Krentenbollen.

Hele verhalen kan ik schrijven over dit nederige broodje.

Jeroen is er verzot op.

Krentenbollen met dik roomboter en suiker belegd.

Dan denkt hij weemoedig aan vroeger

Zo, met zijn ouders naar Frankrijk.

Naar zijn zus en de autoreizen.

Dan namen zij deze lekkernij mee, zo vertelde hij me, met weemoedige ogen.

Dus smeerde hij deze met voorpret wanneer we ons gereed maakten zuidwaarts te gaan.

Alleen ik heb zo mijn eigen smaak.

Krentenbollen met roomboter. marmiet en kaas en daarop fijngesneden lente-ui.

Tja.

Vroeger was de weg erheen veel langer.

Héh?

Ja, want er waarom vele speldbochten in de bergen naar het zuiden.

Deze zijn bijna allemaal rechter gemaakt en de rotondes rezen de pan uit.

We waren dus veel sneller op de plek van onze bestemming en de krentenbollen waren nog niet op.

De kids van zijn zus waren besmet met 't krentenbol virus en als een stelletje gieren doken zij op die bollen en spogen deze met een walgelijke blik uit hun ogen weer uit.

Een pijnlijke les dat iedereen zo zijn eigen smaak heeft.

Ik ben ff druk bezig.

Bezig met het schrijven van het jaarverslag 2016.
Alle gebeurtenissen van vorig jaar in de WW
Notulen lezen en herlezen
Onderwerpen sorteren
Soms de mensen bellen die van een bepaald onderwerp meer weten
Beginnen met schrijven, schrappen en herschrijven.
Er zijn nu 2 lastige onderwerpen
Bestuur en 40 jarig bestaans feest
Een logische volgorde vinden.
De vorige keren was het toch gemakkelijker
Toen zat ik in het bestuur en was er elke vergadering bij.
Lastig en toch spannend om er iets leesbaars van te maken.
Dus zoek ik zo af en toe in mijn foto archief voor de kopfoto
En schrijf een korte stukje
En die foto. Wat is dat of waar is die.
Dit is metro station Blijdorp
Het ligt op een ongelofelijke diepte met heel veel bling bling en spiegelbeelden.

Taxichauffeur.

Mijn lief was er vroeger eentje.

Reed in een Opel Record.

Het speelde zich af in 1982.

Waar? In Arnhem.

De motor was weliswaar krachtig maar werd bevestigd aan de carrosserie met plakband en elastiek.

Terwijl hij zweefde over de oude brug vloog de versnellingsbak eruit omdat het elastiek geknapt was.

Doordat in Arnhem de trolleybus rijdt en deze zijn energie kreeg door de bovenleidingen en de brug van ijzer was kon hij geen contact krijgen via de radio.

Mobieltjes moesten nog uitgevonden worden, alleen in de Star Trek films werden deze verbeeld.

Hij  was genoodzaakt de auto over de brug te duwen en na het verlaten hiervan was communicatie mogelijk.

Gelukkig was hij toen nog jong en sterk.

Afscheid 1959.

Een gerafeld, verfomfaaide foto uit 1959

We waren in Rotterdam

De Holland Amerika lijn

De Zuiderkruis.

We gingen met zijn allen weg naar Amerika.

Volgden de dromen van onze ouders

Daar aan de andere kant van de oceaan

Zou zijn/hun droom uitkomen.

Aan ons werd er niets gevraagd

Dat was toen heel gewoon

Het werd toen aanbevolen, die verhuizing  naar verwegistan.

We noemden ons toen emigranten

Nu zouden we economische vluchtelingen worden genoemd.

’t Is toch wat.

Archiveren is en blijft een kunst.

Ik had een mooi fotoarchief en een fotobewerkingsprogramma, daar kon ik blindelings mee werken.

Al onze foto’s zelf gemaakt en uit het verleden van mij of Jeroen werden verwerkt.

Maakte mooie mappen en zoeken was er amper bij.

Totdat ik een nieuw fototoestel kreeg waarbij er ineens een vermeerdering van de pixels bij kwamen waardoor ik met mijn oude programma niets meer kon doen.

Toen raakte ik in de war totdat mijn lief “One Drive” vond en alle oude foto’s er op plaatste en we ze weer konden vinden.

Nu was het de kwestie, hoe kan Els deze bron der herkenning aanboren?

Mijn lief ging op jacht en soms zag hij een spoor.

Zelfs onze pc goeroe had geen goede raad.

