Armando

KUNST = de kunst van het laten.

Mijn 1ste zelfgemaakt schilderij.

Het werd me aangereikt
Een wat beschadigd leeg canvas.
Doe er wat mee, klonk de uitnodiging.
FF denken, zocht een oude foto en Jeroen drukte die af.
Gewapend met kwasten en verf ging ik aan de slag
Schilderde 3 banen, 2x rood en 1x blauw.
Dacht dit word niks
Op een avond had ik te weinig materialen bij me door een inschattingsfout
Nam de foto ter hand.
Bietste kwasten en verf, zwart en wit
Dit is het resultaat
Mijn 1ste zelfgemaakt schilderij en warempel het lijkt ergens op!

Nieuwe kunstenaars

Nieuwe kunstenaars

Een nieuwe vorm van kunst en toch weer oud.

Prachtig

Ik ben gaboneerd op de site van Twisted Sifter en verwonder me over de schitterede foto's en videos.
Dit is de kunstenaar Emanuele Dascanio aan het werk.

http://www.emanueledascanio.com/

Hier lees je meer van hem

Transformatie.

Gisteren hadden we bezoek. Van een man die Jeroen kent via zijn oude werk. Een met zichzelf worstelende man die met Jeroen wilde praten en duidelijk om hulp vroeg van een Jeroen die er eigenlijk niet meer is. Hij was een behandelaar, maar die deur is gesloten.  Eentje die er zo uitziet, zijn stem heeft. Maar Jeroen is aan het veranderen. Wat wil je na deze diagnose en behandeling. Mijn lief  loopt tegen grenzen aan die hij wel bij anderen zag en meeleefde maar nu zelf ervaart. Hij is nu afhankelijker van anderen. Door de pijn, medicatie, een veranderend lijf transformeert hij in een mens die Jeroen nog moet leren kennen en vertrouwen. Dit zijn de pijnlijke levenslessen die diep doordringen in zijn essentie wie hij was, is en zal worden. Ik loop naast hem en verander met hem mee. Waar hij zwakker wordt zo word ik sterker. Waar hij de grenzen zoekt zo vind ik de mijne. Lastiger is dat ik een vrouw ben. Wat bewonderd is in een man wordt als vrouw vaak niet in dank afgenomen. Een krachtdadige man wordt als vrouw een bitch genoemd. Een duidelijk man wordt als vrouw een haaibaai gezien, eentje met haar op haar tanden. Maar we zijn een team en als het goed is vullen we elkaar aan. Samen zijn we sterk. Dit wordt niet altijd gewaardeerd. Het zij zo. Ik kan ‘t niet iedereen naar z’n/hun zin maken. We zijn aan het transformeren en nu komen kwaliteiten naar boven die we niet van onszelf en de ander kennen. Samen transformeren we en misschien worden we een beetje meer onszelf.

I’am sailing.

Het blijft maar regenen. De hele dag door. Soms stopt het eventjes dan begint het weer. Ik hoop dan telkens wanneer Meisje en ik gaan lopen dat het droog is en blijft. Kreeg vandaag de nieuwsbrief van Twisted Sifter. Een fantastische site gevuld met foto’s, kunstwerken en video’s. Ik droom eventjes weg. De bovenste afbeelding bij voorbeeld. Gemaakt door Rob Gonsalves. Magisch realistisch een van mijn favoriete onderwerpen. Ik liet me even meevoeren en neurie dan een lied van Rod Steward: I’am sailing. http://youtu.be/FOt3oQ_k008 Misschien varen jullie een stukje mee. 

ELS

Zojuist samen met Meisje Els naar de metro gebracht.
Vandaag krijgt Els in het Maasstadziekenhuis een nieuwe schroef.
Tevens zal de spontaan afgebroken schroef er hoogstwaarschijnlijk uitgehaald worden.
Afgelopen nacht sliep ik nauwelijks. Wel moe, maar bezorgd. Onuitgeslapen gaat dat nu gewoon door.
Samen met Meisje na het wegbrengen in het donker een ronde Vijfsluizen gelopen, deels om haar alvast uit te laten, voor de andere kant tegen de muizenissen.
Bij narcose krijg ik toch altijd de kriebels, en iedere keer als er een tube door haar keel gaat hoest ze vervolgens nog maanden. Ik hoop zo dat ze vandaag eens wat voorzichtigheid betrachten.
Het is nog steeds donker nu Meisje en ik terug zijn. Zij ligt ondertussen heerlijk te eten. Oh, wat kan dat beest genieten.
Samen wachten we op een telefoontje, waarna ik snel richting Maasstadziekenhuis zal gaan om Els weer op te halen.
Ik hou eenieder op de hoogte.
Gegroet

Jeroen.

