Sobertjes

 

Els en ik hebben gezamenlijk besloten deze keer ons huis voor de Kerst niet al te veel te gaan versieren. We houden het sober. We doen er dus wel wat aan, bijvoorbeeld een moderne kerstboom gekocht in de Wereldwinkel van schijven schelp, en die is heel leuk en staat al wel. Maar we hebben en geen zin om dit keer veel te doen en mede doordat we met de Kerst onze nieuwe hond verwachten en met de Kerst weggaan, en ik net geopereerd ben aan mijn rug waardoor rek en strek(oefeningen) uit den boze zijn.

Zo zetten we deze keer dus ook onze prachtige Kevelaerse Kerststal niet op. Dan is het volgend jaar weer leuk. En dat voelt eigenlijk gewoon goed. Mede met het afscheid van Jesse nog vers in het hoofd is dat eigenlijk wel eens goed.

Tot zover

Het laatste deel

Joëlle Supersaxo.

Vandaag hebben we de trilogie uitgekeken.

Het laatste deel van de uitgebreide versie van

In de ban van de Ring.

Ook al hebben we deze vaker gezien

Zitten we steeds weer met een brok in de keel.

Het is op vandaag.

Maar over een paar jaar begint de pret opnieuw, wanneer we de DVD hoezen openen.

Ook hebben we bericht gekregen van de petemoei van Jesse

Dat mocht het hondje uit Vlaardingen niet door gaan.

We hebben een ultimatum gesteld van nog 1 week wachten

Dan, als het aan mij ligt, komt haar zusje uit Athene de lege hondenmand vullen.

Als het goed gaat dan komt ze met de vlucht van 22 december naar ons toe. 

GGGrr

GGGrr

Na een heerlijke nacht met veel praatwerk, en daarna een goede nachtrust uitgeslapen tot kwart voor acht.

Vervolgens eruit, pillen uitgezet, genomen, gedoucht, de katten voorzien van een ontbijt, daarna onszelf met een lekker bakkie pleur.

Vervolgens naar de Wereldwinkel, er halverwege achterkomende dat Els het bonnetje om haar broek bij de kleermaker te kunnen afhalen vergeten was. Dan is het toch een portie handig zo’n scoot, want ik heb het bonnetje alsnog gehaald en was nog voor de hoek van de straat terug bij Els. Aldaar de winkel geopend terwijl Els aan het gebruikelijke telwerk begon en de kassa vulde.

Ik ben toen wat vers brood gaan halen en wat lekker beleg voor daarop. Daarna terug naar de WW en samen met Els en haar collega K een lekker bakje koffie gedronken.

Naar huis, kattenbak geschept en vervolgens wilde ik een foto van Jesse inlijsten. Lijstje had Els gekocht bij de WW voor € 1,50. Poog vervolgens het glas achter de elastiekjes weg te halen, maar die zaten zo strak, en leken wel geplakt, dat het glas barste. Had ik net de foto op maat gesneden. Heb ik ‘m er uiteindelijk toch maar ingedaan tot ik een nieuw glas kan kopen, maar ik had er behoorlijk de Pé in. Ggrrr.

Nu dan maar even rustig aan de rest van de dag beginnen en dit voorval snel vergeten.

VI

Lang geleden kreeg ik dit gedicht van Lijn, vrucht van mijner schoot zoals ik hem soms noem. 40 Jaar is hij nu en we wonen ver van elkaar. Soms te ver. Dus zit het er niet in om eventjes binnen te wippen voor een bakkie of zoiets. Wanneer we elkaar bellen is het telkens weer thuiskomen. Hij heeft het druk, erg druk, te druk. Dit gedicht kreeg ik ingelijst en al en sindsdien gaat die met me mee en hangt op een plek waar ik het regelmatig kan lezen als ik hem mis. Zo blijft die bij me en voel ik zijn neus tegen de mijne.

VI

Er is geen plaats om te blijven,

Wij ontvangen kaarten met groeten,

Buiten woont een paard in de kou.

Toen we van niemand waren, toen

We nog in het wild leefden, een vacht

Hadden we toen, met druppels en snot.

Ik loop in het grijze bevroren gras, kom

Zo dicht bij je lieve kop, je ogen,

Je donzige neus, dat mijn bril beslaat.

Ons huis is omgeven met asgrauwe etsen met paarden en wandelaars. Een plek is

Uitzicht op vroeger, op later, op verte.

Helaas weet ik niet wie de dichter is.