Microsoft werd geraadpleegd, en warempel, na het nodige gekluns, gepruts en geklooi kwam er een oplossing, en nu deelt Els al de foto’s die op one drive geplaatst zijn.

De kopfoto is er eentje uit Roen zijn jeugd.

Zit zijn de 3 broertjes Eric, Joep en Jeroen en is in de jaren 60 geschoten.

Lief hé?

Druk van de Ketel

Lieve Vrienden, en vriendinnen en andere lezers,

Er gebeurd weer veel tegelijk.
Toen ik vier en een halve week thuis kwam te zitten met hoge koorts, voelde ik al iets aankomen en dat klopt dit bracht niet veel goeds met zich mee. Vorige week maandag begon ik weer met een paar uurtjes werk. Het werk bleek zich aardig opgestapeld te hebben, maar door het openen van mijn post op het werk heb ik wel op afstand kunnen voorkomen dat zaken helemaal in het honderd zouden lopen. Ook heb ik vorige week alweer een aantal zaken op de rit kunnen krijgen die nu in ieder geval weer lopen of bij de juiste instantie terecht zijn gekomen, en vandaag heb ik in dik twee uur tijd de noodgevallen weer gedaan.
Ook had ik een gesprek met mijn direct leidinggevende. Toen ik gevraagd werd voor dit werk vorig jaar mei, bevond ik mij in een stabiele periode. Een periode waarbij mijn spaarzaam aanwezige energie in ieder geval stabiel bleef en ik het werk daardoor tot 5 weken geleden goed aankon. Nu na drie weken koorts heb ik simpelweg geen energie meer over, en aangezien mijn oplaadfunctie(mijn herstelfunctie) stuk is door mijn spierziekte, kan ik de normale hoeveelheid werk niet meer aan. Wat daarbij ook een grote rol speelt zijn de giga portie veranderingen in de wereld van indicaties en de onoverzichtelijkheid van die veranderingen. Daar komt nog bij dat de meeste van mijn collega's verpleegkundigen en artsen bij hulpvraag alleen invullen CIZ/ROG/WMO indicatie of BW (Beschermd Wonen) zonder in te vullen wat de beperkingen en mogelijkheden, wensen e.d. zijn.
Mijn leidinggevende heeft voor deze functie een betrouwbaar, stabiel  personage nodig en zeker omdat er geen vervanger is snap ik dit heel goed. Aangezien ik dat niet meer ben, ga ik voorlopig minder werken. Drie uurtjes per dag en er gaat naar een opvolger voor mij gezocht worden.
Voor mij gaan ze vanuit Personeelszaken aan de slag om een functie voor mij te zoeken voor een niet noodzakelijk maar wel zinvolle bezigheid/aanwezigheid.
Ik ben verdrietig en emotioneel, al snap ik het uitstekend. Het is moeilijk te accepteren dat de werkelijkheid de realiteit weer heeft ingehaald.

Waar ik dacht dat de toekomst weer enige stevigheid en vastigheid zou bieden, staat alles weer op losse schroeven. Zeker nu ik alweer in het laatste half jaar van mijn ziekteperiode zit.

Ik heb zin om te schelden te vloeken, te tieren, te janken, etc. maar energie heb ik daarvoor niet. Lastig en onbevredigend.

Toch geeft het raar genoeg ook een licht opgelucht gevoel om wel te hebben kunnen uitspreken waar mijn angsten, mijn frustraties en dergelijke vandaan komen. De steeds aanwezige druk is daarmee ook enigszins verminderd, dus kan ik misschien iets minder gespannen gaan rondhobbelen, voortleven. Er is wat druk van de ketel.

Gegroet  Jeroen.

Afscheid

 

Sinds afgelopen dinsdagavond bevinden zowel Els als ik ons in een vreemd, onbekend gevoel. Dinsdagavond kwam het bericht dat een directe nicht uit Den Haag na een lang lichamelijk en geestelijk lijden een einde aan haar leven heeft gemaakt.

Nicht en ik hadden al sinds jaar en dag wekelijks of met wat meer tussentijds ’t laatste jaar telefonisch contact. Dat was lang niet altijd soepel verlopend of eenvoudig want het leek of nicht niet openstond voor alles wat er gezegd werd. Wat ook kan is dat zij door haar tergende pijnen waaronder hele erge migraine gewoon geen energie genoeg had om open te staan voor de aangeboden zaken, zoals doe een computercursus, of iets leuks, ga op vakantie, doe een cursus mindfulness of i.d.

