Een Off Day

van Ellen de Meuter

Ik had gisteren mijn dag niet. Zodra ik opstond uit mijn warm bedje, rukte ik me ook los van zijn heerlijke lijf dat mij zo geruststellend vasthield. Ik struikelde over mijn lange tenen en vervolgde mijn ochtend ritueel, zoals we die allemaal hebben. Mijn lief probeerde te vertellen dat mijn houding achter de pc later tot problemen zou gaan leiden. Ik grauwde en snauwde terug dat dit niet zijn zaken waren. Wat was er aan de hand? Het duurde een tijdje voordat ik me realiseerde dat ik, in gedachte, moest teruggaan naar mijn heerlijke jeugdjaren. Ik krijg daar nog nachtmerries van. Maar ik kreeg last van spanningsklachten. Ik ging dus naar de psycholoog met de gedachte dat ze me een paar ontspanningsoefeningen zou leren, en klaar is Kees. Neen dus. Alleluja!  Maar niet heus. Ze zag meer dan ik had gedacht en vertelde me dat het tijd wordt om eens met mezelf aan de slag te gaan. Kortom, ik moest mijn rugzakje weer eens van mijn rug afhalen en alle troep dat daar ook in zit te verwijderen.   Ze bood aan dat ik in een biografie groep eens mijn historie zou gaan opschrijven. Daarna zouden we bekijken wat we vervolgens konden doen. Deze keer kreeg ik een opdracht! Zucht! School en loopbaan. Ik las de aanbevelingspunten over en eerst ga ik denken, meer broeien bedoel ik en daar kwam me weer een bagger uit mijn rugzak en die maakt dat die zak steeds zwaarder was geworden. Ik heb er geen zin in maar mijn gezonde verstand vertelde dat het tijd wordt. Dus kwamen die adviezen van mijn lief op een verkeerd tijdstip en was ik niet wat je noemt “redelijk”. Ik ga ermee aan de slag en misschien wordt mijn rugzak heel wat lichter en kan ik beter lucht halen.

Straatfotografie

Wauw!

Alweer dit thema. Kun je niet binnen fotograferen. Nee dus. Alhoewel ik in dit huis met de vele ramen gaat het goed. Voor de rest? Nada, niets dus. Ik heb altijd ruzie met de belichting. Het is te donker, het is te licht, werken met flits! Dat wordt niks. Ik zou het kunnen leren maar ik heb of neem daar eigenlijk de tijd niet voor. Misschien ga ik de cursus Fotografie doorneuzen die Roen en ik in ons bezit hebben. Ik heb het al geprobeerd en werkelijk de eerste 3 hoofdstukken begreep ik maar toen werd het technisch en wreekt het zich dat technisch lezen niet mijn ding is. Maar wie weet krijg ik Roen zover dat we dit hoofdstuk gezamenlijk doornemen en dan, als het goed gaat, krijgen mijn foto’s een andere dimensie. Deze foto is genomen op de rommelmarkt te Delft. Het is de trompet van een hele oude grammofoon waar je 45 toeren platen op kan draaien. Ik dook er letterlijk met mijn camera naar binnen na eerst de kraamhouder om toestemming te hebben gevraagd. Dat is netjes, vind ik.  

Rare Foto

werk van Anselm Reyle

We zijn een aantal maal meegegaan met de Vrienden van het Museum uit Schiedam. Was altijd leuk. We gingen dan samen met een aantal mensen die dezelfde liefde hebben voor de kunst. Zo zijn we naar België gegaan. Om precies te zeggen naar “ Museum Dhondt Dhaenen in Deurle.  http://www.museumdd.be/  Op deze site kun je hier meer over lezen. Het is een mooi museum. Deze keer was er een tentoonstelling van “Anselm Reyle” Het was echt bijzonder en had een hoog bling bling gehalte. Hij werkte met dik zilver of goud folie en hij werkt groots.  http://www.gagosian.com/artists/anselm-reyle/selected-works Hier kun je meer van hem zien. Maar om terug te komen op mijn verhaal. Toen wij daar kwamen stond er al een gids voor ons klaar. Hij kon het werk van deze kunstenaar erg beeldend beschrijven. Daarna slenterde Roen en ik rond en ik zag dat het werk een vreemd spiegelend effect had. Ik nam daar een aantal portret foto’s samen met mijn lief of andere mede reisgenoten. Erg leuk om te zien. Helaas is dit afgelopen omdat er te weinig mensen zich hiervoor opgaven. We zijn een paar keer meegegaan en ongetwijfeld zal ik nog wel eens een foto uit deze toch unieke tochten publicer

