donderdag 27 juli 2017

woensdag 26 juli 2017

Experimenteren.

Soms krijg ik hét te pakken.
Dan gaat mijn gedachtegang heen waar het nooit is geweest.
Meestal is Jeroen het slachtoffer, maar niet altijd.
Zo had ik een een zelfmaak muesli ervaring.
Kocht allerlei vlokken en ook wat lijnzaad.
Echt, lijnzaad vind ik lekker.
Had ook gehoord dat dit gebruikt kan worden bij obstipatie.
Ik keek in de bus met de ingrediënten en de zak met lijnzaad en kieperde alles erbij.
De smaak was goed en iedereen smulde totdat ik ze ineens met samengeknepen billen naar de WC zag rennen.
Conclusie; minder lijnzaad.
Zo wilde ik ineens wat gerechten wat pittiger maken.
Kocht rode pepertjes
Sneed deze in stukjes en voegde dit ook aan het gerecht toe.
Het effect was eigenlijk komisch.
Er werden allerlei bekken getrokken en zo af en toe leek het alsof er een explosie in hun mond.....
Conclusie; haal de pitjes eruit.
Jeroen is enorm blij dat ik dit al geleerd had zonder dat hij erbij was.




maandag 24 juli 2017

Juli.


Hij zou 40 jaar geworden. Mijn ukkie, kleintje. Erwinischkie was mijn koosnaam. Juli is zijn geboorte en sterfmaand. Ik weet het. Het gebeurde 35 jaar geleden en niemand, behalve Roen en ik herinneren dit. Tenminste, zo lijkt het. Zo gaan, zo heb ik het vernomen, zijn broer en gezin + de vader gezamenlijk naar zijn grafje. Ik mag mee maar Jeroen niet, tenminste van zijn vader. Dus gaan we niet. Jeroen was er bij en heeft mee gerouwd. Maar ja, hij is niet welkom. En voor de rest van de familie wordt hij doodgezwegen, alsof hij niet heeft bestaan. Het is moeilijk dan om niet verbitterd te geraken en wij kunnen nergens ons verdriet kwijt. 35 Jaar lijkt heel lang geleden en toch is het soms zo korte tijd.  

vrijdag 21 juli 2017

Frankrijk


Terug in de tijd.
Weet niet meer in welk jaar.
OP vakantie bij French Sister.
Er was een beeldenexpositie in een Franse tuin in Zuid Frankrijk in 2004.
De kunstenaar is Toutain geboren in Toulouse 1948. 
Hoe weet ik dit nog allemaal.
Ik heb de brochure bewaard en de foto komt uit ons archief. 

zondag 16 juli 2017

Tropisch Carnaval.


Ik twijfel of ik dit jaar ga.
Vorig jaar heb ik een prachtige reportage gemaakt, al zeg ik het zelf.
Maar elk jaar?
Dan wordt het saai of een verplichting.
Daar heb ik geen zin in.
Ik sla een jaartje over.
Deze foto is dus van 2016.
Het is altijd wachten wanneer de stoet begint.
Ik sta dan op het Eendrachtsplein en daar is het niet zó druk.
Tenminste vergelijking  met de binnenstad.
Dus dan zet ik een aantal mede-wachtende op de gevoelige plaat. 


vrijdag 14 juli 2017

Tja.


Ik heb een heel oud mobieltje. Echt oud. Een Nokia 6600i. Daarmee kan ik werken. Ik heb wel een paar smart phones gekocht omdat ik mee wil met de vaart der volkeren. Dat was geen succes om het kort neer te schrijven. Dat heb ik nu eenmaal. Hoe meer ik met een apparaat kan doen hoe eerder ik verdwaal. Nu ga ik eindelijk mijn mobiel behoorlijk instellen. Op advies van Roen mijn Nokia gedownload. Verbindingssnoertje opgezocht en vastgezet. Hij vind het onprettig om met zijn grote vingers aan de kleine knopjes te werken. Friemelen dus. Maar de verbinding kwam niet tot stand. Ook zijn mijn vingers smaller. Dus leggen ik me er bij neer dat alles via het mobieltje gaat werken. Ik sta niet bekend voor mijn geduld naast dit alles en ik wil nog meer leren. Dit leg ik later wel uit.