Wat nicht ook heel erg vond is dat ze een zeur en een aanstelster genoemd werd. Wat dat betreft kwam na heel lang zoeken halverwege 2014 eindelijk een diagnose op tafel waaruit alle pijn een oorzaak kreeg. Ze bleek een heel bijzondere vorm van beenmergkanker te hebben en de behandeling startte direct, en was ook heftig. Dat maakte de gesprekken ook weer wat gevarieerder en we konden ervaringen met medicatie uitwisselen, en over acceptatie, want ook zij ging aan de Chemo.

Persoonlijk denk ik dat deze diagnose met het feit dat er dus wel degelijk een oorzaak gevonden was die nu serieus genomen werd, maar ook de toekomst een hele andere invulling gaf, heeft vast iets te maken met het afscheid van haar om afscheid te nemen van het leven.

Ik kan haar besluit dan ook heel goed begrijpen.

Ik merk ook dat ik vanaf het telefoontje mijn nicht niet meer uit het hoofd kan krijgen. Nu moet er natuurlijk ook een afscheids ceremonie georganiseerd worden, overleg met een uitvaartondernemer, de notaris die de nalatenschap die nog door haar vader op papier gezet is voor zijn vrouw en dochter, af te handelen. De afhandeling daarvan blijkt zoveel geregel te zijn dat we dat niet zelf gaan doen. Er is gelukkig wel voldoende geld voor handen voor dat soort zaken.

Maar kortom ik merk wel dat ik al sinds dinsdagavond mijn hoofd er niet helemaal bij heb. Gisteren maakte ik een stampot peen en ui die nauwelijks te eten was, en ook het maken van blogjes voor http://www.myntransportblog.com

Loopt voor geen meter. Ik heb zojuist ook aan mijn baas verteld wat de reden is van mijn betrekkelijke afwezigheid en die begreep onmiddellijk de impact van wat ik haar vertelde.

Op mijn werk doe ik alleen het hoognodige.

Ik weet ook nog niet precies wanneer een en ander zich zal afspelen want daarbij ben je afhankelijk van de begraafplaats en de agenda aldaar. Kortom het leven is afhankelijk van anderen, en daar doen we het maar even mee.

Hilversum 4 DUDOK

Jan10 by familyhotrose

Na een behoorlijk intermezzo vandaag tijd voor een 4e stuk over Hilversum. Vorig jaar ten tijde van het uitje met de Wereldwinkelmedewerkers naar Mammoet hier in Schiedam begon ik een beetje met graven in het verleden. Om precies te zijn de tien volle jaren die ik van mijn zesde tot mijn zestiende met mijn ouders heb doorgebracht op de van Riebeeckweg aldaar. De kennismaking met van Seumeren, het huidige Mammoet is beschreven, de directe omgeving van waar we woonden, tot en met de huidige (nauwelijks veranderde) achtertuin van het huis waar we woonden, en ook is er een hoofdstuk besteed aan mijn tijd als misdienaar tot en met acoliet bij de inmiddels gesloopte st. Willibrorduskerk vlak bij ons huis. We kwamen in die hoofdstukken ook al achter ons huis terecht bij het startershuis naast de Draversbaan in de stijl van Dudok maar van architect Blokdijk uit 1959 en de plek waar mijn French Sister en ik veel aan atletiek gedaan hebben, en waar 's Winters de Atletiekbaan ondergespoten werd om op te schaatsen. Zo hebben we al twee keer prachtige gebouwen van architect Dudok gezien, waar Hilversum er een enorm aantal van kent, waar ik vandaag aandacht aan ga besteden. Zo vertelde ik dat mijn oudste broer er getrouwd was, maar dat bleek in mijn bovenkamer niet geheel juist opgeslagen. Nee, die was getrouwd in Naarden. Daarintegen was mijn French Sister daar wel getrouwd. Ik bleek die twee trouwpartijen door elkaar te hebben gehaald. Nu spreken we echter ook al over 1974 als ik me niet vergis. Ik wet nog wel dat mijn moeder een min of meer paarse terlenkabroek voor mij had uitgezocht om bij die bruiloft te dragen. Gek hé, welke zaken in je herinnering blijven hangen. Ik begin met het conservatorium op de Snelliuslaan , typisch met de rondingen die je zoveel terug ziet komen. Dan komen we bij een benzinestation. Eigenlijk weet ik niet of dit in H'sum is, maar het is wel van de hand van Dudok:   Vervolgens gaan we richting de oude Gasfabriek aan de Kleine Drift. Daar was ook een pompstation, waarvan ik twee foto's gevonden heb: Kijk ook even naar de prachtige oude auto's bij het pompstation!! Dan gaan we twee foto's zien van het werkelijk prachtige gemeentehuis van H'sum:
We gaan nu naar de wijk http://www.wijkliebergen.nl/
 Liebergen: als je even naar de link gaat krijg je nog een veel beter beeld van deze prachtige wijk. Wij gaan ondertussen verder naar de oude kapperszaak aan het Den Uyl Plein . Dan naar wat prachtige oude politieposten toen en nu:
Weer een stukje verder komen we bij het gemaal aan het Laapersveld, vlak bij ons oude huis: Weer een stukje verder gaan we naar de Minckelerschool uit 1929 en bij de Multatulieschool . We beginnen op te schieten, maar er is zoveel moois: Nu de Noorderbegraafplaats
Dan gaan we nog even terug naar de Draversbaan, ik heb een silkscreenprint gevonden van dit magnifieke gebouw waarin ik heel veel gespeeld heb
Dan nog het volksbadhuis en tot slot het huis waar Willem Marinus Dudok zelf lang vast naar tevredenheid gewoond heeft.

