Kopfoto

Wat is dat? Wat? Ja, die tekening boven je stukjes! Waar heb je die vandaan? Heb je die soms via Google opgetrommeld? Ik vind hem mooi of lelijk. Hangt er vanaf met wie ik spreek. Heb ik zelf getekend! Wat! Heb jij dit gemaakt? Dat is moeilijk, ik ben niet zo artistiek. Ik kan niet tekenen. Het valt wel mee, antwoord ik dan. Gewoon lijntjes trekken, dat middenstuk heb ik afgeplakt met verf tape, dat spul dat je gebruikt om dingen af te plakken. Je kiest dan 2 groepen kleur. Voor de achtergrond blauw, groen en paars. Voor de voorgrond rood, oranje en geel. Eerst de achtergrond inkleuren. Dan tape verwijderen en het witte gedeelte met lijnen de voorgrond inkleuren. Daarna met fijne markerpen de lijnen accentueren. Daarna de bovenkant schaduw maken met een breder markerpen. Een kind kan de was doen. De kopfoto hiervan is eigenlijk een doorsnede van de tekening. Oh! Wat heb jij een geduld, dat heb ik niet. Ach, als je iets leuk vind dan komt het geduld vanzelf. 

Explosie

Je lonkt naar mij! Zachtjes pak ik je beet en voel hoe glad jij in mijn vinger ben en rustig  glij je door mijn vingers naar beneden. Ik streel je van boven naar beneden en visa versa terwijl ik droom van wat komen gaat. Ik voel je ribbels mijn vingertopjes kietelen. Heel rustig tuit ik mijn lippen terwijl ik je naar mijn mond breng en mijn lippen zich samenspannen om het topje en begin dan eerst zachtjes aan je te zuigen. Dan versterk ik mijn zuigkracht totdat…er een explosie plaats vind in mijn mond en slik alles naar beneden. Wanneer alles op is  gooi ik je weg in de prullenbak.  Zucht. Ik kijk naar rechts en gelukkig, ik heb er nog heel veel in een potje. Tot de volgende keer. 

Anorexia atletica 2

Een tijdje geleden heb ik de oplettende lezertjes verveeld met gezeur over en niet bestaand overgewicht: aanstellerij en koketterie, lekker boeien. Nu wil ik diezelfde lezertjes even updaten. Het heeft me namelijk nogal beziggehouden, de laatste weken.  Het hogere doel is natuurlijk een betere tijd op de marathon van Rotterdam, 14 april aanstaande. Mijn laatste tien of zo marathons heb ik gelopen met een gewicht van 75 kg. Je kan, na de marathon, op internet elke 5 km doorkomst van je zelf bekijken. Ik vond de laatste keren dat ik log en dreunend liep. Dat moet anders. Ik wil 70 kg worden. Want dat woog ik toen ik, vele jaren geleden, in m’n vorige leven, nog ‘snel’ was.

Ik had een heel traject voor mezelf vastgesteld. Elke week 500 gram eraf. Beginnen bij 77 kg, eindigen op 1 april op 70 kg. Dan heb ik nog twee weken over om op krachten te komen.

Maar wat denk je? Ik ben er al. 69,8 kilootjes. Mijn pensje heeft plaats gemaakt voor een wasbord. Maar de wallen, onder mijn ogen zijn flink gegroeid. Op mijn leeftijd moet je kiezen: wat dikker en een gezond gezicht, of slank maar met een vellerige kop.

Was het moeilijk? Nou,in het begin wel hoor. Met honger naar bed. Dan slaap je zo flodderig. En dromen over eten hè. Ik droomde dat ik voor Herman den Blijker twee mud aardappelen moest bakken en dat ik daar een flink deel zelf had opgegeten. Op één of andere manier is het toch gaan wennen en ben ik me niet meer zo bewust van trek.  Een goede truuk is  om vlak voor het slapen een schaaltje magere yoghurt met zoetstof en twee eetlepels haverzemelen te eten. Haverzemelen verteren namelijk langzaam.( In tegenstelling tot tarwezemelen, die helemaal niet verteren) en daardoor geven ze langdurig een gevoel van verzadiging, terwijl ze heel weinig calorieën bevatten.

 Ik was er wel dag en nacht mee bezig. Nog wel, zoals je ziet. Alles wat ik at of dronk voerde ik in op mijn eetdagboek op caloriechecker.nl. Ik bleef angstvallig onder de 2000 kcalorieën per dag. Meestal 1500.

