Goede reis Jesse.

Vanmiddag 16.15 hebben we afscheid genomen van Jesse, onze Griekse viervoeter. 

van een vriendin

Als ik oud ben, ziek of zwak, en pijn verjaagt de slaap.

Als onrust neemt van mij bezit

Doe dan wat onvermijdelijk is, …..laat me gaan…..

De laatste goede daad.

Beslis dan voor mij en wees niet laf.

Past eigenliefde bij de vriendschap die ik je gaf,

Of uitstel tot het beter past,

Bij een verloren strijd?

Ik ben niet bang tijdens die laatste gang.

Jij loopt niet bij me weg:

Je kijkt me aan,

Je noemt mijn naam,

Je houd me stevig vast.

Vandaag voor het laatst

Groet ik je met mijn hondenstaart…

Wat jij liet doen deed je voor mij.

Je hebt me nog meer pijn bespaard.

Voor zinloos lijden mij bewaard.

Een zwaar besluit?

Nee, huil nu niet.

Een wijs besluit dat werd gegrond

Op een oud uniek verbond:

Jij bent mijn baas,

Ik ben jouw hond.

Dagelijkse dingen.

Jeroen slaapt.

Jesse slaapt?

De katten slapen.

Ik slaap niet anders zou ik dit stukje niet kunnen schrijven.

We praten veel.

Vooral ’s nachts in bed.

Lekker tegen elkaar kruipen.

In elkaars ogen kijken

We hebben het nu voornamelijk over Jesse en wat wijsheid is.

Eigenlijk weten we het niet/wel.

Wel zien we dat haar fierheid en levenslust uit haar ogen zijn verdwenen.

Ook een oude vriendin van haar zag het ook.

Vanmorgen wenste ze ons wijsheid toe.

We hopen ook dat de dierenarts goed kan luisteren

En hij ook het juiste doet.

Wordt vervolgd.

Update Jesse 31 oktober 2014

Vanmiddag om 14.15u hadden we een langdurig consult bij onze dierenarts.

Temperatuur gemeten, geen koorts,

Lab werd geprikt en de uitslag kwam een kwartier later en was positief t.o.v. de keren  daarvoor.

Eigenlijk in tegenstelling tot hoe Jesse zich laat zien.

Jesse begroet ons blij, maar gaat snel daarna weer als een dood vogeltje liggen. Logisch gezien het feit dat ze al dik een week amper iets van eten heeft binnengelaten.

Ook haar gewicht was weer gezakt.

En nu ver genoeg.

We hebben zakjes gekocht met poeder die we met behulp van warm water tot vloeibaar eten maken. Die wij vervolgens met een grote 50ml spuit achter in haar keeltje spuiten.

Jesse knokt heftig tegen, maar krijgt nu tenminste wat binnen. We doen het heel rustig, en niet gelijk de vijf zakjes die ze gezien het gewicht van Jesse nodig heeft.

Gedurende de avond hebben we 1 zakje binnengekregen bij haar.

Het staat me tegen, maar langer zonder eten kan ze gewoonweg niet en dus hebben we geen keus. Wel hebben we aangegeven dit maximaal een week te willen doen en dan weer te evalueren.

Onze dierenarts had maar twee zakjes in huis en ik moest helemaal naar de dierendokter Rotterdam Noord in Hilligersberg op de Straatweg.

Ik ben daar 16 zakjes wezen halen en mijn scoot had bijna geen stroom meer toen ik bij Blijdorp was. Dat waren wat angstige laatste kilometers, waarbij ik lange tijd gedacht heb thuis niet te zullen halen.

Tot zover deze update. Volgende afspraak maandagmiddag.

Nasty Dilemma

Alweer een blogje over Jesse en alle vragen waar we tegenaan lopen.

Jesse eet niet. Alles, je kunt het zo gek niet denken, tot en met het duurste spul van de dierenarts wat haar zou moeten verleiden te eten doet het niet. Niet dat ze geen honger heeft, maar alles wat je haar voor houd dat durft ze niet aan te raken omdat ze misselijk is, ze slikt en slikt, maar eet niet. Het is om wanhopig van te worden. Ze drinkt wel, gelukkig.

