De zomer is gekomen

De zomer is gekomen.
En je ziet de aller mooiste bloempjes opkomen.
De zon is aan het schijnen.
En ik open de gordijnen.
De licht valt naar binnen.
En mijn dag is al aan het beginnen.
De vogels fluiten.
En loop ik naar buiten.
De zon schijnt fel.
Ik ga liggen in de tuin.
En sluit me ogen.
Dat ik dat ooit zou mogen.
De gras ligt lekker.
Tot ik wakker wordt van die vreselijke wekker.

Ik kijk naar buiten en helaas dit moet nog steeds kunnen gebeuren. Ik hoop het zo 

KISS

Er  van die dagen waarop we allemaal hier naar kunnen verlangen. Sommigen zingen hierover. http://youtu.be/pRQtldkHT3E

Agpo Ferrolie deel 2.

We gaan verder met ons avontuur in installateurs land . Ik ben al weer een tijdje bezig geweest met deze materie. Een ding is al zeker. We zijn voor het lapje gehouden. Er is een onafhankelijke adviseur ingeschakeld en die heeft alles gefilmd en bekeken en is gaan rekenen en kwam tot de conclusie dat i.p.v. we dat allemaal tegelijkertijd moesten vervangen we dit allemaal solo kunnen laten uitvoeren. We hoefden alleen zijn berekeningen  maar mee te sturen. Later bleek dat ook hij een foutje had gemaakt. Alleen het rookkanaal en de ventilatie pijpen wordt door de VvE gedaan. De rest is voor iedereen dus als ze geen verwarming willen vervangen, dat is dan hun probleem.  Dus ging ik aan de slag en heb toen bedrijven gebeld en ze kwamen opdraven. Er moest een filmpje worden gemaakt en elk bedrijf wilde dat zelf doen en de uitkomst was toch elke keer anders. De een zei dat de rookpijp was vast gezet met parkers en dat ging dus niet samen met aluminium. We werden prompt gebeld dat er koolmonoxide melders aangeschaft en geplaatst moesten worden want dit was toch een ernstige zaak en zonder deze melders zouden we door de gemeente verordonneerd worden om de gasleiding af te sluiten. Braaf deden we wat er gezegd werd. Later bleek dat er zwaar overtrokken was. Dit bedrijf trok zich terug. Maar geen nood. Ik had contact gehad met meerdere bedrijven. Alleen kwam er geen enkele offerte binnen. Hoezo crisis? Ik belde de VvE beheerder en vroeg of hij het wilde overnemen want het lijkt alsof ze ons niet serieus nemen. De beheerder beaamde dit en nam dit ter hand. Gevolg? A.s. vrijdag wordt de eerste offerte besproken. Dit wordt zonder twijfel vervolgd.

Waarom ben ik zoo ijdel!

Elk jaar zing ik het bekende wijsje. De zon gaat wat harder en heter schijnen. We gaan van stilstaan tot hollen. Een hittegolf. Ik had het kunnen weten en vooruit denken. Neen dus. Ik schuif het steeds naar voren, verhuis de mand van op bed, naast bed en visa versa . Tot de dag is gekomen en ik bijna vloeibaar word, de mussen van het dak vallen, Jesse nog niet eens  haar neusje beweegt  en voor standbeeld speelt en Roen in bijna  panische gedachten vast zit. Ik moet eraan geloven. Roen belt me ondertussen voorzichtig op om te vragen hoe het met me gaat. Goed zeg ik. Ik sta onder de ventilator die zijn rustige slag lang kan volhouden, tenminste zolang er stroom is Maar waarom ben ik zo ijdel. Mijn lief en ik gaan soms naar mijn lievelingskraam op de markt. Daar voel ik me als een kind met een hand vol snoep. Roen verwent me maar wat ik krijg is niet zo eenvoudig. Kleding vol met zakjes en frutseltjes ,  hele mooie kleding. Ik pak mijn plank en ijzer. Bevochtig alles en ga met een diepe zucht aan het strijken. Nu weet ik weer waarom ik alles uitstel. Manjana is een mooi Spaans woord en daar heb ik al jaren op geoefend. 

Hartige Taart

Recept

Afgelopen weekend hebben we een nieuw recept geprobeerd. Een hartige taart en ook nog vegetarisch en lekker dat die is!

Champignontaart Bereidingstijd:

30-60 minuten

Keuken:

Internationale keuken

Smaak:

Hartig

Techniek:

Bakken in oven

Soort gerecht:

Ovenschotel

Uit eigen keuken:

Nee (i)

Ingrediënten voor 4 personen

Deegmix voor een hartige taart of pizza
400 gram champignons kastanje
1 stuks uien
40 gram boter
100 gram geroosterde hazelnoten
1 bosje peterselie
3 stuks eieren
150 gram roomkaas vers met knoflook en kruiden (bijvoorbeeld Boursin)
75 gram oude kaas

Voorbereiding

Maak het deeg volgens de aanwijzingen op de verpakking. Bekleed de vorm met het uitgerolde deeg. Zet de vorm in de koelkast. Snijd de champignons in plakjes. Snipper de ui. Verhit de boter in een koekenpan en bak de champignons en de ui omscheppend tot ze beginnen te kleuren. Bestrooi met wat zout en peper. Laat iets afkoelen. Hak de noten grof. Hak de peterselie fijn. Klop de eieren los met de kruidenkaas. Schep er het champignonmengsel, de noten en de peterselie door.

Bereidingswijze

Verwarm de oven voor op 200°C. Vul de vorm met het mengsel van eieren, roomkaas, champignons en noten. Bestrooi de taart met de geraspte kaas en laat in circa 30 minuten gaar en goudbruin bakken. Eet de taart warm of lauwwarm

Serveertips

Geef er desgewenst een gemengde salade bij.

