zondag 3 juni 2018

Schotland: reisverslag 2.

De nacht voor het vertrek geslapen in Venray, de woonplaats van mijn reisgenoot.
We werden naar Zeeland (N.B.) gebracht door de zoon van
Daar is het grote verzamelen van alle bussen van Bolderman.
Het is gróót daar!
Een enorm gekrioel van mensen en hun bagage en daar stonden ze, onze trouwe reiswagen met chauffeur.
Wie had de grootste koffer?
Ik, natuurlijk.
Met een wiskundig oog nam hij de gewenste koffers en stuwde de bagageruimte vol.
Snel even naar het kleinste kamertje.
In de bus richting Duinkerken in België.
Daar is het wat rustiger dan in Calais en de vaartijd is een half uur langer.
Door de douane gaan is een verhaal apart.
We werden zorgvuldig geïnstrueerd door de chauffeur die Robert werd genoemd.
Alle paspoorten en identificatiebewijzen in de handen houden.
Geen foto's maken in het betreffende gebied.
Er bestaan 3 opties;
  • Alleen paspoort controle.
  • Paspoort en willekeurig bagagecontrôle.
  • Allemaal Paspoort en bagagecontrôle.
Gelukkig voor ons alleen paspoortcontrôle.
Richting schip.
We mochten weer foto's maken.
We voeren richting Dover.
Het was er fris en nat aan boord.
Morgen ga verder.



zaterdag 2 juni 2018

Schotland: reisverslag 1.



Gisteren was mijn lief een heel druk baasje.
Downloadend alle foto's van beider toestellen.
Haalde de foto's die waren doorverzonden door mijn reisgenoot.
Ik had er zo'n 1000 en zij het dubbele.
Had al in mijn hoofd hoe deze in stukjes te verwerken
Van dag tot dag, van hier tot daar.
Alleen, zucht, is alles een grote brij.
Wanneer je in de bus zit en die wordt door iemand anders bestuurd.
Dan is er een volgorde.
Nu, de ene berg lijkt ernstig op de andere.
Hoe noordelijker hoe ruiger.
Alleen een kenner ziet het verschil.
Dus, ga ik alles door mijn foto bewerkingsprogramma stuwen.
Behandel ik alles per thema.
Wat het allemaal gaat worden?
We zien wel.

zondag 25 februari 2018

Beste Marcel Gelauff

Van Rembrandt
Jij hebt, als van hoofdredacteur van de NOS, in je wijsheid besloten dat blank voortaan wit heet. Hulde hiervoor, bravo! Het werd tijd. Ik ben dankbaar dat ik, na zesenzestig jaar niet langer een verachtelijke blanke ben, maar wit. Trouw en de Volkskrant zijn het ermee eens, dus dan moet het goed zijn.

Je hebt zwart en daartegenover staat wit. Niet dat vage blank. Logisch. Blank, dat associeer je toch met de huidskleur van de gemiddelde Belg, Brit of Hollandse kaaskop; roze, gelig, grauw. Wit daarentegen is compromisloos, er is maar één variant van, rein als sneeuw. Onbezoedeld. Gaaf. Noem maar op. Muhammad Ali zei het al: De witte ridder, het witte huis, de cowboy met de witte hoed op het witte paard. Wit is goed. Veel beter dan blank, duidelijker. Een helderder onderscheid. En een betere vertaling van het Engelse black and white. Zwart en wit. De Engelse taal is sowieso de toekomst want de inzichten over politieke correctheid komen tenslotte uit Amerika.
Als we wit duidelijk definiëren, dan is de rest van de mensheid automatisch zwart. Het gehate N-woord is gelukkig al in ongenade gevallen. Met instemming van in elk geval een gedeelte van hen die, ofwel zelf, of wier voorouders afkomstig zijn uit Afrika, zuidelijk van de Sahara. Mensen dus die vroeger - toen de witte mensen nog blank waren en niet beter wisten, in de duistere middeleeuwen dus (ik schroom het achterlijke woord te gebruiken) - negers werden genoemd. En natuurlijk de politiekcorrecte witte Gutmenschen.