Nu even niet

Op hun platenhoes staat vaak dit soort afbeeldingen

Er zijn van die dagen. De lucht is grauw. Er klinkt geen vrolijke muziek in mijn hoofd. Ik zeg continu de verkeerde dingen en hoor die van anderen. Ik had beter in bed blijven liggen met mijn deken over mijn hoofd en eventjes, heel eventjes tegen de wereld zeggen “Nu even niet”. http://youtu.be/jJ-ah_9csFU Dan luister ik naar muziek van mensen die dit ook hebben meegemaakt en er een mooi lied van hebben gemaakt. Dit is van Pearls Before Swine. 

IN MEMORIAM ARNOLD LANGEVELD

© Claude Monet Westminster

Door HOT.

Vanmiddag komt Els naar boven nadat ze Jesse heeft uitgelaten. Ik had anderhalf uur op bed gelegen zoals gewoonlijk. 

Ze zegt, er lag een uitvaartbericht in de bus. Ik denk, nee, niet alweer. Maar helaas is het wel waar. Ongelooflijk. De Overledene, een oud collega van me waarmee ik nog in Noordwijkerhout rond 1990 heb kennisgemaakt is een van de weinigen waarmee ik sinds die tijd nog contact had.

Het laatste half jaar hebben we meermaals gepoogd een afspraak te maken. Vorige week nog had Els hem aan de lijn en hij zei dat hij herstellende was van hielspoor en een gescheurde spier. Die klachten hadden al eerder voor uitstel van al gemaakte afspraken geleid. Nu was hij weliswaar herstellende maar zat nog niet lekker genoeg in zijn vel.

Al sinds ik in 2001 bij de BAVO op de Poortmolen wegging aten we tenminste twee keer per jaar bij elkaar. Hij was in de tijd dat we samen werkten een collega waarmee ik veelvuldig nachtdiensten draaide. Carine en Eugene waren ook twee vaste collega's toentertijd. 

Hij was al iets eerder weggegaan bij de BAVO omdat het werk hem minder beviel en hij een andere richting op wilde. Pas toen ook ik bij de BAVO in Capelle weg was maakten we een eerste afspraak met Els erbij. Dat klikte en groeide uit tot een uiterst warme vriendschap.

Over de meeste onderwerpen dachten we beslist niet hetzelfde, maar we konden heerlijk heftig discussiëren en tegelijkertijd genieten van een lekker meestal door hem of onszelf gemaakt maal, en voor onze volgende afspraak stonden mijn grote wagenwiel pannenkoeken op het menu. Lekker glaasje wijn erbij, een lekkere whiskey na. Kortom we zouden deze keer bij ons in het appartement eten. Hij woonde vlakbij. Gemakkelijk bereikbaar met de tram richting Mathenesserplein. Hij had daar een eenvoudig erg vol maar erg gezellig appartement.

Het was een echt vrijgezellenappartement. Alles stond vol met boeken, muziek, reisverhalen, en er was wel een computer, maar die werd behalve dan op zijn werk zelden gebruikt. Zijn laatste fototoestel welk wij hem geadviseerd hadden en ook samen gekocht, is verder weg gegaan dan wij ooit, en hij had er behoorlijk op los gefotografeerd in Zuid Africa enz. Hij ging dan voor langere tijd en hij kon er ook mooi en warm over vertellen.

Ik kan het gewoon niet geloven. 54 jaar oud en nog zo vol plannen. Hij was weliswaar niet zo gezond. Dat levensgenieter zijn maakte hem bijvoorbeeld veel te zwaar, en dat wist hij ook wel, maar hij had zoiets van, dat hoort er bij, dat ben ik. Ook had hij graag een partner/vriend gehad, maar dat bracht ook volop nadelen met zich mee, en beperkte zijn vrijheid ernstig.

Hij werd echter naast ouder ook kritischer. Hij maakte het zichzelf niet gemakkelijk. Ik vind het zo raar dat onze volgende afspraak nu gewoon niet door gaat en we niet meer heftig woorden kunnen wisselen. Ook Els is er helemaal stil van.

