Nieuw verschijnsel

13-08-2017 01:21

Ik zit voor de derde maal deze week in de huiskamer. Ik kan niet slapen, ben benauwd, het lijkt alsof ik een riem om mijn borst heb, en die riem bemoeilijkt mijn ademhaling. Ik zit al een hele tijd niet lekker in mijn vel, en Els zei vandaag, en ook al eerder, waarom schrijf je er niet over, en waarom is het al zo lang geleden dat je een blogje schreef voor ons gezamenlijke blog Conceptuele Blog EdR? Dat is een goede vraag. Een deel van 't antwoord is dat ik niet gemakkelijk schrijf als ik depressief ben. Waarom ben ik depressief is dan automatisch de vraag die ik van mezelf moet beantwoorden? Ik voel me somber, verdrietig, soms alleen, en dat komt beslist niet door Els hoor, maar ik denk dat iedereen het gevoel wel kent dat ook al bevind je je midden tussen tienduizend anderen, je kunt je nog knap alleen voelen. Zo voel ik me dus nu ook. Zonder collega's, zonder vrienden, etc. etc. Lastig gevoel. Wil ik me zo voelen? Nee, natuurlijk niet.
Zelfs vandaag heb ik me gewoon door de natuurlijke gang van zaken heen geworsteld. Ik ben na het opstaan. de medicatie uitzetten, het ontbijt, het ontbijt voor Meisje gemaakt hebben en zorgen dat Els op tijd voor haar dienst bij de Wereldwinkel de deur uitging, naar het Sterrebos gegaan. Daar gezorgd dat Meisje alles deed wat een hondje betaamd, en daarna haar afgeleverd bij de Wereldwinkel, terwijl ik boodschappen ging doen voor de dag van vandaag, morgen en maandag. Alle door rituelen vastgestelde zaken heb ik naar redelijke tevredenheid afgewerkt.

Na de boodschappen en een bakkie thee met Els en haar collega in de WW kwam ik doodmoe thuis en ik was duizelig en benauwd, dus ben ik na een briefje voor Els naar bed gegaan, om hopelijk op te knappen. Een half uur later kwam Els thuis en we hebben samen 4 beschuitbollen met aardbeien gemaakt, die overigens verschrikkelijk lekker waren en al helemaal met op iedere aardbei een druppel Balsamico Azijn Siroop. Daarna ben ik nog anderhalf uur teruggegaan naar bed.

Ik wilde hiermee voorkomen dat ik te lang zou slapen, want overdag kan ik over gemakkelijk rustig vier uur slapen, omdat ik inmiddels al jaren volcontinu doodmoe ben.

Toch zit ik hier nu weer en schrijf warempel eindelijk een stukje.

Wat is thuiszitten met een auto immuunziekte en de verschrikkelijke na verschijnselen van Chemo en bestraling na Kanker toch verschrikkelijk. Mijn, onze wereld is ontzettend klein geworden. We zien weinig tot geen mensen meer, zien weinig tot geen buitenwereld meer, mijn incontinentie houd me tegen tot uitgaan en of reizen. Ik voel me niet echt zielig hoor, maar kom naast de boodschappen en de rondjes met Meisje nog maar tot weinig. Ik ben constant benauwd, wacht momenteel op onderzoeken, en de resultaten van andere onderzoeken, daarna krijg ik een pacemaker, omdat mijn hart sinds de chemo enorm veel overwerk doet door het boezemfibrilleren. Ik ben door de weinige activiteiten en de grote hoeveelheid ontstekingsremmers en andere medicatie te zwaar geworden en heb prompt diabetes opgelopen. Als dat voorbij is zullen zich andere mankementen vertonen en dus ook andere onderzoeken, en de daarbij behorende onzekerheid.

Van een zelfverzekerde man die goed was in zijn werk als opvanger en begrenzer ben ik nu zelf toe aan opvang en begrenzing. Ik ben enorm veranderd. Ik ben onzeker geworden, en niemand kan op mij bouwen zoals vroeger. De kenmerken die vroeger volslagen normaal bij mij hoorden, horen niet meer bij mij. Afspraken zijn met mij niet meer te maken. Daarnaast is ons inkomen enorm gezakt, mijn humeur is aangetast en ik ben allesbehalve gemakkelijk meer in de omgang. Soms heb ik last van zelfmeelij, en donkere gedachten over het heden en de toekomst. Ik vind er gewoon geen klote meer aan.

Soms lukt het me om daardoorheen te kijken, maar lang niet altijd. Wil ik zo eigenlijk wel verder? Alle gekheid op een stokje, al deze gedachten passeren in mijn geest. Waardeloos is dat.

Nu zit ik dus hier en kan niet slapen. Ondanks al mijn medicatie. Meisje dacht toen ik naar de huiskamer kwam, hé, die gaat met me naar buiten. Neen dus, dat doet ie niet. Inmiddels slaapt ze wel weer lekker op de bank.

