In Memoriam tante Riet of Maria voor de een, Mme of Ma Braak voor een ander, dat maakt niet uit.

Mme Braak in betere tijden in de kerk van Moirax tijdens het huwelijk van Theo en Alexandra in 2005

Els en ik kenden haar als onze oudste vriendin.

Vanavond, een paar minuutjes na zessen belde Bernadette, mijn zus uit Zuid Frankrijk op om te melde dat onze oudste vriendin, afgelopen nacht op 99 jarige leeftijd was ingeslapen.

Ze kwam net als ons eigen gezin uit Schiedam, en leefde al sinds 1950 in Zuid Frankrijk, in Moirax om preciezer te zijn. Ze kwam daar als pleegmoeder, eerst verzorgster van het grote gezin van Theo Braak die na de tweede Wereldoorlog probeerde aldaar een nieuw leven op te bouwen, en wiens vrouw bij de geboorte van de laatste tweeling gestorven was. Dat was in 1950.

Maria kreeg vervolgens samen met Theo ook nog een tweeling bestaande uit Laurent en Gerard, cq Han, cq Jean Pierre.

Mijn Moeder en Maria zaten samen op school en liepen elkaar tijdens een bezoekje aan hun individuele moeders in Huize Frankeland in 1969 tegen het lijf. Gevolg. Mijn ouders besloten in te gaan op de uitnodiging van Riet en Theo en in 1970 te gaan kamperen op de boerderij van hen op Pêtre te Moirax.

Daar hadden we een prachtige vakantie waarbij ik veel indrukken opdeed. Ik mocht mee op tractoren en maaimachines, maakte de geboorte van een veulen en een kalfje mee, we gingen een dagje naar Rocamadour, en Theo bleek geloof ik een oude Simca te hebben geloof ik zonder achteruit. Niet alleen voor mij was deze vakantie indrukwekkend, maar Han en Bernadette ontmoeten elkaar daar ook en uiteindelijk trouwden ze een aantal jaren later. Samen kregen die twee drie kinderen, een zoon Theo en twee dochters, Muriëlle en Marieke.

Door de vele bezoeken die we daarna aan Moirax brachten werden we meer als vrienden, en voelden we ons zelfs toe Jean Pierre en Bernadette niet meer met elkaar verder gingen volledig opgenomen in de familie. Ik reed Riet en Harrie mijn ouders ook tot op late leeftijd op en neer naar Moirax en gezamenlijk brachten dan keer op keer bezoekjes aan alle gezinsleden daar, standaard met stroopwafels, pindakaas en hagelslag.

Ook mijn eerste vriendin Sandra en iets later Els, maar ook met diverse vrienden ben ik daar geweest en iedereen kreeg datzelfde welkome gevoel. Zo werden Els en ik tot onze verrassing ook uitgenodigd voor de bruiloft van Theo en Alexandra. Dat was een onvergetelijke bruiloft en daar mocht ik ook nog dansen met Ma Braak, die toen al in de negentig was en erg fragile en tot mijn middel kwam. Mede door dit soort herinneringen ben ik niet echt verdrietig dat ze heeft mogen inslapen. Haar laatste jaren waren moeilijk. Ze verloor haar partner, maar ook haar zelfstandigheid. De pit bleef zichtbaar, maar ze was erg alleen, al hebben we jaarlijks nog met elkaar gebeld.

Wat ik wel heel erg vind is dat we niet bij haar afscheid kunnen zijn, mijn gezondheid, naast onze portemonnee laat dat helaas niet toe.

Ik weet wel zeker dat ze nog heel lang in mijn, onze herinnering zal doorleven. Het gezicht van Ma Braak in haar 2cv’tje met de neus bijna tegen de voorruit blijft een glimlach op mijn gezicht brengen.

Heel veel sterkte aan allen die haar met ons gaan missen.

Dinsdagmiddag

Heb je dat wel eens, zo, een dinsdagmiddag.