Wanneer ben je ergens thuis?

Als fervente marktliefhebber die ik ben woon ik hier in Luilekkerland. Er zijn in de omgeving 3 markten waar ik kan rondlopen. Eentje in Schiedam en 2 in Rotterdam, nl op de Blaak en de ander op het Visserijplein of zoiets. In Schiedam is de markt de duurste maar daar heb je een goede kippenboer en aardappelboer uit Zeeland. Op de Blaak staat er een kaasboer waar Jeroen graag zijn Emmentaler kaas haalt en de Franse kazen zijn er goed betaalbaar. Op 't visserij plein is de visboer een pre en alle groentes en fruit zijn zelf uitzoekbaar en pakbaar. Ook is er een kraam met spullen net onder of over de datum heen. Dit zijn groen/vlees of soeppoeders, afbakbroodjes en croutons. Altijd weer iets anders en dit spul kan eigenlijk jaren bewaard worden. Zo kan ik nu vissoep, pindasoep, mosterdsoep en aardappelsoep maken. Kokend water met poeder en wat vulling erbij. Koopjes en heerlijk. Zo ik de marktlui begin te leren kennen werkt dit ook andersom. Toen Jeroen niet meer mee kon werd er overal gevraagd waar de baas is. Bij het afwegen van de goederen wordt er vaak wat royaler afgemeten want ik kom nog regelmatig terug. Dit wordt op prijs gesteld. Wanneer dit gebeurt op de markt in de grote stad dan ben je hier thuis. 

Wat is mijn onderwerp vandaag?

Eigenlijk heb ik niks of teveel om over te schrijven

Waar begin of eindig ik dan?

Dat Jeroen en ik vandaag, sinds het scheiden van Jesse, zijn gaan wandelen.

Dat we aan het wachten zijn op antwoord van petemoei uit Delft.

Dat geduld hebben niet onze sterke kant is.

Dat een goede pedicure goud waard is.

Dat we kunnen gaan plannen voor een vakantie.

Dat samen zitten, elk achter onze pc, gezellig is,

de mijne maakt meer lawaai dan die van hem.

Soms tot ergernis van mijn lief.

Zo kan ik dit, als beëdigde zwammoloog, hier uren mee door kan gaan.

Ik hou het hierbij en wens ieder een fijne dag toe.

Plannen

 

Afgelopen zondag hadden we een goede vriend te gast en het was gezellig. We aten mosselen, en dat was een grote smulpartij. Els liet tijdens de maaltijd een opmerking vallen, of onze gast soms zin had om een keer met ons op vakantie te gaan. Vervolgens raakten we aan de praat en aangezien hij net een mooie auto heeft gekocht zou hij hier het liefst ook gebruik van maken. Dat bied perspectieven. We zouden over de binnenwegen naar Zuid Frankrijk kunnen rijden en dan onderweg ergens een hotelletje kunnen pikken. Dat is heel anders dan hij gewent is want hij rijd over het algemeen in een keer en zo snel mogelijk door naar de plaats van bestemming. Terwijl Els en ik zoiets hebben dat we vanaf aanvang van het rijden al op vakantie zijn. We zullen hem daar eens van mee laten genieten. Volop picknick plaatsen aandoen en dan ’s avonds in een hotelletje weer lekker ontspannen.

Dan kunnen we zowel mijn zus als haardochter even opzoeken onderweg en misschien op de terugweg nog een stukje Alpen meepikken. We denken aan september. Dan hebben we nog genoeg tijd om zaken voor te bereiden en voldoende vrij aan te vragen.

Aangezien we al in geen jaren meer in Zuid Frankrijk geweest zijn zie ik er wel naar uit. Dan kunnen vriend G en ik elkaar afwisselen bij het rijden en daar kijk ik ook naar uit. Bijkomend voordeel is dat onze nieuwe hond waarschijnlijk ook gewoon mee kan. We moeten dan wel van te voren goed kijken naar de hotelletjes onderweg waar we gebruik van kunnen maken, want niet allemaal zullen ze een hond accepteren op de slaapkamer. Maar dat hoeft geen belemmering te zijn.

Ik vind het wel een uitdaging, en alles inclusief rust op de dag kunnen we gewoon inbouwen, zodat ik stabiel kan blijven. We moeten natuurlijk wel een inmense hoeveelheid medicatie meenemen, maar als ik medicatiepaspoorten meeneem zal zelfs eventuele aanhouding door douane/ politie geen probleem opleveren.