Els kwam net slaperig kijken hoe ik het maakte. Heb er lekker teruggestuurd naar bed. Wil haar ook niet wakker maken. Els ziet mijn worsteling natuurlijk ook met lede ogen aan. Ik weet het echt niet meer. Dat is ook de reden waarom ik niet meer schrijf. Ik viel in herhaling, en niet een keer, maar tal loze keren en dat kan ik zelf ook niet aprecieren als ik dat soort stukjes tegenkom.

Ik ga zometeen toch maar weer een poging wagen, en kan dan in ieder geval tegen Els zeggen dat ik weer een poging gewaagd heb.

Waar ik overigens vandaag aan twijfelde was het volgende. Ik zag op de verjaardagskalender dat mijn nog in leven zijnde broer en schoonzus in Limburg vandaag 40 jaar geleden getrouwd zijn. Heb even gedacht zal ik even bellen om hen te feliciteren, maar toen ze twaalf en een half jaar, vijfentwintig jaar getrouwd waren heb ik ook nooit een uitnodiging ontvangen voor de feestelijkheden, waarom zou ik dan nu de moeite nemen? Een rot gedachte dus, maar toch heb ik niet gebeld. We zijn griezelig uit elkaar gegroeid. Ik ben benieuwd of dit nog tegen me gebruikt gaat worden dit gebrek aan interesse, maar als het zo is, dan is het zo. Nee hoor ik ga geen verhaal schrijven over alle gebeurtenissen die ertoe geleid hebben dat het gegroeid is tot de huidige situatie. Het is helaas zo. Kortom ook de familierelaties lopen niet over rozen.

Ik ga dit toch wel langer geworden stuk dan ik gedacht had beëindigen. Meestal heb ik de dag erna namelijk enorm last van mijn nachtelijke escapades. Ik moet maar weer proberen of een paar uur slaap alsnog willen lukken. Tot zover.

Speurtocht

 

Speurtocht

In de speurtocht naar waar mijn koorts vandaan komt, was vanmorgen de volgende stap gepland. Ik moest nuchter naar het Vlietlandziekenhuis voor een Echo Buik. Afspraak was om 08.20u. Ik was zo vijf voor negen aan de beurt. De dr. Daar was weggeroepen voor een spoedgeval, dus begon hij al met 35 minuten achterstand. De echo liet een iets vervette lever zien, logisch gezien de enorme portie medicatie die mijn lever te verwerken krijgt. Verder zag de milt, de nieren , mijn gal en alles er goed uit. Behalve dan een enorme portie lucht. Dat bleek vorige week ook al bij de röntgenfoto van mijn longen. Kortom deze echo heeft wederom niets aan info opgeleverd. Ik denk dat mijn behandelaar nu een CT scan wil maken. Dat hoor ik de 17^de wanneer ik officieel de uitslag van de echo van hem krijg. Als dat niks oplevert lijkt de volgende stap de endocrinoloog, want dan zou mijn stofwisseling wel eens de oorzaak kunnen zijn. Dat denk ik omdat in 1990 al schildklierproblemen en later mijn bijschildklieren een probleem bleken, en er daar een die op hol geslagen was verwijderd is in het Erasmus. We zijn uiteindelijk pas drie en een halve maand aan het zoeken waar mijn koortsaanvallen vandaan komen.    Gegroet   Jeroen.

Lang niet geschreven - UPDATE

Lang niet geschreven,

Hallo lezers, jullie hebben lang niet van mij gehoord. Dat heeft te maken met mijn grote gebrek aan energie.

Twee maanden geleden zat ik na tien maanden stabiliteit plotsklaps thuis na een heftige aanval van koude koorts. Thuisgekomen bleek ik 39.7 koorts te hebben, en ik dacht bijna automatisch, dat zal wel een terugval van mijn Poli Myositis zijn, de spierziekte die al mijn spieren al sinds 2007 teisteren.

Els vertrouwde het niet toen de koorts aanhield en haalde de huisarts erbij. Aangezien onze eigen huisarts naar bijscholing was kwam zijn vervanger en die had geen flauw idee wat te doen, dus bestelde hij het lab aan huis voor een gebruikelijke labtest. Daarop was niets te zien dus hij dacht aan een griepje of volgde mijn gedachten aan een terugval. Ik bleef koorts houden dus Els belde weer met de dokter. Een andere vervanger kwam, en dacht aan een terugval en gaf me een prednisonkuur van 125mg Prednisolon per dag. Als dit niet zou helpen overwoog hij ziekenhuisopname.

Ik vertelde hem dat ik de vrijdag er na een afspraak had met mijn vaste Reumatoloog, behandelaar, en opgelucht zei hij dan wachten we die afspraak maar even af.

Die vrijdag bij de reumatoloog hoorde die van mijn hoge dosis Prednison, en stopte die onmiddellijk. Hij informeerde naar of ik iets extra’s was gaan gebruiken en dat klopte inderdaad. Ik was met een kuur itraconazol begonnen omdat ik naar de Dermatoloog was geweest en bleek een schimmelinfecttie te hebben. Die krijg ik regelmatig en is een bijwerking van een van de andere medicamenten die ik slik. Die kuur had ik al vaker gehad en nooit eerder had ik zo’n koortsaanval als bijwerking gekregen.