Dan slaat het toe

De dinsdagmiddag blues

Dan neurie ik het liedje van Doe Maar:

Is dit alles. Woeh woeh woeh woeh. Is dit alles wat er is.

De verveling, het geslenter of het gedraai

Wat ben ik blij dat You Tube bestaat

Dan ga ik zappen

Vond deze animatie die eigenlijk nergens over gaat

Maar toch leuk is.

http://youtu.be/PHN9NS4q24A

Verruiming door opruiming.

Toen we hadden besloten te verhuizen omdat ons oude huis 3 steile trappen had en we aangemoedigd waren door het ROG. We wisten al dat we kleiner gingen wonen. Dus keken we rond en begonnen al voor dat we ons huis te koop zette een heleboel spul, we verzamelen van alles: van strips tot stenen nachtspiegels, in de verkoop te zetten bij de 2^de hands sites. We konden inderdaad heel wat verkopen en van de opbrengst slapen we erop en hebben we horren voor de ramen. We kochten een prachtig appartement met ruim uitzicht en besloten ons huis ook ruim in te richten. Toch, ondanks onze goede voornemens slibden we toch dicht. Dit wilde ik bewaren, dat wilde hij bewaren want je weet maar nooit of je het later nodig heb. Gebruikte we het? Nee dus. Zo zijn we weer aan het ruimen begonnen en zo langzamerhand krijgen we meer loopruimte. Een verademing. Dit zal wel niet voor de laatste keer gebeuren want we zijn en blijven verzamelaars. 

Metrosafari met kleindochter

Metrosafari met kleindochter 1

Vandaag een stuk over een vakantie activiteit die we ondernamen toen Lotte onze inmiddels twintigjarige kleindochter bij ons in Schiedam kwam logeren toe we pas net in ons nieuwe huis woonden, dus ik gok zo'n vijf jaar geleden. Deel 1 + 2 zijn van Els, en deel 3 en 3a zijn van mijn hand. Toen schreven we nog op ons toenmalige weblog, the family HotRose, onze aliassen.

Jul24 by familyhotrose

Vandaag na een rondje met Jesse en een goed ontbijt met zijn vieren, Lotte, Rose, Jesse en mijzelf vanaf ons thuis station "Troelstralaan" vertrokken richting "de Akkers". Moet je nagaan, wonen we al een dikke 16 jaar in Schiedam, en die richting zijn we nog nooit opgegaan. Sinds dik een jaar hebben Rose en ik natuurlijk een twee zonekaart voor het OV, en we gebruiken steeds vaker het openbaar vervoer. Zeker nu ik al drie jaar ook door mijn medicijnengebruik geen auto meer rijd. We hadden van te voren een plannetje bedacht om nu Rose al sinds 4 mei jl. in het gips zit toch er uit te kunnen met onze kleindochter. We hadden nu continue een Metrostel of Tram ter onzer beschikking.
We zijn al gelijk bij het eerste Station "Vijfsluizen" alweer uitgestapt en hadden alle drie een fotocamera bij ons. Alleen Jesse niet, maar die speelde ons hele uitje voor fotomodel zoals je hier als schaduw naast mij kunt zien. De gebruikte foto's zijn nog niet bewerkt, en komen rechtstreeks van onze toestellen. Rose heeft er 350 gemaakt, Lotte 180, en ik zo'n 250. Dat zal nog een hoop werk worden, maar belooft ook een reeks voor op web-log.


Na ons uitje was ik doodmoe en ben een dikke anderhalf uur gaan slapen. Rose is in die tijd het eten gaan voorbereiden voor wanneer morgen Bart en Ine op bezoek komen, en Lotte wilde graag voor ons Koken. Jullie denken waarom schrijft hij nu koken met een hoofdletter? Nu dat is omdat we hebben zitten smullen van een heerlijke Pasta schotel met witlof salade. Ze kan het echt, en dat is geen geslijm. Vandaag was een heerlijke dag. Voor nu genoeg. Ik moet nog een ronde met Jesse. Ik zou nog naar een feest i.v.m. het slagen van een collega, maar dat gaat niet meer lukken. Binnenkort meer foto's van onze foto metro safari. Gegroet.