Nu is het probleem natuurlijk om tot 14 april niet meer aan te komen. Maar de training  wordt vanaf nu dermate zwaar  dat dàt een hoop calo’s gaat kosten. En wat eraf gaat mag er ook weer aan.

Ik ga jullie, of jullie willen of niet, te zijner tijd op de hoogte brengen of het allemaal geholpen heeft.  In elk geval zie ik er alvast wel uit als een atleet. (Met een slopende ziekte.)

Elke dag kijk ik even op de site van Rotterdam marathon, alleen om te op de aflopende klok te kijken: nog 55 dagen, nog 55 nachtjes slapen.

Voorpret is òòk  pret.

Laaglander

Werk + nooit af.

Verzilverde Boeddha uit Nepal 

Roen zit naast me en ziet er stukken beter uit. Hij heeft zich zelfs beter gemeld. De werkzaamheden zijn weer teruggedraaid naar oude toestanden. Het is elke keer weer wennen en ik hou hem nauwlettend in de gaten. Zuster Els gaat weer in de achtergrond maar houdt nog een oogje open. Ook in de Wereldwinkel ga ik langzamerhand weer wat meer doen. Zo hebben we een web site die door onze medewerker Nils wordt gerund en dat doet hij perfect. Alleen heeft hij nu een full time job en heeft geen tijd om foto’s te maken. Dat ga ik dus doen en de eerste foto’s zijn genomen. Dat is wel gelukt alleen het toestel deed vreemd en maakt vreemde geluiden alsof er iets ging ratelen. Terug naar de fotohandel dus. Hij is een vriendelijke man en we komen er wel uit. 

Web Logs verhuizen = monnikenwerk.

Een aantal jaar geleden zijn mijn lief en ik aan een web Log begonnen. Eentje met zijn tweeën. Dus kreeg het een gezamenlijke naam Family Hotrose. Dat liep goed maar ineens kregen we te horen dat een ander bedrijf onze Weblog manager had overgenomen en dat het gehele bestand zou worden overgezet. Dat zou een fluitje van een cent zijn. Niet dus. Alles wat fout kon gaan ging ook fout. Een aantal van onze medebloggers stapten over. Ze hadden geen geduld. Wij wel en mijn lief begon toen naar plaatjes te zoeken op het web en tot zijn vreugde vond hij een schat van bussen, auto’s enz. Alles wat een mens van de ene plek naar de andere vervoerden in het verleden tot op heden. Het verhuizen ging opeens beter, dachten we, en we gingen verder. Het bloggen ging alles behalve vlekkeloos. Dus begon Roen met zijn nieuwe site Hot Transport en had toen 2 blogs onder zijn hoede want ik begon de mijne samen met een aantal correspondenten. Daarna ontvingen we bericht dat de verhuizing nog niet compleet was maar dat de oude 13 maart afgesloten zou worden. Daarna hoorde we niets meer en Roen begon zelf met de verhuizing en alle meer dan 1509 Stukjes moesten gekopieerd worden en daarna geplakt op de nieuwe site. Hij keek me wanhopig aan en straks ga ik samen met hem verder met kopiëren en plakken. Een monnikenwerk dus. 

Ik wil naar de zee!

2 Spelende kinderen

We zijn er een tijd niet geweest. Toch hadden we ons voorgenomen om wat vaker te gaan, deze winter. Telkens kwam er iets tussen, wat toen erg belangrijk leek. maar wat het was? Wanneer we er waren is het leuk om de mede strandgenoten te fotograferen. Hier zijn 2 spelende kinderen die probeerden keien te verplaatsen.

Gefeliciteerd Jeroen!!

Soms maakt hij een zelfportret.

Mijn lief is jarig. Dat is dus verwentijd. Lekkers bij de koffie. Lekker koken. Het weer werkt mee! Zullen niet veel mensen zeggen. Maar door het weer kijken we naar buiten en maken het binnen gezellig. Vanavond gaan de kaarsjes aan, de tafel wordt op chique gedekt en kijken we elkaar diep in de ogen. Ik heb hem het complete werk van Schulz “Snoopy” Peanuts compleet gegeven. We kopen niet meer zoveel strips dus een begin van een nieuwe reeks is niet verstandig. Dus was ik blij om het complete werk te geven en Snoopy is en blijft een klassieker. 

