Ochtendlied.

De radio neuriet zachtjes een ochtendliedje.

De bloedrode zon gloort voorzichtig boven de daken.

Met een bakkie kijk ik naar de besmeurde ramen veroorzaakt door de asresten van de Portugese en Spaanse bosbranden en aangevuurd door de orkaan die Ierland teisterende.

Hoezo, bedenk ik me dat mens zegt:

Europa bestaat niet.

Alleen Nederland.

Armando

KUNST = de kunst van het laten.

Ritme

Zo langzamerhand begint het weer terug te komen,

ons ritme van de dag.

Door die operatie en immobiliteit is ons takenpakket ernstig veranderd.

Ik loop meer, veel meer:

Met Meisje, met de boodschappenkar en naar mijn medische afspraken enz.

Kook weer bijna elke dag en doe kleine huishoudelijke taakjes.

Later halen we qua cleanen alles weer in.

Je kunt wel overdrijven.

Het was wennen voor ons beiden want Jeroen moet het laten leren.

Hij is zo gewend aan het doen en onnadenkend begint hij met bewegingen die nu: 'Not done' zijn.

Dan hoort hij een snauw van mij of voelt soms een meps.

Werkt dat niet dan roept zijn lijf hem tot de orde door de pijn.

Dan grommen we beiden naar elkaar en maken het weer goed.

Ik ben wel blij dat ik het een en ander heb afgezegd, anders zou het niet lukken.

Hier zit ik nu.

Achter mijn pc.

Ik ben thuis en mijn lief in het ziekenhuis.

Hij is opgenomen.

Krijgt een pacemaker om zijn op hol geslagen hart tot rust te brengen.

Geen sinecure, zo is het me verteld.

Hij wordt niet onder zeil gebracht want ze willen dat hij er bij is.

Dit schijnt nogal pijnlijk te zijn.

Voel me dus machteloos

Vanmorgen heeft hij al gebeld om me te vertellen dat de voorbereidingen gaan beginnen.

Het was half acht.

Hij of een verpleegkundige belt me wanneer hij weer op zaal is.

Dan ga ik naar hem toe.

Nog een nachtje slapen zonder hem

Morgen haal ik hem op en dan begint mijn werk.

Ik ga verder

Gemaakt met zwart en gekleurd charcoal chunck, schildersafplakband.

Aftellen

Het is begonnen: het aftellen.

Nog 3 nachtjes slapen

Dan gaat Jeroen ergens anders slapen.

In het Erasmus MC afd. cardiologie.

Maandag wordt hij verwacht

Ik ga met hem mee.

Dan weet ik waar hij ligt

Met mijn verfijnd richtingsgevoel, maar niet heus, is de kans op het verdwalen ietsjes verminderd.

Het is dan ook 3 nachtjes slapen voordat hij weer thuis is.

Dan is zijn linkerarm gefixeerd want beweging is not done.

Een tijdje later wordt er gebruik gemaakt van een mitella.

Zomin mogelijk bewegen is dan het devies.

Minstens 6 weken.

Ik ga het druk krijgen.

Al die nieuwe draden van de pacemaker, 2 stuks, moeten gaan settelen.

Wanneer dat gedaan is komt de volgende behandeling gestart.

Ondertussen, is mij aangeraden, moet ik een reanimatiecursus gaan volgen.

Eventueel later mag ook.

Druk, druk en nog eens druk.

Van alles te regelen

Afspraken maken en verzetten.

Proberen mijn 1ste resultaten van de SKVR te verhuizen van mobiel naar pc.

Dat had heel wat voeten in de aarde.

Maar Jeroen heeft het gevonden.

Na zijn slapen laat hij het me zien en dan schrijf ik alles op in mijn instructieboekje.

Nu zien jullie het eerste resultaat.

AS maandag gaat hij naar het Erasmus om een pacemaker in zijn goddelijk lijf te laten planten.

Dus was hij er vandaag al een paar uur voor de voorbereidingen.

