zondag 16 juli 2017

Tropisch Carnaval.


Ik twijfel of ik dit jaar ga.
Vorig jaar heb ik een prachtige reportage gemaakt, al zeg ik het zelf.
Maar elk jaar?
Dan wordt het saai of een verplichting.
Daar heb ik geen zin in.
Ik sla een jaartje over.
Deze foto is dus van 2016.
Het is altijd wachten wanneer de stoet begint.
Ik sta dan op het Eendrachtsplein en daar is het niet zó druk.
Tenminste vergelijking  met de binnenstad.
Dus dan zet ik een aantal mede-wachtende op de gevoelige plaat. 


vrijdag 14 juli 2017

Tja.


Ik heb een heel oud mobieltje. Echt oud. Een Nokia 6600i. Daarmee kan ik werken. Ik heb wel een paar smart phones gekocht omdat ik mee wil met de vaart der volkeren. Dat was geen succes om het kort neer te schrijven. Dat heb ik nu eenmaal. Hoe meer ik met een apparaat kan doen hoe eerder ik verdwaal. Nu ga ik eindelijk mijn mobiel behoorlijk instellen. Op advies van Roen mijn Nokia gedownload. Verbindingssnoertje opgezocht en vastgezet. Hij vind het onprettig om met zijn grote vingers aan de kleine knopjes te werken. Friemelen dus. Maar de verbinding kwam niet tot stand. Ook zijn mijn vingers smaller. Dus leggen ik me er bij neer dat alles via het mobieltje gaat werken. Ik sta niet bekend voor mijn geduld naast dit alles en ik wil nog meer leren. Dit leg ik later wel uit.

donderdag 13 juli 2017

Freakshow in Portugal

Het buurtfeest in Costa da Caparica was al een tijdje gaande voordat we het opmerkten. We hadden met de hele familie gegeten in een buurtrestaurant. Voldaan en nagenietend van de gezelligheid ging iedereen zijns weegs. Toen we in het vallend duister, via een schilderachtige kade, naar de auto liepen hoorde ik in de verte een zanger en dacht: is dat een plaatje van Julio Iglesias of niet en kàn dat wel, een Spaanse zanger in Portugal. ‘Nee joh,’ zei Marian, ‘dat is live, een feest of zo. Muziek op het plein, Portugeese style.’ Onze nieuwsgierigheid was gewekt. Als door sirenen gelokt volgden we door smalle straatjes het muziekspoor en kwamen terecht in een fantastische party waar volwassenen, kinderen en honden aan het feesten waren. Het leek op een Fellinifilm, hoewel, in een film zou je zoveel malle Pietjes vergezocht vinden. Er was duidelijk een overschot aan zonderlingen, zwakbegaafden en dorpsgekken. En onder de andere mensen was een indrukwekkende hoeveelheid onderbeten, overbeten, lelijke koppen en dwerggroei te zien. Ofschoon Costa da Caparica op een steenworp afstand van Lissabon ligt – de Taag over, langs Cristo Rei en je bent er – heeft inteelt er lelijk huisgehouden.
Er was een geïmproviseerde bar, een oud-Portugeesche gebakkraam en een podium waar drie dikke, somber kijkende, besnorde mannen liedjes de zoelte instuurden, volmaakt passend bij de fantastische zomeravond. Een mengeling van Juan Luis Guerra, Rowan Hèze en Los Lobos. Maar dan in het Portugees. Het eerste dat we zagen was, op zuidelijke klanken, een countrylinedance die zo perfect werd uitgevoerd dat daar wel repetitie aan vooraf móest zijn gegaan maar het was duidelijk geen uitvoering want iedereen had gewone kleren aan. Een reus met een half gebit en een wijnvlek die een groot deel van zijn gezicht besloeg, deed alles precies verkeerd en botste steeds tegen de anderen aan. Toch werd niemand kwaad. Naast de line stond een jongentje van een jaar of tien aandachtig mee te dansen. Een kleuter gooide ritmisch op de muziek steeds haar knuffel de lucht in en ving hem op. De band speelde onvermoeibaar door. De muzikanten zongen om beurten, alle drie even goed. Na de linedance werd er ‘gewoon’ gedanst. Los en in salsastijl. Vaak vrouwen met elkaar. De meesten waren op hun paasbest, in trevira jurken en uitbundige tatoeages uitgedost. Ze dansten goed, soepel in de heupen, tikje uitdagend. Hoewel er alleen plaatselijke Portugezen waren, voelden wij ons welkom. Na een tijdje voegde mijn knappe zoon en zijn beeldschone vriendin, ook gelokt door de authentieke klanken, zich bij ons. Geprikkeld door de ritmische muziek waagden zij een dansje en zo voegden ze een grappig contrast toe aan dit schilderachtige plaatje.


