En nu de lente nog

Afgelopen donderdag, toen ik met de hardloopgroep het sterrenbos introk, kwam ik Els tegen, mijn lieve hoofd- en eindredacteur. Ze werd uitgelaten door Jesse, de vrolijke Griekse border collie. Ik kon niet veel zeggen, ik moest dóór. M’n groep was al uit het zicht verdwenen. Intussen knaagde het schuldgevoel. Ik heb al een paar weken niet geleverd. Dat komt door de belasting. Telkens denk ik: ik moet een stukje schrijven maar eerst m’n aangifte doen. Dat blokkeerde alles want die aangifte stelde ik al maar uit. Dat heb ik van mijn doelgroep geleerd: Stel nooit iets uit tot morgen als je het ook kan uitstellen tot overmorgen. Maar nu is me aangifte af en gemaild, veel gemakkelijker dan ik dacht want inderdaad, de belastingdienst had hem al voor 80% ingevuld.

Een ander probleem is dat ik vaak vind dat ik niks te vertellen heb. Dan lees ik een column en dan denk ik òf: wat een flauwe flutcolumn, ik ben blij dat ik hem niet geschreven heb of ik denk: wat een leuke, geestige column, kon ik dat maar. Dat schiet dus niet op. Zo raak ik nog in een writers block verzeild, met een depressie op de koop toe. Nee. Ik moet maar gewoon, gewetensvol mijn bescheiden ding doen, misschien niet zo geestig als Sylvia Witteman maar hopelijk ook niet al te flauw.

Nog eenentwintig nachtjes slapen voor de marathon. Ik lig op schema en ik ben nog steeds 70 kg. Hardlopen is een bron van vreugde. Al maakt Mink, het gangmakertje, het me soms niet even makkelijk. De laatste keer heb ik hem twee keer bij een vleesgroothandel moeten weghalen. De hongerlijer. Vlakbij het parkje waar ik altijd begin met joggen is  een bedrijventerrein waar een vleesgroothandel is gevestigd. Overdag is het er bedrijvig. Grote vrachtwagens uit Spanje en Roemenië lossen daar op drie losperrons hun vracht. (Hinnik-rund, waarschijnlijk.) Als ik Mink kwijt ben zit hij vaak onder zo’n losperron, te wachten of er niet een vleesje of een botje valt. De buitenlandse chauffeurs vinden het nogal lollig, geloof ik. Eén keer heeft hij zich er laten insluiten. Toen was hij kennelijk net voordat het hek dicht ging naar binnen geglipt. Gelukkig was er nog een oude receptionist aanwezig - hij stond ook op het punt te vertrekken - die blazend, steunend en mopperend de poort voor de insluiper opende. Zo houd die schurk me wel vaker bezig. Meestal loopt ie braaf mee maar voor loopse teven en lekkere hapjes vergeet hij zijn plicht.    

Nu de lente nog. Laat die gevreesde opwarming van de aarde maar beginnen, daar kan ik wel mee leven. Ik ben die winter spuugzat. Wie niet? Ik wil met slippers en kortgebroekt in de tuin zitten en blootraaps joggen. Dan kan iedereen mijn six pack en mijn gespierde benen zien, zolang ik ze nog heb, en wordt ik een beetje bruin.

Laaglander

Genieten = een Werkwoord

Hot schudt het een na het ander stuk uit zijn vingers en bij mij? Ik blijf maar filosoferen en worstelen met en  over de stelling die hierboven staat.  Telkens blijft deze zin in mij naar boven komen. Hoe kom ik erop? Tja. Een aantal jaren geleden waren Hot en ik geregelde feestgangers, soms wel drie x per week. We gingen regelmatig uit eten, naar clubs enz. enz. We gingen laat naar bed en er toch vroeg weer uit. Het functioneren bleef gewoon goed mogelijk. Dit was dus duidelijk voor de tijd van het diagnosticeren van die vermaledijde klote ziekte poly myositis.  Het was erg leuk maar wanneer we nu terugblikken wat we toen allemaal deden worden we nu allebei al heel erg  moe, alleen al van de gedachte. Maar dit is een ander verhaal. We ontmoetten dus allerlei mensen van diverse pluimage en leeftijden. Wat mij opviel was dat er veel mensen bij wijze van spreken tegen de muur gingen hangen met hun bekkie open en maar wachten tot de gebraden kippetjes er in  zou vliegen. Dat werd dus erg lang wachten en de verwachtte dromen kwamen niet uit of zodanig dat ze niet herkend werden want alles wordt  toch altijd anders dan je gedroomd heb. “Timing is all” is een oud gezegde. Herkenning ook.