Uiteindelijk heb ik dus bijna een maand met tegen de 40.0 koorts gezeten/gelegen en was ik volkomen leeg, qua energie.

Ik ben vervolgens op aanraden van mijn huisarts terecht gekomen bij een fysiotherapeut die met allerlei technieken werkt en er wel vertrouwen in heeft mijn “dynamo” , mijn oplader weer een beetje op gang te krijgen. Helaas kreeg ik de donderdag voor Pinksteren na twee weken voorzichtige werkhervatting weer een aanval van koude koorts. En ja hoor, weer zat ik thuis met tegen de veertig graden koorts. Nu bleek echter uit adequaat labonderrzoek dat er een ontsteking in mij woedde. Wat voor ontsteking is nog onduidelijk, maar met een kuur amoxiline etc, ben ik sinds afgelopen dinsdag/woensdag wel weer koortsvrij.

Deze week had ik de nodige afspraken. Een met een bedrijf gespecialiseerd in moeilijke diagnoses en het daarna weer op de been brengen van de cliënten. De Gezonde zaak heet dit bedrijf. Het maakte een goede indruk, maar is een dure bedoening en ik twijfel er sterk aan of mijn baas zoveel nog in mij investeren wil. Vervolgens had ik een afspraak met een bedrijf gespecialiseerd in mensen in het kader van het tweede spoor helpen aan een andere baan. Dat zou inhouden, sollicitatiecursus, het maken van een hedendaags Curriculum Vitae, het gebruiken van je netwerk, en het uitbreiden hiervan en het wekelijks solliciteren. 

De mw. Die ik daar trof vroeg aan mij waarom ik pas drie maanden voor mijn tweede ziektejaar afloopt naar hen toe kwam en ik legde uit dat ik al een jaar goed aan het re-integreren ben in een andere baan, en dat dit tot twee maanden geleden goed ging. Mw. Vroeg verder of deze instabiliteit iets te maken had met mijn Poli Myositis, en ik zei, neen, zoals ik hiervoor al uitgelegd heb. Ze vertelde me dan niets te snappen van de onverwachtse keus om alsnog te kiezen voor het tweede spoor. Ze zei gelijk dat de werkgever voor iemand die soms instabiliteit ervaart had moeten zorgen voor iemand naast me, en dat dit onverantwoordelijk/onzorgvuldig was. Ook dat er hierdoor mogelijk een loonsanctie zou worden opgelegd aan mijn werkgever omdat ze met deze hoge druk juist instabiliteit in de hand werken.

Kortom ik leerde veel nieuws. Wat de mw. Ook zei dat zei meestal een traject van een half jaar of een jaar aanbieden, maar dat ik nu maximum een traject van drie maanden kon doen als er al overeenstemming komt over de offerte die zij mijn werkgever gaan sturen, en dat ze eigenlijk niet verwachtte dat ze iets voor mij kunnen doen. Bij mensen van veertig, vijfenveertig is het al moeilijk met een volledig traject, hoe zal het dan zijn met iemand van vijfenvijftig met een lastige chronische ziekte en regelmatig terugkerende instabiliteit en een kort traject. Kortom mw. Was behoorlijk cynisch, maar wel reëel overkomende over mijn kansen.

Maar al met al zit ik wel weer met veel onzekerheden, en dat maakt me naast moe, ook lusteloos en ongemotiveerd tot andere zaken, zoals mijn blog, mijn werk, etc. Het niet weten waar ik over drie/vier maanden aan toe ben, is fnuikend. Het zorgt ervoor dat ik veel spanning in mijn lijf heb, en veel stress ervaar. In contradictie met het voorschrift van de dokter, nl. zo stress loos mogelijk leven.

Zo, jullie zijn weer een beetje bij. Gegroet Jeroen

Druk van de Ketel

Lieve Vrienden, en vriendinnen en andere lezers,

Er gebeurd weer veel tegelijk.
Toen ik vier en een halve week thuis kwam te zitten met hoge koorts, voelde ik al iets aankomen en dat klopt dit bracht niet veel goeds met zich mee. Vorige week maandag begon ik weer met een paar uurtjes werk. Het werk bleek zich aardig opgestapeld te hebben, maar door het openen van mijn post op het werk heb ik wel op afstand kunnen voorkomen dat zaken helemaal in het honderd zouden lopen. Ook heb ik vorige week alweer een aantal zaken op de rit kunnen krijgen die nu in ieder geval weer lopen of bij de juiste instantie terecht zijn gekomen, en vandaag heb ik in dik twee uur tijd de noodgevallen weer gedaan.
Ook had ik een gesprek met mijn direct leidinggevende. Toen ik gevraagd werd voor dit werk vorig jaar mei, bevond ik mij in een stabiele periode. Een periode waarbij mijn spaarzaam aanwezige energie in ieder geval stabiel bleef en ik het werk daardoor tot 5 weken geleden goed aankon. Nu na drie weken koorts heb ik simpelweg geen energie meer over, en aangezien mijn oplaadfunctie(mijn herstelfunctie) stuk is door mijn spierziekte, kan ik de normale hoeveelheid werk niet meer aan. Wat daarbij ook een grote rol speelt zijn de giga portie veranderingen in de wereld van indicaties en de onoverzichtelijkheid van die veranderingen. Daar komt nog bij dat de meeste van mijn collega's verpleegkundigen en artsen bij hulpvraag alleen invullen CIZ/ROG/WMO indicatie of BW (Beschermd Wonen) zonder in te vullen wat de beperkingen en mogelijkheden, wensen e.d. zijn.
Mijn leidinggevende heeft voor deze functie een betrouwbaar, stabiel  personage nodig en zeker omdat er geen vervanger is snap ik dit heel goed. Aangezien ik dat niet meer ben, ga ik voorlopig minder werken. Drie uurtjes per dag en er gaat naar een opvolger voor mij gezocht worden.
Voor mij gaan ze vanuit Personeelszaken aan de slag om een functie voor mij te zoeken voor een niet noodzakelijk maar wel zinvolle bezigheid/aanwezigheid.
Ik ben verdrietig en emotioneel, al snap ik het uitstekend. Het is moeilijk te accepteren dat de werkelijkheid de realiteit weer heeft ingehaald.