We hebben de afspraak die er met de dierenarts voor as. maandagmiddag stond vooruit gehaald naar vandaag.

De lastige vraag is gaan we over op gedwongen eten toedienen?

En, zo ja, hoe lang?

Hele goede vragen, want nogmaals we willen het leven wel draaglijk houden voor haar, en aangezien ze dat alleen maar op haar eigen manier kan laten zien, denken we op dit moment, dat ze nog door wil.

Toen ik bijvoorbeeld gisterenavond thuiskwam na een uitje met het werk, was ze zo blij, kwispelend en knuffelerig dat me dit een boost geeft. Idem  als ze hoort dat we even gaan lopen. Ze wil gewoon graag mee, maar word wel steeds zwakker.

Kortom we hebben het besluit genomen dat naast de inname van pillen die wij ook achterin het strotje douwen, we toch voor zolang de anti biotica kuur voort duurt overgaan op gedwongen voeding. Maar ook dat dit voor in principe maximaal een week zal zijn.

We hebben tevens desmodium in huis gehaald, een middel wat haar lever moet helpen alles te blijven verwerken. Het zijn maar een paar druppels, een theelepeltje per dag, en dat is betrekkelijk gemakkelijk geefbaar. Het wordt ook gegeven bij chemokuren en dergelijke.

We hopen maar dat de laboratoriumwaarden uiteindelijk zullen zakken, de misselijkheid en de pijn zal verdwijnen en haar levenslust terugkomt, maar het blijkt een zware knokpartij, zowel voor haar als voor ons.

Tijd

Onze tijd vergeet ik nooit meer!

Jij en ik, altijd samen.
Op de speelplaats, in de rij.
Maar deze tijd gaat jammer genoeg voorbij.

Jij en ik, altijd samen.
Een big smile, altijd op ons gezicht.
Maar dat verdwijnt in een bliksemschicht.

Jij en ik, altijd samen.
Best Friends For Ever, was verleden tijd.
Maar ik moet weg, daarvan komt alleen maar spijt.

Jij en ik,... Nooit meer samen...

Dit gedicht heb ik gevonden op Google alleen staat er de naam van de dichter niet bij. Dus, dit gedicht is niet door mij geschreven alleen vind ik het mooi.

Het is nu eventjes moeilijk te schrijven of een stukje te verzinnen. Dan grijp ik terug naar mijn oude liefde “muziek”. De zangers en schrijven de woorden die ik zoek want deze tijden zijn niet uniek. Iedereen maakt deze wel eens mee in hun of haar tijd.

http://youtu.be/-giw9ma68fU  

Een elpee uit de 70ger jaren denk ik. De groep “It’s a beautifull day’ met het prachtige nummer ‘Time is’. Zij bezingen dit thema prachtig.

Zo modderen we maar verder.

Van pillentijd tot etenstijd.

Van een bibberend hondje zachtjes dirigerend naar haar mand

Rondje lopen en kijken voor tekenen naar levendigheid

De ene dag is anders dan de andere

Voorlopig lust ze honden eten uit een aluminium bakje

Nog steeds zoeken wat haar kan bekoren

Heeft er iemand nog andere ideeën?

Graag wil ik het horen anders wordt het misschien gedwongen eten

Heb ik totaal geen zin in

Toch: zucht

Hoop zo dat de zware medicatie aanslaat

Wordt vervolgd.

Update Jesse.

Onze emoties van de afgelopen tijd

Zoals Jeroen al schreef gaat het een beetje beter met onze geliefde viervoeter. De te hoge waardes zakken een héél klein beetje. Vanmorgen tijdens de wandeling belde de dierenarts me dat hij in overleg met een arts van het dierenziekenhuis te Dordrecht  de conclusies zijn dat er geen galblaas obstructie is en dat een anti bioticum de beste methode is. Dus haalde ik de medicijnen op en daarna gelijk 3 pillen achter haar strotje geduwd. Ik heb toch wel bewondering gekregen voor het feit dat ze dit toelaat en dus dat het lekker snel gebeurd is. Ik heb mijn vitamine G verhoogd en ingenomen en nu begint het wachten opnieuw. Wordt vervolgd. 