Een regelrechte must voor werkers in de psychiatrie

Momenteel ben ik in het boek PAAZ bezig. Het boek gaat over een paaz, dat betekend psychiatrische afdeling algemeen ziekenhuis. Ikzelf heb zo’n zes jaar op een paaz gewerkt dus het onderwerp is mij bekend. Het boek is geschreven door Myrthe van der Meer.  Zij is een negenentwintig jarige redacteur. Het heet een roman te zijn  maar het lijkt meer een minutieus verslag. Weinig geromaniseerd  denk ik; het boek is duidelijk autobiografisch. De hoofdpersoon krijgt een denderende burn out. Ze blijkt ook depressief te zijn maar omdat ze dat eigenlijk altijd al was, ervoer  ze dat niet als bijzonder, als iets abnormaals. Ze beschrijft hoe ze daar binnenkomt. Hoe ze moet wennen aan mede cliënten en personeel, regels gang van zaken enz. Ze  ervaart hoe het is om deel uit te maken van een continue veranderende groep. Ze beschrijft intensieve contacten met mede cliënten, hoe ze met elkaar meeleven en hoe ze steeds meer van zichzelf en haar problemen begint te begrijpen.

 Het is echt een geweldig boek. Het is niet speciaal kritisch, hoewel er wel kritiek in staat. Het is echt èn  goed  van binnenuit geschreven. Hoe het voor een patiënt is om opgenomen te zijn. De stress te ervaren van zelf een groot probleem te hebben, samen te moeten leven met een aantal mensen die je niet zelf hebt uitgezocht en die niet al te makkelijk in de omgang zijn en je te moeten schikken naar huisregels en programma’s die niet altijd even logisch zijn.

Er zit een vrij lang middenstuk in maar je kan toch niet zeggen dat er iets uit moet of dat het niet boeiend is.

Ik heb het nog niet uit maar ik weet nu al: dit boek is een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in psychiatrie.

Voor mensen die in de psychiatrie werken of willen gaan werken is het een regelrechte must.

Laaglander

Tussen de vergaderingen.

Deze week zijn er 2 vergaderingen gepland. Eentje van de WW oftewel de Wereldwinkel en vanavond van de jaarlijks vergadering van de VvE. Zeer afwisselend dus. De eerste ging over klanten en hoe ze in de winkel te lokken. Het gaat slecht in de WW’s, ook landelijk gezien. Er werd gepraat over een Sieraden party. We hebben al een mooie locatie aan de Haven en het wordt een top avond met lekkere wijn en hapjes. De sieraden, sjaals en tassen zullen mooi worden tentoongesteld. Ook krijgen de mensen een goodybag mee met een bon die hen beloofd dat ze 10% korting krijgen als ze binnen een week in de winkel komen. Wie weet. Zo komen er allerlei issues ter tafel want dit is wat je noemt een BO (Breed Overleg) dus het bestuur, personeelszaken, etaleurs, roostermaker en web site beheerder praten over toekomstplannen. Vanavond wordt er de VvE vergadering gehouden en gepraat over het financiële jaarverslag, antennes op het dak, de cv met warmte terugwinsysteem en  de kanalen die hiervoor door ons appartementencomplex lopen en nog andere dingen. De kascommissie bestaat nu uit 2 mensen die het totaal niet meer eens waren over de veranderingen die plaats hebben gevonden binnen de VvE en die zijn nu het kasboek met een fijne kam aan het doorspitten in de hoop fouten te vinden. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan.  

Alles verandert en blijft hetzelfde.

Roen zit naast me en werkt aan zijn blog en nog meer dingen. Alles gaat weer zoals altijd maar toch gaat het anders. Ik doe de buiten dingen zoals lopen met Jesse en boodschappen doen en hij werkt aan het huishouden op een tempo wat hij aan kan. Het zware werk neem ik voor mijn rekening. Deze routine treedt in werking wanneer het niet zo lekker gaat met Roen. Als ik dan dingen voorstelt en ik hoor geen tegenstribbelingen dan gaat het niet lekker met hem. Dan heeft hij alleen de energie voor de noodzakelijkheden. Hij slaapt, wordt wakker en lummelt een beetje en gaat weer slapen. Wanneer hij heftig gaat protesteren hoor ik dit met graagte aan. Hij heeft weer genoeg energie om deze te verkwisten aan nodeloos gedoe. Zover is het nog niet, kom nog. Ondertussen luisteren we naar de radio of muziek en hij kijkt in Facebook en ik schrijf deze blog.