Zij, de voorheen N-woorddragers, zijn samen met hun gehate naam eenvoudigweg afgeschaft.
Dus zullen de Papoea’s, de Hindoestanen, de Chinezen en al die andere onwitte mensen vast ook blij zijn dat ze hun discriminatoire benamingen kwijt zijn en dat ze voortaan zwart zijn. Dat is veel overzichtelijker. Voor iedereen het beste.
Of Turken en Marokkanen nu zwart of wit moeten heten, daar moet jij maar een uitspraak over doen. Jij hebt daar goeie, politiek zuivere ideeën over. Turken en Marokkanen wonen vaak in zwarte wijken, denk daar aan. Maar jij weet dat veel beter dan ik. En mensen met een zwarte en een witte ouder, die zijn zwart hè, want niet wit. Ik vertrouw op je wijsheid, laat mij niet in het duister tasten.

Nogmaals dank, dat ik, dank zij jou niet meer blank ben.


Je trouwe volgeling, Laaglander

vrijdag 5 januari 2018

Gedachten bij nacht.

Hotel New York
plaatje is zomaar gekozen, heeft niets te maken met de tekst.

Buiten regent het,
en binnen hou ik het ook niet droog.
Ik ben voor de derde maal opgestaan,
niet wetende wat anders te doen.

Somethimes it drives me crazy.
The sounds next to me.
Ik kan me er niet van afsluiten,
wanhoop en verdriet voeren de boventoon.

Zojuist kwam ze na een plasje even binnen,
ze pakte haar net opgeladen e-reader mee.
Ik vroeg nog, ga je lezen,
en ze mompelde een slaperig antwoord.

Sindsdien een paar keer terug gegaan naar bed,
waar het liefdelijk kabaal helaas is voortgezet.
Even tien minuten geprobeerd om me ervoor af te sluiten,
maar het klinkt als een leger Irado medewerkers.

Dit is mijn derde poging iets op papier te zetten,
zonder dat ik haar beledig of boos maak.
Ik weet uiteindelijk dat wil hier niets mee van doen heeft.
Het is er, zelfs zonder slokje op.

Ik merk wel dat ik het op den dag ook merk.
Mijn lontje is wat kort,
en soms ligt een uitbarsting op de loer.
Ik loop wat op de (lange) tenen.

Is dit puur het slaapgebrek?
Is het de spanning met betrekking op de UWV keuring?
Is het omdat mijn hart dinsdag weer is gecheckt?
Het is van 80 naar 70 slagen gezet.

Dat blijft overigens erg raar,
dat je op afstand word ingesteld,
en dat je een update krijgt.
In dit geval zodat ik minder snel gehackt kan worden.

Ze zetten ook nog even mijn pacemaker uit,
en wat bleek?
Zelfstandig ongeveer 30 slagen per minuut.
Ik ben dus wel erg afhankelijk geworden van mijn hulpmotor.

Maar daar ging het in dit schrijven niet om.
Mijn gevoelens spelen met elkaar.
En dat is niet de eerste keer.
Het lijkt wel of ze de onrust groter willen maken.

Zo ben ik dik een week geleden,
vorig jaar dus, gevallen
en heb mijn ribben stevig gekneusd.
Daardoor beweeg ik moeizaam.

Zelfs met mijn hoge dosis morfine en paracetamol
kan ik nauwelijks de gewone dingen doen.
Zelfs draaien in bed is een crime.
Natuurlijk speelt ook dit met mijn humeur.

Kortom er speelt genoeg om soms dicht bij de wanhoop te komen.
Sinds eergisteren is er nog meer om me druk over te maken.
Twee vrienden die ik al zeven á acht jaar ken,
hebben dusdanige problemen dat ze uit elkaar zijn.

De angel van de strijd waar het hier om gaat,
daar strijden ze samen voor, en ze zijn
keer op keer in staat hoe diep, en soms nog dieper ze komen
elkaar uit die diepten te halen.

