Digi Els.

Soms graai ik in mijn foto archief.

Ben dan blij dat ik Digi Els ben.

Kan knippen wat ik wil i.p.v. Zuinig afmeten door het rolletje,

Zo was ik in het Julianapark te Schiedam.

Het was toen nog Koninginnendag,

Het koningsfeest werd gehouden en optredens; volop.

Maakte groepsfoto's,

Thuis bekeek ik alles en distilleerde dit stelletje uit het geheel.

Lijkt op de jaren 50 of 60 in de reclame.

Gedachten bij nacht.

Hotel New York

plaatje is zomaar gekozen, heeft niets te maken met de tekst.

Buiten regent het,

en binnen hou ik het ook niet droog.

Ik ben voor de derde maal opgestaan,

niet wetende wat anders te doen.

Somethimes it drives me crazy.

The sounds next to me.

Ik kan me er niet van afsluiten,

wanhoop en verdriet voeren de boventoon.

Zojuist kwam ze na een plasje even binnen,

ze pakte haar net opgeladen e-reader mee.

Ik vroeg nog, ga je lezen,

en ze mompelde een slaperig antwoord.

Sindsdien een paar keer terug gegaan naar bed,

waar het liefdelijk kabaal helaas is voortgezet.

Even tien minuten geprobeerd om me ervoor af te sluiten,

maar het klinkt als een leger Irado medewerkers.

Dit is mijn derde poging iets op papier te zetten,

zonder dat ik haar beledig of boos maak.

Ik weet uiteindelijk dat wil hier niets mee van doen heeft.

Het is er, zelfs zonder slokje op.

Ik merk wel dat ik het op den dag ook merk.

Mijn lontje is wat kort,

en soms ligt een uitbarsting op de loer.

Ik loop wat op de (lange) tenen.

Is dit puur het slaapgebrek?

Is het de spanning met betrekking op de UWV keuring?

Is het omdat mijn hart dinsdag weer is gecheckt?

Het is van 80 naar 70 slagen gezet.

Dat blijft overigens erg raar,

dat je op afstand word ingesteld,

en dat je een update krijgt.

In dit geval zodat ik minder snel gehackt kan worden.

Ze zetten ook nog even mijn pacemaker uit,

en wat bleek?

Zelfstandig ongeveer 30 slagen per minuut.

Ik ben dus wel erg afhankelijk geworden van mijn hulpmotor.

Maar daar ging het in dit schrijven niet om.

Mijn gevoelens spelen met elkaar.

En dat is niet de eerste keer.

Het lijkt wel of ze de onrust groter willen maken.

Zo ben ik dik een week geleden,

vorig jaar dus, gevallen

en heb mijn ribben stevig gekneusd.

Daardoor beweeg ik moeizaam.

Zelfs met mijn hoge dosis morfine en paracetamol

kan ik nauwelijks de gewone dingen doen.

Zelfs draaien in bed is een crime.

Natuurlijk speelt ook dit met mijn humeur.

Kortom er speelt genoeg om soms dicht bij de wanhoop te komen.

Sinds eergisteren is er nog meer om me druk over te maken.

Twee vrienden die ik al zeven á acht jaar ken,

hebben dusdanige problemen dat ze uit elkaar zijn.

De angel van de strijd waar het hier om gaat,

daar strijden ze samen voor, en ze zijn

keer op keer in staat hoe diep, en soms nog dieper ze komen

elkaar uit die diepten te halen.

Toch lijkt het nu of een van de twee

zo diep terecht is gekomen,

dat de ander geen andere weg open zag

dan te vertrekken, voor zichzelf kiezende

Het is moeilijk om te zien gebeuren.

Vooral omdat je voor hen beiden het zo graag anders ziet.

Het enige wat ik momenteel kan,

is afstand nemen en laten weten dat ik er ben.

Ik zou zo graag iets invloedsrijks doen,

want ik gun ze zoveel beter.

Net in het nieuwe jaar 2018 terechtgekomen,

en dan zo.................

Aan de andere kant geeft dit me momenteel de kans

om goed na te denken, en te zien

dat iedereen worstelt met zijn eigen individuele problemen,

en soms lijken die alles overheersend te zijn.

Kijk je dan de volgende dag nadat het licht is geworden.

Dan blijkt dat alles door gaat.

Het leven waar je deel van uitmaakt is maar een zo klein deeltje

van de wereld, dat je je plotsklaps weer klein voelt. 

Beeldenfabriek.

Sinds ik weer bij Nico loop

Geïnspireerd word door Jacques Brel

Denk ik meer in beelden.

Kijk naar lijnen die bewegen

Herfstkleuren in het loof

Maak in mijn hoofd de prachtigste doeken

met houtskool en schilderstape.

Heb één beeld deze keer

Uitgevoerd in telkens andere accenten

Dus is mijn woordenstroom wat verkleind

Als een rivier die in een beekje is veranderd.

