Een bloem

Ik geef de wereld een bloem schrijf ik weleens op Facebook. Dan laat ik een  bloem zien die ik wel eens gevangen heb in mijn fototoestel. Dan ga ik op bloemenjacht naar de kleine, vergeten bloemetjes. Zo klein en teer met de allure van een roos.

Geen woorden.

Er zijn van die dagen dat ik  niet geïnspireerd ben. Dus dook ik in mijn fotoarchief. Dit portret heb ik genomen tijdens de 1ste Koningsdag op het Eendrachtsplein te Rotterdam. Dan is mijn fototoestel mijn inspirator en vraag soms of ik een foto mag nemen. Deze jonge man stemde toe op voorwaarde dat ik wat lekkers van hem zou kopen. Aldus geschiedde.

Voordeel van het ouder worden.

Zijn er dan voordelen tijdens het ouder van mijn lijf?

Jazeker.

Bijvoorbeeld het vertellen van grappen en grollen.

Vroeger  vertelde ik ze graag tot ze allemaal grijs en grauw waren geworden.

Been there en done that was het commentaar.

Ik hield er dus mee op en wachtte en wachtte en wachtte.

Een aantal decennia later dus en wanneer ik ze nu vertel sprankelen ze van “nieuwheid”.

Dat ze briljant zijn. Nou neen maar ze zijn een beetje vreemd, dat wel.

Een olifant en een muis lopen samen over een brug.

Wat stampen we lekker he? Zegt de muis.

Geen dijenkletser. Maar soms denk ik aan deze mop wanneer 

Rutte zegt dat hij naar een Europese Top gaat en dan de rest van Europa

Een lesje gaat leren over hoe wij Nederlanders vinden hoe het moet.

En serieus denken dat ze naar ons gaan luisteren.

Winkeldienst.

Vandaag, voorlopig voor het laatst een winkeldienst gedraaid.

Deze dagen zijn zo fijn om een WW medewerker te zijn.

De mensen zijn blijer, houden de knip niet zó strak dicht.

Bijpraten met mijn collega

Vandaag is een fijne dag.

Op zoek naar moed !

Goedemorgen mensen,

Vanmorgen vroeg ging de wekker en besloot ik dat ’t tijd was voor koffie. Er uit gegaan en koffie gezet. Els werd ook net wakker en ik vertelde waarmee ik bezig was in mijn hoofd.

Ik geloof dat het begon als: Wanneer ik nu een opleiding aan het doen was zou ik er denk ik mee stoppen. Waarom? Ja, ik denk dat ik met de beperkingen die ik nu ervaar en mijn leeftijd er toch niks aan heb.

Het zette me in ieder geval stevig aan het denken.

Het hele leven was eerst al veranderd door mijn spierziekte, en daar had ik net een beetje mee leren leven, maar nu na de diagnose Kanker komt er plotsklaps nog een reeks aan veranderingen-transformaties van mijn leven bij.

Het is soms knap moeilijk om te genieten van dit veranderde leven, al is het sinds ik weer naar buiten kan met de scootmobiel of de rollator wel verbeterd. Korte uitjes zijn aangenaam. De frisse lucht in welk weer dan ook doen me goed. Korte uitjes worden vaak veel langer dan gedacht, want ik zie veel bekenden en heb dus onderweg veel gesprekjes, met mensen die graag willen weten hoe het gaat of het heel fijn vinden om me weer te zien, die me gemist hebben en dat soort momenten zijn goud waard.

Natuurlijk zijn ook de talloze emails, brieven, mailtjes en kaarten ontzettend fijn en steun betuigend, maar die onverwachtse contactjes en het buiten zijn geven het leven dan toch weer de nodige sjeu.

Ik moet natuurlijk ook niet spreken van een nieuw leven met veel beperkingen, maar van een nieuw leven met talloze nieuwe mogelijkheden en uitdagingen. 

Toch als je dit te vaak hoort dan gaat het ook griezelen want mijn gevoel is vaak helemaal niet zo. Dat gevoel moet groeien, en dat doet het vanzelf als je ziet dat mensen je toch de moeite waard vinden. Dat geeft moed.

Pijn

En een vrouw sprak, zeggende: Vertel ons iets over pijn.

En hij zei;

Je pijn is het breken van de schaal die je inzicht omsluit.

Zoals de steen van een vrucht breken moet, opdat haar hart in de zon moge staan, zo moet jij pijn kennen.