Metrosafari met kleindochter 2

Aug9 by familyhotrose

 
Hot begon er al mee om te vertellen over onze metrosafari met onze kleindochter. Wanneer ze bij ons komt om een paar dagen te vertoeven zonder ouders en broertje. Dit is een mooi ritueel want dan gaan onze creatieve geesten open. We doen altijd iets en Lotte is er toch wel voor te porren om dan mee te spelen met onze fantasie. Vroeger gingen we tekenen en praten over onzinnige stellingen. Zoiets van; Een keizer die werd wakker terwijl hij had gedroomd dat hij een vlinder was. Wie ben ik, vroeg hij zich af. Een keizer die droomt dat hij een vlinder is of een vlinder die droomt dat hij een keizer is. Gelijktijdig zien we dan dat er een vraagtekentje boven haar hoofd hangt en het waarom begint weer. Ze is beslist niet dom onze kleine meid maar hoe zal ik dit subtiel schrijven. Ze is een beetje lui en speelt het op safe. Lotte weet dat dit mijn mening is en ze geeft me geen ongelijk. Dus voordat ze bij ons kwam schoot me het idee van een fotosafari binnen. We hebben haar een fototoestel in haar handen gegeven en verteld wat we gingen doen. Om toch een zweem van thema te geven want zomaar foto's schieten is eigenlijk best moeilijk. Zo vertelde ik dat ik lang, lang geleden ook de rode draad "Lijnen" gebruikte voor het maken van foto's. Het eerste uur vroeg ze me wat het thema zou kunnen worden want ze wist er geen een te bedenken. Moet je nagaan, we hadden haar er al een gegeven, fotosafari enz.

Dus gingen we metro stel in en uit. Liepen rond om alles goed te bekijken. Maakte foto's van de ander, de ander zette ons ook op de gevoelige plaat. Trapje op, trapje af.
Het viel me op dat Lotte nooit de roltrap nam maar de gewone trap. Dat ga ik ook weer doen zodra het gips om m'n pootje is verdwenen. Ook werden de stations zelf regelmatig onder de loep genomen. Elk metrostation is weer anders. We gingen eerst naar de Akkers en deze stations zijn relatief nieuw. Sommige zijn mooier dan de anders. Dat is niet nieuw. Het station "Tussenwater" vond ik persoonlijk het mooist. Het had 3 verdiepingen en ik heb daar vele "lijn" foto's  gemaakt.  In het begin nam ik foto's van Lotte en ze toonde me een improvisatie van een strijkplank. Later kwam ze los en de portretfoto's 
zijn bijzonder geworden. Het weer was grandioos!! Een blauwe lucht met schapenwolkjes. Veel licht en donker en de tegenwoordige toestellen kunnen die gemakkelijk aan. Hot en ik hebben ons voorgenomen om verder met deze rapportage te gaan ook al is Lotte er dan niet meer bij.