In mijn zoektocht kwam ik op allerlei onverwachtse plaatsen. De studio's, de nieuwe omroepen Veronica, en de Tros, die net aan land kwamen na lange tijd op zee. Het Ziekenhuis Zonnestraal waar ik vakantiewerk gedaan heb en mijn rechter pols bijna doorsneed. Het Postkantoor waar mijn vader de scepter lange tijd zwaaide en mij daar ook een baantje als postbesteller bezorgde. De verschillende scholen waar ik gezeten heb, van de Wilbeeckschool, naar het Alberdinck thijm college, een bijvestiging daarvan in een ander deel van Hilversum en daarna de Savornin Lohmanschool richting Kerkelanden waarvoor ik altijd bergop moest fietsen om er te komen, waardoor ik lange tijd een hekel kreeg aan fietsen. Loosdrecht kwam voorbij, waar ik zoveel gezwommen en gezeild heb. De Verkennerij waar ik langdurig bij vertoefd heb. Anna's Hoeve, Lage Vuursche, Crailloo, Hollandsche Rading, Heideheuvel, de hei, en nog veel meer. Al deze zaken komen nog een keer terug in Hilversum 5. Erg origineel is de naam niet, maar waarom zou ik wat ik begonnen ben veranderen. De eerste drie Hilversum stukken worden regelmatig gelezen.
Bij het opslaan van deze reportage blijkt dat de volgorde van de diverse gebouwen een beetje door elkaar geraakt is. Als je met de muis op een afbeelding gaat staan zie je vanzelf om welk gebouw het gaat, en als je dubbel klikt dan zie je ook de vergroting. Veel kijkplezier.

Woensdagmorgen

Woensdagmorgen op mijn dag vrij midden in de week.

Dat heb ik zo geregeld zodat ik kan blijven fysiozwemmen. Doe ik dat niet dan merk ik dat gelijk aan mijn manier van bewegen.

Na afloop eten Els en ik een lunch en dan ga ik tenminste twee uur slapen. Dat uurtje zwemmen  en oefenen is vergelijkbaar met 5 uur werk.

Gisteren had ik een rare dag. De hele dag was ik als het ware in Zuid Frankrijk, om precies te zeggen Moirax, waar het afscheid was van de oudste vriendin van Els en mijzelf. Ze heeft net de honderd niet gehaald. Om kwart over Acht belde Bernadette ( mijn zus) daarvandaan die er mede namens Els en mijzelf wel bij was om even te delen dat het een mooi afscheid geworden is, waar veel herinneringen de revue gepasseerd zijn, onder andere ook herinneringen die ik na het bericht van haar overlijden op papier gezet had en opgestuurd heb naar de familie Braak aldaar. http://elsderoos.blogspot.nl/2014/09/in-memoriam-tante-riet-of-maria-voor-de.html

Het is gelukkig geen verdrietige bijeenkomst geworden want iedereen was blij dat de gestorvene is waar ze graag naartoe wilde.

Na het telefoontje van Bernadette was ik ook weer wat geruster en ik heb vannacht dan ook weer wat beter geslapen. Bijna alle aanwezigen hebben hun groeten aan Els en mij doorgegeven en zo voelde het toch een beetje alsof we er bij geweest zijn.