Hilversum 5

  

Vandaag schrijf ik denk ik tenminste voorlopig het laatste stuk over mijn tijd in Hilversum. Door het uitje met de Wereldwinkelmedewerk(st)ers nu al weer een paar maanden geleden aan Mammoet, voormalig van Seumeren belandde ik in een periode dat ik in de geschiedenis van mijn 10 jaren in Hilversum dook. Ik merk wel dat het verslavend is en dat je van het een in het ander terecht komt. Namen van schoolgenoten kwamen boven drijven. Herinneringen aan statiegeld flessen inzamelen onder de tribunes bij de Draversbaan achter ons huis. Mijn eerste sigaretje in de gangen onder de flats vlak bij het overdekte winkelcentrum waar ook Galesloot zat, de supermarkt waar mijn moeder en ik de meeste boodschappen haalden, waar ook een Jamin zat waar alles nog los verkrijgbaar was en ik enorme hoeveelheden gebroken chocoladebiscuitjes en bazooka kaugom verorberd heb. Zo in de geschiedenis duikende kom je er ook achter dat er enorm veel veranderd is in de ondertussen dik 38 jaar dat ik er al weg ben. We vertrokken toen naar Venray. Een totaal andere stad waar men een taal sprak die geen Duits was maar ook zeker geen Nederlands en waar men gewoontes had die ik niet uit Hilversum kende. Het voelde eerst echt alsof we geëmigreerd waren.
Ik kan lang niet alles terugvinden waar ik naar zocht.
Zo zat ik naar foto's te zoeken van mijn periode bij de scoutinggroep st. Paulus aan het Achterom achter de st. Vituskerk, maar ten eerste blijkt het Achterom er niet meer te zijn en nu veranderd te zijn naar Schapenkamp, een compleet nieuwe wijk. Zoiets is lastig zoeken.
Het hoofkwartier blijkt op 12 september 1992 door brand verwoest te zijn. Nu blijkt de st. Paulusgroep er nog wel te zijn, maar via de web beheerder kwam ik erachter dat er bijna geen foto's zijn uit die tijd.  Ik zelf heb er nog wel wat, die zijn weer voor een volgende duik in het verleden. Via via kwam ik terecht in diverse geschiedenis sites als Oud Hilversum, waar ik ook maar (gratis) lid van geworden ben, want anders mag je geen foto's zien of opslaan. Zo loop je tegen allerlei onverwachtse problemen op. Bij zo'n site kan je bijvoorbeeld wel een fotoboek maken, maar downloaden ho maar. Voor sommige foto's bijvoorbeeld het sorteergedeelte van het oude Postkantoor waar ikzelf vanaf mijn veertiende gesorteerd heb en vandaar uit ook op zaterdagen en vakanties bezorgd heb in Hilversum. De foto die ik gevonden heb kon ik wel afdrukken, en vervolgens inscannen, maar een andere manier om hem te kunnen verwerken was er niet.
Zo was gisterenavond Els naar school en voor dat ik het wist was het kwart voor tien en ging de telefoon met de mededeling dat ze alweer in de Metro zat. Ik had zodoende uren achtereen achter de computer naar oude foto's zitten kijken en was zodoende nog geen millimeter verder gekomen met dit stukje. Alles bij elkaar ben ik er al weken mee bezig. Wat wel leuk is dat die reportages flink bezocht worden op web-log. Ik snap er geen biet van maar er zijn van die dagen dat er meer dan 500 pagina's gelezen worden.
Zo was er op 3 december een brand in Hilversum naast het oude Postkantoor waar ik met mijn broers naar toe geroepen werd door mijn Pa die toen de directeur van de Post was, en daarbij moest ook de vrijwillige brandweer van de PTT uitrukken om het dak nat te houden en overslag te voorkomen. Ik kan me de hitte nog herinneren. Vanuit de kamer van Pa hadden we het beste zicht op de kerk die volledig uitbrandde. Deze zwart wit foto's geven nog steeds een goede indruk van deze giga brand, waar ik als 11 jarig jochie behoorlijk van onder de indruk was.  Vanaf dat moment mocht ik ook mee naar de oefeningen van de vrijwillige brandweer en misschien was dit wel de voorbode van heel veel jaren BHV tot mijn ziekte daar een onverwachts einde aan maakte. Ik vond die oefeningen altijd verbluffend interessant en deed het met veel plezier.
Er zijn inmiddels wel veel meer foto's gevonden dan ik in een blog stoppen kan, dus misschien komt er toch nog wel een Hilversum 6, maar ik ga nu eerst maar eens met de foto's beginnen. Zo kwam ik er een tegen uit 1968 waar het zo ongelooflijk druk is op de kerkbrink met zulke mooie ondertussen allemaal al lang tot schroot verwerkte antieke voertuigen tegen dat ik het niet laten kan die een plekje te geven.
Het is nu geen misschien meer, want ik heb nog zoveel foto's dat ik er voor nu mee ga stoppen. Onderwerpen voor Hilversum 6 zijn berm toerisme bij net aangelegde snelweg, st. Annas Hoeve, Heideheuvel herstellingsoord en astmacentrum, Zonnestraal, Hotel theater Gooiland waar ik trillend en al voor het eerst quatre main op het podium zat achter de piano, na al die lessen van mw. van 't Hof waar ik zo'n hekel aan had en diverse scholen, de studio's, het zwembad op de Kapelstraat waar ik zwemmen geleerd heb en nog veel meer. Voor nu vind ik het welletjes. Het grote zoekwerk is gedaan en de reportage is leuk geworden, al zeg ik het zelf. Gegroet.

