dinsdag 12 december 2017

Soms


Dan heb ik last van heimwee.
Arnhem
Daar heb ik zo'n 20 jaar gewoond
Groot gegroeid, getrouwd, moeder geworden, gescheiden en mijn nieuwe liefde ontmoet.
Ik woon nu ook al weer 20 jaar hier in Schiedam
Voel me ook thuis
Heb zo mijn praatjes en plekjes
Maar toch bekruipt het me soms
Ook wanneer ik weer eens daar in Arnhem loop
Fantaseer om terug te gaan
Dichter bij mijn kinderen te wonen
Dan bekijk ik de foto's van park Sonsbeek waar ik heel veel tijd doorbracht.
Inderdaad, soms heb ik last
maar het gaat toch altijd weer voorbij.


maandag 11 december 2017

Ook ik


Ook ik

Ik ben zestien jaar. Ik sta in de bus, de zitplaatsen zijn bezet. Bij een halte wordt gestopt. Er komen nieuwe passagiers binnen. De nieuwkomers moeten staan. Dan staat een jongeman op, zijn gezicht zit onder de acne. Hij zegt tegen een oudere vrouw: 'wilt u zitten?' De jongen komt dicht bij mij staan. Het is behoorlijk druk dus veel keus heeft hij niet. De bus gaat een bocht in. Het evenwicht van de staande passagiers wordt getest. Ik voel een hand in mijn kruis. 'Sorry' zegt de puistige dader, een ongelukje veinzend. Maar bij de volgende bocht heeft hij mij edele delen alweer te pakken. Dat is al te toevallig, denk ik. Ik draai me half van hem weg en ram mijn elleboog met maximale kracht in zijn plexus solaris. Terwijl hij met een kreet voorover tuimelt draai ik me terug en ram mijn knie omhoog in zijn vallende gezicht. Bloedend en kermend ligt hij op de vloer van de bus. De passagiers wijken uiteen en kijken vol ontzetting naar het slachtoffer. 'Wat doe jij nou? Waar is dat goed voor, die aardige, beleefde jongeman zo te mishandelen,' zegt de oude dame, die haar zitplaats aan de aanrander te danken heeft. En zo kan ik nog een tijdje door fantaseren...

Maar zo ging het niet helemaal. Ik wist ik niet wat ik moest na zijn tweede greep. In werkelijkheid stond ik me daar met een rooie kop te schamen. Alsof ìk iets misdaan had, en deed ik helemaal niets. Ik dacht: als niemand het weet is het niet gebeurd. Dan doet het er niet toe. Maar het feit dat ik het vijftig jaar later nog niet vergeten ben, bewijst dat het er wel toe doet. Ik had hem inderdaad op zijn muil moeten timmeren.

Het zullen heel wat mensen - vrouwen vooral - net als ik zijn vergaan. Die ' hem' achteraf op zijn muil hadden moeten timmeren. Maar ja, dat hebben we nu eenmaal niet gedaan. En dat maakte toen dat ik het er niet over wilde hebben, voor geen prijs; het maar zo snel mogelijk wilde vergeten. Wat duidelijk niet gelukt is.
Omdat ik toen niet opgetreden heb, vond ik dat ik geen recht van spreken meer had. En zo zal het veel mensen zijn vergaan want ik ben in dat opzicht niet uniek. Zelfs slachtoffers van veel ernstiger seksueel geweld. Nu, in de flow van #metoo, is het een mooie gelegenheid om me alsnog te uiten, net als al die mensen. Want je uiten moet kunnen. Dat is een mensenrecht.

Laaglander

zondag 10 december 2017

Zondag


Zitten beiden achter onze pc
Kijkend naar buiten
Daken belegd met sneeuw
Zien welk dak geïsoleerd is of niet
Mensen glibberend naar het metrostation
Auto's glijden door
Philip Glass zijn muziek neuriet door de kamer
Katjes mediteren
Wij drinken onze thee
Meisje slaapt door dit alles heen.


vrijdag 8 december 2017

Vreemd



Soms maak ik hele vreemde foto's
Dan moet ik samen met Jeroen kijken
Zoiets van "Wat is dit nu weer?"
In ieder geval is het een uitzicht uit ons huis
Het is de onder of opgaande zon
Jullie mogen zelf kiezen
En de weerschijning van een meer spiegelerige spiegel
Die ik Jeroen eens heb gegeven.
Snappen jullie het nog?


woensdag 6 december 2017

Alles verandert en blijft hetzelfde.