In de loop van de tijd gaat dit weer veranderen.

Dat gebeurt altijd.

Dan ga ik meer schrijven.

Wie weet ga ik nu meer beelden publiceren

Jullie zien het wel.

Spelen in de dierentuin.

Druk, druk en nog eens druk.

Van alles te regelen

Afspraken maken en verzetten.

Proberen mijn 1ste resultaten van de SKVR te verhuizen van mobiel naar pc.

Dat had heel wat voeten in de aarde.

Maar Jeroen heeft het gevonden.

Na zijn slapen laat hij het me zien en dan schrijf ik alles op in mijn instructieboekje.

Nu zien jullie het eerste resultaat.

AS maandag gaat hij naar het Erasmus om een pacemaker in zijn goddelijk lijf te laten planten.

Dus was hij er vandaag al een paar uur voor de voorbereidingen.

Er is hem verteld wat er te wachten staat.

Dan is hij een tijdlang gehandicapt want hij mag een aantal weken zijn linkerarm niet bewegen.

Dus zuster Els staat in de startblokken.

Hij mag dus ook niet op zijn skoot rijden.

Meisje uitlaten

Boodschappen halen.

Douchen, aankleden en uitkleden; hijg, hijg.

Dus dat ook niet.

Zucht

Afscheid.

We nemen afscheid van de zomer.

Het nazomeren is begonnen en we weten nooit hoe lang dat duurt

Totdat de bomen de inventaris van hun bladeren naar binnen zuigen,

de bladeren die als laatste hun feestkleuren tonen.

We nemen afscheid van de veldbloemekes.

Klein, bescheiden vaak alleen in grote groepen worden gezien als dotjes kleur in het groen.

Soms ga ik dan op bloemenjacht met mijn toestel in de aanslag.

Wanneer ik de foto's van de vergrote afbeeldingen dan op mijn computer zie

Dan zie ik pas de ware schoonheid.

De jacht is geslaagd.

Vervolg

Gisteren schreef ik over Groningen en de rommelmarkt met o.a. een sexy paspop.

Deelde deze met Face Book en de beheerders vonden haar té sexy en ze werd verwijderd.

Stel je voor dat onschuldige kinderoogjes haar zouden aanschouwen en vreemde gedachtes zouden volgen.

Foei!

Ik deel nu een portret van haar zusje, ook sexy maar anders.

Zal zij ook verwijderd worden?

Bijna klaar

De afgelopen tijd ben ik druk bezig met het verslag over het wel en wee van de Wereldwinkel.

Ik ben bijna klaar en ik schrijf:

Over het 40 jarig bestaan.

Dat duurde wel één maand.

Elk weekend was er wel iets gaande.

Dat was het leuke.

Wat minder leuk was?

Bijna elke maand verlies.

Geen nieuwe vrijwilligers.

Bijna de helft van het bestuur is weg gegaan en er komt niemand voor in hun plaats.

Sommige medewerkers nemen bestuurstaken over

Ik dus, met het verzorgen van het jaarverslag en samen met een collega een dagje uit plannen.

Maar niet alle taken worden vervuld.

Over 1 jaar volgt de evaluatie.

We horen dat dit alom in het land speelt.

Steeds meer winkels sluiten hun deuren.

Gaan we ten onder aan ons eigen succes want er worden steeds meer Frade Trade producten in andere winkels/supermarkten verkocht.

Toch denk ik, jammer!

Ik ben ff druk bezig.

Bezig met het schrijven van het jaarverslag 2016.
Alle gebeurtenissen van vorig jaar in de WW
Notulen lezen en herlezen
Onderwerpen sorteren
Soms de mensen bellen die van een bepaald onderwerp meer weten
Beginnen met schrijven, schrappen en herschrijven.
Er zijn nu 2 lastige onderwerpen
Bestuur en 40 jarig bestaans feest
Een logische volgorde vinden.
De vorige keren was het toch gemakkelijker
Toen zat ik in het bestuur en was er elke vergadering bij.
Lastig en toch spannend om er iets leesbaars van te maken.
Dus zoek ik zo af en toe in mijn foto archief voor de kopfoto
En schrijf een korte stukje
En die foto. Wat is dat of waar is die.
Dit is metro station Blijdorp
Het ligt op een ongelofelijke diepte met heel veel bling bling en spiegelbeelden.

Voorwerk.

Hier zit ik nu met vieze vingers.

Oude oefenpapier is gescheurd en weer opgelijmd in het kader van hergebruik en onverwachte effecten.

Ik ben gek op hergebruik en bewaar alles wat er maar te bewaren valt.

Het figuurtje hierboven bevat bijvoorbeeld een deel van een getekende mandala.

Daarnaast heb ik weer karton gebruikt dat ik in kleine delen een inkeping gemaakt en die uitgescheurd.

Een klein beetje houtskool en duck tape..