Dus: Genieten =

 Met een lekker kopje verkeerd luisteren na lievelingsmuziek.

Een game op mijn  computer spelen en gelijkertijd luisteren naar de radio.

Lekker tegen mijn lief aankruipen wanneer we samen wakker worden.

Een nieuw recept uitproberen en mijn lief te zien smikkelen.

Knul te zien spelen met een propje papier.

Mijn lief te zien koken terwijl hij iets lekkers voor mij loopt te brouwen. 

Om tijdens de Algemene Vergadering te horen dat de opkomst zo hoog is dankzij het nieuwe bestuur.

Met zijn allen kunstwerken te creëren bij de afsluiting van het oude jaar en de resultaten te bekijken.

Naar de vogels kijken van ons nieuwe huis.

De stem van mijn zoon te horen wanneer hij belt.

Jesse te zien ravotten in de sneeuw.

Het lukken mijn mond dicht te houden wanneer ik een rot opmerking voel opkomen.

Genieten zit in kleine dingen van alles wat we doen en laten. Het valt snel weg in de vaart der alledaagse dingen maar het wordt zo koud wanneer ze er niet meer zijn.  

Onderkant formulier

Bovenkant formulier

Onderkant formulier

Pentangle

Ik ben al een lange tijd liefhebber van de Ierse muziek. Vele platen hiervan gekocht. De Ierse muziek wordt vaker geassocieerd met de groep de Dubliners. Ze maken ongecompliceerde Ierse volksmuziek.  Vrolijke muziek waarbij ik me in een Ierse kroeg waan met een lekker glas in mijn hand en vrolijk met de mensen meezing.  http://youtu.be/dyBZl5qwQ_Q  is de site waarop je lekker kunt neuriën. Toch heb ik hiervan nooit de muziek gekocht. Ik was meer liefhebber van andere groepen o.a. Pentangle is een van mijn favorieten.  http://nl.wikipedia.org/wiki/Pentangle vertelt meer over deze groepen. Wat kunnen deze mensen goede muziek maken. De zangeres Jacqui McShee is subliem. De 2 gitaristen John Renbourn en Bert Jansch zijn ongeëvenaard. Zij hebben ook een aantal solo platen gemaakt die ik heb aangeschaft. Ze hebben elk hun eigen sound die ik altijd herken. Ik heb even in You Tube geneusd en deze link gevonden. http://www.youtube.com/watch?v=d9gCN9-Jnfg&feature=share&list=RD02mFuxq_J1VuA Klik erop en geniet van hun muziek en waan je in Ierland. 

Werkstuk

Tegenstellingen vullen elkaar goed aan. Zoals tekenmateriaal dat bestaat of uit vetten(vetkrijt, olieverf) of water (waterverf, ecoline) Waar ik soms nog mee wil gaan werken is een bak met een laagje water. Daarop wordt voorzichtig olieverf gebruikt door de inhoud van verftubes in het water te spuiten met een bepaalde vorm. Je maakt het tekenpapier licht vochtig en legt die dan over de verf heen en haalt het eraf. Er ontstaan vreemde vormen die je dan kunt aanvullen. Dit heb ik nog niet gedaan en is dus een uitdaging. Voor dit werkstuk hierboven heb ik eerst met vetkrijt gewerkt. Uitgesmeerd en daarna met doezelaars gedeeltelijk uitgestreken. Je moet dan goed opletten dat het geen blok wordt. Dan heb ik ecoline er over heen gesmeerd. Door dat deze materialen (vet en water) elkaar afstoten kun je totaal andere kleuren gebruiken die elkaar versterken, zoals blauw/oranje, paars/geel. Daarna kun je met een luciferhoutje of de achterkant van een verfkwast lijnen ingraveren die dan of zo te laten of zwarte lijnen maken met bv. markerpennen. Dit is een hele leuke techniek die goed betaalbaar is. 