Agpo-Combifor en VvE

We hebben een mooi verwarmingssysteem in onze flat met de naam Agpo-Combifor. Hij is al 15 jaar oud en dat is knapjes oud voor een cv met ventilatie. Edoch, toen wij zo’n 3 jaar geleden hier kwamen wonen werden we door onze aankoopmakelaar hierop gewezen dus legden wij wat geld apart. Er was door de VvE in het verleden besloten dat dit individueel behandeld zou moeten worden. Dus, vroegen wij een offerte aan bij diverse installateurs en deze kwamen de zaak bekijken en beloofden dat zij zo spoedig mogelijk een offerte zouden sturen. Niet dus. Wij hoorden niets. Alleen werd er ons verteld dat dit alleen zou kunnen wanneer alle boven en beneden buren mee zouden doen want we hadden allen één aan- en afvoerpijp. We vroegen deze specialist dit  bij een VvE vergadering te komen vertellen. Het probleem is dan alle neuzen naar één kant te krijgen en een groot aantal mensen wilden er toch niet aan. Hun cv deed het toch goed? Wij wachten dus. Nu wordt het echt noodzakelijk om ze te vervangen en vroegen weer installateurs voor een offerte. Dus kwamen ze weer kijken, filmen enz. enz. Van een aantal kregen we een offerte en een aantal niet. Dus a.s. donderdag houden we een tussentijdse vergadering om dit te bespreken. Ik hoop dat we de mensen mee krijgen anders moeten de statuten worden vervangen en dat kost geld. Dat geld kan beter anders besteed worden. Iedereen die hier nieuw is willen toch het zelfde onderzoek laten doen want dat kan toch niet, heden te dagen, dat we samen voor de vervanging moeten zorgen? Verslag volgt.

STAP voor STAP

Ik ben door TNS NIPO gevraagd mee te doen met een onderzoek. Het onderzoek heet Stappenplan Onderzoek, en loopt tot de tweede helft van februari 2013.

Ik heb een zogenaamde Triprecorder toegestuurd gekregen met handleiding en moest het een en ander aan programma’s down-loaden. Het is dus een GPS Zender.

Ik moet hem waar ik ook ga bij me dragen en dan peilt het apparaat waar ik ben, waar ik stilsta, hoe snel ik loop, en een maal in de drie dagen moet ik die data downloaden naar mijn computer. Echter wel voorzien van bijbehorende agenda en gegevens en dan doorsturen naar waar ze de gegevens verzamelen.

Vorige week zondag begon ik, en dacht een fluitje van een cent, maar afgelopen donderdag was ik vrij en dacht ik ga de gegevens even invoeren en doorsturen en daar begonnen de problemen. Ik liep tijdens het downloaden v d gegevens even bij de LIDL waar ik boodschappen deed en TNS belde me even of ik problemen had. Die had ik toen nog niet. Thuisgekomen dacht ik, het duurt nu al drie uur en dat kan niet kloppen. Handleiding no maar eens gelezen en ik dacht dat ik misschien te lang had gewacht met downloaden en het geheugen te vol geladen had. Apparaat gewist en opnieuw ingesteld. Ik kwam er tijdens het herlezen achter dat ik alweer wat vergeten was. Dat gelijk herstelt. Toen tot half elf vanmorgen het apparaat bij me gedragen, behalve in de bioscoop gisteren want de piepjes die de zender maakt zouden wel erg irritant zijn gedurende de film.

Toen dacht ik dat zal nu wel soepel gaan, maar nog steeds kreeg ik niet de beloofde agenda te zien die ik moest invullen. Voor de “twintigste keer” de handleiding gelezen en een klein dingetje toch kennelijk over het hoofd gezien. Technisch lezen blijft een vak apart en nu is de eerste overdracht uiteindelijk toch gelukt. Het gaat letterlijk Stap voor Stap.

 

Aarde

Wraakzuchtig en gewelddadig springt de aarde uit de aarde tevoorschijn. En gaat vervolgens sierlijk en majestueus over de aarde rond. Uit aarde bouwt zij paleizen en richt zij torens en tempels op. Zij weeft over de aarde mythen, leerstellingen en wetten.