Toch lijkt het nu of een van de twee
zo diep terecht is gekomen,
dat de ander geen andere weg open zag
dan te vertrekken, voor zichzelf kiezende

Het is moeilijk om te zien gebeuren.
Vooral omdat je voor hen beiden het zo graag anders ziet.
Het enige wat ik momenteel kan,
is afstand nemen en laten weten dat ik er ben.

Ik zou zo graag iets invloedsrijks doen,
want ik gun ze zoveel beter.
Net in het nieuwe jaar 2018 terechtgekomen,
en dan zo.................

Aan de andere kant geeft dit me momenteel de kans
om goed na te denken, en te zien
dat iedereen worstelt met zijn eigen individuele problemen,
en soms lijken die alles overheersend te zijn.

Kijk je dan de volgende dag nadat het licht is geworden.
Dan blijkt dat alles door gaat.
Het leven waar je deel van uitmaakt is maar een zo klein deeltje

van de wereld, dat je je plotsklaps weer klein voelt. 

vrijdag 29 december 2017

Zonder titel


Gekken staan niet onder bescherming van de goden.
Zij krijgen hun beschaving van capabeler gekken.

Uit het boek; Ringwereld.
Schrijver; Larry Niven.

Blz. 103 

woensdag 27 december 2017

cocoonen



Wie kent dit woord nog?
Ikke!
Dit staat erover in Google en CO;

cocoonen


cocoonen werkw.Afbreekpatroon:   co - 'coo - nen Herkomst:   «Engels Verbuigingen:   cocoonde (verl.tijd ) Verbuigingen:   gecocoond (volt.deelw.) je terugtrekken binnenshuis om te ontspannen Voorbeeld:   `cocoonen bij de open haard als ... 
Gevonden op http://www.woorden.org/woord/cocoonen

Door een fout van de KNO arts duurde de prednison kuur langer dan hij eigenlijk had willen voorschrijven.
3 Weken i.p.v. 5 dagen.
Bonkend van enthousiasme stuiterde ik zijn spreekkamer binnen samen met mijn lief.
Oei, dat was niet de bedoeling.
Er werd een afbouwschema in elkaar gezet en even word er een beroep gedaan op de oude hoedanigheid van mijn lief.
Dus nu?
Druk kopje en lijf, herbeleven van de overgang. Ga zo maar door.
Ik besluit dan niet naar het midden des land te gaan want zo ken ik mezelf niet.
Wel raar. Niets van in de boezem van mijn familie.
Het werd bellen.
Niets van de tafel staat krom van alle lekkers.
Het werd kleine hapjes dag.
Probeer mijn dag/nacht ritme te handhaven.
Het werd vroeg wakker worden en in slaap vallen voor de bak.

Dus schoot me het woordje cocoonen te binnen en dit is allemaal gebeurd.

vrijdag 22 december 2017

Een vleugje verleden.


De afgelopen dagen woei er een vleugje verleden door ons huis.
Verwacht en onverwacht, zoals gewoonlijk.
De uitnodiging van de bedrijfsarts, want mijn lief is nog niet losgekoppeld van zijn oude werk.
Het afscheidsgesprek was aangebroken en ondanks alle pro's en contra's van deze arts was hij wel de meest eerlijke.
Een onverwacht telefoongesprek.
Familie van een patiënt van lang, lang geleden.
Na controle vragen volgde een onthutsend gesprek.
Deze man was onverwachts gaan hemelen en de familie had een eeuwigheid geen contact gehad uit zelfbescherming.
Bleek toch vrouw, kinderen, broers te hebben gehad.
Wat zeg je dan?
Het laatste kerstpakket, het laatste gesprekje met oud collega's en managers.
De laatste nieuwtjes en toch de onthechting hiervan.
Ons leven begint weer opnieuw.
Voor de zoveelste keer.
De slang heeft zijn oude vel afgeworpen en is benieuwd naar het patroon van de volgende.



dinsdag 19 december 2017

Uitzicht van ons huis.