Waar ik dacht dat de toekomst weer enige stevigheid en vastigheid zou bieden, staat alles weer op losse schroeven. Zeker nu ik alweer in het laatste half jaar van mijn ziekteperiode zit.

Ik heb zin om te schelden te vloeken, te tieren, te janken, etc. maar energie heb ik daarvoor niet. Lastig en onbevredigend.

Toch geeft het raar genoeg ook een licht opgelucht gevoel om wel te hebben kunnen uitspreken waar mijn angsten, mijn frustraties en dergelijke vandaan komen. De steeds aanwezige druk is daarmee ook enigszins verminderd, dus kan ik misschien iets minder gespannen gaan rondhobbelen, voortleven. Er is wat druk van de ketel.

Gegroet  Jeroen.

Regelen, regelen, en nog eens regelen,

 

Regelen, regelen, regelen,

Liep de communicatie tussen de diverse afdelingen, cq onderdelen binnen het ziekenhuis de laatste tijd niet zo soepel, dit is plotsklaps midden in de belangstelling. Er is eerst het nodige misgegaan, maar de direct leidinggevenden zitten nu alle medewerkers op de huid om er zorgvuldiger mee om te gaan en dit ook goed te rapporteren, zodat terughaalbaar zal zijn waar het misgaat. Aan mij is gevraagd op de communicatie en vooral het goed en vooral zorgvuldig invullen van formulieren toezicht te gaan houden.

Op dit moment staat het bij iedereen weer even op de voorgrond en als ik iets signaleer moet ik een seintje geven aan de direct leidinggevende die dan voor verdere aansporing zullen zorgen.

Ik ben benieuwd hoe dit zal gaan. Nu op het moment komt overigens een mailtje binnen dat de papieren waar ik ruim drie weken geleden om gevraagd heb, binnen zijn en dat ik daarmee eindelijk de aanmelding bij een andere instelling kan afronden, en nu vijf minuten later is de aanmelding dus ook daadwerkelijk de deur uit, en zelfs de bevestiging van ontvangst heb ik al binnen. Nu is het even afwachten wanneer deze aanmelding daar ter plaatse besproken kan worden en of er aldaar een wachtlijst is. Dus we zijn er nog niet, maar voor deze betreffende patiënt zijn we wel een flinke stap opgeschoten.

Zo dat was een uitputtende morgen, maar wel de moeite waard.

Gegroet                                                                           Jeroen

Donderdag alweer.

 

Donderdag alweer.

Gisteren had ik mijn fysiozwemdag. Een klein beetje uitgeslapen, rondje met Meisje gelopen en een goede dag gehad. Wel meermaals even op de site van mijn werkgever gekeken want ik wilde graag dat iets wat een beetje zwaar op mijn hart lag tot een goed einde zou komen. Om half zeven ’s avonds keek ik voor de derde maal en jawel het verlossende woord stond geschreven.

Verder gisteren middag na mijn slapen en vrijwel zonder regen een eind gaan lopen met Meisje. We gingen samen per scootmobiel naar de Maasboulevard in Schiedam. Hebben daar een stuk gelopen en ik wilde samen met Meisje gaan oefenen of ze ook op de scoot mobiel kon zitten, zodat ze niet volcontinue naast me hoeft te rennen, en we daardoor wat verder weg kunnen. Met Jesse was dat in het begin ook moeilijk want ze was het net als Meisje nu niet gewend. Toch durf ik te spreken over een geslaagd experiment. Ik had de aanlijnriem om mijzelf heen gedaan en midden rond mijn middel vastgegespt. Verder geholpen bij het opstappen(min of meer gedwongen) en tussen mijn voeten vastgehouden, waar mijn benen voor de veiligheid zorgen. Na een keer of tien een poging tot ontsnappen bleek het uiteindelijk toch mogelijk huiswaarts te keren met Meisje tussen mijn benen. Na de laatste rotonde op de Vlaardingerdijk duwde ze haar koppie omhoog en zat zo lekker om zich heen te kijken zonder verzet.