Dan is zij moe van haar zware arbeid en schept uit haar stralenkrans dromen en fantasieën.

Daarop verschalkt sluimer haar zware oogleden die zich sluiten in een kalme, diepe slaap.

En aarde roept de aarde toe: “Ik ben moederschoot en tombe en schoot en tombe zal ik voor immer zijn, tot de planeten niet meer bestaan en de zon is vergaan tot dode sintels.”

Uit het boek;  De mooiste verhalen van Kahlil Gibran.

Een kwestie van perceptie

De markt in Delft

We ontvingen een leuke foto van een trotse opa van zijn 1^ste kleinkind in de armen van zijn overgrootvader. Erg leuk maar er was een veel leukere foto van te maken. Hij had en heeft er de hand in om alle foto’s van kleine kinderen staande te maken. Je krijgt hierdoor een vertekende perceptie. Wanneer hij bij het maken van deze foto op zijn hurken had gaan zitten om ‘m te nemen was de opa ook beter in beeld. Wat we zagen was de achterkant van zijn hoofd. Bij mijn fotocursus liepen we op de markt rond en ik ging ook op mijn hurken zitten (toen kon ik dat nog)  en nam de foto op  kikvorsperceptie. Dit is wat een klein kind ziet aan de hand van een van de ouders. Je staat er vaak niet bij stil hoe anders een kind de wereld beziet en alles veel groter vindt.

Het regent, het zegent

Queen for a day.

Kennen jullie dit liedje nog? Het regent, het zegent. De daken worden nat. Verder dan deze 2 regels ben ik vergeten. Echter dankzij Google; http://youtu.be/z5zVKRKCWxc  Maar zo liepen we met z’n drieën naar de vrijdagse markt. Roen en ik hadden onze regenkleding aan maar het “slemiel” van dit gezelschap was toch Jesse. Alles valt naar beneden bij haar; haar staart, oren en haren waren kleddernat en zo sjokte ze naast ons. Zelfs de omstanders hadden het met haar te doen. Ze kreeg de nodige knuffels van diverse meelevende mensen. Zelfs dat fleurde haar niet op. Ze was aan de lijn en dan haat ze dit weer! Als ze los is, dan is ze een andere hond. We verdenken haar dat ze in een vorige leven acteur is geweest. Maar ik denk dat ze liever zo fier en dapper in het Sterrebos staat als in deze foto hierboven. Gelukkig voor haar, de zon komt weer terug.

Schrijfopdracht

Vorige week ben ik bij de SKVR begonnen met een schrijfcursus want ik schrijf dan wel maar het moet wel een beetje vakkundig zijn, toch?

Tijdens les 1 moesten de cursisten, ik dus, een flaptekst verzinnen van een niet bestaand boek. Ik gaf mijn fantasie en mijn pen een flinke douw en kwam met het volgende product:

 

Een man lijdt schipbreuk en wordt gered door dolfijnen. Hij gaat zich daarna inzetten tegen de dolfijnenjacht. Tot hij verliefd wordt op de dochter van de dolfijnenreder. Hij komt daardoor in een gevoelsconflict. Hij moet de onmogelijke keuze maken tussen zijn idealen en zijn hart.

Deze spannende, romantische en ontroerende geschiedenis opent vele onverwachte perspectieven. Er wordt een onmogelijke situatie beschreven waarin alleen verliezers zijn. In bloedstollende scènes wordt de lezer meegenomen in de harde wereld van de walvisvaart en de even harde wereld van de actievoerders.

Zo, dat was dat. Maar nu.

We kregen huiswerk, ik had het kunnen zien aankomen. Nu moesten we thuis het boek, althans een fragment,  schrijven waar we de flaptekst van verzonnen hadden. Dus moest ik een verhaal schrijven over een onderwerp waar ik de ballen verstand van heb.

Dit is het geworden.

 

Laaglander.

 

Fijne dolfijnen.

De vissen leken nep: een met ecoline gemaakte stomme tekenfilm. Hans had  weleens LSD gebruikt. Daar deden die vissen en het koraal hem aan denken. Toen zag alles er ook vreemd uit. Echter dan echt, te kleurig, scherp omlijnt en overbelicht.

