Monday

Maandag is echt zo’n dag. Een dag dat je wekker gaat na het geweldige weekend dat je hebt gehad, een dag dat je weet dat je weer 5 dagen vroeg op moet staan voor school en/of werk. Dat je kleine oogjes zich openen in de tijden dat het weer langer donker is omdat het winter wordt en je warme bedje moet verlaten om door een koude lucht naar je kast te rennen om je vervolgens in een skinny jeans te wurmen met een wollige trui omdat je geen zin hebt vandaag.

Knotje in je haar en eventueel een brilletje op, tas in pakken en daar zit je dan vervolgens om 7u ‘s ochtends aan de keukentafel je bakje met cornflakes leeg te lepelen. Je komt erachter tijdens het tanden poetsen dat je te lang hebt zitten dromen pakt snel je spullen en vertrekt in een heftige sprint naar de bus. Nog snel controlerend of je alles hebt en je beseft je dan pas dat het weer kouder wordt en de warme zomer nachten langzaam verdwijnen en kerst en sinterklaas er weer aankomen. ‘s Ochtends vroeg zit ik dan altijd in de bus en kijk om me heen, mensen kijken dat is iets wat ik graag doe! Jongeren zitten nog bijkomend van hun weekend onderuit gezakt met de muziek die uit hun oortjes komt uit het raam te staren terwijl wat oudere mensen juist hun boekje opslaan en rustig gaan zitten lezen. Eigenlijk is elke maandag hetzelfde, stiekem is het wel leuk!

Maandag.. de dag waar niemand naar uit kijkt! Behalve ik misschien?

Posted on september 30, 2013

Vreemd

Deze foto is gemaakt in dierenpark Blijdorp. Ik hou van digitale fotografie. Ik knip dat het een lieve lust is. Thuis zie ik dan wel wat de buit is. Deze reeks is nog niet verwerkt maar dit is wel een vreemde foto. Als je goed kijkt zie je een vis. 

Dan hoor ik ze loeien.

Soms

Door een lach, geste en gebaar

Komen ze uit de sloot

Dan hoor ik ze loeien

Die oude koeien

Breaking Bad Remix

Soms krijg ik hele leuke onzin via de mail binnen.

 Wat kunnen we hiermee doen?

 Niks.

 Gaat het ergens over?

 Neen.

Kunnen we hier iets van leren?

Neen.

Maar het is wel leuke tijdverspilling en als we hierbij gaan dansen dan blijven we in beweging.

Nooit weg

Veel plezier.

http://youtu.be/WsqdmqRgrIc

Eén uur en 40 minuten.

Dit is ook plasma maar véél mooier.

Bijna elke 3de week geef ik plasma aan de mensheid. Dit doe ik al jaren. Alleen, eerst was het elke 6^de week. Om de zoveel tijd komen ze erachter dat er minder tijd tussen kan zonder dat het gevaarlijk wordt voor de donor. Dus tijdens de lunch drink ik een groot glas vruchtensap. Daarna stap ik op de Metro richting ziekenhuis. Daar word ik opgevangen door het dienstdoende ontvangstcomité. Alle paperassen worden gepakt, mijn geboorte datum wordt gecheckt. Ik vul de lijst in en wordt door een medewerkster opgehaald. Er wordt vandaag een stagiaire ingewerkt dus ze zijn met zijn tweeën. De lijst wordt gezamenlijk nagekeken en de medicijnen die in de computer staan overgeschreven op het formulier. Ik krijg een vingerprikje voor het HB gehalte en mijn bloeddruk wordt gemeten. Vandaag is alles goed. Daarna ga ik naar de stoel en settel me in. Het apparaat staat al klaar. De assistente pakt alles en verbind me met het apparaat. Het verwondert me telkens dat ze toch weer een prikplek weten te vinden. Door de tijd heen is er toch wel lidtekenvorming op een kleine plek. Er worden wat monsters afgetapt, een knijpzakje in mijn had gestopt en dan gaat het beginnen. Wanneer het zakje volloopt, is het de bedoeling dat ik hier zachtjes inknijpt zodat het bloed wat harder gaat stromen. Wanneer een bakje in het apparaat vol bloed is wordt deze gesplitst in; plasma dat in een zak wordt op gevangen en de rest dat weer aan mij wordt teruggegeven. Er volgend dan diverse rondes. Is de zak vol met 650 ml dan word ik losgekoppeld, afgeplakt en ik mag weer naar huis. Vandaag duurde het één uur en 40 minuten. In de zomer gaat het sneller. Tot de volgende keer!

