Ik kan weer horen.

Gisteren zijn we naar het ziekenhuis geweest

Naar de KNO dokter en BAHA verpleegkundige

Kreeg een brevet van vermogen

Naar de verpleegster

Zij had hem: Mijn BAHA

Klein en zwart doosje

Ik word hier lyrisch van

Roen kreeg les in hoe deze nu aan te klikken

Op mijn schroef

Zij: geduldig alles uitleggende

Hij: een beetje zenuwachtig op zijn vingers gekeken

Geluid heeft weer een nieuwe of oude dimensie

Het is maar hoe je het bekijkt

Overal is er een klere herrie of mooi geluid

Muziek luisteren is een feest

Na zo lang geduldig wachten ben ik zó blij

Jeroen geniet met me mee

Het was weer zover.

Gisteren had Roen zijn wekelijkse knaaidag bij de fysiotherapeut. Zo af en toe kijk ik hem een beetje weemoedig na want gemasseerd worden is fijn. De aanleiding wat minder. Hij neemt dan Jesse mee. Zij is ook van harte welkom in de praktijk. Ze wordt daar vastgezet en dan speelt ze voor vloerkleed. Onderweg naar huis kreeg Roen een goed idee. Tenminste, dat dacht hij en liet hij Jesse los. Een beetje rennen, lokken met de, voor haar delicatesse, gedroogde long en dan naar huis toe. Het ging toch anders. De anders zo bedaarde hond schoot weer in haar pubertijd en ging op haar manier spelen met de baas. Dit gedrag ken ik al heel lang. Binnen is ze ‘altijd’ onze scheet maar buiten is ze een andere hond. Dus moest Roen geduld betrachten en wachten totdat hare majesteit naar hem toe zou komen. Hij belde mij op om me te vertellen dat het wat later zou worden en de frustratie droop uit de telefoon. Ik maakte hem uit voor idioot en wreef toen zout in zijn wond. Eindelijk was het zover.  Ze haalde de long op en Roen prees haar dat ze de goedheid vertoonde om naar hem toe te komen. Toen ze weer thuis aangekomen zag ik een hondje binnenkomen met nog in een aanval van ADHD terwijl de adrenaline door haar lijf schoot. Ze waren allebei ook nog heel nat want het regende ook nog. Voorlopig haalt hij het zich niet in zijn hoofd om Jesse spontaan weer een los te laten. Ik ben benieuwd hoe lang hij dat volhoudt. In dit geval schrijf ik: Wordt vervolgd. 

President Sheila

Ik ben weer aan een cursus columnschrijven begonnen bij SKVR.  Als huiswerk moet ik een column schrijven over een columnist die ik òf heel goed of heel slecht vind. Columnisten die ik slecht vind, daar lees ik de hele column niet van uit, dus daar kan ik weinig over zeggen. Het is dus een column over een goede columnist geworden.

Onder een lelijke foto van een mooie vrouw vind ik vier maal per week de beste column van de Volkskrant.

 Sheila Sitalsing is een geleerde vrouw. Haar columns gaan vaak over economie of politiek. Maar dan wel op zo’n manier dat een eenvoudige boerenlul als ondergetekende het toch snapt en dat er ook nog wat te lachen valt.

Bij voorbeeld: in haar column van 26 september loopt Sheila Sitalsing vast vooruit op een parlementair onderzoek dat in de toekomst onontkoombaar gaat plaats vinden naar de betrokkenheid van Nederland in de oorlog tegen Islamitische Staat. IS wordt een kankergezwel en onkruid genoemd, en bondgenoot Saoedi-Arabië een gematigd Arabisch land. In dat ‘gematigde’ land hebben alleen al in de maand augustus 22 onthoofdingen plaatsgehad, waaronder een wegens tovenarij, en een al te kritische blogger kreeg er 10 jaar gevangenisstraf plus 1000 zweepslagen, die weliswaar in porties van 50 per week zullen worden toegediend.(Daar kun je volgens S.T. aan merken dat die Saoedi’s echt geen beesten zijn.)

Ze confronteert de lezer met het politieke en economische opportunisme om het ene kwaad wel te vuur en te zwaard  (IS) en het andere kwaad (Kim Jung-un, Assat, Boko Haram enz) niet te bestrijden.

