Lather

Zanger

We wonen vlak bij een mooi klein parkje, het "Juliana park" en in de zomermaanden worden er hier regelmatig cultuurborrels gegeven en soms komen er andere thema’s aan de orde. Dus op 30 april vorig jaar was er een Koninginnen feest met koren, dansgroepen enz. Zo was daar ook een groep van wat wij geestelijk gehandicapten noemen. Ze krioelden overal doorheen. Jesse en ik met fototoestel waren er ook. Jesse was aan een grote vriend, de boom, vastgeknoopt want bij dit soort gelegenheden trekt ze als een onvermoeibaar trekpaard en de combinatie Jesse en ik aan ’t fotograferen dan gaat moeilijk. Dus leunde ik tegen die onverstoorbare vriend en knipte dat het een lieve lust was. Er was daar ook een circus meester die alles aan elkaar zong en praatte. Hij was bijzonder lief tegen de "kinderen" en met enkelen zong hij een paar liedjes mee. Ze hadden de dag van hun leven. Dus, al zeg ik het zelf, heb ik daar een aantal fraaie foto’s van gemaakt. Ik zocht er een aantal foto’s hiervan en liet Hot de beste kiezen. Ik kon het niet. https://www.youtube.com/watch?v=2Pzb3AOYTcQ   De laatste dagen dacht ik eraan om hier een blog over te schrijven en steeds dacht ik ook aan een nummer van Jefferson Airplaine. Dit nummer “Lather” is een van de mooiste, ontroerendste ballads die ik ken. Klik erop en laat het je ziel raken.  

 

 

Mijn mooie Schiedam

Driemaster

Ik ben in mijn oude foto’s aan het neuzen. Ik heb zo langzamerhand een groot archief. Er wordt me soms gevraagd wat ik met al die foto’s doe. Zijn ze bedoeld als computervulling? Nee, zo af en toe gebruik ik ze voor mijn blog en later ga ik ze gebruiken als basis voor eigen werk. Wat dat is? Dat zien jullie later. Dus, zo af en toe loop ik door mijn mooie Schiedam met een blik van als “Een toerist”. Ik ben gewoon eigenlijk een buitenfotograaf. Veel gemakkelijker. Niet van belichtingen enz. Zo liep ik hier langs de Maasboulevard. Altijd pret. Soms zie ik de vreemdste, gewone, of prachtige schepen langs varen, o.a. deze mooie driemaster heeft mijn blik gevangen. Is die mooi of is die mooi.

 
 

Wat zien we?

DE VIS

We kijken elkaar door het glas aan. Jij in jou wereld en ik in de mijne. Zo dicht bij en gescheiden door een dik glazen plaat. We staren elkaar aan. Ik denk; Wat ben jij er voor een en wat ben jij lelijk! Die dikke lippen en uitpuilende ogen. Maar wat denk je dus van mij? Ben ik net zo lelijk voor jou?  Ik maak foto’s van je. Ik kruip tegen de glaswand dus de foto’s zijn wel erg intiem. We wonen wel op dezelfde aarde maar toch in totaal verschillende werelden.

Ik ben een beetje lui vandaag

 

 

 

Herfst

Ik ben dus een beetje lui vandaag. Geen inspirerende woorden of plaatje. Dus ga ik Googelen onder de kop gedichten en dan het schone woord “Herfst” ingetikt. Daarna naar Animatieplaatjes geklikt en dan koppel ik het tweetal aan elkaar. De makers kennen elkaar niet en toch horen ze nu samen. A match made on my table.

Een vliegje in de herfst,
vliegt tussen de takken van een berk-
geur van bladeren,
natte aarde-
en tussen die takken is niets
en tussen die en die,
het vliegje denkt misschien:
de spin is een verzinsel, het eerste web
moet nog worden uitgevonden!
Het wordt donker,
de maan komt op,
oud bos,
slingerende paden, nauwelijks lanen,
de moed om te verdwalen
bijna gemist.

© Toon Tellegen
uit Gedichten 1977-1999

 

 

 



Moeilijker dan ik dacht.

De enigste geslaagde.