Lijnenspel.

Een vast thema wanneer ik samen met mijn camera naar buiten ga is; ‘Lijnenspel’. Deze foto heb ik genomen van de etalage van Engering, een winkel met 1000 en 1 laatjes zoals mijn lief zegt. Ze verkopen hier spul wat ze ook in de Gamma, Praxis verkopen. Alleen naast het gewone ook specialistisch spul. Bovendien weten de verkopers waar ze waar ze het over hebben in tegendeel met het Personeel van bovengenoemde zaken. Ze zijn wat duurder maar je hebt wat. Ik zag hier in hun etalage een aantal lijnen en dit is een van die foto’s.  

Valse start

Hij was zó moe na het gevecht

Vlak voor we met vakantie zouden gaan en Mink naar het pension moest liet ik hem uit. We passeerden een veerooster in een wei. Ik had Mink aan de lijn vanaf de fiets. Op dat zelfde moment kwam er een loslopende American Staffort-bullterriër aan. Zonder inleidende waarschuwing greep hij Mink in één beet bij zijn hoofd en oor, hij beet door zijn oorschelp heen. Zo hield hij hem vast. Ik probeerde de hond los te krijgen want Mink kreeg duidelijk geen lucht. Ik zat nog op de fiets. Ik reed met de fiets hard tegen de terriër aan. Geen reactie. Ik sprong van mijn fiets af, de oortjes van mijn mp3speler sleepte over de grond. Ik vloekte en schold zo hard ik kon: ’Pleur op, tering hond’. Daar had ik een paar weken geleden een herdershond, die Mink fel aanviel, mee weggejaagd. Dit keer hielp het niet. Ik greep de Staffort bij zijn achterpoten en sleurde hem van Mink af. Dat ging niet zonder slag of stoot, hij sleepte Mink mee. Ik trok en draaide hem gedeeltelijk onder mijn liggende fiets door zodat hij Mink wel los moest laten. Dat lukte. Nu had ik echter een gevaarlijke hond als een kruiwagen bij zijn achterpoten. Ik durfde hem niet los te laten. Zó kon hij niets doen maar eenmaal weer los kon hij opnieuw Mink aanvallen, of  mij, natuurlijk. Zijn bazin was intussen gearriveerd. Ze had niet de tegenwoordigheid van geest om haar hond aan te lijnen. In plaats daarvan hield ze Mink bij zijn riem vast, alsof die kwaad zou kunnen, onderwijl jammeren en zuchten. Ik moest verschillende keren aandringen om haar hond van mij over te nemen:’Ik kan hem niet loslaten. Anders spring ik met hem de Rotte in en verzuip hem; ik zweer het, dus neem hem over’. Het was een dame van een jaar of 65-70. Niet iemand die je bij zo’n hond zou verwachten. Tijdens mijn worsteling sloeg ze haar hond met de riem op zijn rug, zonder enige reactie. Toen ze eindelijk Mink had losgelaten en haar eigen hond had vastgemaakt, zei ze dat ze het erg vond en dat ze de schade zou vergoeden. Ik kreeg haar telefoonnummer. Ze heet Stella Cobie, echt waar. Later kwam er een man bij met een Jack Russell-teefje. Hij vertelde dat de Staffort altijd heel lief was tegen zijn hondje. Het was een buurman. Ik heb gebeld met de dierenarts. Zij adviseerde mij langs te komen. Bijtwonden infecteren vaak. Ze heeft twee wonden geplakt. ‘Met houtlijm’, zei ze. ‘Houtlijm?’, vroeg ik. ‘Hij is toch niet van hout!’ Maar ze bedoelde huidlijm, ze is Russisch en kan geen ui zeggen, zoals veel buitenlanders, trouwens. Ze dacht, geloof ik, dat ik haar in de zeik probeerde te nemen, omdat ik moest lachen. Ze wilde eigenlijk hechten maar Mink moest naar het pension. En dan zou hij na een week terug moeten. Hij kreeg een penicilline-injectie en voor vijf dagen tabletten. Zo begon Mink’s en onze vakantie met een lelijke dissonant. Gelukkig heeft Mink er niets aan overgehouden, zelfs geen posttraumatische stressstoornis. Hooguit wat meer respect voor bullterriërs maar dat kan nooit kwaad. Ik heb nu zoveel geschreven dat ik aan de vakantie zelf niet toekom. Dat komt de volgende keer.