Er is hem verteld wat er te wachten staat.

Dan is hij een tijdlang gehandicapt want hij mag een aantal weken zijn linkerarm niet bewegen.

Dus zuster Els staat in de startblokken.

Hij mag dus ook niet op zijn skoot rijden.

Meisje uitlaten

Boodschappen halen.

Douchen, aankleden en uitkleden; hijg, hijg.

Dus dat ook niet.

Zucht

PACEMAKER

Afgelopen Woensdag kreeg ik een SMSje van het Erasmus MC dat ik mijn afspraken op 2 oktober 2017 niet vergeten moest. Ik overal gekeken, maar ik wist nog van niks, tot ik gisteren(donderdag) per post ook een brief van het EMC kreeg, over welke afspraken het ging. Ik moet as. maandag op komen draven voor een reeks voorbereidende onderzoeken en een daaropvolgend medicatiegesprek over de operatie van 9-10+11 oktober, wanneer ik een pacemaker geïnstalleerd krijg. Ik ben blij dat het wachten zowel op die operatie als op de voorbereidingen nu voorbij is. Ik leef er nu al wel een tijdje naar toe, maar nu ik weet dat het er echt van gaat komen wordt het gewoon reëler. Nu het echt gaat gebeuren komen er ook weer nieuwe vragen op, en komen ook de zenuwen een beetje opzetten. Het is uiteindelijk toch wel weer een behoorlijke verandering aan mijn lijf, en weer een stap om de gevolgen van de Chemo te verminderen. En ik ben erg benieuwd of het de vermoeidheid waar ik sinds die Chemo mee te kampen heb daadwerkelijk zal verminderen. Garanderen kunnen ze het niet. Het enige wat ze zeggen is dat mijn hart met behulp van die pacemaker nog wat langer zal meegaan. Kortom het gevoel van ze dekken zich toch weer in kan ik niet helemaal schrappen. En gelukkig wil ik ook nog wel een tijdje langer meegaan op deze aardkloot.

Afscheid.

We nemen afscheid van de zomer.

Het nazomeren is begonnen en we weten nooit hoe lang dat duurt

Totdat de bomen de inventaris van hun bladeren naar binnen zuigen,

de bladeren die als laatste hun feestkleuren tonen.

We nemen afscheid van de veldbloemekes.

Klein, bescheiden vaak alleen in grote groepen worden gezien als dotjes kleur in het groen.

Soms ga ik dan op bloemenjacht met mijn toestel in de aanslag.

Wanneer ik de foto's van de vergrote afbeeldingen dan op mijn computer zie

Dan zie ik pas de ware schoonheid.

De jacht is geslaagd.

Werkplek

Zo wordt die niet.

Al sinds we verhuisd zijn zoek ik die.

Een werkplek.

Er werd een bureau gezet in het kleine kamertje,

Maar...

Op de een of andere wijze slibt die altijd vol.

Met lege dozen van apparaten die we hebben aangeschaft en die we toch moet uitproberen of die het doen, hoe die werken, enz.

Met spul waar we op dat moment even geen andere plek kunnen verzinnen.

Houden we die, kunnen we er iemand anders mee plezieren?

Iedereen heeft zo'n plek.

Dus, wanneer ik wil tekenen of zoiets moet ik die tafel vrij maken en uitfiegelen waar ik kan zitten.

Op de tafel in de woonkamer is er hetzelfde probleem.

Daar zitten Jeroen en ik zij aan zij achter onze pc's.

Ik werk nu met houtskool en dat stuift.

Dus daar is het ook niet best om ermee aan de gang te gaan.

Wij hebben samen een oude oplossing besproken.

Een klaplessenaar aan de muur in de gang.

Daar kan ik gaan zitten wanneer ik maar wil want ik heb ook al een klaptafeltje binnen handbereik om de materialen op te leggen.

En wanneer ik er mee stop hangt het tegen de muur en dan hebben we er geen last van.

Geen slecht idee vinden we.