We wonen in het hoogste huis van de wijk.
Kijken v.a. 5 hoog naar:
Rotterdam Centrum
Schiedam de Gorzen
Schiedam Nieuwland.
Volgen de vogels, wolken en wind.
Telkens een ander uitzicht.
Zo, af en toe, ligt er een toestel op de bank te wachten
Op spectaculaire uitzichten
Die snel verwateren.
Zo heb ik mijn archief volgeladen
Verdeeld over de externe harde schijf
Chaotisch, zo ben ik nu eenmaal.

Zie hier; een winters uitzicht. 

dinsdag 12 december 2017

Soms


Dan heb ik last van heimwee.
Arnhem
Daar heb ik zo'n 20 jaar gewoond
Groot gegroeid, getrouwd, moeder geworden, gescheiden en mijn nieuwe liefde ontmoet.
Ik woon nu ook al weer 20 jaar hier in Schiedam
Voel me ook thuis
Heb zo mijn praatjes en plekjes
Maar toch bekruipt het me soms
Ook wanneer ik weer eens daar in Arnhem loop
Fantaseer om terug te gaan
Dichter bij mijn kinderen te wonen
Dan bekijk ik de foto's van park Sonsbeek waar ik heel veel tijd doorbracht.
Inderdaad, soms heb ik last
maar het gaat toch altijd weer voorbij.


maandag 11 december 2017

Ook ik


Ook ik

Ik ben zestien jaar. Ik sta in de bus, de zitplaatsen zijn bezet. Bij een halte wordt gestopt. Er komen nieuwe passagiers binnen. De nieuwkomers moeten staan. Dan staat een jongeman op, zijn gezicht zit onder de acne. Hij zegt tegen een oudere vrouw: 'wilt u zitten?' De jongen komt dicht bij mij staan. Het is behoorlijk druk dus veel keus heeft hij niet. De bus gaat een bocht in. Het evenwicht van de staande passagiers wordt getest. Ik voel een hand in mijn kruis. 'Sorry' zegt de puistige dader, een ongelukje veinzend. Maar bij de volgende bocht heeft hij mij edele delen alweer te pakken. Dat is al te toevallig, denk ik. Ik draai me half van hem weg en ram mijn elleboog met maximale kracht in zijn plexus solaris. Terwijl hij met een kreet voorover tuimelt draai ik me terug en ram mijn knie omhoog in zijn vallende gezicht. Bloedend en kermend ligt hij op de vloer van de bus. De passagiers wijken uiteen en kijken vol ontzetting naar het slachtoffer. 'Wat doe jij nou? Waar is dat goed voor, die aardige, beleefde jongeman zo te mishandelen,' zegt de oude dame, die haar zitplaats aan de aanrander te danken heeft. En zo kan ik nog een tijdje door fantaseren...

Maar zo ging het niet helemaal. Ik wist ik niet wat ik moest na zijn tweede greep. In werkelijkheid stond ik me daar met een rooie kop te schamen. Alsof ìk iets misdaan had, en deed ik helemaal niets. Ik dacht: als niemand het weet is het niet gebeurd. Dan doet het er niet toe. Maar het feit dat ik het vijftig jaar later nog niet vergeten ben, bewijst dat het er wel toe doet. Ik had hem inderdaad op zijn muil moeten timmeren.

Het zullen heel wat mensen - vrouwen vooral - net als ik zijn vergaan. Die ' hem' achteraf op zijn muil hadden moeten timmeren. Maar ja, dat hebben we nu eenmaal niet gedaan. En dat maakte toen dat ik het er niet over wilde hebben, voor geen prijs; het maar zo snel mogelijk wilde vergeten. Wat duidelijk niet gelukt is.
Omdat ik toen niet opgetreden heb, vond ik dat ik geen recht van spreken meer had. En zo zal het veel mensen zijn vergaan want ik ben in dat opzicht niet uniek. Zelfs slachtoffers van veel ernstiger seksueel geweld. Nu, in de flow van #metoo, is het een mooie gelegenheid om me alsnog te uiten, net als al die mensen. Want je uiten moet kunnen. Dat is een mensenrecht.

Laaglander