Metrosafari met kleindochter 3

Sep1 by familyhotrose

Eindelijk vind ik even de rust om het volgende deel van onze metrosafari op te schrijven. We zochten nog steeds een plekje voor een kopje koffie en dus spraken we R'dam   Centraal af want daar wordt ook een nieuw ondergronds metrostation gebouwd. Ook deed de gedachte alleen aan koffie ons een beetje op een fata morgana doen lijken. We hadden er toch wel héél erg zin in. Bij het C.S. zagen we tot onze grote verrassing dat ook het plafond met roestvrij staal was afgewerkt en dit had een spiegelend effect. Dus pakten we onze toestellen en we stonden zo dat het gevaar voor een nekverrekking niet onlogisch zou zijn. De foto's waren, zo bleek later, nog al bevreemdend en ook waren er beelden die de samenhang tussen het nieuwe station en het sloop gedeelte laten zien. Ik was trouwens zo stom om een RET medewerker vriendelijk toe te knikken. Die man was er wel van gecharmeerd maar had ook de gedachtegang dat wat we aan het doen waren misschien eigenlijk wel "VERBODEN" was. Hij pakte, met vriendelijke woorden en een beetje een slijmverhaal zijn  portofoon om aan zijn baas te vragen of hij gelijk had of niet. De portofoon deed het niet dus gebruikte hij vervolgens zijn persoonlijke mobiel om dit na te vragen. Wat een pennenlikker was dit!!!  Ondertussen hij aan mij vertellen dat hij het wel moest weten ondanks dat ik, zoals dat hij direct kon zien, dat ik een net mens was. Je weet maar nooit. In dit soort gevallen heb ik geleerd niet in de aanval of in de verdediging te schieten maar dom te doen en te slijmen. Des te eerder ben ik er vanaf en als je een bepaalde leeftijd bereikt hebt gaan ze er toch van uit dat je een beetje aan het dementeren slaat, of vroeger was ik dan een dom blondje. Zo ontkom je een bekeuring. Die man had gelijk, zucht. Ook vertelde ik dat deze foto's privé zou gebruiken. Toch, nu ik dit weet kijk ik goed in het rond en ik heb nog nooit een bordje verboden te fotograferen gezien. Hoe moesten wij dit nu weten? Toen we eenmaal bovengronds waren gingen we naar het conferentie- en restaurant "Engels"  en daar bestelden we een bakkie. Ook maakten we gebruik van het toilet want in de metro stations vind je deze zelden. Het gebouw is oud en om naar de toiletten te gaan moesten we een nauwe stenen trap af waar Hot gelijk tegen me zei dat ik daar niet vanaf mocht. Ik vroeg dit dus aan de bediening en als uitzondering begeleidde ze me door de zaak, door de keuken, die erg groot is, naar de personeelslift en vervolgens naar de toiletten boven. Zo zie je nog eens wat anders. Later begeleidde ze me ook weer terug. Na de koffie vertelde Hot ons dat hij toch wel erg moe aan het worden was. We waren ook al dik vier uur bezig. We liepen verder naar een ander metrostation en gingen naar huis. Hot en ik hebben toch genoten en we denken Lotte ook. De volgende keer gaan we naar de nieuwste station, nl. Blijdorp. Dat ligt 18 meter diep onder de grond. Dus dit verslag wordt nog vervolgd. Hot heeft zijn foto's nog niet uitgewerkt. 

   

Metrosafari met kleindochter 3a

Sep14 by familyhotrose

Dit keer een stuk over de Metrosafari met Lotte onze kleindochter van mijn hand. Zowel Rose, Lotte en ik waren allemaal voorzien van een fototoestel

Alleen Jesse ging mee als model. Lotte had in het begin zoiets van wat gaan we in vredesnaam doen? Maar toch was zij snel om en kreeg al fotograferende de lol snel te pakken. Deze foto is van haar hand voor het Metro station waar we vertrokken en ook weer eindigden. Persoonlijk vind ik dit ook een heel mooi station. Het ligt half bovengronds en half ondergronds. Vanaf het perron lijk je ook zo op een waterpartij waar Jesse's lievelings waterhoentjes zich vaak laten zien. In verband met het gips van Rose en i.v.m. mijn spierziekte komt het goed uit dat we er vrijwel bovenop wonen.Zoals je hier links kunt zien kun je er zowel overdekt op een Metro wachten als in het zonnetje of de regen. Gisteren waren een heel stel schoonmakers bezig met het schoonmaken van het glazen dak. Ook een leuke bezigheid om te aanschouwen.
Nu weer verder. Rose en ik waren ook nog nooit eerder richting "de Akkers" gegaan, dus voor ons was het ook een ontdekkingstocht. Eerst werd ons eigen station flink op de foto gezet.
Bij het eerste metrostel dat kwam stapten we in. Het was een gloednieuwe Bombardier. Een metrostel dat langer is dan die hiervoor geleverd werden. Anderhalf maal zolang, zodat je met twee metrostellen hetzelfde aantal passagiers kunt vervoeren als met drie oude. Deze treinstellen bestaan uit drie delen. Zijn hartstikke mooi, voorzien van camera's, groene zachte zittingen en heel veel aluminium. Stilstaand hoor je ze meer dan wanneer ze rijden. Dat is de air-conditioning. Binnen de kortste keren waren we op M station Vijfsluizen. Daar er weer uit. Daar op de grens van Schiedam zie je

