

Ik ga dit toch wel langer geworden stuk dan ik gedacht had beëindigen. Meestal heb ik de dag erna namelijk enorm last van mijn nachtelijke escapades. Ik moet maar weer proberen of een paar uur slaap alsnog willen lukken. Tot zover.

donderdag 10 augustus 2017

Krentenbollen.


Hele verhalen kan ik schrijven over dit nederige broodje.
Jeroen is er verzot op.
Krentenbollen met dik roomboter en suiker belegd.
Dan denkt hij weemoedig aan vroeger
Zo, met zijn ouders naar Frankrijk.
Naar zijn zus en de autoreizen.
Dan namen zij deze lekkernij mee, zo vertelde hij me, met weemoedige ogen.
Dus smeerde hij deze met voorpret wanneer we ons gereed maakten zuidwaarts te gaan.
Alleen ik heb zo mijn eigen smaak.
Krentenbollen met roomboter. marmiet en kaas en daarop fijngesneden lente-ui.
Tja.
Vroeger was de weg erheen veel langer.
Héh?
Ja, want er waarom vele speldbochten in de bergen naar het zuiden.
Deze zijn bijna allemaal rechter gemaakt en de rotondes rezen de pan uit.
We waren dus veel sneller op de plek van onze bestemming en de krentenbollen waren nog niet op.
De kids van zijn zus waren besmet met 't krentenbol virus en als een stelletje gieren doken zij op die bollen en spogen deze met een walgelijke blik uit hun ogen weer uit.
Een pijnlijke les dat iedereen zo zijn eigen smaak heeft.





vrijdag 4 augustus 2017

Lijkt op een werkstuk van Escher.


Dit is een winnende foto van National Geographic.
Zou Escher hier zijn inspiratie vandaan hebben.
Niet dus maar het zou kunnen zijn.

donderdag 3 augustus 2017

Smikkelen en smullen,


Wie kent deze uitroep niet.
Ja! De fabeltjeskrant en Bor de Wolf.
Vandaag was er dus de donderdag markt.
De komende dagen wordt het dus; smikkelen en smullen.
Mag ik jullie jaloers maken?
Ik ga op de Hollandse toer.
Kalfsschnitzel met gekookte prei, gebakken aardappels en sla.
Turkse worstje met peultjes, aardappels en sla.\
Gekookte mais en daarnaast weet ik nog niet.
Als fruit met yoghurt?
Peer of wilde perzik of aardbei
Bovendien ga ik 3 grote bollen knoflook roosteren.

Qua eten kan het niet meer stuk.

dinsdag 1 augustus 2017

Franse vakantie juni 2005.


Onderweg naar French Sister
Zoekend naar een hotelletje.
Had toen nog lang haar, waar anderen nog steeds naar terug verlangen.
Vrouwen en lang haar maakt romantische gevoelens los.

Zo lijkt het.

maandag 31 juli 2017

En nu?


De health fryer is binnen.
Wat kunnen we hiermee doen en hoe doen we dit zijn de volgende vragen.
De voordelen spraken ons aan.
Minder vet en gemakkelijk koken.
Als luie kok spreekt me dit aan.
We gingen dus naar You Tube en werden een beetje wijzer.
Voor de rest is het gewoon doen!
Zag een filmpje over de Amerikaans Italiaans keuken die aan Italianen werd geserveerd.
Viel niet in goede aarde.
Ikzelf hou ook van Italiaans eten.
Niet moeilijk te maken zegt mijn lief.
Net zoals de fryer.
Je moet het toch wel weten.
Dus een aantal filmpjes bekeken van hoe een Italiaan kookt.
Ziet er inderdaad niet moeilijk uit.
Ben toch gestopt.

Ik kreeg er trek van en voelde me even een masochist. 

vrijdag 28 juli 2017

Muntthee.


