Vandaag

Waarin een museumbezoekje een, bijna, wereldreis, werd.

Ik had een museumjaarkaart aangeschaft en bedacht me, daar ga ik vandaag gebruik van maken.

Er is een soort Museumplein in Rotterdam op het Eendrachtsplein.

Dat wist ik.

Dus daar stapte ik uit de metro, liep naar boven en wat nu?

Ach, die huisjes ken ik al. Witte decor huizen.

Liep het plein op. Dat word ook al verbouwd.

Geen enkel verwijsbord te vinden.

Vroeg aan een inboorling waar de kunsthal te vinden is.

Ze vertelde me de weg, toch was het even zoeken want daar is ook een soort park.

Eindelijk, gevonden. Maar nu. Waar is de ingang?

Gelukkig hier.

Checkte in en ging alles bekijken.

Eerst was er een foto expositie.

Hé? Dit is toch het foto museum niet?

Het waren foto's van Robert Mapplethorn. Nooit van gehoord. Portret foto's. Ik was er niet weg van alhoewel hij de hemel in werd geprezen.

Zijn bloemenportretten: prachtig.

Daarna naar een of ander deel waar er cursussen werd gegeven?

Voor de rest was het museum gesloten. In september komt er weer iets nieuws.

Mopperend ging ik naar buiten. Dat hadden ze beneden kunnen vermelden.

Toen naar Museum Booymans van Beuningen gegaan waar de ingang ook wat lastig te vinden is.

Dit is een echt museum. Ben niet naar de tentoonstellingen geweest maar beneden naar gekloste of geborduurde kant gekeken. Ze hebben een hele collectie van die momenteel wordt uitgezocht.

Ook een afdeling van design door de eeuwen heen.

Ik hou hiervan en toen wilde ik naar huis.

Ging rechtsaf langs een beeldwerk van Picasso en ging lopen. Ik dacht dat ik wist waar ik heen ging. Niet dus. Ik ging een paar keer links en hoera: de Witte de Withstraat. Die ken ik. Deze volgde ik en wat zag ik toen? Dat beeld van Picasso weer. Draaide me om en kwam later bij het Erasmusbrug. Daar wil ik niet zijn! God zij dank, daar is de metrohalte. Eendrachtsplein! Naar huis. Ik was bek af. Vertelde mijn avontuur aan Jeroen en die kwam niet bij van het lachen. Heb ik wel eens geschreven dat ik een kei ben in het verdwalen?

Waar blijft de tijd?

Mijn broertjes.

Door inkrimping van ons leefgebied.

Hoe bedoel je?

Oké!

Doordat 't uithoudingsvermogen verkleind is gaan we er niet zo vaak meer uit.

We moeten het zogezegd in onze omgeving zoeken.

Een mens is creatief.

Ik kijk nu regelmatig in ons fotoarchief.

Het verleden wordt door andere ogen bekeken

Was ik dit? Zijn zij dat?

Wat ging de tijd toen oneindig traag.

Nu: Na het opstaan, gapen, ontbijten enz. en het is bijna alweer avond.

De voorgenomen klusjes gaan niet door.

Zoef, zei de bekende haas.

Een door mij geliefde zangeres, Sandy Dennie zong er al over en er zijn vele covers van gemaakt.

Zij blijft de beste!

Who knows where the time goes

Een heerlijke zondagochtend

Mijn boxjes neuriën zachte jazzmuziek

Traktatie van You Tube.

Een vers gezet bakkie koffie voor mijn neus

Meisje laat Jeroen uit.

Ik schrijf dit stukje nadat ik de katten eten heb gegeven,

Strakjes na het douchen en thuiskomst van bovengenoemde

Een kopje thee

Brunchen

Dan is het weer voorbij

Deze heerlijk zondagochtend.

Inhaalslag.

We hebben een kleine keuken. Echt klein!

Wanneer we samen koken, dansen we de pas de deux.

Maar toch, het is een keukentje met alles erop en eraan.

Ik heb het voor elkaar gekregen, met trots om voor 15 man of meer te koken tijdens de kerstdagen.