We zullen nog wel even verder moeten oefenen want nu heb ik haar volcontinue met mijn linker hand vastgehouden bij de halsband wat dan weer voorkomt dat ik fatsoenlijk richting kan aangeven of mijn hand kan uitsteken. Toch voor een eerste probeersel ging het goed.

Ze heeft bij thuiskomst heerlijk geslapen/gesnurkt want ze was moe van de lange renpartij. Toch voelen haar spieren steeds steviger aan, en doet ze het nog steeds beregoed.

Vandaag valt me zwaar. Vanmorgen de wekker dusdanig hard uitgeslagen dat we pas om half zeker wakker werden en dan is het helemaal haasje repje. Gauw pillen uitgezet, promt kwam er bij het uitdrukken van mijn strip methotrexaat het nodige zilverpapier mee en dat wil je niet tussen je tanden krijgen, dus dat er zorgvuldig uitgehaald. Ik had geen tijd om te eten, maar toch wel alles ingenomen, in dit geval met een banaan. Tot nu toe valt het redelijk. Dat is iedere donderdag toch nog afwachten. Wel op mijn werk gelijk begonnen aan de door Els klaargemaakte boterhammen.

Ik hoop dat de morgen een beetje snel wil gaan, zodat ik bijtijds kan gaan slapen, want vanmiddag moeten Els en ik naar de mondhygiëniste in Rotterdam. Ook niet echt iets waar ik naar uitkijk, maar het is wel een al jaren hele goed werkende gewoonte die gelukkig nog steeds valt onder onze dure aanvullende verzekering.

Zo, ik ben weer uitgeschreven. Ander nieuws is er niet.

Groeten, en ook een fijne dag.               Jeroen

Snelle beslissingen met grote gevolgen

 

Mijn week zit er bijna op, en het was een zware volle week op mijn werk. Er lag maandagmorgen al veel, en er kwam nog veel meer bij. En ik ben er ondanks veel nieuwe contacten incluis te Delft en Den Haag goed uitgekomen. Wel werd me een vraag gesteld over sectorvreemde zorgaanvragen waar ik absoluut niet van wist waar dat over ging. Ik ben al heel veel jaren verpleegkundige en begeleider, maar had echt geen flauw idee. Gepoogd om er achter te komen en uiteindelijk denk ik dat ik een goed antwoord heb kunnen geven aan de vragensteller.

Toch val ik soms nog achterover van zaken die volkomen nieuw zijn voor me.  Wel kwam ik iedere dag thuis deze week met het gevoel gesloopt te zijn. En dat is vandaag niet anders. Op zich zegt dat gewoon dat ik toch op het randje balanceer, maar dat ik die vier keer vijf uur net aankan.

Verder ben ik in ieder geval zinvol bezig en ben nu ook serieus begonnen met de mensen die in september uit Delft overgekomen zijn om hier op de naburige afdelingen te komen verblijven/wonen omdat er een verplichte bedden reductie heeft plaatsgevonden in Delft bij onze hoofdvestiging.

Veel mensen uit die groep komen er na heel veel jaren op een vaste plek midden in de natuur pas hier na de verhuizing en midden in een woonwijk terechtgekomen op een plek waar ook nog eens veel minder activiteiten  zijn achter dat ze toch wel graag terugwillen naar een beschermde woonvorm in Delft.

Dat ze nu net in Schiedam wonen maakt het er niet gemakkelijker op om ze voor een BW in Delft aan te melden, dus stuurt de gemeente Delft de meeste aanvragen direct terug en verwijst naar de gemeente Schiedam, terwijl ze al die jaren wel rechten hebben opgebouwd in Delft. Kortom de bureaus waar je langs moet om alles te regelen zijn vermenigvuldigd, en het maakt de wachttijd automatisch nog langer.

Soms hebben door hogerhand genomen beslissingen grote invloed op toch al kwetsbare patiënten.

Ik ben in ieder geval blij dat het zo weer weekend is. Even bijkomen.

Spagaat

 

Het uitoefenen van nieuw, en ander werk blijkt soms lastiger dan het eerst lijkt. Tactisch uitdrukken is vaak ontzettend belangrijk om de vele mensen bij wie een in te vullen formulier onder ogen krijgen tevreden te houden. Vaak is het klip en klaar wat de aanleiding is voor bepaald gedrag. Schrijf je dat zo helder op dat het voor iedereen begrijpelijk is dan blijkt dat vaak weer moeilijk te accepteren voor de persoon in kwestie, die dat over zichzelf leest.

Ik heb nu gemerkt dat je goed over de manier van opschrijven moet nadenken als je ook de instemming van de patiënt of zijn familie nodig hebt. Zo heb ik het afgelopen half jaar veel bijgeleerd.

In het rapporteren moet ik de observaties die ik zelf op doe natuurlijk goed opschrijven, maar ook daar moet je er rekening mee houden dat ook patiënten hun rapportage mogen lezen. Nu is het verschil dat het gaat om het samenvatten van vaak door anderen opgeschreven observaties zonder de individuen waarvoor je de indicaties aanvraagt echt kent.