Er kwam er water in zijn snorkel en moest hij zijn hoofd boven de waterspiegel uitsteken. Opeens was daar ook weer geluid en was de wereld - althans de zee - weer gewoon.

Hans was met zijn vriendin op vakantie in Egypte. Hij twijfelde aan de duurzaamheid van zijn relatie maar hij had nog geen zin gehad het uit te maken. Ze hadden de reis een tijdje geleden geboekt en hij had de moed nog niet.

Al met al was het toch wel gezellig, zolang ze maar leuke dingen deden.

Ze waren naar de koningsgraven geweest, hadden gequat in de Sahara, Luxor bezocht  en ’s avonds naar de disco.

En nu waren ze aan het snorkelen in de Rode zee.

Voor dag en dauw opgehaald van hun hotel.

Susan had zich geërgerd omdat het roestige busje te laat was:‘Ze zijn weer lekker op tijd, not. Wat een wrak. Valt mee dat er geen ezel voor staat.’ Hans reageerde laconiek:

‘Voor een Afrikaans land zijn ze behoorlijk stipt hoor.’

Susan had zich gestoord omdat er in het busje ook Egyptische arbeiders zaten die kennelijk naar een bouwplaats gebracht moesten worden. Niet bepaald een limousineservice, zoals het reisbureautje het had omschreven.

‘Zie je ‘m kijken, die met die arafat? Kijk voor je joh!’

‘Och ja, ’s lands wijs ’s lands eer. Zo zijn die gasten nu eenmaal. Ze zijn weinig gewent. Maak je niet dik’, reageerde Hans.

Wat later, toen haar ochtendhumeur geweken was, zat ze gezellig te babbelen met de mannen, raakte ze af en toe aan en keek hen uitdagend in de ogen. Want van mannelijke aandacht was ze niet vies. Ze spraken ‘Engels’ maar  of ze het zelfde gesprek voerde was niet zeker.

‘Are going to work, building hotels for tourists, yes?’

‘No we no stay in hotel’.

‘No, I mean: you make hotels, build them, yes?’

De boot was van de zelfde kwaliteit als de ‘limousine’. De bemanning bestond uit drie jonge mannen - type hangjongere, een dikke kok en een jongen van een jaar of elf, de koksmaat. Ze waren meer met elkaar aan het dollen dan dat ze aandacht hadden voor hun gasten. Een gespierde reus, die aan Patrick Kluivert deed denken tilde zijn kleinere collega met één arm op en dreigde hem van de steiger te gooien. Lachen.

Het gezelschap dat deelnam aan de snorkeltrip werd eerst bij een verkeerde boot afgeleverd. Toen dat bleek moest iedereen zijn reeds uitgereikte flippers en snorkel inleveren en begon de boardingsprocedure, onder ontevreden gemor, bij de juiste boot opnieuw.

Behalve buitenlandse toeristen waren er ook Egyptenaren onder het gezelschap. Onder anderen drie matroneachtige vrouwen met twee dikke, in Adidas-trainingspak gestoken jongetjes. Hoewel de reis inclusief eten en drinken was hadden ze een grote hoeveelheid proviand bij zich. Zodra het anker gelicht was en het schip de haven uitvoer kwam er een doos taartjes uit de tas en begonnen ze te smikkelen.

Hans en Susan hadden op het bovendek een plaatsje in de schaduw gezocht. Het zonnetje brandde lekker. Onder zich zagen ze het koksmaatje vissen onthoofden en de koppen overboord gooien, tot vreugde van een grote groep schreeuwende meeuwen. De kok was intussen in het piepkleine kombuisje aan het bereiden van de lunch begonnen. De Egyptische vrouwen hadden een cd-speler tevoorschijn gehaald en algauw klonk oriëntaalse popmuziek over het water. Ze danste met elkaar en hadden pret voor tien. Even later deed de bemanning ook mee en werden de toeristen uitgedaagd een dansje te proberen. Susan stond natuurlijk vooraan en Hans moest er ook aan geloven, tot hilariteit van de crew.  

Toen ze een tijdje gevaren hadden stopte de plotseling de motor. De roerganger wees en boven het water verschenen de koppen van twee dolfijnen. Ze maakte het bekende dolfijnengeluid, sprongen boven het water uit en leken bewust cotact met de mensen op de boot te maken. Even plotseling als ze gekomen waren, verdwenen ze weer. De mensen op de boot waren verrukt en enthousiast over de onverwachte voorstelling.