Is het de overvloedige hitte geweest, een hartaanval, vorige week klonk hij in ieder geval nog erg levenslustig. De tranen staan me in de ogen. Vorige week nog een dierbare patiënt, en nu een trouwe echte vriend. Gelukkig kunnen we as. maandag in Gouda even afscheid gaan nemen.

Graffiti

Spitten door de harde schijf waar oude foto’s zich bevinden is een tijdrovend werkje. En dat is me toch leuk! Een aantal jaar geleden gaf Merlijn en zijn lief een groot feest. We boekten een hotelkamer en gingen weer terug naar onze roots; Arnhem. Er liggen daar heel veel voetstappen van mij en later van ons. Het is alsof ik een warme trui aandoe. Herkenning en herinnering  alom. Zo sprak ik een tijd geleden een oude vriendin die er van droomde om wanneer zij gepensioneerd zouden zijn een mooi appartement te kopen waar je de Rijn kunt volgen. Dat snap ik maar ik vroeg aan haar hoeveel mensen zij nog kende die daar nog woonden. Het was net als bij mij. Geen een. Verhuizen is moeilijk, vooral als je weer een nieuw vriendenbestand moet opbouwen. Eerlijk is eerlijk; hoe ouder, hoe kritischer. Maar we liepen richting de “Blauwe Golven” dit is in 1972 neergezet door de kunstenaar Peter Struykens. Daar boven staat een muur met als statement enorme graffiti tekeningen die voor de verandering erg mooi zijn. Het zijn geen tags die elke idioot kan maken maar vakwerk en de moeite van het fotograferen waard. Wat ben ik dan blij met mijn digitale toestel en ik stond in houding zus of zo, schuin, op mijn hurken en ga zo maar door. Ik heb deze foto’s weer gevonden en geniet er net zo van als toen de dag waarop ik ze nam.

Rare Foto

werk van Anselm Reyle

We zijn een aantal maal meegegaan met de Vrienden van het Museum uit Schiedam. Was altijd leuk. We gingen dan samen met een aantal mensen die dezelfde liefde hebben voor de kunst. Zo zijn we naar België gegaan. Om precies te zeggen naar “ Museum Dhondt Dhaenen in Deurle.  http://www.museumdd.be/  Op deze site kun je hier meer over lezen. Het is een mooi museum. Deze keer was er een tentoonstelling van “Anselm Reyle” Het was echt bijzonder en had een hoog bling bling gehalte. Hij werkte met dik zilver of goud folie en hij werkt groots.  http://www.gagosian.com/artists/anselm-reyle/selected-works Hier kun je meer van hem zien. Maar om terug te komen op mijn verhaal. Toen wij daar kwamen stond er al een gids voor ons klaar. Hij kon het werk van deze kunstenaar erg beeldend beschrijven. Daarna slenterde Roen en ik rond en ik zag dat het werk een vreemd spiegelend effect had. Ik nam daar een aantal portret foto’s samen met mijn lief of andere mede reisgenoten. Erg leuk om te zien. Helaas is dit afgelopen omdat er te weinig mensen zich hiervoor opgaven. We zijn een paar keer meegegaan en ongetwijfeld zal ik nog wel eens een foto uit deze toch unieke tochten publicer

Bruidsjurken in de Hofvijver

We hebben een aantal jaren in ’s Gravenhage gewoond. Ons huis was vlak bij het regeringsgebouw. Daar stroomt dus de Hofvijver langs en daar werd er elk jaar in of om allerlei kunstwerken vertoond. In 1996 waren dat een aantal bruidsjurken, die enorm waren met daaromheen verlichting. Dat was vooral een prachtig gezicht in de avond en nacht. We zijn er regelmatig langs gelopen om hiervan te genieten. Alleen ben ik niet zo’n goede fotograaf die dat goed kan pakken dus zat er niets anders op dan dit overdag te doen. Het heeft toch wel zijn eigen charme. Ik heb er een van uitgekozen en laten afdrukken in groot formaat. Deze hangt nu op onze gang nadat we deze grondig hebben opgeknapt en verstrakt. Het ziet er prachtig uit en opnieuw genieten we van dit zicht.