Zo kom je nog wel eens terecht in een lelijk spagaat. Nu was ik in de vooronderstelling dat een conflict helder en duidelijk was uitgepraat met de dienaangaande, en floept het een half jaar erna weer omhoog alsof het slecht verteerd eten gaat. In dit geval wederom gepoogd mijn handelswijze uit te leggen, hopende een klacht te kunnen voorkomen.

Ik kan er natuurlijk niet duidelijker over zijn want het gaat om persoonlijke zaken, maar als je dan ziet hoeveel energie er in gaat zitten dan zucht ik maar eens diep.

Flink schakelen

 

Flink schakelen.

Na een heerlijk weekend was het vanmorgen om 06.00u wel even schakelen, terug naar het werkzame leven. Een keer draaien, om 06.09u er uit. Pillen uitzetten, innemen, tanden poetsen, douchen, ontbijten, koffie en om 07.00u de deur uit. Gelukkig waren we om 10.00u richting slaapkamer gegaan, dus toch wel voldoende rust gehad. Wel wat spierpijn van onze te gekke wandeling aan het strand met Meisje en onze Limburgse vriendin. Oh, wat was ik achteraf blij dat de niet gevonden opblaaspomp voor de luchtbedden geen roet in het eten gooide. Wat voelde ik me stom, en ook dom omdat we dit niet gewoon klaargelegd hadden bij de voorbereidingen van dit weekend. Wat dat betreft ben ik wel veranderd ten opzichte van de oude Roen.

Ik denk dat de pillen hier een negatieve rol bij spelen. Daar komt bij dat ik meer op Els ben gaan lijken, niet letterlijk maar ik ben wel nonchalanter en minder precies geworden. Vergeet meer, etc.

Toch was het nu een heerlijk WE, en voelde ik me echt jarig, ontspannen en feestelijk. Een heerlijk feestje met veel lekkere hapjes, een heerlijke Tamil linzensoep, aangename discussies, fijne mensen, en ontzettend veel felicitaties. Daar helpt wel bij dat ik momenteel in een betere en stabielere fase van mijn leven zit, en daar ben ik ook erg blij mee. Toen ik gisterenmiddag even mijn computer opende na afloop van de feestelijkheden vond ik daar een enorme portie internationale felicitaties. Leuk.

Nu is het gewoon weer hard werken. Er was toch het een en ander binnen gekomen afgelopen vrijdag dus is het lastig om de hele stapel af te krijgen vandaag. Soms zijn de verwachtingen van de afdelingen waarvoor ik voor de patiënten die met ontslag gaan het een en ander aan nazorg of thuiszorg probeer te regelen compleet irreëel. Zo deed ik afgelopen donderdag een spoedaanvraag thuiszorg en dan sturen ze de mw. in kwestie vandaag al met ontslag. Ja, iedereen snapt dan dat ik nu nog niks heb kunnen regelen, maar worden vervolgens kwaad omdat het huns inziens te langzaam gaat. Ja, daar kan ik me niet veel van aan trekken. Ik zou iets meer overleg over de ontslagdatum met mij dan ook wel op prijs stellen. Maar ja, dat is niet aan mij.

Toch lukt het aardig.

Zo mijn pauzemoment zit er weer op, ik ga weer verder. Jeroen

30 December 2014

 

30 december 2014,

Mijn laatste werkdag in 2014. Een bewogen jaar. Definitief weg van de werkvloer van afdeling Detox, tegenwoordig Dubbel Diagnose, en de collegae van die plek. Een officieel afscheid is er (nog) niet geweest, en bij de laatste etentjes was ik ook niet uitgenodigd, dus ik denk dat het gewoon een stilzwijgend verscheiden van toch wel heel lang mijn afdeling was.

Dan natuurlijk sinds mei/juni nieuw werk. Er zitten wel uitdagingen in en dat is goed voor me, want die ga ik met plezier aan. Het werk zelf is betrekkelijk saai. Vaak dezelfde formulieren invullen, maar zelfs daarin word wel creativiteit gevraagd en vooral ook er goed bij blijven want de vraagstelling is vaak erg ingewikkeld. En een fout is zo gemaakt en dan toch ook wel van heel veel belang voor de individuele patiënt.

Kortom, er is wel wat van te maken, en dat geld natuurlijk ook voor andere baantjes. Ook mijn oude baan was niet meer zoals ik het graag zie, want ook daar hebben de bezuinigingen heftig toegeslagen en kon je niet meer doen waar het mij om te doen was. Ik mis het dan ook nauwelijks.

En eerlijk is eerlijk, de conclusie dat twintig uur beter te verhappen is voor mij dan 36uur, is een goede conclusie. Ik ben na vijf uur werk achtereen dusdanig uitgeput dat ik daarna met gemak twee uur slaap alvorens de rest van de dag aan te kunnen. Ook die vier dagen werk is echt het maximum, soms nog steeds teveel.

Het werken met mijn dagelijkse portie medicatie, mijn pijn en mijn weinige energie blijft een worsteling. Toch is het blijven werken altijd nog beter dan thuiszitten.