Ganzen zijn net mensen.

Vanmorgen liepen Jesse en ik op de bekenden Vlaardingsedijk. We liepen naar beneden en zagen de ganzen. Niet de Nijlganzen want deze waren verjaagd door weer een ander soort. Dit zijn Canadese ganzen, ook mooi.  Deze zijn door jager hier in Nederland uitgezet om te bejagen. Dus zullen ze wel lekker smaken. We hoorden een ongelofelijk gegak, vleugelslagen op het water en zagen golven en waterdruppels die heen en weer spatten. Het waren er 3 stuks die ongelofelijke aan het matten waren. Dit imponeerde ons want het zijn indrukwekkende vogels. Of het waren één paar en een jonge man die haar wilde versieren door haar lief weg te jagen of ze waren aan het vechten voor het territorium.  In ieder geval een van die mannetjes werd verslagen en deze vloog naar de andere kant van het water waar hij al gakkend en sissend achtervolgd werd door het stelletje. Hij vloog weg over de ophaalbrug en we zagen hem later met zijn lief. Het was dus een territorium gevecht. Ganzen zijn dan net mensen die wel erg hebzuchtig zijn. In ieder geval keken Jesse en ik met grote interesse naar dit Koningsdrama en vervolgden we onze weg. 

TwistedSifter.

Een tijd geleden attendeerde mijn lief me op de site van TwistedSifter en de mogelijkheid om van hen nieuwsbrieven te ontvangen. Ik kijk er nog steeds graag naar. Prachtige foto’s van allerlei fotografen en hun thema’s. Leuke video filmpje die me wat leren, ontroeren of gewoon leuk zijn om naar te kijken. Zo zag ik vandaag;

·       Een groeiende sneeuwvlok

·       Een zwaaiende oude vrouw naar de voorbij lopends studenten

·       Ging ik mee met een solitaire man op zijn paard door de bergen

·       Een surfer in de grote oceaan

·       Een jong kind dat voor het eerst bewust luistert en geraakt word door muziek

Een aanrader dus. Ik attendeerde er mijn zoon hierop en warempel hij volgt deze site ook en reken maar dat die kritisch is. Heel veel plezier. 

Er zijn van die dagen.

Wanneer ik wakker word en merk dat het goed toeven is op deze aardkloot. Ik draai me om en bots tegen mijn lief terwijl de wekker ons wakker brult. Ineens ben ik Octopusje en klem hem vast met al mijn armen en benen. Hij kijkt me dan wanhopig aan zodat ik meelij krijg en hem loslaat. De koffie smaakt voortreffelijk. Tijdens het lopen met mijn viervoetige vriendin heb ik een lied in mijn hoofd en loop daardoor alsof ik dansmoleculen onder mijn voeten heb. Mensen die ik niet ken beginnen een praatje met me ook de zon gaat schijnen.  Dit alles tegelijkertijd. Zelfs mijn taakjes staan me niet tegen. Ik zoek een mooi concert op van Pink Floyd en U2 terwijl ik de vitrinekast schoonmaak en weer herindeel. De nieuwe beeldjes van Kuifje, de gebroeders Janssens en professor Zonnebloem krijgen een plekje op het stripplaatsje. Roen is nu thuis en we hebben samen geluncht en nu is hij op jacht naar busplaatjes op Google en ik schrijf dit stukje.