de haven van Vlaardingen, met twee SF achtige enorme kranen, dan zie je ook de Paddenstoel van Mammoet,

het giga vervoersbedrijf welk oa. de Russische onderzeeër "de Koersk" gelicht heeft. Wij, Rose en ik gaan daar binnenkort ( 19 oktober) met de Wereldwinkel medewerkers een bezoek brengen. Daar verheug ik me ook al op. Daar hebben we ook bij de plaatselijke BMW dealer een leuke foto kunnen maken van zo'n moderne BMW Mini.

De Rapportage over het uitje met de Wereldwinkelmedewerkers is ook eerder gepubliceerd.

Het M Station Vijfsluizen heeft ook een mooie vorm. Het ligt in de bocht voor de Beneluxtunnel en ligt boven een viaduct en een busstation. Hoge roltrappen geven toegang tot dit Metrostation. We gingen ook even naar beneden. Rose, Jesse en ik met de roltrap, en Lotte steevast met de trap. 

Ik krijg deze reportage wederom niet af. Sterker nog ik ben pas bij het eerste station. Er komt dus weer een vervolg in de vorm van b-c-d e.d. Mensen die alle foto's willen zien, die moeten even een mailtje sturen, dan krijgen ze een gepersonifieerd linkje naar de hele reeks op facebook. Gegroet en later meer. 

 

waarom komt iemand in je leven?

waarom komt iemand in je leven? supermooi om te lezen
Waarom komen en gaan bepaalde mensen in je leven?
Jouw reactie zal interessant zijn.
Let goed op wat je leest.
Nadat je het gelezen hebt zul je de reden weten
Waarom het naar je toe gestuurd was.
Hier gaat het:
Mensen komen in je leven om een bepaalde reden,
Een seizoen of een heel leven.
Als je weet om welke reden het is, weet je wat je voor deze persoon kunt doen.
Als iemand in je leven is om een reden, is het gewoonlijk omdat je een behoefte hebt geuit.
Ze zijn gekomen om je te helpen door een moeilijkheid heen, je te begeleiden met ondersteuning en je fysiek, emotioneel of spiritueel te helpen.
Ze lijken gestuurd en dat zijn ze ook.
Ze zijn er om een reden.
Dan, zonder dat jij iets verkeerd doet, of op zomaar een moment, zegt of doet deze persoon iets om de relatie te beëindigen.
Soms gaan ze dood, soms lopen ze weg.
Soms keren ze zich tegen jou en dwingen je tot een standpunt.
Wat we ons dan moeten realiseren, is dat aan onze behoefte is voldaan, onze wens is vervuld, hun werk is gedaan. Het is tijd om verder te gaan.
Sommige mensen komen in je leven voor een seizoen, omdat het jouw beurt is om te delen, te groeien of te leren.
Zij brengen je een ervaring van vrede of ze brengen je aan het lachen. Ze kunnen je iets leren dat je nog nooit gedaan hebt.
Ze geven je gewoonlijk een ongelooflijke hoeveelheid vreugde.
Geloof het , het is echt , maar slechts voor een seizoen.
Relaties voor de duur van je leven, leren je levenslessen, dingen waar je op kunt bouwen om zo een solide emotionele fundering te hebben.
Het is jouw taak de lessen te accepteren.
Hou van die persoon en stop wat je hebt geleerd in alle relaties en situaties van je leven.
Men zegt: 'Liefde is blind maar vriendschap is helderziend'.
Dank je dat je een deel van mijn leven bent, of het nu is om een reden, voor een seizoen of voor het hele leven is.
Engelbewaarder,
Stuur dit bericht op dezelfde dag dat je het ontving , het mag belachelijk klinken, maar het is nu het juiste moment. Wij geloven dat er iets staat te gebeuren. Engelen bestaan , alleen hebben ze soms geen vleugels en noemen we ze vrienden. Morgen, om 11.04 uur zal iemand je benaderen en je iets vertellen waarop je reeds wachtte om dat te horen. Maak het niet stuk, stuur dit naar ten minste 7 van je vrienden.
Sterke mensen weten hun leven op orde te houden.
Zelfs met tranen achter hun ogen, kunnen ze met een glimlach zeggen: 'het gaat goed met mij'.
Zend dit naar een sterk persoon.
Ik deed dit net.
Verandering komt er aan.
Karma zag je verdriet en zei dat de moeilijke tijden voorbij zijn.
Als je gelooft, zend dit naar 10 mensen, ook naar mij.
Kijk wat er gebeurt in 30 minuten.
Wees eerlijk en zend dit naar iedereen die een glimlach op je gezicht toverde dit jaar