Ik ging dus de 10^de naar de dierentuin met mijn vriend de spiegelreflexcamera met telelens en dacht; Makkie. Niet dus. Moeilijk, niet te beschrijven. Ze vertikten het om mooi te poseren, om naar me te kijken en me de tijd te geven om alles in te stellen. Ik bestond niet voor ze! De onverlaten. Ik stond me in allerlei bochten te wringen, om op mijn hurken te staan en standje hopeloos te oefenen om ze maar goed in beeld te zien en te zetten. Opgewonden blij liep ik naar huis want er zouden toch minstens 20 onvergetelijke meesterwerken bij zitten. Dus laadde ik de foto’s op mijn laptop en het sorteren begon. Alle bewegende beelden werden verwijderd. Daarna knippen, pixels sorteren. Hier begin ik goed in te worden. Ik ben gek op straatfotografie en het wachten op mooie beelden. Helaas, de meeste dieren hadden geen poten of halve, of nog erger. Dan stond er eentje deels voor mijn model, of ze keken als een halve zool. Er is er slecht één waarvan ik zelf zeg “Niet slecht”. Het is maar goed dat we tegenwoordig een abonnement hebben. Ik kan dus veel gaan oefenen en moet veel meer geduld betrachten.

Te Paard

 

 

Ik voel zijn warmte, zijn ademhaling, het bewegen van zijn spieren, zijn kracht en energie. Ik kijk tussen zijn oren door naar het strand dat onder ons door schiet. Het lijkt op zèlf rennen. Door het paard kan ik plotseling heel hard lopen, sneller dan ooit. We klimmen met gemak het steilste duin op. Met het paard ben ik sterk en onstuitbaar. We zijn samen één dier. Ik ben Kozak, Tartaar, Indiaan. Aanvallen! Invasie! Het lijkt op seks. Opwindend. 

Als kind hield ik van paarden. 
Mijn vader was schoenmaker. Ons gezin telde acht kinderen. Als vader ons naar bed bracht, las hij altijd voor. Niet zelden over Winnetou en Old Shatterhand. De paarden die daarin optraden, waren, naast de pony’s van de melkboer en de groenteboer, zo’n beetje de paarden uit mijn jeugd. De melkboer liet mij zijn paardje weleens de straat uit ‘mennen’. En op vakantie, bij een Brabantse kampeerboer, mocht ik soms op zijn trekpaard zitten. Dat was het dan, want voor zoiets frivools als ècht paardrijden was geen geld. Ik zou niet weten waar een manege te vinden was. Voetbal en judo, dat was normaal.

Jaren later kreeg ik een collega via een uitzendbureau. Als bijverdienste trainde hij jonge rijpaarden voor Zeeuwse boeren. Ik was vijfendertig en pas gescheiden; ik had tijd zat en ging met hem mee. Hij leerde me rijden op driejarige paarden. Achteraf gekkenwerk: een beginnend ruiter hoort te starten op een ervaren, voorspelbaar, rustig paard. Die collega hield wel van een gokje met mijn botten. Hij was verliefd op me en schatte àl mijn kwaliteiten te hoog in. Ik lag er dus nogal eens naast. Maar ik bleef heel. Het geluk is met de dommen. Aangezien ik voor hetero wil doorgaan en niet verliefd op hèm was, bracht zijn verliefdheid allerlei onhandige misverstanden met zich mee, dus onze wegen scheiden. Maar de kiem was gelegd. Ik ging rijden bij een manege. Ik haalde mijn ruiterbewijs en besloot een paard te kopen. 

Maar toen verscheen zij op het toneel. Prioriteiten veranderden. Het idee een paard te kopen was opeens ver weg. Ze moest niets van dieren hebben en zeker niet van zulke grote. En omdat we gingen samenwonen kon ik mijn geld beter gebruiken. 

Rijden op uitgebluste, chagrijnige manegepaarden is op den duur niet leuk. Het paardrijden is langzaam mijn leven uitgeglipt. Maar soms kriebelt het. Want eigenlijk ben ik een ruiter. Dus tijdens vakanties wil ik nog weleens op een paard gaan zitten voor een buitenrit, wat mij steevast op martelende spierpijn en mijn bezorgde vrouw op een angstig uurtje komt te staan. Want zij heeft wèl een reëel beeld van de breekbaarheid van mijn botten en van mijn atletische kwaliteiten.