De column begint met een hypothetisch parlementair onderzoek en eindigt met de veronderstelling dat het een dik rapport zal opleveren. Ze hoopt dat in het verslag aandacht zal worden besteedt aan het gebruik van woorden. Woorden om IS aan te duiden: ‘onkruid’, ‘kankergezel’ en woorden om de bondgenoten aan te duiden: ‘gematigde Arabische landen’. Woorden om de geesten van de bevolking rijp te maken voor de oorlog. Ze schrijft op een luchtige, geestige manier maar schuwt grote kwesties niet; haar onderwerpen zijn ernstig, haar toon is laconiek, zonder cynisch te worden.

In een eerdere column geeft ze aan hoe volgens haar IS bestreden moet worden: ‘Er is een manier om heel IS snel en pijnloos uit te schakelen. Stuur Ivo Opstelten erheen, laat hem een halve dag tegen de jihadisten aanpraten. Ze zullen hun kromzwaarden in het woestijnzand werpen en huilend hun baarden afscheren.’

Sheila Sitalsing for president!

Laaglander

Knul

Vandaag begon vroeg, tenminste voor een vakantiedag. Normaal gaat de wekker om 05.55u en vandaag om 06.55u We konden 1 wekker blijven liggen. Dit alles was omdat Els naar de tandarts moest voor een kroon. Financieel komt dat slecht uit nu, want bij mij moet er ook nog 1, ach ja, je hebt dat soort zaken niet voor het “KIEZEN”.

Gedoucht gegeten, en Jesse en ik brachten Els richting het ziekenhuis waar zij de tram pakt naar Woudhoek waar onze tandarts zit. Komt ze daar, moest ze er vorige week zijn. GGgrrr!

Ik heb het rondje Jesse ondertussen afgemaakt en bij thuiskomst rond 09.00u eerst de dierenarts gebeld want Knul is een beetje ziek. Ik heb haar om advies gevraagd. Knul heeft al sinds afgelopen dins./woensdag last van koorts, en is wisselend qua gedrag, het ene moment heeft ie koude rillingen, dan weer kotst hij zijn eten uit, soms eet ie niet, en heeft een dag op zijn kussentje boven op de kattenetage gelegen, en vanmorgen was hij weer niet koortsig, en at die als een hongerige wolf. Soms niest ie een keer, maar alles zet niet door. Ze vroeg me goed uit en adviseert nu het nog even aan te zien. We hebben as. woensdag een APK afspraak met Jesse aldaar en als we even bellen dan kan Knul meekomen. Nu ik dit schrijf niest ie weer, tja, wat doe je met dit soort zorgen. We willen‘m ondanks zijn humeurige gedrag naar Wijfie en Z niet kwijt.

Daarna ben ik vers als ik nu nog was begonnen aan een steeds vooruitgeschoven karweitje in de keuken. Els wilde graag een plank naast de IJskast, en die hebben we maanden geleden al gekocht. De vorige keer dat ik het wilde doen was ik de erbij gekochte haakjes en oogjes kwijt, maar die heb ik drie weken geleden weer gevonden dus nu geen uitstel meer. Ondertussen hangt de plank. En Els is nog onderweg naar huis.

Oh, show me the way to the next whisky bar.

Ik wist dat dit nummer door Kurt Weil was geschreven

Ik dacht dat het ‘Whisky Bar’ heette.

Niet dus

Het heet dus ‘Alabama Song”.

Ik neurie het vaak in geluimde buien.

Dit nummer is vaak gecoverd

De ‘Doors’ zijn er erg bekend mee geworden

Deze uitvoering kende ik nog niet.

Hij is erg expressief.

http://youtu.be/hbW8mkQr9OM?list=RDe7emkdc4Pjg

Veel luister plezier.

Hilversum 3

Ook dit stuk is al een jaar of vier oud, maar desalniettemin leuk.

Onze kattenetage in ons nieuwe huis komt er op voor, de Willibrorduskerk, de Wilbeeckschool, Meester Vos, en Meester van Hest, Mijn eerste Heilige Communie, Mijn overbuurvriendje, kortom er komen wederom veel herinneringen bovendrijven. Geniet mee.

