donderdag 21 september 2017

Het is begonnen.


Daar zat ik nu in het klaslokaal.
Was een beetje laat en werd gemist.
De opdracht lag al op tafel.
Mijn mede cursusgenoten waren al aan het zoeken.
Het is een klein clubje.
Gelukkig waren de aanmeldingen om aan deze cursus mee te doen groter dan ik ooit heb meegemaakt.
Wij zijn nu met z'n drieën.
De opdracht bevalt me.
Per slot van rekening gaan we er de komende 3 maanden hier mee aan de stoei.
Het is een mooie tekst,
van een zéér beroemde Belg.
Jacques Brel.
De song is: Mijn vlakke land.


Mijn vlakke land

dinsdag 19 september 2017

Vrienden van het museum.


We missen dit nog regelmatig.
Het vriend zijn.
Uitnodigingen ontvangen voor een dagje ergens uit.
Voor de prijs hoefden we het niet te laten.
Met de bus naar...
Telkens ergens anders.
Altijd naar 2 musea.
Eentje binnen en eentje buiten.
Dan staat er een gids te wachten om ons rond te leiden.
Als het meezit; met enthousiasme vertellend van de kunstenaar.
Deze tot leven wekken en daardoor zijn/haar werk anders te bekijken.
Wat waren we soms blind.
We zagen elkaar anders nooit.
Alleen op deze dagen en ook met dan dezelfde interesse.


vrijdag 15 september 2017

Contact


Zwervend door mijn archief
Zoek ik naar portretten
Waar ik contact heb met mijn model.
Hele gesprekken heb ik gehad met Jos, die me de kunst van het fotograferen probeerde te leren.
Wat is een portret en wat niet.
Liet haar foto's zien van mijn geliefd fotomodel.
Telkens weer dat onverbeterlijke “Neen!”
Dit is géén portret.
Ik heb het nu door dat contact essentieel is.
Hier is er dus eentje.
Jos kan tevreden zijn, eindelijk heb ik het door.


donderdag 14 september 2017

Storm

zelfportret op het strand.
Ik kijk naar buiten.
Alles is en blijft nat.
Storm, wind en grijs.
Hoor de mensen mopperen en klagen.
Ze missen de zon, de warmte en het zwoele.
Ik niet.
Kom weer tot leven.
Ga weer verder met leven.
De wind waait de muizenissen uit mijn hoofd.
Maak weer plannen.


Heerlijk die storm.

woensdag 13 september 2017

Snel


Wat gaan die dagen toch zo snel.
We hebben onze verplichtingen en onverwachte afspraken.
Zo staan we op en ff later maken we ons klaar om te gaan slapen.
Schijnt een teken te zijn van het ouder worden.
Ik kan me hier iets bij voorstellen.
In mijn kindertijd duurde sommige dagen soms wel een heel jaar.


zondag 10 september 2017

Souvenir.

Begin de jaren 70 van de vorige eeuw gingen mijn toenmalige lief en ik naar Schotland.
We landden op London Airport en namen de nachtbus naar Edinburgh.
Bij aankomst, tijdens de zonsopkomst, zagen we het kasteel op de berg langzaam groter worden.
Ik kan dit beeld nog steeds oproepen, zo mooi!
We gingen verder liftend naar Oban, een andere Schotse stad.
We hadden daar met vrienden afgesproken. Daar bleven we een nachtje met zijn vieren in de tweepersoons tent. Dat was wel wat krap.
Bergje beklommen. Naar boven ging goed maar naar beneden, dat is een heel ander verhaal. Mijn spieren gingen raar doen! Dat is dan de eerste en bijna de laatste keer. Maar dat is weer een ander verhaal.
We zijn ook in een BB blijven overnachten. Echt Engels en dus kregen we ook een Engels ontbijt. Zo'n eentje waar ik toen de hele dag genoeg aan had. Eerst kreeg ik de bekende worstjes. Niet lekker dus. Als vervanging werden er gebakken tomaten bij gedaan. Dat is dan het souvenir. Ik heb zelf dit recept door de tijd heen de mijne gemaakt in allerlei variaties en zondags ligt dit vaak op mijn bordje.




donderdag 7 september 2017

Zucht


Er was er eens een echtpaar die het meestal goed hadden, zo samen met elkaar.
Communicatie was het toverwoord
Ze hadden een scanner en 2 printers gekocht.
De printers werden uiteraard niet gelijkertijd aangeschaft.
Maar de nieuwste kan ook A3 formaat printen
Dat sprak ze aan.
Dus werd een mooie plek uitgezocht en ook de wijze van de communicatie dus.
Ze hebben wifi verbinding.
Ook is er een mooie tekst gevonden.
Ontroerd drukt zij het knopje 'printen' in.
Niks.
Nog een keertje.
Weer niks.
Wat is er verkeerd gegaan?
Wat moeten we doen?
Hij, had tot nu toe de meeste ervaring en dook dus in het wachtwoorden boekje en de diverse sites op de pc.
Vaak zei dan de pc; “Que?
Wat bedoelt u?
Er is geen verbinding!
Toch zette hij dapper door en uiteindelijk kreeg zijn pc verbinding in de kamer en ook op de vaste bewaarplaats.
Mijn held, riep de vrouw.
Tussentijds had ze de mooie song van Pink Floyd in haar hoofd van de lp The Wall.
Is there anybody out There?
YES!



dinsdag 5 september 2017

Generaties

Een aantal jaar geleden namen we afscheid van een groot deel van de ouderen van de familie van Jeroen.
Dan kwamen de neven en nichten, vrienden en de rest van de familie bijeen om samen afscheid te nemen. Aangezien ze meestal een goed en rijk leven achter de kiezen hadden en het huidige toch steeds meer worstelen werd was het verdriet niet overweldigend groot. Uitzonderingen daargelaten want het leven is niet zo eerlijk dat altijd de oudsten de pineut zijn. Na het afscheid van onze ouders keken we elkaar aan in het besef dat wij nu aan de beurt zijn. Wij zijn nu de ouderen dus en ervaren een aantal minder leuke dingen die we wisten dat zou komen. Dit allemaal ervaren is toch een héél ander verhaal. De gewrichten buigen wat strammer. Er is een nieuw slogan geboren. Zoals 'Wat zeg je? We hebben dutjes nodig. En we bezoeken toch de huisarts wat regelmatiger. Ons tempo is wat vertraagd en om te behouden wat we hebben kost meer tijd, moeite en geld. We krijgen rouwkaarten in de bus van leeftijdsgenoten die wat eerder zijn vertrokken. Ook slecht nieuws telefoontjes van hen die ernstig ziek zijn. Wanneer zij die ziekte overwinnen, zoals dat wordt genoemd, blijven er toch altijd souvenirs achter. Toch, het went. Er komt een andere

regelmaat en onze humor past zich aan. En toch. Ongeveer 1 week geleden kregen we te horen dat de 4de generatie in aantocht is. Een zoon, volgens de moeder van de oma. We hebben de hele week giebelend in ons huis rondgelopen. Verrassing!