Vandaag doen Els en ik het voor de rest uiterst rustig aan. Ik heb nog twee werkdagen voor de boeg en dan zijn we 1 week heerlijk vrij.

Helaas lijkt het met de schroef voor de BAHA van Els na twee ontstekingen opnieuw niet goed te gaan. A.S. dinsdag zou ze haar nieuwe gehoorapparaat krijgen maar reëel gezien denk ik dat de dr. Volgende week gaat zeggen dat er een andere schroef in zal moeten. We zullen dus waarschijnlijk nog meer geduld moeten hebben. Lastig hoor, want ondanks veelvuldig oefenen is geduld hebben nog steeds niet mijn sterkste punt.

Een tweede blogje over Hilversum toen ik er opgroeide van 1966 tot 1976.
Vandaag over de Draversbaan, de Willibrord kerk en de van Riebeeckweg waar ik met mijn ouders woonde. Het stukje is vier jaar geleden geschreven.

Hilversum 2

 

Nov2by familyhotrose

 

© www.oudhilversum.nl

Vandaag tijdens het uitrusten van een lange ronde met Jesse die ook nog gecombineerd was met een lading boodschappen halen. Ik kwam stevig transpirerend thuis en Rose heeft eerst de voordeur opengedaan en de riem van Jesse afgedaan, en vervolgens na mij de opdracht gegeven te hebben te gaan zitten heeft ze de boodschappen uitgepakt en opgeruimd. Ze zette direct bij thuiskomst mijn kruidendrank die drie kwartier had staan pruttelen naast me neer dus daar mag ik nu van genieten. 
Ze bleek ook al gestofzuigd te hebben, en stond daarna klaar om richting Bert onze fysiotherapeut te gaan ter bestrijding van de stijfheid van haar heupen die door al het gehobbel van het afgelopen jaar behoorlijk wat te verduren hebben gekregen.    Daarna begon ik onze laptops even uit te zuigen. Ik heb eerst vorige week een poging gedaan om de achterkant van onze computers eraf te  schroeven en ze zo eens schoon te maken. Ze zijn uiteindelijk vrijwel dagelijks in gebruik en ik deed het min of meer op advies van een deskundige opgenomene op mijn werk. Nou, dat bleek een frustrerend karweitje want zowel de Toshiba als de HP werkten niet mee.  Vanmorgen heb ik gewoon met zo'n flutstofzuigertje(€ 1,59) van de Action, werkend op een usb poort zowel de toetsenborden, de roosters. vertilatiegaten e.d. schoongezogen en er kwam heel wat uit. De troep die je verzamelt is enorm. Nu eet of drink ik nooit boven het toetsenbord maar desalnietemin kwam er toch aardig wat stof en kruimelgoed uit. Kortom dat was een goed advies.  
Na mijn stuk "Hilversum 1" heb ik nog wat doorgezocht op allerlei sites, en heb zelfs even met google earth in onze oude achtertuin in Hilversum gekeken. Daar is de laatste 34 jaar maar weinig veranderd. Op de van Riebeeckweg 2  zit inmiddels de Dierenambulance Hilversum en de oude villa op de Hoek van de van Riebeeckweg en de Soestdijkerstraatweg staat er ook nog. Deze villa was eveneens zeer  tot mijn verbeelding sprekend. Het is een pand met een prachtig torentje en doet een beetje denken aan Villa Kakelbond uit Pippi Langkous. In die villa ben ik vroeger nooit geweest, maar in de tuin stond een huisje waarin mijn vriendjes en ik veel tijd hebben doorgebracht. Dat huisje kon ik via de satelietfoto's  niet meer vinden. Ik denk dat dit gesloopt is.
Zo kon ik eerst ook nauwelijks foto's vinden van de atletiekbaan en de draversbaan, maar via diverse Dudok sites heb ik dan toch afbeeldingen gevonden. Op de plaatjes nu is het overigens nog mooier dan in werkelijkheid vroeger. Ik weet wel dat de staat van onderhoud toendertijd, zo rond de zeventiger jaren belabberd was en nu ziet het er veel beter uit. De eerste foto, wederom in zwart wit komt van de site oud hilversum. Ik ben daar gratis lid van geworden en denk dat zolang ik de oorsprong noem de plaatjes vast wel mag gebruiken. Het is overduidelijk een gebouw van Dudok. Hilversum staat er vol mee.
Naast foto's van de villa en mijn ouderlijk huis is er nog een foto uit eigen archief te vinden waar de st. Willibrorduskerk op staat waar ik zoveel diensten heb bijgewoond en meegevierd. Het is een heel raar idee nog steeds dat die kerk alweer bijna 15 jaar geleden gesloopt is. Meer plaatjes bij Hilversum 3. Voor nu gegroet.