Nov7 by familyhotrose

We zijn beide lekker thuis inclusief Knul en Z Beest op de nieuwe gestreepte troon van Rose, Jesse op haar kussen daarvoor en Wijfie op haar favoriete slaapplaats op het kattenplafond(foto kattenflat). Zowel Rose als ik achter de computer. Beide met een grote mok verkeerde koffie. Ik ben net wakker na mijn dagelijkse "schoonheids" slaapje. Bij het wakker worden vanmiddag zag het er heel anders uit dan om half acht. Nu staat er een lekker zonnetje en zien we voor zover de bomen nog blad hebben de meest prachtige herfstkleuren. Drie molens draaien op een Oostenwind en dat maakt het binnen erg aangenaam. We hebben de kachel aan.
Ik zat te denken aan een nieuw blogje over Hilversum. We hebben nu Sportpark, de EXPO hal, de draversbaan, de soestdijkerstraatweg en de van Riebeeckweg gehad waar het ouderlijk huis stond, en zelfs een blik gezien van de st Willibrorduskerk in de sneeuw. Ik vertelde al heel vreemd te hebben opgekeken over het feit dat dit gebouw al in november 1995 voor het laatst gebruikt is en helemaal foetsie is. Al vanaf het moment in 1966 dat we in H'sum kwamen wonen ging ik zoals toen nog de gewoonte was min of meer automatisch mee, en werd al heel snel ingeschreven als toortsdrager, een soort van voorfase op het misdienaar zijn. Mijn grote broer was acoliet en ik vond het nog hartstikke leuk ook. Heel veel vriendjes als Vincent en René waren dat ook en zodoende waren we er vrijwel alle hoogmissen bij. Ik heb nog herinneringen aan vriendjes die tijdens de mis flauwvielen omdat het langdurig op de knieën zitten soms wel heel erg lang duurde. Ik geloof verder dat we op sommige momenten wel met 12 toortsdragers waren. Een drukte van belang op het natuurstenen altaar wat veel later nog eens deels van een groot kleed is voorzien door het geknoop van veel moeders en ook ik heb daar deel aan gehad. Wat een werk. Ik heb heel veel van de draadjes voor die kleden op maat gemaakt voordat ze in geknoopt konden worden. Mijn moeder had de smaak te pakken en zo hebben we daarna nog menig kleed geknoopt. Bij mijn French Sister liggen er geloof ik nog een paar in de huiskamer. Als je een tijd toortsdrager was geweest kwam daarna het grote moment na mijn eerste Heilige communie dat je ook misdienaar mocht worden. Toen werd het helemaal druk want 's morgens was er vaak om 07.00 een ochtendmis, nog voor school en ontbijt en 's avonds was er vaak ook nog een lof(mis). Zo heb ik naar mijn gevoel een hele carriëre achter de rug in die tien H'sumse jaren. Ik ben nog acoliet, een grote misdienaar geweest ook. Die leerden kleine misdienaartjes en toortsdragers hoe het moest. Ooit ben ik onderweg naar de st. Willibrord samen met René geschept door een auto, en kwam ik bij in het RKZ. Ik had een hersenschudding en naar later bleek een schedelbasisfractuur. Dat laatste bleek nadat ze me al lang naar huis hadden gestuurd. Ik weet niet meer hoe lang ik in het ziekenhuis gelegen heb, maar kreeg wel veel zelfbouwhuisjes voor bij de trein e.d. Men vertelde me ook dat ik vanaf het ongeluk in zo'n mooie ouderwetse gele americaanse ambulance had gelegen, zo een caddilac (begrafenishorse reed 1 op 2km) als ik later ook nog eens kort zou hebben tijdens mijn Meerberg tijd. Ik baalde ervan dat ik daar niks van kon herinneren want dat was toch wel reuze interessant. We zijn we die plas bloed die op straat lag en de overgebleven rommel van de schade die ik kennenlijk met mijn hoofd aan een auto had toegebracht nog een tijd tegengekomen. Mijn vriendje met wie ik onderweg was had helemaal niks dan de schrik. Alleen wat littekens herinneren me eraan als anderen daarnaar vragen. Genoeg hierover. Ik heb me nog rot gezocht naar foto's van de buitenkant van de Wilbeeckschool waarop ik 6 jaar lagere school gevolgd heb maar heb die nergens gevonden. Ondanks dat we in de eerste jaren van die net gebouwde school nog een prijsvraag hadden om deze naam voor de school te kiezen. Een combinatie van de van Riebeeckweg en de st. Willibrorduskerk. Ook op de pagina van oude scholen in Hilversum is deze school niet terug te vinden. Alleen op een klassefoto is een deel van de school te zien. Het was de 6e klas o.l.v. meester Vos, met wiens dochter ik ook in de klas zat er waar mijn ouders nog tot hun dood vriendschap mee hebben gehad. Dat leverde wat dubbele gevoelens op, zo hoorde ik bij een reünie jaren later, maar dat is geen onderwerp voor mijn blog.
Voor de rest was er een leuke speelplek vlak bij ons huis waar later een verzorgingshuis gebouwd is. Er was het winkelcentrum met Galesloot waar we veel boodschappen deden en de Oosterengweg waar ik veel gespeeld heb bij vriend Vincent. Plaatjes heb ik daar niet van. Wel heeft mijn French Sister in onze wijk nog een tijd op schoo
l gezeten om onderwijzeres te worden. De oude Kweekschool, daar heb ik ook nog een plaatje van gevonden. Voor vandaag is het weer genoeg. Over het Postkantoor, Loosdrecht, mijn middelbare scholen, theater Gooiland, de studio's, de omroepen en de verkennerij komen nog 1 of twee stukjes. Wat dat uitje aan Mammoet al niet aan herinneringen omhoog heeft gebracht. Gegroet en tot later.