Laaglander




woensdag 12 juli 2017

Zoekt en gij zult vinden,


Ik ontving vandaag een nieuw litterair meesterwerk van onze onvolprezen Laaglander.
Het vertelt over zijn vakantie ervaringen in Portugal
Over line dansers, Fellini figuren en zangers.
Verder ga ik niets verklappen.
Wij hebben een afspraak, hij en ik,
Hij schrijft de stukje en ik zoek de plaatjes.
Normaliter: No problem.
Maar nu?
De steekwoorden die ik anders gebruik zagen geen hout.
Lijken niet op van wat ik zoek.
Ga even ver kijken op Google afbeeldingen.
Dus: jullie moeten even in spanning afwachten op de traktatie van Laaglander.



dinsdag 11 juli 2017

Alweer!



Alweer wat?
Nee toch!
Ja, alweer een nieuwe specialist.
Dokter nummer 10.
Wegens blijvende kortademigheid gaan we samen naar een nieuwe specialist: de long arts.
Er is al een longfoto gemaakt.
Vanwege een onduidelijke plek gaat er verder onderzocht worden.
Een ct scan en blaastest.
Weer een uitbreiding van onze woordenschat.
Weer wachten.


maandag 10 juli 2017

Warmte


Door die warmte raak in mijn inspiratie kwijt.
Leef weer in overlevingsmood
Deze is ook uit ons archief
En oh, wat hebben we soms mooie uitzichten

donderdag 6 juli 2017

Vandaag


Waarin een museumbezoekje een, bijna, wereldreis, werd.
Ik had een museumjaarkaart aangeschaft en bedacht me, daar ga ik vandaag gebruik van maken.
Er is een soort Museumplein in Rotterdam op het Eendrachtsplein.
Dat wist ik.
Dus daar stapte ik uit de metro, liep naar boven en wat nu?
Ach, die huisjes ken ik al. Witte decor huizen.
Liep het plein op. Dat word ook al verbouwd.
Geen enkel verwijsbord te vinden.
Vroeg aan een inboorling waar de kunsthal te vinden is.
Ze vertelde me de weg, toch was het even zoeken want daar is ook een soort park.
Eindelijk, gevonden. Maar nu. Waar is de ingang?
Gelukkig hier.
Checkte in en ging alles bekijken.
Eerst was er een foto expositie.
Hé? Dit is toch het foto museum niet?
Het waren foto's van Robert Mapplethorn. Nooit van gehoord. Portret foto's. Ik was er niet weg van alhoewel hij de hemel in werd geprezen.
Zijn bloemenportretten: prachtig.
Daarna naar een of ander deel waar er cursussen werd gegeven?
Voor de rest was het museum gesloten. In september komt er weer iets nieuws.
Mopperend ging ik naar buiten. Dat hadden ze beneden kunnen vermelden.
Toen naar Museum Booymans van Beuningen gegaan waar de ingang ook wat lastig te vinden is.
Dit is een echt museum. Ben niet naar de tentoonstellingen geweest maar beneden naar gekloste of geborduurde kant gekeken. Ze hebben een hele collectie van die momenteel wordt uitgezocht.
Ook een afdeling van design door de eeuwen heen.
Ik hou hiervan en toen wilde ik naar huis.
Ging rechtsaf langs een beeldwerk van Picasso en ging lopen. Ik dacht dat ik wist waar ik heen ging. Niet dus. Ik ging een paar keer links en hoera: de Witte de Withstraat. Die ken ik. Deze volgde ik en wat zag ik toen? Dat beeld van Picasso weer. Draaide me om en kwam later bij het Erasmusbrug. Daar wil ik niet zijn! God zij dank, daar is de metrohalte. Eendrachtsplein! Naar huis. Ik was bek af. Vertelde mijn avontuur aan Jeroen en die kwam niet bij van het lachen. Heb ik wel eens geschreven dat ik een kei ben in het verdwalen?



woensdag 5 juli 2017

Waar blijft de tijd?

Mijn broertjes.
Door inkrimping van ons leefgebied.
Hoe bedoel je?
Oké!
Doordat 't uithoudingsvermogen verkleind is gaan we er niet zo vaak meer uit.
We moeten het zogezegd in onze omgeving zoeken.
Een mens is creatief.
Ik kijk nu regelmatig in ons fotoarchief.
Het verleden wordt door andere ogen bekeken
Was ik dit? Zijn zij dat?
Wat ging de tijd toen oneindig traag.
Nu: Na het opstaan, gapen, ontbijten enz. en het is bijna alweer avond.
De voorgenomen klusjes gaan niet door.
Zoef, zei de bekende haas.
Een door mij geliefde zangeres, Sandy Dennie zong er al over en er zijn vele covers van gemaakt.
Zij blijft de beste!




zondag 2 juli 2017

Een heerlijke zondagochtend

Mijn boxjes neuriën zachte jazzmuziek
Traktatie van You Tube.
Een vers gezet bakkie koffie voor mijn neus
Meisje laat Jeroen uit.
Ik schrijf dit stukje nadat ik de katten eten heb gegeven,
Strakjes na het douchen en thuiskomst van bovengenoemde
Een kopje thee
Brunchen
Dan is het weer voorbij


Deze heerlijk zondagochtend.