Amsterdamse Schoolstijl

Park Meerwijk Bergen(NH) en de Amsterdamse School Stijl architectuur

Ik kon bij het vorige verslag geen foto’s meer toevoegen en iets zei me dat het verslag te groot begon te worden, en toen werd ik behoorlijk zenuwachtig, want het publiceren, het opsturen van het verslag naar web-log.nl in the U.S.A. nam meer dan twintig minuten in beslag en ik dacht ik zal dit gehele karwei nogmaals moeten doen. Ook zag ik bij het nalezen wat gelukkig uiteindelijk wel kon dat ik bijvoorbeeld bij "de Bark"een foto van de zijgevel ben vergeten. En normaliter durf ik nog wel veranderingen aan te brengen, maar nu het stuk al moeizaam publiceerbaar bleek, durf ik daar niet aan te beginnen. Zodoende begin ik nu gewoon met de vergeten foto van de Bark zijgevel. Zo idem voor de mooie voorgevel van "de Bark". Dus bij deze alsnog. Verder is er ook geen echte overzichtsfoto van "de Ark"en die is toch ook zeker de moeite waard. Ook ontdekte ik dat er nog een brug van archtect Kramer ontbrak, dus die zet ik hier ook nog even neer. Nu ga ik verder waar ik in het vorige verslag bleef steken. Kortom terug naar villa Meerhoek/ster van architect Cornelis Jonke Blauw. Dit pand is bijna geheel bewaard gebleven, alleen de voordeur is tegen alle reels van de bouwtekening in veranderd. verder is zelfs het hek helemaal aan dit huis aangepast.    
Op weg naar de Hut, om daar weer het bos in te gaan richting bus, komen we langs een totaal ander huis. Niet te vergelijken met de net geziene stijl, maar zowel Rose als ik zijn echte mensen van het moment, en het hier en nu, en het huis waarvan we zuiver toevallig toch allebei een foto hebben gemaakt sprak ons bijzonder aan. Een huis met veel licht en leegte van binnen. Een soort Zen huis.



Tot besluit van deze eigenlijk een beetje uit de hand gelopen reportage doen we er nog wat foto’s van de weg naar de bus bij en daartussenin een aantal linkjes naar andere objecten die veel met de Amsterdamse stijl en school te maken hebben. Vooral de volgende geeft een prachtig beeld van de Spaarndammer buurt in Amsterdam en naar het Museum aldaar, waar ook meubelen, e.d. te zien zijn in Amsterdamse School Stijl. http://www.zuidelijkewandelweg.nl/architectuur/aspresentatie/index.html Amsterdam tour spaarndammerbuurt en museum
http://www.architectuur.org/staal02.php 

http://www.bmz.amsterdam.nl/adam/nl/aschool3.html

http://www.bmz.amsterdam.nl/adam/nl/msp/scheep.html

http://kunst-en-cultuur.infonu.nl/kunst/9759-de-amsterdamse-school-1910-1940.html

http://nl.wikipedia.org/wiki/Amsterdamse_School_(bouwstijl)

http://www.rouw.nl/bp/nl/zh/den_haag/rk_begraafplaats_petrus_banden/amsterdamse_school_stijl_van_de_nieuwenhuijsen.html

http://historie.denhaag.org/bouw02.htm

http://public.fotki.com/gertblankers/075_netherlands/amsterdam/amsterdam_monumenten/amsterdamse_school/

Dit was het dan echt. We zullen opnieuw iets samen moeten gaan uitvoeren of bezoeken voordat er opnieuw een rapportage gemaakt gaat worden. Wat Rose en mijzelf betreft tot gauw ziens, en de hartelijke groeten.

foto's en info over de Bark, de Ark en Villa Meerwijk.

Park Meerwijk en de Amsterdamse School Stijl Architectuur

Na een aantal dagen die veel te druk waren om aan dit verslag te gaan werken, en trouwens ook te warm, ga ik weer een poging doen. Aan het begin van dit vijfde verslag weet ik nog niet of ik alles wat ik erin wil stoppen in een laatste verslag kwijt kan of dat er nog eentje volgt. We hebben allebei veel foto’s gemaakt, en van het een kwam het ander. We zijn op internet flink aan het zoeken geweest naar alles wat met de Amsterdamse school te maken had, en dan kom je terecht op een heleboel plaatsen in dit land. We zullen zodoende ook de nodige linkjes toevoegen zodat jullie lezers daar ook wat gemakkelijker rond kunnen kijken. 