Kreeg het regelmatig aan de stok met de flesjes lijm waarvan de punt dus opdroogde, het nietapparaat ging niet zoals ik wilde dus gebruikt ik nu dubbelzijdig plakband dat ikzelf maak met die tape.

Dan denk ik dus: ik worstel en kom boven.

Eigen werk 2

Karton, placaatverf en krantenpapier,

Eigen Werk

Gemaakt onder leiding van Nico
Leraar bij de SKVR
Knipwerk.
Materiaal" Behang.

Reis op de Bertha (3)

Zo regelmatig ben ik door dit album aan het zappen.

Zittend op m'n vaste plekje heb ik de in's en out's van haar gefotografeerd.

Tot grote treurnis van de kapitein want zij was een deel van zijn ziel en hij wenste niet dat Jan en alleman haar zouden kunnen aanschouwen.

Terwijl ik de foto's bekijk valt me het hoeveelheid touwwerk op.

Eigenlijk nu pas.

Vroeger op school leerde ik het een en ander tijdens geschiedenisles.

Ik leerde van 'breeuwen' of hoe kreeg men toen een schip waterdicht.

Breeuwen

De zeilen die worden of gehesen of gestreken.

De hoeveelheid knopen, met elk hun eigen naam.

Het hele schip wordt bijeen gehouden door het touwwerk.

Tegenwoordig, zo is mij verteld, word dit niet meer geleerd op school.

Zo, jammer.

Dit alles breidt de wereldvisie en kennis uit en dus ook wat wijsheid, hoop ik.

Vegla

Wanneer men zich verveelt

Neme men een oude Vegla glazen pot.

Zoeke een handvol met niet gebruikte rietjes en deponeer deze in de pot.

Pakke het fototoestel en neme de foto's in diverse standjes.

Vloei de foto's in de pc.

Zoeke een goed fotoprogramma

Bewerk de goede foto's en gebruike dan de diverse filters totdat er een grappig resultaat gevonden is.

Lekker melig werk.

Het openlucht museum te Arnhem.

Mijn schoondochter werkt hier.

Heeft het reuze naar haar zin.

Alles is nu anders en toch hetzelfde vertelde ze.

Een aantal jaar geleden waren we een weekend in Arnhem

Haalden oude herinneringen op.

Hier worden we begroet door 2 bewoners.

Ze wilden samen graag op de foto.

Dit is het resultaat.

Mañana.

Dit is een gevleugelde uitdrukking van me.

Om iets te bekennen.

Ik ben lui, soms wel héél lui.

Maar......

Voor een schoon bed moet je wassen.

Om iets op je bordje te scheppen moet je winkelen.

Om niet uit te glijden over het residu van hond en kat moet je lopen en scheppen.

Voor gladde kleding moet je strijken

Zo kan ik nog wel verder gaan

Kortom, vandaag was het onmogelijk mijn hobby luieren, uit te voeren.

Dat zien we morgen wel weer.

Afval

Zo heet het in de 'volksmond'.

Gevonden materialen, zo noemen de kunstenaars het.

Wanneer je er voor openstaat vind je het overal;

Op straat of in de bomen.

Buiten of binnen.

Liefs altijd met de zon.

Zij maakt alles wat levendiger met highlights.

Wanneer ik soms na buiten ga, gewapend met mijn toestel

Jaag ik op dit alles en bewerkt dit alles op mijn pc

Ook dan maak ik mijn eigen kunst.

Uitzicht uit mijn huis

Vaak denk ik
WE wonen op een mooie plek

Ontmoeting.

Ja, we zijn nog steeds in de dierentuin
Waren bij de aaseters.
Hun koppies worden nog steeds  niet gezien als de meest knappe, wel de meest functionele.
Deze knappert kwam even bij me buurten.
Ik stond bij het hekje.
Ineens stond hij naast me en heb ik een aantal close ups genomen.
Dit had ik nog nooit meegemaakt dat een roofvogel/aaseter zo dicht bij me aan het chillen was.
Zal dit hoogst waarschijnlijk nooit meer meemaken.
Er is nog een of twee foto's die nog aparter zijn.
Die komen nog.

Eigen werk

Toen ik nog in de groep van Nico Kervezee zat
Bij de thema's "Het Experiment".
Ontvingen we opdracht, niet wat we verwachtten
Van bloemen, mensen en vergezichten
Maar gedichten of korrelige foto's waren de basis voor onze experimenten.
Bij deze was de opdracht, denk aan herinneringen en mijn verleden.
De getallen hierboven zijn een uitgestrekt stamboom van mijn familie. Het zijn de geboorte data vanaf mijn ouders tot aan het moment waarop ik met dit werkstuk stoeide.
Voor de lijnen heb ik gewerkt met de kalligrafie van het word programma.
Er staat steeds in herhaling;
Wat kan ik doen, kan ik wat doen enz..
Dit is niet de laatste versie.
Die komt nog.