Het vooruitzicht om er weer eens twee weekjes uit te zijn is heerlijk, en doet denken aan de tijd dat ik nog niet ziek was.

Heerlijk om weer eens wat te plannen. Nu is de kunst me niet teveel op te winden van te voren, want dat werkt meestal ook niet goed.

Lekker om het even van me af te schrijven.

 

Groetjes                                     Jeroen.

Gesprek

Je was toch door Jan uitgenodigd voor dat avondje stappen? Was het leuk?

We zijn uit gaan eten en naar het theater gegaan’

Leuk toch.

Moesten we zelf koken en in het theater zelf zingen

Uh?

Ja! Dat heette gourmetten en meezingen. De jeugd van tegenwoordig wordt steeds luier. Ik ga nooit meer met hem mee!

Kop, midden en staart

Er zijn van die dagen dat ik lichtelijk jaloers ben op mijn lief. Wanneer hij aan een taak begint gaat het er toch wel methodisch aan toe. Hij werkt consequent van begin tot eind. Voor mij is dat tot nu toe een onbereikbaar ideaal. Ik begin en kijk ook rond. Zie daar wat anders en begin daar ook aan en daar, dat moet ook gebeuren. Dus doe ik dan 3 klussen tegelijkertijd. Ze komen dan wel af maar toch niet zo goed als ik had kunnen doen. Ik fladder dan heen en weer. Vooral wanneer de familie komt met de Kerst. Alles staat dank zij mijn lief’s hulp klaar, maar wanneer het echt begint ga ik alles door elkaar doen. Lichtelijk chaotisch dus. Maar dat hoort bij mij en tot nu toe komen ze graag want dan kunnen ze ook zichzelf zijn in ons huis. Dus ben ik ook een beetje trots op mezelf. 

Hilversum 7

   