We hadden in verslag vier net de uitgebreide uitleg van de gids gehad over Park Meerwijk, en waren bepakt en gezakt, en gewapend met veel fototoestellen, sommigen met stoel op weg gegaan door het mooie oude bos richting de Amsterdamse stijl villa’s.  In 1918 toen  dit plan net gereed was vertelde men in Bergen dat er een vreemde griep heerste in het dorp. Het volgende gedicht verscheen: Bergensche Ziekte In het Park Meerwijk, onder Bergen, is ‘t door een nieuwe griep niet pluis. Die onlangs daar werd waargenomen. Aan elk pas opgetrokken huis. Mocht zij zich elders ook vertoonen, dan is het middel bij de hand om haar afdoende te bestrijden: Een weinigje verstand. 2 september 1918.
Laten we zelf zien wat die Bergensche Griep inhield. Net zoals een tijd geleden toen de Hollanditis uitbrak(de grote anti kernwapendemonstraties), waren de meeste Nederlanders daar ook trots op. Het eerste huis wat we als we uit het bos komen is het enig overgebleven pand van Kramer wat nu het naambordje De Hut draagt. Een ongelukkige naamsverandering, waardoor het oorspronkelijk Tyltyl in het vergeetboek is geraakt. Het bijbehorende schuurtje heet Mytyl, twee sprookjesnamen, voor sprookjeshuisjes in een sprookjesbos. Het is dit sprookjesachtige karakter, dat sommigen onacceptabel vinden en niet passend in een volwassen architectuur. Maar waarom zou architektuur uitsluitend afgestemd moeten zijn op volwassenen, kinderen wonen ook en welk klasgenootje zou in deze omgeving niet met zo'n daar wonende vriendjes willen ruilen. Tyltyl gaat zwaar gebukt onder het een tijd geleden vernieuwde rieten zadeldak, maar kan typologisch geen aanspraak maken op de benaming villa of landhuis, het diende dan ook destijds als conciergewoning volgens de mondelinge overlevering van de omwonenden. Nu woont er een persoon in. Vervolgens gingen we linksaf en kwamen bij Huize de Boschkant.  Let bij dit huis ook speciaal op het prachtige glas in lood bij de voordeur en daarnaast. Tegenover huize de Boschkant ligt een huis wat officieel niet tot de arcitectuur van de Amsterdamse school behoord, maar duidelijk is dat de Belgische architect van Huize Flandria graag had willen meedoen aan plan Meerwijk. Het kleurgebruik kan als origineel beschouwd worden. Een klein stukje verder zagen we de bovenkant van De Bark, de rest van het huis is helaas verscholen achter een gigantische heg. De bewoners stellen prijs op hun privacy en ontnemen ons het directe gezicht op het buitengewone metselwerk. Zometeen hierover meer. Eerst staan we nu stil bij een fantastisch tuinhuisje in de voortuin van De Ark. Het tuinhuisje heeft een duidelijk mannelijke en een duidelijk vrouwelijke kant.  De architect van zowel de bark als de Ark is Jan Frederik Staal. Dan het woonhuis "de Ark"zelf. Dit pand is in 2003 waanzinnig mooi gerestaureerd. Tot en met de afwatering die onder het leien dak doorloopt is vrijwel alles herstelt in oorspronkelijke staat.

Ook het metselwerk is heel mooi geworden. Een heel moeilijk karwei, want in de tijd dat deze huizen gebouwd werden was het materiaal van slechte kwaliteit. De informatie bij deze foto’s komt naast van de gids ook van de volgende site. Een heel interessante met beschrijvingen van ieder huis en veel info over de arcitecten, de vergunningen enz. http://www.jantromp.nl/docs/tekstas.htm   We zijn nu dan bij "de Bark"aangetroffen. Bij dit huis is het meest de bouwoorsprong duidelijk en dat het echt als een schip, een Bark is gebouwd. De romp, de ramen, en eigenlijk in alles doorgevoerd. Prachtig. Doordat die heg ervoor staat heb ik een foto van internet gepakt om hier toch het huis zoals het was te kunnen laten zien. Het is een zwart wit foto van vlak na de bouw: 