Laaglander 

 

 

Een KUS

Een kus is een opdruk op een afdruk

Maakt indruk op de bloeddruk

En vraagt met nadruk op een herdruk

The Riegel

Samen

Wat kunnen we onstuimig zijn mijn lief en ik. Hot schreef er al over en ik sluit het af. Ik even de tijd genomen om rustig te worden. Wanneer alles lekker loopt zijn we in staat werelden te bouwen en wanneer onze visie botst breken we ze weer af. Op de een of andere manier dacht ik aan de groep Pearls Before swine. Een groep uit de jaren 60. Ik geef toe, je moet ervan houden. Maar die teksten zijn zo goed. Tegelijkertijd is de Costa Concordia vandaag regelmatig in het nieuws en een lokale oorlog maakte me denken aan het lied “The Riegel” dit is een schip dat aan het zinken is. Het is geen cruiseschip maar oorlogsvloot met krijgsgevangenen.  De associatie is snel gelegd. Ik heb even in You Tube gesnuffeld en nu kunnen jullie hier ook naar luisteren. http://www.youtube.com/watch?v=7UNzfiFOMa8   En de kop foto? Dit hadden we gisteren moeten doen. We blijven zoeken naar dit wijze gebaar.

Wat een gezucht

Fronzen

Oh, wat een dag.Het lijkt wel alsof onze golflengtes langs elkaar lopen maar bepaald niet synchroon. We hebben misverstanden. Els zit in eendromerige afwezige mood en ik ben met van alles tegelijk bezig.

Zo zijn er zaken die toch wel eens geregeld moeten worden vind ik. Els spreekt dan haar bewondering uit voor mijn giga geduld met bepaalde zaken.

Nu kreeg ik het vanmiddag wonderwel voor elkaar dat we muziek van de harde schijf via een mediaplayer af konden spelen via de stereo-installatie en dat klonk heerlijk. We hebben er even van genoten maar toen moest er een draadje verlegd worden en sindsdien wil het helemaal niet meer lukken om de mediaplayer op de TV te kunnen zien.

Dat lijdt tot frustraties. Idem dito vanmiddag. Ik worstel nog steeds met mijn nieuwe Transport Net. http://hottransport.net

En soms lukt daar iets wat bij mij tot verrukking lijdt, maar veel vaker mislukt wat ik wil en dan ben ik er lang mee bezig. Els die ook mijn grenzen in de gaten tracht te houden en zich heerlijk m.b.v. Zylom spelletjes kan vermaken, zegt dan zou je niet eens gaan slapen? En zo’n opmerking valt dan in mijn verkeerde keelgat. Zo hadden we een paar keer vandaag dit soort incidentjes en mijn zogenaamde irritatiespieren stonden wat strak afgesteld. Gelukkig maken we het altijd wel weer goed ondanks dat we niet veel opgeschoten zijn vandaag.

Vandaag was overigens onze oudste vriendin jarig. Riet, die bij French Sister in Frankrijk woont, is 98 geworden. WAUW.

Hot

 

 

 

Safari reis

Zelfzorg van een vogel

 

Afgelopen september las ik in de krant dat Dierentuin Blijdorp  155 jaar bestaat. Ter ere daarvan was de toegangsprijs aanzienlijk verlaagd. M’n lief en ik besloten daarheen te gaan. Terwijl we daar vervolgens liepen bleek dat dit ook gold voor de jaar abonnementen. We keken elkaar aan en prompt schaften we er 2 aan. We spraken ook af dat we data zouden prikken om daar heen te gaan want anders komt er niets van. Dit is wel vaker gebeurd. De tijd zoeft als een haas langs ons heen en voor je het weet is het jaar voorbij. Liefje was ineens snip verkouden en zei onze afspraak af. Dus toog ik alleen de tropen in. Ik was het bijna vergeten hoe de geluiden klonken van beesten en bezoekers, dit geldt ook voor de geuren. Ik heb door de hele tuin gezworven maar nog niet alles gezien. Ik had mijn fototoestel bij de hand zoals een safarireiziger betaamt en zette het ene beest na de andere op de plaat en ben nog steeds bezig alles af te werken. Maar ik gun jullie dus een sneak preview van een toffe vogel. Misschien zet ik later nog eentje op het blog. Wie weet.