Zelfstudie Jesse, (Galblaas en galweg ontsteking bij honden)

Zelfstudie Jesse,

Gisteren ging ik verder met te pogen oplossingen te vinden voor de problemen van Jesse.

Op dit moment gebruiken we alleen anti misselijkheids middelen en een soort ontstekings/pijnstiller (Ketofen)

De laboratoriumuitslagen lieten gisteren zien dat de bloedwaarden minder torenhoog waren dan afgelopen week. Verder was ze vreemd genoeg niet verder afgevallen.

Els had een langdurig gesprek waarin ze een A 4tje vol met vragen met de dierenarts heeft doorgenomen.

Resultaat, de dr. Gaat opnieuw bellen met de dierenkliniek in Dordrecht over het hoe en waarom van het feit dat ze daar niet alle door hem gevraagde onderzoeken hebben verricht en dan komen we vandaag tot een behandelplan wat we op geleide van het beeld zo nodig dagelijks kunnen aanpassen.

Die zelfstudie leverde een aantal documenten op waar de waardevolste de volgende van was. Galblaas en galweg ontsteking bij honden http://www.spodan.com/nl/2171.html

Hierin gaat het over oplossingen van problemen met ontstekingen en obstructies van de galblaas. Maf genoeg ben ik niet de enige die aan het studeren was geweest. Een goede vriendin uit Oss stuurde me gisterenmiddag hetzelfde stuk toe. En ik heb op mijn beurt dit stuk doorgestuurd naar de dierenarts die vervolgens gisterenavond opbelde om hierover met ons van gedachten te wisselen. Hij was gelukkig niet beledigd dat we aan het meedenken zijn, want Jesse valt ook al dik negen jaar onder zijn zorg en hij wil niets liever dan haar helpen.

Vandaag gaan we vanmiddag opnieuw het gesprek aan en kiezen dan voor een meer gerichte behandeling.

Bovenaan blijft staan dat Jesse niet teveel mag lijden.