Komend jaar zijn er ook wel weer spannende zaken in het vooruitzicht. Wat gaat het UWV via de WIA aanvullen als eind september mijn tweede ziektejaar er op zit, en wanneer krijgt Els precies haar AOW, en hoeveel is dat.

Verder gaat de gezondheid niet achteruit, maar ook niet vooruit. Ik heb vervoer in en rond het huis. Er gloort een vakantie als het goed blijft gaan, in september. Alleen de invulling daarvan al is zo leuk en spannend dat alleen de voorbereiding al een genot is.

Idem onze nieuwe hond Meisje, is zo’n genot wat mijn, ons leven leuk maakt. Het is zo’n schat om een nieuw thuis aan te bieden. Ze geniet van zaken zoals warm eten, en dan echt iets proeven. Waar Jesse at als van hap, slik weg, eet Meisje hap voor hap, en kauwt, er lekker bij liggend.

Verder hebben we gisteren, dus al na veertien dagen, haar bench weggehaald en teruggebracht naar onze bovenburen. Zo goed doet ze het.

Ik ga weer aan het werk. Deze keer houd dat in dat ik de telefoon in klim en veel plaatsen ga bellen om plekken te vinden voor dagbehandeling/dagbesteding en Reactiverende/Structurerende ondersteuning. In alle gevallen met het doel een plek om op een vaste tijd op regelmatige momenten naar toe te gaan om uit huis te kunnen zijn, mensen te ontmoeten, en daardoor minder eenzaam en dus minder depressief te hoeven zijn. Ik ben benieuwd of ik medewerking krijg op de een na laatste dag van dit jaar.

Voor iedere lezer overigens een heerlijke jaarwisseling en heel veel gezondheid, kracht en liefde voor het komende jaar.

Warme groet en spreekwoordelijke knuffel.    Jeroen

Even Pauze

Na een goede vrije dag gisteren waarin Els en ik goed en aangenaam en nuttig zijn bezig geweest. Zwemmen kon natuurlijk nog niet i.v.m. mijn rug, maar we hebben onze boekenkast heringedeeld en opgeruimd. Geeft een heerlijk opgeruimd zicht, en alles is weer vindbaar. Ook wel gemakkelijk.

Verder een paar blogjes kunnen afronden, en ook dat voelde goed, en ja vanmorgen dan weer vroeg op. Dit is de dag waar ik altijd wel een beetje tegenop zie. Mijn Chemodag. De medicatie is redelijk gevallen en nu in mijn pauze, waarbij ik mijn tweede dubbele boterham gegeten heb is mijn misselijkheid achter de rug. Gelukkig.

Dan ging daarna vanmorgen om 06.00u mijn wekker weer. Op het werk aangekomen bleek eindelijk de accu van mijn telefoon vervangen en heb ik dus naast de email eindelijk weer contact met de buitenwereld. Ik ben dan ook al vroeg begonnen met de achterstand in belangrijke telefoontjes weg te werken.

Het merendeel daarvan is nu weer achter de rug en nu kan ik kijken of het me gaat lukken om zoveel voorwerk te doen dat ik misschien vrijdag vrij nemen kan. Dat is nog even afwachten.

Er was zojuist weer een brandalarm, mijn oren tuuten er wederom van. Nu was gebouw 2 aan de beurt. Het bleek wederom een oefening en zo te zien ging het ook daar goed. Net als hier afgelopen dinsdag. Ook hier waren er mensen die tegenspartelden bij het verplichte vertrek naar buiten en die bijvoorbeeld even snel terugwilden om hun jas te gaan halen. Toch zie je zo wel weer eens waar de knelpunten liggen.

Zo ik ga weer aan het werk. Gegroet. Tot later.  Jeroen

PS: teruglezende is dit de eerste keer dat Jesse niet genoemd werd. Niet dat het gemis minder is, maar zelfs gemis en stilte, daar wen je aan.

Update

 

Vandaag is het de derde week dat ik mijn telefoon mis. Hoe zoiets mogelijk is terwijl ik het van mijn bereikbaarheid en mijn communicatie moet hebben. Mijn leidinggevende zit er ook stevig achteraan en vandaag komt er een nieuwe accu per interne post naar me toe. Ben benieuwd of mijn problemen dan uiteindelijk achter de rug zijn.

Verder had ik om half tien een afspraak, maar ik was er nog geen moment en toen ging het brandalarm. Het was een oefening maar alle mensen die hier zijn opgenomen, een regiment aan rollatoren, rolstoelen e.d moesten naar buiten waar het behoorlijk koud was. Volgens mij is de oefening goed verlopen. Toch is het ritme van de morgen en mijn reguliere werk behoorlijk van slag.

Ik ben benieuwd hoe deze dag verder gaat. Ik zie het wel. De telefoontjes van vandaag schorten we op naar donderdag. Er zit niks anders op.

Nu wat persoonlijks. Ik had gisteren na mijn operatie aan mijn rug weer eens een afspraak met de fysio, en daar bleek ook wel dat de operatiewond goed geneest. Ik heb nu nog drie dagen anti biotica en ben van goede hoop dat de wond dicht blijft en de ontsteking definitief achter de rug is. Heerlijk.