Alles verandert: ALWEER.

Vrijdag kwam mijn lief onthutst en een beetje leeg thuis. Hij had een gesprek gehad met personeelszaken waarin werd verteld hoe het volgend jaar gaat. We hadden er al rekening mee gehouden dat onze inkomsten drastisch zouden worden verminderd. Maar zoveel? Neen! We hebben het nu over een bedrag van € 400,- netto.

Zijn baas betaalt namelijk in het eerste jaar 100% door en het tweede jaar 70% en het deel dat hij werkt. Hij werkt nu 20 uur pw.  Bovendien is zijn nieuwe werk in een lagere schaal ingedeeld.

Dat betekent schrappen!

De abonnementen zijn al afgezegd.

We houden op met ons wijntje bij het eten, dat wordt thee.

Geen vruchtendranken meer.

Alleen maar aanbiedingen en ik ben blij dat we al naar de markt gaan.

We sparen niet meer.

Wanneer alle vaste lasten zijn betaald halen we het geld van de bank en betalen alles cash.

We maken boodschappenlijstjes en dus geen impulsaankopen.

Geen drankjes en etentjes buiten de deur

Geen vakantie of midweeks naar andere steden of strand.

Of alles voldoende is merken we vanzelf.

Dit moeten we volhouden tot juli volgend jaar.

Dan ontvang ik mijn A.O.W.

Mick Jagger

Rolling Stones-zanger Mick Jagger heft de twijfelachtige eer dat er een fossiel naar hem is vernoemd. Het nijlpaardachtige dier dat 19 miljoen jaar geleden in Afrika leefde, had grote lippen, net als Jagger. Het fossiel kreeg de wetenschappelijke naam Jaggermeryx naida, ofwel ‘waternimf van Jagger’. Onderzoekers vonden delen van de kaak in de Egyptische woestijn.

Uit dagblad Trouw onder de kop personalia van 13 september 2014. 

All in the family

Ik ben nog steeds gek op deze serie. Deze is niet te evenaren. Archie maakt me denken aan mijn vader en dit alles speelt in dezelfde tijd toen ik mijn ouders liet kennismaken met mijn 1^ste lief. De scene lijkt heel veel wat er bij ons thuis gebeurde. Alleen was er een groot verschil. Archie praatte tegen meathead. Mijn vader zei de hele avond geen woord. Geen enkel woord. Later, veel later zei hij dat Franz eigenlijk wel meeviel want hij was beleefd.

http://youtu.be/MAOuU2uDLW8

Donderdag gedicht.