Lamme Laaglander.

Ik zit in een rolstoel met zo’n klein tafeltje eraan gemonteerd. Ik heb een bruine terlenka broek aan, die een beetje scheef is opgehaald. Aan mijn voeten pepermuntwitte tennissokken met de afbeelding van twee gekruiste tennisrackets, grijze schoenenreusschoenen en een blauwgrijs nylon tram/buschauffeursoverhemd. Ik loop en praat moeizaam. Ik heb een CVA, een herseninfarct gehad en ik woon nu in een verpleeghuis. Mijn vrouw komt dikwijls op visite, bijna elke dag. Vaak neemt ze iets lekkers voor me mee want het verpleeghuiseten is ook niet alles. Een enkele keer slaat ze over en komt ze niet. Dan gaat ze een dagje uit met een vriendin of een busreis. Ik heb dan verdriet want ik wil dat ze bij mij is. Het is mìjn vrouw! Ik huil van frustratie en jaloezie maar mijn vrouw is onverbiddelijk:

 ‘Ik heb nog een eigen leven, hoor’, zegt ze.

Maar vandaag is ze er. Er is en opvoering van een zangkoor in de aula van het verpleeghuis. Ik wil er heen. Ik houd weliswaar helemaal niet van die muziek, maar het is weer eens iets anders. Beetje reuring in de tent en in mijn leven. Ik instrueer mijn vrouw dat ze me vooraan zet. Achter me wordt de zaal volgebouwd met de rolstoelen en bedden van de andere bewoners. De zaal is afgeladen. Juist als het concert gaat beginnen moet ik poepen. Paniek. Er moet een gang tussen de bedden en rolstoelen worden gemaakt om mij door te laten. Veel gezucht en gemompel. Iedereen moppert. Mijn vrouw ook.

 ‘Had je dat niet eerder kunnen bedenken?’ Ik barst in huilen uit. Ik kan niet veel meer hebben tegenwoordig.

Geloof het of niet maar dit heeft mij vrouw gedroomd. Waarom ze me van die malle kleren heeft toegedroomd kon ze niet zeggen maar het is typisch verpleeghuis, dat wel. Dat stampvoetirige, dwingende kan wel kloppen. Dat is regressie van het gevoelsleven, een hospitalisatiesymptoom, daar doe je niet veel tegen.

 Het zou zomaar ècht kunnen gebeuren, ooit. Een boze toekomstdroom; een die voor veel mensen trouwens harde realiteit is.    

Laaglander

Ik worstel en…

Vorig jaar 

Na de WW dienst, en veelvuldig naar buiten kijkend of het droog is, nam ik mijn foto toestel ter hand en toog met de metro naar R’dam. Om precies te zijn het Eendrachtsplein. Onderweg probeerde ik een kapje over het vizier aan te brengen en uiteraard dat ging niet goed. Dus zuchtte ik en liep verder. Ik bereikte het plein precies op het juiste moment en de een na de andere foto werd gecreëerd tot het moment dat de accu leeg was. Geen nood want ik had de reserve accu. Helaas pindakaas, de lege ging er niet uit en ik ging maar naar huis anders zag ik mezelf het toestel tegen de balustrades bonken om die vermaledijde accu te verwijderen.  Mijn liefje was zo vriendelijk me te tonen hoe dit alles gedaan moest worden en hup, accu vervangen en hup het vizier was bedekt. Waarom, denk ik soms terwijl hij grinnikende wegliep. 

Drie Dagen Vrij.

Alvast een voorproefje

We hebben ons er al dagen op verheugd. Lekker niks doen wat maar enigszins op verplichtingen lijkt. Deze 3 dagen zijn voor ons. Wel staat er het een en ander op de agenda zoals een winkeldienst in de WW, maar ’s middag gaan we als alles goed gaat naar Rotterdam. Het tropisch carnaval gaat daar als een lange sliert door de stad. Dan sta ik op de hoek van het Eendrachtsplein met mijn camera klik klaar in mijn handen. Ik ben benieuwd hoe het dan gaat want ik heb een super snelle en deze is de racewagen onder de camera’s. Zondag zijn we dan lui. Luier dan lui. Heerlijk!! 

Creatie van afvalmaterialen.

Een tijd geleden volgde ik een 2 jarige opleiding in Leiden waar ik later als ik wilde op een school handenarbeid lessen kon geven. Dat wilde ik niet want dan moest ik ook stageplekken vinden en daar was ook vroeger moeilijk aan te komen. Ik leerde veel; methodisch werken met allerlei materialen zoals druktechnieken, met klei, metaal enz. werken en ook met vindmaterialen of afvalmaterialen. Ik vond en vind dit leuk, zo leuk dat ik er ook foto’s van maak. Dit was het resultaat gemaakt van o.a. blik, aluminium en kleine barbieachtige poppen.   

Hoera! Arnold komt!

Hij komt weliswaar donderdag over een week. Maar toch. Arnold is een oud collega van Roen toen hij werkte in de BAVO. Vriendschap uit een werkrelatie blijf vaak niet in stand. Deze wel. We mogen elkaar graag ook al is onze zienswijze totaal anders. Hij is erg rechts en ik erg links. We praten, kissebissen, zuchten, gaan in de tegenaanval enz. Maar we praten en houden van dit soort gesprekken. Het is een eerlijke relatie en we weten waar we voor staan en respecteren elkaar. En Roen? Hij gaat zijn erg lekkere pannenkoeken bakken met spek, champignons enz. waar ik zoveel van hou. Waar Arnold van houdt? Dat zien we wel op die dag Ik geef hem alvast een mooie symbolische bloem.