Merkend dat ik weer tot het land der levenden behoor kijk ik om me heen.

Wat ik zie bevalt me totaal niet.

Het wordt tijd voor veranderingen.

De afgelopen tijd had ik door mijn depri aanval een tunnelvisie ontwikkeld.

Iedereen die dit heeft meegemaakt herkent dit.

Dus, maak ik een inhaalslag en telkens wanneer Jeroen met Meisje naar het Sterrenbos gaan neem ik een aantal kastjes onderhanden.

Langzamerhand word ons huis ons thuis weer.

Het geeft een gevoel van Trots !!

Stilte.

Ik ben aan het malen, piekeren

Weet absoluut niet wat er mee moet en kan doen.

Jeroen is nu al jaren aan het tobben met zijn gezondheid

Hij is nu een chrono patiënt geworden.

Eerst de spierziekte, dan de kanker, dan de schildklier problemen, hartproblemen en nu, vrezen we gaan de longen meedoen.

We hebben een afspraak met de longarts.

Ergens in augustus krijgt hij een pacemaker en de elektrovoorziening van zijn hart wordt stilgezet.

Moe blijft hij maar door dit alles slijt zijn hart té hard.

In crisistijden, dan staat iedereen aan je zijde.

Telefoontjes, kaartjes, bloemen: daar wordt dan kwistig mee gestrooid.

We voelden ons gesteund.

Zelfs de vrucht mijner schoot was direct aanwezig.

Maar nu; Stilte.

Bel ons wanneer je ons nodig heb, wordt er dan gezegd.

Toch, op den duur wordt dit moeilijker

Voel me een zeur, een aansteller.

Zie mijn mannetje verslechteren, want alles gaat niet in zijn koude kleren zitten.

Dus na een telefoongesprek waarin ik me eventjes gesteund voel, is er weer die stilte.

We moeten het blijkbaar met z'n tweeën rooien en soms alleen.

Dan voelen we ons eenzaam en wordt het vechten héél moeilijk en vragen ons dan af, waarom?

Wat hebben we fout gedaan?

Kroeggesprek.

Waar kom je vandaan?

Uit Turkije.

Zó, na zo'n lange reis zit je hier, fris en monter?

Oh, ik kom uit Spijkenisse.

Ah.

Twisted Sifter

Gekopieerd uit de nieuwsbrief van Twisted Sifter.
Is dit mooi of is dit mooi.
Zij hebben vaak dit soort juweeltjes in hun bestand
Dus, is het de moeite waard je te abonneren op hun nieuwsbrief.

Schoonheid

Wie, oh wie herkent deze schoonheid?

Veranderingen.

Zapte langs mijn jeugdfoto's.

Herkende mezelf wel en niet

Woonde hier nog in Zevenaar.

Mijn vader was sportief.

Ik lijkt totaal niet op hem op dat gebied.

Ik ben totaal niet sportief.

Hij zwom, roeide, reed zijn motor en uiteraard auto's

Hier zit ik op de motor van mijn vader voor de slagerij waar hij de regie voerde.

Ze stonden samen in de zaak, maar zij was niet gelijkwaardig, alhoewel zij net zo hard werkte als hij

De goede oude tijd waar nu zo naar gesmacht wordt door mensen die veel later geboren zijn.

Toen er nog niet al te veel immigranten en gastarbeiders in ons kikkerlandje woonden.

Zomertijd op z'n ergst.

Wat haat ik dit weer.

Ik leef zuiver op overlevingsstrategie.

In den ochtend doe ik al het noodzakelijkst.

Roen gaat samen met Meisje naar het Sterrebos

Het is dan nog goed uit te houden.

's Middags is het mijn beurt

Voor de rest luister en kijk ik goed naar de katten

Zij weten hoe het hoort

Zo min mogelijk bewegen

Dit is een oude foto

Parijs 1975

Centre Pompidou was net geopend, volgens mij

Ik hield toen al van het lijnenspel.

Heel veel sterkte toegewenst aan diegene die ook onder de hitte lijden.

Bedenk: Ook dit gaat voorbij!