donderdag 13 juli 2017

Freakshow in Portugal

Het buurtfeest in Costa da Caparica was al een tijdje gaande voordat we het opmerkten. We hadden met de hele familie gegeten in een buurtrestaurant. Voldaan en nagenietend van de gezelligheid ging iedereen zijns weegs. Toen we in het vallend duister, via een schilderachtige kade, naar de auto liepen hoorde ik in de verte een zanger en dacht: is dat een plaatje van Julio Iglesias of niet en kàn dat wel, een Spaanse zanger in Portugal. ‘Nee joh,’ zei Marian, ‘dat is live, een feest of zo. Muziek op het plein, Portugeese style.’ Onze nieuwsgierigheid was gewekt. Als door sirenen gelokt volgden we door smalle straatjes het muziekspoor en kwamen terecht in een fantastische party waar volwassenen, kinderen en honden aan het feesten waren. Het leek op een Fellinifilm, hoewel, in een film zou je zoveel malle Pietjes vergezocht vinden. Er was duidelijk een overschot aan zonderlingen, zwakbegaafden en dorpsgekken. En onder de andere mensen was een indrukwekkende hoeveelheid onderbeten, overbeten, lelijke koppen en dwerggroei te zien. Ofschoon Costa da Caparica op een steenworp afstand van Lissabon ligt – de Taag over, langs Cristo Rei en je bent er – heeft inteelt er lelijk huisgehouden.
Er was een geïmproviseerde bar, een oud-Portugeesche gebakkraam en een podium waar drie dikke, somber kijkende, besnorde mannen liedjes de zoelte instuurden, volmaakt passend bij de fantastische zomeravond. Een mengeling van Juan Luis Guerra, Rowan Hèze en Los Lobos. Maar dan in het Portugees. Het eerste dat we zagen was, op zuidelijke klanken, een countrylinedance die zo perfect werd uitgevoerd dat daar wel repetitie aan vooraf móest zijn gegaan maar het was duidelijk geen uitvoering want iedereen had gewone kleren aan. Een reus met een half gebit en een wijnvlek die een groot deel van zijn gezicht besloeg, deed alles precies verkeerd en botste steeds tegen de anderen aan. Toch werd niemand kwaad. Naast de line stond een jongentje van een jaar of tien aandachtig mee te dansen. Een kleuter gooide ritmisch op de muziek steeds haar knuffel de lucht in en ving hem op. De band speelde onvermoeibaar door. De muzikanten zongen om beurten, alle drie even goed. Na de linedance werd er ‘gewoon’ gedanst. Los en in salsastijl. Vaak vrouwen met elkaar. De meesten waren op hun paasbest, in trevira jurken en uitbundige tatoeages uitgedost. Ze dansten goed, soepel in de heupen, tikje uitdagend. Hoewel er alleen plaatselijke Portugezen waren, voelden wij ons welkom. Na een tijdje voegde mijn knappe zoon en zijn beeldschone vriendin, ook gelokt door de authentieke klanken, zich bij ons. Geprikkeld door de ritmische muziek waagden zij een dansje en zo voegden ze een grappig contrast toe aan dit schilderachtige plaatje.


Laaglander




woensdag 12 juli 2017

Zoekt en gij zult vinden,


Ik ontving vandaag een nieuw litterair meesterwerk van onze onvolprezen Laaglander.
Het vertelt over zijn vakantie ervaringen in Portugal
Over line dansers, Fellini figuren en zangers.
Verder ga ik niets verklappen.
Wij hebben een afspraak, hij en ik,
Hij schrijft de stukje en ik zoek de plaatjes.
Normaliter: No problem.
Maar nu?
De steekwoorden die ik anders gebruik zagen geen hout.
Lijken niet op van wat ik zoek.
Ga even ver kijken op Google afbeeldingen.
Dus: jullie moeten even in spanning afwachten op de traktatie van Laaglander.



dinsdag 11 juli 2017

Alweer!



Alweer wat?
Nee toch!
Ja, alweer een nieuwe specialist.
Dokter nummer 10.
Wegens blijvende kortademigheid gaan we samen naar een nieuwe specialist: de long arts.
Er is al een longfoto gemaakt.
Vanwege een onduidelijke plek gaat er verder onderzocht worden.
Een ct scan en blaastest.
Weer een uitbreiding van onze woordenschat.
Weer wachten.


maandag 10 juli 2017

Warmte


Door die warmte raak in mijn inspiratie kwijt.
Leef weer in overlevingsmood
Deze is ook uit ons archief
En oh, wat hebben we soms mooie uitzichten