Graffiti

Spitten door de harde schijf waar oude foto’s zich bevinden is een tijdrovend werkje. En dat is me toch leuk! Een aantal jaar geleden gaf Merlijn en zijn lief een groot feest. We boekten een hotelkamer en gingen weer terug naar onze roots; Arnhem. Er liggen daar heel veel voetstappen van mij en later van ons. Het is alsof ik een warme trui aandoe. Herkenning en herinnering  alom. Zo sprak ik een tijd geleden een oude vriendin die er van droomde om wanneer zij gepensioneerd zouden zijn een mooi appartement te kopen waar je de Rijn kunt volgen. Dat snap ik maar ik vroeg aan haar hoeveel mensen zij nog kende die daar nog woonden. Het was net als bij mij. Geen een. Verhuizen is moeilijk, vooral als je weer een nieuw vriendenbestand moet opbouwen. Eerlijk is eerlijk; hoe ouder, hoe kritischer. Maar we liepen richting de “Blauwe Golven” dit is in 1972 neergezet door de kunstenaar Peter Struykens. Daar boven staat een muur met als statement enorme graffiti tekeningen die voor de verandering erg mooi zijn. Het zijn geen tags die elke idioot kan maken maar vakwerk en de moeite van het fotograferen waard. Wat ben ik dan blij met mijn digitale toestel en ik stond in houding zus of zo, schuin, op mijn hurken en ga zo maar door. Ik heb deze foto’s weer gevonden en geniet er net zo van als toen de dag waarop ik ze nam.

Ditjes en datjes

Pluizenbol

Soms krijg ik de geest en neem dan allerlei materialen mee naar huis. Pak den de camera met de macro lens en ga dan de foto’s maken, leeg deze dan in de computer en ga met de filters spelen. Hierboven zie je een van mijn uitgewerkte pluizen dat ik in de herfst heb meegenomen. Er ontstaan soms onrealistische beelden. 

Mijn lief

Schoonheid behoeft geen commentaar.

Een opduwertje

Een aantal jaren geleden ontvingen we een uitnodiging om de laatste verjaardag vaan een oom van mij mee te vieren. Het ging snel bergafwaarts met hem. Maar hij wilde zijn laatste verjaardag groots vieren. Dus togen we naar het schip de Hertog waar we van hartelijk verwelkomd werden. Mijn hele familie was daar ook. Het bestond nog uit mijn broer en zus. We voeren niet ver want het ging erg slecht met hem. Hij wilde perse een barbecue houden.  Dus stond er een ambulance aan wal voor het geval dat. Dus werd het rondjes varen en mijn fototoestel was niet voor niets meegenomen. Ook dit kleine scheepje werd gekiekt. Ik toog naar onze boot- en hondengoeroe met de vraag wat dit voor hemelsnaam voor schip is en waar diende hij voor? Dat het geen speelgoed was zagen we al. Ik kreeg een uitgebreid antwoord van hem.

Deze opduwertjes werden gebruikt om een schip zonder motor vooruit te duwen. Ze werden achter een groter schip, tot zo’n 30 m gebonden, en duwde n dan met een kleine motor het grote schip op. Deze motoren waren meestal zo tussen de 10 en de 20 pk. Ze werden gebruikt in de tijd dat er nog veel zeilvaart was, en dan geen ingebouwde motor. Dit scheepje was dus eigenlijk de machinekamer van het grote schip, samen met de schroef. De opduwer werd strak achter het grote schip gebonden, en dan werd over het algemeen gewoon op het grote schip gestuurd.

Met dank aan Hans.

VI

Dit gedicht heb ik ooit van mijn geliefde zoon gekregen. Wie de schrijver is? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat dit gedicht me raakt, diep raakt en het is alsof Merlijn me dit in mijn oren fluistert.

Er is geen plaats om te blijven, wij ontvangen kaarten met groeten, buiten woont een paard in de kou.

Toen we van niemand waren, toen we nog in het wild leefden, een vacht hadden we toen, met druppels en snot.

Ik loop in het grijze bevroren gras, kom zo dicht bij je lieve kop, je ogen, je donzige neus, dat mijn bril beslaat.

Ons huis is omgeven met asgrauwe etsen met paarden en wandelaars. Een plek is uitzicht op vroeger, op later, op verte.

Zoeken in de harde schijf.

Gisteren dook ik in onze harde schijf op zoek naar foto’s die we daar hebben opgeslagen. Er staan daar, als alles goed is, fotoreportages uit onze gezamenlijke geschiedenis en gescheiden verleden. Ik blij dus toen ik de reportages van onze vakanties en uitjes die we samen delen in de mappen vond. Ik flipte bijna want daar stond “Deze map is leeg” en dat in veelvoud. Wel vond ik de foto’s van de vakanties die Roen samen met zijn ouderlijk gezin hebben genoten. Een van de leukste foto’s is die boven staat. Roen in jeugdig formaat met zijn ouders die er een stuk jonger zijn dan toen ik ze leerde kennen. Trouwens, Roen fluisterde afgelopen nacht in mijn oor dat hij voor mij de verloren historie in de harde schijf zou zoeken en dat ik me niet ongerust hoefde te maken. Oef! Hij is daar een meester in om verloren zaken weer te vinden.