Mijn Nieuwe Braafheid

van Bas Dekker-Kunsten en Meer

Afgelopen februari had ik een onderzoek van ERGO.

 “ERGO is een langlopend bevolkingsonderzoek van het Erasmus MC onder 15.000 mensen van 45 jaar en ouder in de Rotterdamse wijk Ommoord. We onderzoeken gezondheidsproblemen die op oudere leeftijd veel voorkomen. Dankzij dit uitvoerige onderzoek komen we steeds meer te weten over het ontstaan en verloop van ziekte bij ouderen. Op deze manier kan ERGO een bijdrage leveren aan een samenleving waarin we gezond ouder kunnen worden.” (De tweede alinea heb ik gecopy-paste van de website.)

Dit keer bleek uit het onderzoek dat ik, naast een goed geheugen, sterke botten en beginnende staar, een beginnende levercirrose had. Levercirrose is een kwaal die je kan krijgen door leverontsteking maar meestal door teveel alcohol drinken.

Ik werd doorverwezen naar een leverspecialist. Leverontsteking werd uitgesloten, bleef over: te grote alcoholconsumptie. 

Daar sta je dan als verslavingsdeskundoloog.

Vroeger, ja, als jong volwassene dronk ik als een spons, met mijn maten. Na het trainen wilde er wel een stuk of wat pilsjes ingaan en als het dan erg gezellig werd, later op de avond, ook nog wel een whisky’tje of wat, maar nu, als brave huisvader viel het wel mee, toch?

Na streng zelfonderzoek moest ik toegeven dat er wel wat af kon. Het was geen uitzondering als ik op een gemiddelde dag, na het sporten twee biertjes dronk, bij het eten drie glaasjes wijn en in de loop van de avond de rest van de fles. Dat zijn bijna tien porties alcohol. Op geen moment was ik merkbaar onder invloed en het stoorde mijn andere bezigheden, mijn slaappatroon of mijn conditie niet. Steeds meer drinken is erin geslopen. Toen de kinderen nog klein waren moest ik er ’s nachts weleens uit voor een flesje of een luier. Toen dronk ik nauwelijks door de week. Nu kan het, dus deed ik het. Zo simpel is het voor een gulzigaard.

De behandeling was even voor de hand liggend als eenvoudig: stoppen met alcohol.

Dat heb ik toen maar gedaan. Wat moet je anders? Het viel mee en het viel tegen. De alcohol miste ik haast niet. Wat dat betreft heeft het mijn begrip voor alcoholverslaafden niet doen toenemen. ( De specialist raadde mij dringend aan hulp te zoeken voor mijn “verslaving”, bij een consultatiebureau voor alcohol en drugs, maar dat was mijn eer te na. Alsof je een sterrenkok naar de Mac stuurt.) Ik ben zonder alcohol, op feestjes, niet saai of geremd: ik heb haast nog meer pret en praatjes dan voorheen.  Alleen had ik gehoopt dat ik fitter en slanker zou worden,  dat is niet gebeurd, helaas.

Afgelopen week heeft de dokter mijn lever onderzocht, alle uitslagen zijn goed. Ik mag weer drinken, met mate, niet speciaal met mijn maten.

Ik heb whisky geprobeerd maar dat viel niet lekker, een biertje ging wel maar ik ben intussen gewent aan malt. (Al mag je dat niet lusten van Youp.) En goed wijntje, dat vind ik lekker. Ik lijk wel een wijf. Zo word je tot braafheid gedwongen.