En zo je in je hart de verwondering levendig kon houden om de wonderen in je dagelijks leven, zou je pijn je niet minder wonderlijk voorkomen dan je vreugde;

En je zou de seizoenen van je hart aanvaarden, zoals je steeds de seizoenen hebt aanvaard die over je velden gaan.

En je zou met gelijkmoedigheid de winter van je verdriet gadeslaan.

Veel van je pijn heb jezelf gekozen.

Zij is de bittere drank, waarmee de heelmeester je zieke zelf geneest.

Heb dus vertrouwen in de heelmeester en drink zijn geneesmiddel in stilte en rust:

Want zijn hand, al is zij zwaar en hard, wordt geleid door de tere hand van de Ongeziene.

En de beker die hij brengt, ook al brandt zij je lippen, is gevormd uit de klei die de pottenbakker bevochtigd heeft met zijn eigen heilige tranen.

Uit het boek: De Profeet.

Geschreven door Kahlil Gibran uit het jaar 1977.

Kille dag.

Vandaag vind ik het een kille dag.

De regen klettert tegen de ramen.

Meisje en ik zijn gelukkig al buiten geweest voor onze dagelijkse wandeling.

Wanneer ik naar buiten kijk zie ik de grauwe lucht.

Het is dus tijd om de warmte thuis te maken.

De kachel snort

Ik ga na het schrijven van dit stukje mijn e-reader pakken

Stort me weer in een nieuw avontuur in een wereld die door de schrijver is gecreëerd en volg mijn helden in hun avonturen.

Straks zet ik een kop thee en maak deze dag toch nog tot een fijne tijd.

Tot morgen.

We zijn er stil van.

Afgelopen maandag brachten we een bezoek aan de behandelend arts in het ziekenhuis.

Het bekende briefje met de up dates was geschreven.

Er volgde een keuvelend gesprek over het dagelijkse wel en wee.

De uitnodiging om op de tafel te gaan liggen was de volgende stap.

Hij werd getoucheerd om het sjiek op te schrijven.

Ze nam de tijd om alles grondig te voelen.

Nadat ze beiden gingen zitten volgde de ongelooflijke conclusie

De tumor was niet meer te voelen.

We keken elkaar met grote ogen aan.

Dit is niet te bevatten.

Is dit een sprookje? Wat nu? Is die beter? Is die weg?

Eerst dachten we dat we na dit nieuws de horlepiep zouden gaan dansen, maar we voelden ons verbijsterd.

We nemen de tijd voor onszelf en elkaar om dit goede nieuws door te laten dringen voor dat we het wereldkundig gaan maken.

Bij deze dus.

Later beginnen we met het bellen.

Weekend.

Molens in kerststand.

De pan, vol met stoofvlees staat te pruttelen op het vuur.

Nu het weer kouder wordt smaakt dit het beste.

De boodschappen zijn gekocht.

Ons huis is schoon.

Jeroen nam het leeuwendeel op zich.

De laatste tijd krijgt hij meer kracht en concentratie.

Leuk om te zien.

Ik duik regelmatig in een boek en Roen vervolmaakt zijn transportblog.

Morgen draai ik een winkeldienst met Saskia.

Zondagochtend komt onze vriend Goran en samen gaan we ontbijten.

Heerlijk is dit vooruitzicht op het weekend.

Een oud gezegde.

Een tijdje geleden, tijdens het verbouwen, begaf onze oude, trouwe stofzuiger het. Bouwstof schijnt vergif te zijn voor deze werkpaarden in onze huishoudingen. We kochten dus een nieuwe. Eentje zonder stofzakken. Alweer een besparing. Dat klopt. Edoch, nog nooit zo’n kreng  mee gemaakt, lui dat die was. Na het zuigen werd er nog steeds overal stof gevonden. Jullie hebben dus de goedkope versie gekocht, werd ons gevraagd tijdens de klaagzang onzerzijds. Klopt, antwoordden we. Er werd dan een begrijpende blik naar ons geworpen.

Toen op een dag zagen we een aanbieding van Samsung wasmachines. Die boden een A+++ wasmachine aan met een nieuw soort technologie, eentje die bubbeltjes produceert. Dus door die bubbeltjes komt er meer zuurstof in het apparaat. De was wordt nu schoner met minder wasmiddel en lagere temperaturen. Ook was de onze ernstig op leeftijd en wat ons over de streep hielp was dat er een, jawel,  gratis stofzuiger bij geleverd wordt.

Nu zijn beiden in ons huis. Alleen de stofzuiger is niet zo energie zuinig zoals de wasmachine. Maar dan denk ik aan het oude gezegde: “ Bij een gegeven stofzuiger kijkt men niet in de slang.”