Een dag vrij vandaag. Na een heel drukke vijfde werkdag gisteren hadden we een heerlijk einde van de dag met een nieuwe soort thee. Die nieuwe gewoonte om de dag met thee af te sluiten bevalt beter dan gedacht. Onze oude gewoontes waren aan vervanging toe en deze is veel gezonder en we komen ook nog aanpraten toe, maar stoppen daar eerder mee en zijn dus als om 07.00u de wekker gaat een stuk beter uitgerust dan voorheen. Daarna Jesse en de katten uitgebreid begroeten, pillen uitzetten, computer opstarten, post nakijken, tanden poetsen, scheren, douchen en ontbijten. Vervolgens vanmorgen samen met Jesse Rose weggebracht naar de fysiotherapie en tegelijk boodschappen gedaan. Vandaag bij een supermarkt die vandaag voor het laatst zijn deuren opende waardoor onverwacht voordelig ingekocht. Thuisgekomen wat post doorgenomen en om 13.00u gaan slapen tot 14.45u. Door nieuwe medicatie heb ik vooral 's middags ontzettend last van koude voeten. In de bijsluiter van die Propranolol staat dat ook helder vermeld. Ook dat het na verloop van tijd(niet hoeveel tijd) over gaat. Na een kleine drie weken zit ik daar nu nog steeds op te wachten. Vandaag is het extra erg. Ik ben nu al zeker drie uur bezig weer warme voeten te krijgen en dat is buitengewoon onprettig durf ik te zeggen. Bij het tweede wakker worden heb ik koffie verkeerd gezet en Rose maakte een lekkere krentenbol met kaas. Vervolgens vroeg ze me om even naar het net door haar geschreven Jaarverslag voor de Wereldwinkel over 2010 na te kijken. Het is haar eerste keer, dus is het erg nieuw en spannend voor haar om te doen. Ik durf te zeggen dat wat ik tot nu toe gelezen heb er goed uit ziet. Anders dan ik zou doen, maar dat wil zeker niet zeggen slechter. Ik wilde dit helemaal niet doen op mijn enige vrije dag, maar als het uitkomt maakt Rose ook wel eens gebruik van mijn slechte begrenzing vaardigheden. Nu is het dan toch zover dat ik ga beginnen aan mijn laatste stuk over Hilversum. De eerst foto is van mijn deelname aan de avondvierdaagse. In een walgelijk wit broekje loop ik mee. De prachtige ford Taunus en Volkswagen zijn meer de moeite waard. Ik begin letterlijk in mijn jeugd. Een foto van mijzelf en mijn moeder bij de originele PIPO wagen die zoals je zult zien ingepakt gewoon buiten stond en dat kon ook nog in die tijd. Ik denk dat het 1966/67/68??. Die serie werd opgenomen in de bossen rond Lage Vuursche, bij Baarn waar we ook zo vaak pannekoeken(oude schrijfstijl) gingen eten, waar mijn ouders en ons gezin vrijwel ieder weekend gingen wandelen. 
Een prachtig gebied. Ook onze Koningin had vlak daarbij een kasteeltje waar ze vaak verbleef, en binnenkort als ze de troon door geeft na een stevige verbouwing weer wil gaan wonen. Vaak hebben we daar ook een beetje aan Marechaussee pesten gedaan. Zij die daar de bewaking van Kasteel Drakestein http://www.kasteleninutrecht.eu/Drakestein.htm verzorgden mochten niet bewegen of reageren en dat was heel leuk. De weg naar Lage Vuursche liep door de prachtigste bossen en langs een mooi golf terrein, waar ik ooit Danny Kaye(geboren 18-01-1913) die hier was o.a. voor Unicef en ………….. ooit nog eens in levende lijve gezien heb. We woonden ook vlak bij paleis Soestdijk, en waren eerst met mijn ouders en later met de scouting met Koninginnedag vaak daar te vinden. Zo heb ik ook nog cadeautjes, worsten, gebak, bloemen e.d. voor Koningin Juliana aangenomen met een hele groep verkennertjes in uniform. In dezelfde tijd voor diezelfde scouting deed ik ooit ook nog eens een heitje voor een karweitje bij Mieke Telkamp die vlak bij mij om de hoek woonde (die van Waar heen Waar naar toe-menig crematie en begrafenis)Terug denkende kan ik het me nauwelijks nog voorstellen. Wat een andere tijden. In die tijd kwam ook Veronica aan land na de tijd dat ze als Piraten zender op de Norderney rondvoeren en illegaal waren. Ik denk dat ik duizenden stickers heb bezorgd in Hilversum. Op een oude bandrecorder, die later nog menigmaal is mee verhuisd, maar hier in Schiedam uiteindelijk toch niet reanimeerbaar meer bleek en bij het ONS belandde, namen mijn vriendjes en ik ook regelmatig zelf ingesproken programma's op. Een leuke tijd waarbij ik heel veel de studio's bezocht. Met Piet Reumer als hoofdpiet ben ik ook regelmatig mini piet geweest op TV en mocht met Sinterklaas ook vaak op huisbezoek bij de studio medewerkers. Een Sinterklaas die bij ieder huisbezoek de nodige borreltjes voorgeschoteld kreeg en het niet lang vol hield. Toch wel toffe herinneringen komen er ook nu weer boven drijven. De zwart wit foto van die oude garage is trouwens de garage waar mijn vader later zijn allereerste nieuwe auto zou kopen. Een prachtige witte Mazda 1800.

Een van de eerste echte mooie Japanse auto´s waar ik ook zelf nog in gereden heb. Vervolgens na de AVRO nu ook de KRO studio. Het logo van de Norderney, het oude Veronica schip.
 




 Het openlucht zwembad Craailo(De plek waar nu Utopia word opgenomen) op weg naar Bussum waar ik veel ben wezen zwemmen en waar ik later bij de dierenambulance ging werken daar vlakbij. Bij het Asiel. Dan het toenmalige RK Lyceum, later Alberdinck Thijm college wat nu de Internatinal School Hilversum heet, waar mijn French Sister op de MMS, mijn broer op de HBS en later ik op de MAVO zat, op diverse locaties. Een foto van de Savornin Lohmann school waarop ik zat nadat mijn ouwelui me van die vorige school afhaalden heb ik nergens kunnen vinden. Dat was nabij Kerkelanden. Een rot eind fietsen. Je zat bijna in Loosdrecht en moest bergop Dan gaan we verder bij halte sportpark, een paar honderd meter van ons huis vandaan. Het is wat jaren voor mijn tijd daar, maar zowel de oude trein als de auto´s geven zo´n mooi beeld van hoe ik nog wel gezien heb dat ik het niet kan laten. Ook station Hilversum is er nu niet meer, maar heb ik nog wel gezien.De volgorde gaat nu weer moeilijk doen, zoals gewoonlijk wanneer een stuk de neiging heeft te lang te worden. Ik eindig met een oude ansichtkaart van de Vitus en Hotel Gooiland. Ik ga nu weer verder met het heden. ´t was een leuke aangename duik in mijn verleden. Punt.

About these ads