De dag voor mijn vakantie

Zo, de binnenkomst is behoorlijk veranderd sinds gisteren. De drie nachtdiensten die er sinds de verhuizing vanuit Delft van 21 extra patiënten zijn i.p.v. de gebruikelijke twee, maken gebruik van mijn kantoortje ‘s nachts, en dus kom ik binnen in een hele muffe en warme ruimte. Het eerste wat ik vandaag heb gedaan is mijn ramen open en mijn ventilator uit de kast gehaald, en nu een uur later ruikt het nog muf.

Verder zit ik me te verheugen op nog vier uur later, want dan hebben Els en ik een hele week vrij. Dat vooruitzicht + het feit dat de misselijkheid van gisteren voorbij is en ik redelijk geslapen heb, doet wonderen.

Gisteren is volgens afspraak ook PractiComfort langs geweest om te kijken naar wat kleine dingetjes m.b.t. mijn nieuwe scootmobiel. De monteur die langskwam met een bus vol apparatuur, waar de ANWB jaloers op zou zijn, heeft de motor eraf gehaald, en de aandrijving gecheckt en kon niet direct de aanleiding van de geluidjes vinden. Hij heeft na veel oefenen en dergelijke, dus ik voelde me ter dege serieus genomen want hij herkende de klachten wel, de motor terug gezet en nu komen ze ‘m binnenkort vanuit Katwijk halen en gaan ze ‘m binnenste buiten keren om te achterhalen waar het inhouden en het geluidje vandaan komt terwijl ze mij een leenscoot achterlaten. Ik vind het prima. Ik vond het overigens hartstikke interessant want ik had geen flauw idee hoe dat ding werkt en nu wel. Leuk.

Ik heb mijn koffie op en ga weer beginnen. Gegroet.

Zonder Titel

Nadat de vrouw die vraag aan me had gesteld

Hoorde ik ze weer zachtjes loeien, die oude koeien.

Holy Shit

 

Holy Shit,

Zo, dat is lang geleden, vandaag vielen mijn pillen totaal verkeerd. Vanaf inname om 06.30u voel ik het al borrelen en ik ben nu nog steeds aan het vechten. Meestal helpt een boterham en een kop koffie wel, maar daar lijkt het nog niet erg op. Judith vroeg ook al toen ze me zojuist even opzocht wat zie je er beroerd uit, en wat doe je hier dan? Ik antwoordde dat ik hier meer afleiding heb, en dat is een feit.

Gelukkig gebeurd dat nog maar zelden, gokje eenmaal per 8 Chemokuren. Dus ik was het bijna verleerd. Toch het enige wat helpt is er niet bij te gaan zitten niks doen, want dan duurt het weggaan veel langer. Maar vandaag is het al wel een langdurige knokpartij.

Al is het hier vandaag nog veel gekker dan normaliter. We hebben er twintig mensen bij die van een andere vestiging komen en allemaal erg vreemd zijn hier. Ze weten de weg niet, zowel de patiënten als het personeel. Weten niet waar het brood is, waar de voorraad ligt, hoe de afwasmachines werken, etc.

Ik ben zo blij dat ik een deur in mijn kantoortje heb, maar die beschermd me nog niet voor alle vragen tussendoor.

Dat gaat lastig concentreren worden vandaag.

Blijdorp Zoo.

Afgelopen week ben ik voorlopig voor het laatst naar de Zoo gegaan. Het abonnement is afgelopen en dus hield ik mijn ogen open voor wat ik nog niet had gedaan. Zoals het voederen van de zeeleeuwen. Wat zijn zij snel! Ik zag ook allerlei ramen waardoor je dichtbij kunt komen en zien. Door het achter elkaar een groot aantal foto’s te nemen maakte Google+ er hier een filmpje van dat hier als kopfilmpje staat. Grappig.