We zaten op het terras.
Op een vertrouwd stekkie.
Bij het oude postkantoor in Arnhem.
We hebben hier 20 jaar gewoond en zo af en toe hebben we last van heimwee.
Nostalgie is ons niet vreemd.
Namen een glas muntthee en dachten aan onze oude buurman
Toen we nog op kamers woonden.
Een Marokkaanse buurman die ons echte muntthee leerde maken
Een mooi cadeau vinden we.


donderdag 27 juli 2017

woensdag 26 juli 2017

Experimenteren.

Soms krijg ik hét te pakken.
Dan gaat mijn gedachtegang heen waar het nooit is geweest.
Meestal is Jeroen het slachtoffer, maar niet altijd.
Zo had ik een een zelfmaak muesli ervaring.
Kocht allerlei vlokken en ook wat lijnzaad.
Echt, lijnzaad vind ik lekker.
Had ook gehoord dat dit gebruikt kan worden bij obstipatie.
Ik keek in de bus met de ingrediënten en de zak met lijnzaad en kieperde alles erbij.
De smaak was goed en iedereen smulde totdat ik ze ineens met samengeknepen billen naar de WC zag rennen.
Conclusie; minder lijnzaad.
Zo wilde ik ineens wat gerechten wat pittiger maken.
Kocht rode pepertjes
Sneed deze in stukjes en voegde dit ook aan het gerecht toe.
Het effect was eigenlijk komisch.
Er werden allerlei bekken getrokken en zo af en toe leek het alsof er een explosie in hun mond.....
Conclusie; haal de pitjes eruit.
Jeroen is enorm blij dat ik dit al geleerd had zonder dat hij erbij was.




maandag 24 juli 2017

Juli.


Hij zou 40 jaar geworden. Mijn ukkie, kleintje. Erwinischkie was mijn koosnaam. Juli is zijn geboorte en sterfmaand. Ik weet het. Het gebeurde 35 jaar geleden en niemand, behalve Roen en ik herinneren dit. Tenminste, zo lijkt het. Zo gaan, zo heb ik het vernomen, zijn broer en gezin + de vader gezamenlijk naar zijn grafje. Ik mag mee maar Jeroen niet, tenminste van zijn vader. Dus gaan we niet. Jeroen was er bij en heeft mee gerouwd. Maar ja, hij is niet welkom. En voor de rest van de familie wordt hij doodgezwegen, alsof hij niet heeft bestaan. Het is moeilijk dan om niet verbitterd te geraken en wij kunnen nergens ons verdriet kwijt. 35 Jaar lijkt heel lang geleden en toch is het soms zo korte tijd.  

vrijdag 21 juli 2017

Frankrijk


Terug in de tijd.
Weet niet meer in welk jaar.
OP vakantie bij French Sister.
Er was een beeldenexpositie in een Franse tuin in Zuid Frankrijk in 2004.
De kunstenaar is Toutain geboren in Toulouse 1948. 
Hoe weet ik dit nog allemaal.
Ik heb de brochure bewaard en de foto komt uit ons archief. 

zondag 16 juli 2017

Tropisch Carnaval.


Ik twijfel of ik dit jaar ga.
Vorig jaar heb ik een prachtige reportage gemaakt, al zeg ik het zelf.
Maar elk jaar?
Dan wordt het saai of een verplichting.
Daar heb ik geen zin in.
Ik sla een jaartje over.
Deze foto is dus van 2016.
Het is altijd wachten wanneer de stoet begint.
Ik sta dan op het Eendrachtsplein en daar is het niet zó druk.
Tenminste vergelijking  met de binnenstad.
Dus dan zet ik een aantal mede-wachtende op de gevoelige plaat. 


vrijdag 14 juli 2017

Tja.