Donderdag, oh donderdag

De schoonste dag der dagen

’s Morgens nog een halve week

En ’s middags nog 2 dagen. 

De Hurricane 30

Twee maanden geleden ging ik met PractiComfort praten over het inruilen van mijn Wals 15, zoals mijn eerste scootmobiel heette. Het was een hele dure geweest, en ik kreeg gelijk de eerst maand al een probleem waardoor ik een paar keer flink geschrokken ben. Een keer hield mijn scoot er midden op een kruising mee op en de RET bus die keihard remde kwam op 10 cm van me vandaan tot stilstand. Binnen een uur werd ik door een taxibus incl. scootmobiel opgehaald, maar ik was ‘m vervolgens dik 10 dagen kwijt, terwijl het wel het middel is waarmee ik op en neer naar mijn werk moet. Om het goed te maken kreeg ik een waardebon van € 250,- en dat bracht mijn vertrouwen in PractiComfort een beetje terug. Het duurde wel een behoorlijke tijd voor ik over de schrik heen was, want je moet er uiteindelijk blindelings op kunnen vertrouwen. Wel merkte ik dat hoe langer ik er op reed hoe stugger hij eigenlijk bleek, zodoende dat ik  over een inruil ging denken.

Een vertegenwoordiger was er snel, en vertelde me dat de wals een erg oud model was waar hij niet veel voor terug kon geven, dus als ik een andere wilde moest ik flink bijbetalen. Meer dan Els en ik ons konden veroorloven. Dus gingen we een model lager in de categorie, en kochten de cyclone 22. Die bleek een stuk beter tot ik er 14 dagen geleden achter kwam dat die cyclone 22 ergens anders een dikke € 2500,- minder kostte. Hierop werd ik boos en heb dat via de sociale media breedvoerig laten weten ook.

Volkomen onverwachts belde de manager klantentevredenheid op en die vroeg hoe hij mijn voor hem wel begrijpelijke ontevredenheid kon goedmaken. We kwamen tot hele redelijke afspraken en ik was daar ook helder over in mijn beoordeling op bijvoorbeeld TrustPilot. Ik stelde mijn mening bij van een 1 naar een acht. Vervolgens krijg ik opnieuw dezelfde manager aan de telefoon, en die wilde weten waarom ik nog niet 100% tevreden was. Ik vertelde hem het complete verhaal over de schrik, de inruil, het feit dat ik bijna € 10.000,- aan PractiComfort betaald had, overigens met onderhoudscontract, thuisbrengservice en dergelijk, en dat ik nu  weliswaar een nieuwe scoot zou krijgen maar nog niet diegene die ik graag had willen hebben als zij wat redelijker waren geweest met de inruil. De manager dacht helemaal met me mee en zag de redelijkheid van mijn gedachtengang in, en dus heb ik nu een Hurricane 30 gekregen, een schootmobiel van het laatste model, een actieradius van 70km, 2 110 ah accus , waarmee deze 20km p/u kan en een waardebon waarmee ik de eerste reparaties kan betalen.

Ik moet eerlijk zeggen dat PractiComfort me in alle mogelijke wensen is tegemoed gekomen en ik nu mijn oordeel ook op Trustpilot zal bijstellen naar een TIEN, een cijfer wat ik nauwelijks of nooit geef.

Ik durf nu ook rustig te zeggen dat dit hele gebeuren me verbaasd heeft en boven elke verwachting was. Ik heb dan ook nog niet eerder meegemaakt dat een bedrijf zoveel waarde hecht aan hun reputatie en de relatie met hun klanten, en dat ik eerst nog wantrouwig was of ze woord zouden houden, maar ze maken hun woord ook waar.