‘Wat schattig, hè?‘, zei Susan. Hans antwoordde niet. Hij had een brok in zijn keel; dit waren geen vissen, zelfs geen dieren. Dit waren bondgenoten, zoals ze naar hem gekeken hadden. Zo vriendelijk, aandachtig en persoonlijk.

‘Ja hoor’, piepte hij tenslotte schor. Hij schaamde zich voor zijn ontroering.

Na het snorkelen werd er geluncht. Het was ongelofelijk hoeveel verschillende gerechten de kok en zijn jonge assistent hadden weten te bereiden in dat poppenhuiskeukentje.

  Op de terugtocht was iedereen stil en moe van het snorkelen, behalve de Egyptische moekes. Die hadden niet gesnorkeld maar waren met ernstige toewijding doorgegaan met schranzen.

Het werd donker en er stak gelijkertijd een felle wind op. Het eerst blauwe, vlakke water werd ziedend antraciet met koppen schuim op de golven. De oude boot ging stampen en schudden. Sommige gasten werden onmiddellijk zeeziek en kotsten hun aandachtig bereide lunch overboord.

De boot werd heen en weer geslingerd. Nadat hij uit een diep golfdal ophoog gestuwd werd lag hij scheef op het water. De bemanning praatten en gesticuleerde druk met elkaar. Een matroos opende een kist en iedereen kreeg een reddingsvest. 

Er lag een soort sloepje aan de boot vastgemaakt. Daar werden de vrouwen en de kinderen met veel moeite in gemanoeuvreerd. Toen was het schuitje vol. Susan zat  in het reddingsbootje. Hans hoorde haar hysterisch gillen: ‘Where is my friend. I need my friend. De reddingsboot danste nog woester op het water dan het motorjacht. De vaartuigen raakte snel van elkaar verwijderd.

In een paar minuten kantelde de boot nog verder en begon te zinken. Even later lag Hans in het water. Muren van water om hem heen en over hem heen. Hij voelde zich in een bovenmaatse wasautomaat zitten.

Dankzij het reddingsvest kon hij af en toe ademhalen. Het was een worsteling.

Even onverwacht als de storm was opgestoken hield het op. De wind ging liggen, de zon ging weer aan. Daar dobberde hij op de  eindeloze watervlakte. De anderen zag hij nergens. Hij dacht aan Susan; zouden ze het gehaald hebben? Dat lieve koksmaatje, de dikke jongens, de vrolijke matrozen. Stel dat Susan verdronken was. Hoe zou hij haar ouders onder ogen kunnen komen? Hij was zelf trouwens ook nog in levensgevaar. Het begon stilaan te schemeren. Hij wist niet of er een S.O.S.-bericht was uitgegaan. Het ging allemaal zo razendsnel.  Hij spitste zijn oren, hopend op een helikopter of iets dergelijks. Maar nee. Wat hij wel hoorde was een geluid dat hij kende van een Amerikaanse tv-serie uit zijn jeugd: Flipper. Daar heb je Flipper, ging het vertaalde liedje. En ja, daar was Flipper, of in elk geval zijn dubbelganger. In dolfijnentaal zei hij dat Hans zijn rugvin moest pakken. Hans sprak dan wel geen dolfijns maar hij verstond het prima. Met een vaartje ging het toen door het water. Hij werd in Akaba, in de haven afgezet. Ver van Egypte en nog verder van huis, maar helemaal heel.  

 

Bruidsjurken in de Hofvijver

We hebben een aantal jaren in ’s Gravenhage gewoond. Ons huis was vlak bij het regeringsgebouw. Daar stroomt dus de Hofvijver langs en daar werd er elk jaar in of om allerlei kunstwerken vertoond. In 1996 waren dat een aantal bruidsjurken, die enorm waren met daaromheen verlichting. Dat was vooral een prachtig gezicht in de avond en nacht. We zijn er regelmatig langs gelopen om hiervan te genieten. Alleen ben ik niet zo’n goede fotograaf die dat goed kan pakken dus zat er niets anders op dan dit overdag te doen. Het heeft toch wel zijn eigen charme. Ik heb er een van uitgekozen en laten afdrukken in groot formaat. Deze hangt nu op onze gang nadat we deze grondig hebben opgeknapt en verstrakt. Het ziet er prachtig uit en opnieuw genieten we van dit zicht.