Laaglander  

Mijn Meesterwerk

Space Oddity

Een jaar geleden ben ik gestopt bij de SKVR oftewel Stichting Kunst voor Rotterdammers. Ik ben daar 3 jaar geweest en lessen gevolgd bij Nico Kervezee in de groep “Het Experiment”. We werden als cursist  door Talens, een verffabrikant uitgenodigd om mee te doen met een schilder wedstrijd. Het thema was van een boek geschreven door Tommie Wieringa. Blz. zus en zo, het paginanummer ben ik vergeten. Daar werd geschreven over de zee en een nummer van Dave Bowie, Space Oddity.  http://youtu.be/D67kmFzSh_o   Het werk mocht maximaal 1 bij 1 m. zijn.  Dus, zoals gewoonlijk, koos ik de grootste maat. Ik had een klein tekeningetje van zo’n 5 cm omtrek waar je met wat fantasie een astronaut kunt zien. Dus hoe moest ik dat kleine figuur laten opvallen in zo’n groot werk. Wel, ik had een telescoop in gedachte. Wanneer je door de goede kant naar binnen kijkt vergroot je alles en omgekeerd dan wordt alles kleiner. Daar gebruikte ik krantenpapier voor. Ik had nog foto’s die ik gemaakt had door tegen de zon in te schieten. Ik maakte daar een malletjes van en bestelde ook wat foto’s op internet. De foto’s werden gepositioneerd en eerst werden de malletjes er losjes opgelijmd. Ik kladderde overal met verf kleuren blauwtinten en wit. Duwde daar nog een papier op en wreef daar zachtjes overheen, trok het papier daar af en dan krijg je vreemde ribbels, bobbels en lijnen.  De mallen werden verwijderd en daarop werden de foto’s geplakt. Als laatste maakte ik van deze losse componenten één geheel. Boven zien jullie mijn meesterwerk en deze hangt in de hal van ons appartementen complex. Tot nu toe heb ik geen enkele klacht gehoord en dat is heel wat. Alhoewel het mijn meesterwerk is ben ik niet de eerste geworden. Wat een barbaren, die juryleden.

Te Paard

 

 

Ik voel zijn warmte, zijn ademhaling, het bewegen van zijn spieren, zijn kracht en energie. Ik kijk tussen zijn oren door naar het strand dat onder ons door schiet. Het lijkt op zèlf rennen. Door het paard kan ik plotseling heel hard lopen, sneller dan ooit. We klimmen met gemak het steilste duin op. Met het paard ben ik sterk en onstuitbaar. We zijn samen één dier. Ik ben Kozak, Tartaar, Indiaan. Aanvallen! Invasie! Het lijkt op seks. Opwindend. 

Als kind hield ik van paarden. 
Mijn vader was schoenmaker. Ons gezin telde acht kinderen. Als vader ons naar bed bracht, las hij altijd voor. Niet zelden over Winnetou en Old Shatterhand. De paarden die daarin optraden, waren, naast de pony’s van de melkboer en de groenteboer, zo’n beetje de paarden uit mijn jeugd. De melkboer liet mij zijn paardje weleens de straat uit ‘mennen’. En op vakantie, bij een Brabantse kampeerboer, mocht ik soms op zijn trekpaard zitten. Dat was het dan, want voor zoiets frivools als ècht paardrijden was geen geld. Ik zou niet weten waar een manege te vinden was. Voetbal en judo, dat was normaal.

Jaren later kreeg ik een collega via een uitzendbureau. Als bijverdienste trainde hij jonge rijpaarden voor Zeeuwse boeren. Ik was vijfendertig en pas gescheiden; ik had tijd zat en ging met hem mee. Hij leerde me rijden op driejarige paarden. Achteraf gekkenwerk: een beginnend ruiter hoort te starten op een ervaren, voorspelbaar, rustig paard. Die collega hield wel van een gokje met mijn botten. Hij was verliefd op me en schatte àl mijn kwaliteiten te hoog in. Ik lag er dus nogal eens naast. Maar ik bleef heel. Het geluk is met de dommen. Aangezien ik voor hetero wil doorgaan en niet verliefd op hèm was, bracht zijn verliefdheid allerlei onhandige misverstanden met zich mee, dus onze wegen scheiden. Maar de kiem was gelegd. Ik ging rijden bij een manege. Ik haalde mijn ruiterbewijs en besloot een paard te kopen. 

Maar toen verscheen zij op het toneel. Prioriteiten veranderden. Het idee een paard te kopen was opeens ver weg. Ze moest niets van dieren hebben en zeker niet van zulke grote. En omdat we gingen samenwonen kon ik mijn geld beter gebruiken. 

Rijden op uitgebluste, chagrijnige manegepaarden is op den duur niet leuk. Het paardrijden is langzaam mijn leven uitgeglipt. Maar soms kriebelt het. Want eigenlijk ben ik een ruiter. Dus tijdens vakanties wil ik nog weleens op een paard gaan zitten voor een buitenrit, wat mij steevast op martelende spierpijn en mijn bezorgde vrouw op een angstig uurtje komt te staan. Want zij heeft wèl een reëel beeld van de breekbaarheid van mijn botten en van mijn atletische kwaliteiten.

Laaglander