Niets is minder waar
Soms denken we dit alles
Maar kijkend naar deze vakantiefoto van het uitzicht
uit de tuin van French Sister
Jaren geleden genomen
We zijn er jaren niet geweest
Dit is hoe ik me alles herinner
Alleen via de telefoontjes tussen broer en zus hoor ik de veranderingen doorgesproken worden.
De groei van het aantal huizen
Door de slordige landmetingen van haar ex geruzie met de buurman.
Tot aan de rechtbank toe.
De beveiliging van haar huis up te daten
Vroeger kende iedereen elkaar en de sociale controle was groot
Dat is en blijft voorbij.


dinsdag 28 november 2017

His-ablatie


Terwijl ik dit schrijf ligt Jeroen op de operatietafel.
Er is een snee gemaakt in zijn lies en dan gaan ze met een draad door de ader naar zijn hart
Daarna door zijn hart naar een zenuwknoop
Daar wordt die verwond zodat daar na het herstel een litteken is ontstaan.
Dan wordt er gekeken of zijn pacemaker contact maakt.
Na de operatie moet hij 6 uur zonder te bewegen plat op zijn rug liggen om zijn lies te ontzien.
We hebben afgesproken dat ik om 6 uur aan zijn bed sta.
Het gaat een hele tijd duren voordat hij hersteld is.
Afwachten dus.


maandag 27 november 2017

't Went nooit.


Vanmiddag zijn koffer ingepakt.
Alles is geladen
Pillen gepakt
Beetje onwennig kijken we elkaar aan.
Een liefdevolle knuffel en kus
Dit is niet leuk
Hij gaat weg.
Hij slaapt dan in het ziekenhuis
2 Nachten slapen zonder elkaar
Zijn hart krijgt kunstmatige littekens.
Dan gaat de pace maker zijn werk doen
Tenminste al het lukt
Weer wachten dus.


Maar: 't went nooit

vrijdag 24 november 2017

Zonder titel.


Uiteindelijk komt het er op neer dat je het allemaal zelf moet doen.
Vriendschap en familie.
Beiden zijn gewoonweg een illusie.
Een enkele uitzondering daargelaten.
Daar ben ik dus bijzonder gelukkig blij mee.

dinsdag 21 november 2017

Voorbereidingen of Voorpret?


Er gebeurt van alles in de keuken,
Knoflookgeur sijpelt langzamerhand door ons huis
In kleine potjes met olie en zout+kruiden
Omwikkeld met aluminiumfolie.
In de oven wachtend op garing
Dan afkoelen en uitknijpen in een potje
Citroenen cleanen
In stukken snijden
Fors insmeren met heel veel zout
In een pot doen met kruiden en citroensap
Deksel erop en in de koelkast
Regelmatig keren en wachten.
Ik verheug me er nu al op welke gerechten hierdoor worden veredeld.
Ik noem het voorwerk in de sjieke keuken heet dit mice en place.
Dus heb ik ook een brokje Frans geleerd.



maandag 13 november 2017

Beeldenfabriek.


Sinds ik weer bij Nico loop
Geïnspireerd word door Jacques Brel
Denk ik meer in beelden.
Kijk naar lijnen die bewegen
Herfstkleuren in het loof
Maak in mijn hoofd de prachtigste doeken
met houtskool en schilderstape.
Heb één beeld deze keer
Uitgevoerd in telkens andere accenten
Dus is mijn woordenstroom wat verkleind
Als een rivier die in een beekje is veranderd.
In de loop van de tijd gaat dit weer veranderen.
Dat gebeurt altijd.
Dan ga ik meer schrijven.
Wie weet ga ik nu meer beelden publiceren

Jullie zien het wel.