Ik heb een heel oud mobieltje. Echt oud. Een Nokia 6600i. Daarmee kan ik werken. Ik heb wel een paar smart phones gekocht omdat ik mee wil met de vaart der volkeren. Dat was geen succes om het kort neer te schrijven. Dat heb ik nu eenmaal. Hoe meer ik met een apparaat kan doen hoe eerder ik verdwaal. Nu ga ik eindelijk mijn mobiel behoorlijk instellen. Op advies van Roen mijn Nokia gedownload. Verbindingssnoertje opgezocht en vastgezet. Hij vind het onprettig om met zijn grote vingers aan de kleine knopjes te werken. Friemelen dus. Maar de verbinding kwam niet tot stand. Ook zijn mijn vingers smaller. Dus leggen ik me er bij neer dat alles via het mobieltje gaat werken. Ik sta niet bekend voor mijn geduld naast dit alles en ik wil nog meer leren. Dit leg ik later wel uit.

donderdag 13 juli 2017

Freakshow in Portugal

Het buurtfeest in Costa da Caparica was al een tijdje gaande voordat we het opmerkten. We hadden met de hele familie gegeten in een buurtrestaurant. Voldaan en nagenietend van de gezelligheid ging iedereen zijns weegs. Toen we in het vallend duister, via een schilderachtige kade, naar de auto liepen hoorde ik in de verte een zanger en dacht: is dat een plaatje van Julio Iglesias of niet en kàn dat wel, een Spaanse zanger in Portugal. ‘Nee joh,’ zei Marian, ‘dat is live, een feest of zo. Muziek op het plein, Portugeese style.’ Onze nieuwsgierigheid was gewekt. Als door sirenen gelokt volgden we door smalle straatjes het muziekspoor en kwamen terecht in een fantastische party waar volwassenen, kinderen en honden aan het feesten waren. Het leek op een Fellinifilm, hoewel, in een film zou je zoveel malle Pietjes vergezocht vinden. Er was duidelijk een overschot aan zonderlingen, zwakbegaafden en dorpsgekken. En onder de andere mensen was een indrukwekkende hoeveelheid onderbeten, overbeten, lelijke koppen en dwerggroei te zien. Ofschoon Costa da Caparica op een steenworp afstand van Lissabon ligt – de Taag over, langs Cristo Rei en je bent er – heeft inteelt er lelijk huisgehouden.
Er was een geïmproviseerde bar, een oud-Portugeesche gebakkraam en een podium waar drie dikke, somber kijkende, besnorde mannen liedjes de zoelte instuurden, volmaakt passend bij de fantastische zomeravond. Een mengeling van Juan Luis Guerra, Rowan Hèze en Los Lobos. Maar dan in het Portugees. Het eerste dat we zagen was, op zuidelijke klanken, een countrylinedance die zo perfect werd uitgevoerd dat daar wel repetitie aan vooraf móest zijn gegaan maar het was duidelijk geen uitvoering want iedereen had gewone kleren aan. Een reus met een half gebit en een wijnvlek die een groot deel van zijn gezicht besloeg, deed alles precies verkeerd en botste steeds tegen de anderen aan. Toch werd niemand kwaad. Naast de line stond een jongentje van een jaar of tien aandachtig mee te dansen. Een kleuter gooide ritmisch op de muziek steeds haar knuffel de lucht in en ving hem op. De band speelde onvermoeibaar door. De muzikanten zongen om beurten, alle drie even goed. Na de linedance werd er ‘gewoon’ gedanst. Los en in salsastijl. Vaak vrouwen met elkaar. De meesten waren op hun paasbest, in trevira jurken en uitbundige tatoeages uitgedost. Ze dansten goed, soepel in de heupen, tikje uitdagend. Hoewel er alleen plaatselijke Portugezen waren, voelden wij ons welkom. Na een tijdje voegde mijn knappe zoon en zijn beeldschone vriendin, ook gelokt door de authentieke klanken, zich bij ons. Geprikkeld door de ritmische muziek waagden zij een dansje en zo voegden ze een grappig contrast toe aan dit schilderachtige plaatje.


Laaglander