Verder is ons huis nog steeds erg stil. Zelfs het ritje naar de fysio toe is niet meer wat het was. Jesse ging altijd mee en mocht dan ook bij Bert lekker op de vloer liggen tegen de kachel aan. Ze werd daar ook altijd verwent met aandacht, zowel van Bert als Jolanda als de meeste medepatiënten. Voor vandaag staat er bijvoorbeeld op de kalender dat ze haar anti vlooien en tekendruppeltjes moet hebben. Kan je nagaan hoe vers het verlies en gemis van Jesse eigenlijk nog is.

Desalniettemin gaan onze gedachten al wel uit naar een nieuw hondje in ons leven want de structuur is bepaald nog niet terug. Ik ben benieuwd hoe lang we nog kunnen wachten.

De dag voor mijn vakantie

Zo, de binnenkomst is behoorlijk veranderd sinds gisteren. De drie nachtdiensten die er sinds de verhuizing vanuit Delft van 21 extra patiënten zijn i.p.v. de gebruikelijke twee, maken gebruik van mijn kantoortje ‘s nachts, en dus kom ik binnen in een hele muffe en warme ruimte. Het eerste wat ik vandaag heb gedaan is mijn ramen open en mijn ventilator uit de kast gehaald, en nu een uur later ruikt het nog muf.

Verder zit ik me te verheugen op nog vier uur later, want dan hebben Els en ik een hele week vrij. Dat vooruitzicht + het feit dat de misselijkheid van gisteren voorbij is en ik redelijk geslapen heb, doet wonderen.

Gisteren is volgens afspraak ook PractiComfort langs geweest om te kijken naar wat kleine dingetjes m.b.t. mijn nieuwe scootmobiel. De monteur die langskwam met een bus vol apparatuur, waar de ANWB jaloers op zou zijn, heeft de motor eraf gehaald, en de aandrijving gecheckt en kon niet direct de aanleiding van de geluidjes vinden. Hij heeft na veel oefenen en dergelijke, dus ik voelde me ter dege serieus genomen want hij herkende de klachten wel, de motor terug gezet en nu komen ze ‘m binnenkort vanuit Katwijk halen en gaan ze ‘m binnenste buiten keren om te achterhalen waar het inhouden en het geluidje vandaan komt terwijl ze mij een leenscoot achterlaten. Ik vind het prima. Ik vond het overigens hartstikke interessant want ik had geen flauw idee hoe dat ding werkt en nu wel. Leuk.

Ik heb mijn koffie op en ga weer beginnen. Gegroet.

Oh lala, dinsdag alweer.

 

Na een nacht en een dag vol regen bleek de stopknop vanmorgen om 06.00u ook nog niet gevonden. Ik besloot voor het eerst de zak te gaan gebruiken die bedoeld is om je benen en schoenen droog en warm te houden op de scootmobiel. Het is een soort van heel luxe gevoerde slaapzak, waar je nadat je alles gedaan hebt waarbij je uit de stoel moet. Ik bedoel deuren openen en sluiten. Daarna kan je ‘m pas aandoen. Buiten dus. Vervolgens mijn cape over mijn jas, mijn wax pet op mijn hoofd en warempel ik kwam behoorlijk droog op mijn werk aan. Ongelooflijk. Het zal wel wennen, en een voordeel, met die regen ben je wel snel wakker.

Het werk ging goed gisteren, alleen ’s avonds tijdens het laatste rondje met Jesse, kreeg ik last van een heftige zenuwkramp. Mijn schouderbladen slaan dan vast en mijn hart klopt als een razende, en ik verga van de pijn. Ik was erg blij weer binnen te zijn en ben gelijk gaan liggen. Voor dit soort momenten heb ik dus Diazepam oftewel valium voorgeschreven. Ik heb Els gevraagd om 5 mg te pakken, en ze kwam er met een van 10 mg. Maar zelfs die hielp pas drie kwartier later. Gelukkig heb ik daarna wel 6 uur goed geslapen en was de ramp vanmorgen vrijwel weg.

Ik besloot toch maar te gaan werken maar heb voor de zekerheid wel een diazepam 5 mg genomen om eventuele kramp voor te zijn. Tot nu toe gaat het goed. Gelukkig.

Voor de rest staan er twee CIZ aanvragen klaar om aan te vragen. Misschien dat het me lukt om die allebei deze morgen af te krijgen. Ben benieuwd.

Gisteren had ik tegenslag. Eerst de printer die ik niet aan de slag kreeg en vervolgens wilde het systeem waarmee ik de aanvragen bij het ministerie indien niet samenwerken met ons eigen computersysteem.

Uiteindelijk is het toch goed gekomen, maar wat blijkt wij werken hier in het ziekenhuis met Internet Explorer en het systeem van het ministerie geeft aan dat je eigenlijk met Google Chrome of Firefox moet werken. Dus dit soort problemen zal ik houden zolang we met verouderde computers werken. Wij werken hier nog met XP.

Ik ga weer aan de slag. De groeten.               Jeroen