We lopen na de Bark weer een stukje verder. We komen bij het huis waar Lous Haasdijk woont. Dit is een prachtig 2 onder een kap huis. Haar hond voegt zich nog even bij onze groep. De hond vond onze aanwezigheid duidelijk prettiger dan de bewoners, die natuurlijk vaker te maken hebben met groepen als de onze. We gaan vervolgens over een echt A’damse stijl brug van architect Kropholler. Ook hier zie je dat de tijd een desastreuze werking heeft op het toen slechte materiaal. Over dit bruggetje komen we bij de villa’s Meerlhuis en Meezennest, van diezelfde architect. Deze villa’s zijn zowel gekoppeld als gespiegeld, en wat nog meer opvalt zijn de enorme schoorstenen. Die ook weer naar de scheepvaart verwijzen. 
We gaan eens door, het afgelopenhuis was van de enige vrouwelijke architect van het gezelschap architecten dat in opdracht van Arnold Heystee tussen 1915 en 1918 dit prachtige park bouwden. Er was nog een prachtige villa, die in de vijftiger jaren is verbrand, maar daar is naast deze ansichtkaart niets meer van te vinden. Het was Huize Beukenhoek:

We gaan met de gids verder naar een twee onder een kapwoning van G.F. La Croix
We zijn ondertussen bij opnieuw een huis ontworpen door Staal. Het gaat hier om drie huizen die geschakeld zijn. De huidige staat is erbarmelijk. de restauraties zijn onvakkundig gedaan, en eigenlijk ziet het er niet uit. De oorsprong van deze 3 huizen genoemd naar 3 vrienden van Job, Bildad, Elifaz en Zofar was erg mooi zie tekening:
Daarna zoals het er nu uitziet van voren.
En daarna net nadat het gebouwd is. Wat een inmens verschil hé? Ongelooflijk dat mensen zoiets moois zo kunnen verabbezakken.
Nog een voorbeeld van hoe het niet
moet volgt nu. De huidige eigenaars hebben het nog wel mooi van vorm zijnde gebouw geschilderd en houden bij hun moderniseringen geen rekening met de oorspronkelijke bouwplannen, en de geschiedenis. Zoiets zou onder monumentenzorg moeten vallen. Onze tour liep langzaam op zijn eindje. We kwamen in de buurt van een stervormig huis. Momenteel bewoond door de uitvinder van Loekie de Leeuw. Deze eigenaar is echter wel zuinig op dit prachtige 8 hoekige huis. 

 

Park Meerwijk en de Amsterdamse School Stijl Architerctuur onverwachts een extra deel Aanvulling vanuit Schiedam, de Gorzenkerk ook in Amsterdamse School/stijl

Rose en ik hadden het er al eerder over, dat we in Schiedam ook nog een gebouw hebben in Amsterdamse school stijl. Vandaag kwam het er pas van om eens uitgebreid op de site van de Gorzenkerk te kijken met zijn wel zeer opvallende toren. http://www.heilighartkerk.nl/  Door die toren wordt deze toren ook wel oneerbiedig anders genoemd "de falluskerk" in de volksmond. Op de uitgebreide site is te zien welke geschiedenis deze kerk heeft. Ook het metselwerk is heel bijzonder, en de natuurlijke (eerlijke) materialen als bakstenen en lei waarmee deze kerk in 1927 gebouwd is bewijzen het. Het ontwerp van de kerk is geïnspireerd op bouwwerken van de Amsterdamse School. Deze stijl kwam rond 1920 op en de kenmerken ervan zijn: veel en kleurrijk gebruik van baksteen, een expressieve en plastische vormgeving (in plaats van rechte stijve muren, bezitten de bouwwerken een bepaalde kromming), een rijke schaduwwerking en een overvloedige decoratie, vaak uitgevoerd in steen. Het uiterlijk van bouwwerken volgens de Amsterdamse school vertoont zogenaamde "eerlijke" materialen, zoals steen, hout, glas. Staal en beton werd lelijk gevonden, en moest onzichtbaar blijven. De architect Groenewegen heeft behalve het gebouw, de belangrijkste delen van het interieur ontworpen. Zoals het hoofdaltaar (tombe van traffertin-steen, de trappen van gepolijst hardsteen), en -van dezelfde materialen- ook de communiebanken. Ook de doopvont en enkele kandelaars zijn naar een ontwerp van Groenewegen uitgevoerd.

Ik wilde de lezers van onze verslagen van onze dag in Bergen dit niet onthouden.