Murder she wrote.

We ontvangen 13th street weer sinds we van provider zijn veranderd. Kijken weer naar de oude serie die langs komen. Murder she wrote is er een van. De boeken zijn geschreven door Agatha Christie. Deze wordt vertolkt door de Amerikaans actrice Angela Lansbury. Zij speelt de rol niet onverdienstelijk. Deze serie is vaak vertolkt door diverse actrices en ik heb deze voor het eerst gezien dat Miss. Marple is gespeeld door Margaret Rutherford  en is voor mij dus de enige echte.

 http://youtu.be/Uv34UJPcJoo

Vergeetachtige Els

Vanmorgen liepen mijn lief langs de waterkant. Jesse mocht los en tot onze grote verassing sprong ze in het water om haar lievelingsvogeltjes (waterhoentjes) te begroeten. Zij zagen dit totaal niet zitten en vlogen weg. Ik kreeg een telefoontje met de vraag waar ik bleef. Ik was helemaal vergeten dat ik een afspraak had en met een boel sorry’s maakte ik de deal dat ik weer een nieuwe zou maken. Ik voelde me meteen als vergeetachtige Jan in Sesamstraat. http://youtu.be/LsKI9OOiKxQ Hier is die dan, mijn grote voorbeeld. 

Chefs Obese

Van de tien dokters in de kliniek waar ik werk hebben er zes een zichtbaar overgewicht. (Toevallig alle zes mannen maar gevulde dokteressen bestaan ook.) Lekker voorbeeld voor de patiënten, die vaak moeite hebben om een beetje normaal op gewicht te blijven, als gevolg van bijwerking van veel medicijnen. Een jaar of tien geleden was een dikke dokter een uitzondering maar we gaan, zoals met veel zaken  Amerika achterna; daar heb je al langer dikke intellectuelen, terwijl dat ook daar vroeger weinig voor kwam.

    De dikke mens is onstuitbaar in opkomst.

Na de lagere school heb ik twee jaar op de horecavakschool gezeten om kok te worden. Ik ben ‘outgedropt’ omdat ik het daar ontzettend slecht naar mijn zin had. De animositeit die bij sommige horecabedrijven  bestaat tussen kelners en koks, werd daar mee-onderwezen en de kwaliteit van de gebakjes en de gerechten was belangrijker dan de leerlingen. Breek me de bek niet open, het is een aparte column waard.

    Op tv word je doodgegooid met kook-en bakprogramma's, steevast gepresenteerd en gedemonstreerd door adipeuze koks, tegenwoordig om raadselachtige redenen ‘chefs’ genoemd, en even bolle bakkers. Dat roept bij mij herbelevingen op dus misschien ben ik bevooroordeeld. Maarrrr…

   Het is tegenwoordig bij wet verboden om te roken op tv. Laatst heeft de VPRO een boete gekregen omdat Hans Teeuwen rookte, maar je dik & ziek vreten onder leiding van een vette kok is prima.

   Diezelfde zenders presteren het om je vervolgens te trakteren op gruwelijke afvalprogramma’s waarin  kandidaten die te goed naar de bak-en-braadprogramma's hebben gekeken liefst met twee kilo per week te laten afvallen om uiteindelijk op de helft van hun gewicht - meestal nog steeds een overgewicht - te laten uitkomen, onder leiding, zeg maar lijding, van Radmilo Soda, een genadeloze drill sergeant, waar ze bij de commando’s nog voor terug zouden schrikken. Zo houden ze zichzelf en ons bezig en zorgen ze tegelijk voor nieuwe kandidaten. Een win-winscenario: ontroerende televisie, zeg maar emoporno, gepresenteerd door Wendy van Dijk, die er zelfs niet voor terugschrikt om regelmatig te ‘huggen’ (jakkie!) met de deelnemers.

    Een goed idee zou zijn -  ik bied het programmaformat  gratis aan - om Herman den Blijker, Robert Kranenborg en Julius Jaspers, om de ergste maar even te noemen, kandidaat te laten zijn in het nieuwe afvalprogramma, liefst met een nog sadistischere trainer dan Radmilo : ‘Chefs Obese’ .

   Dat zal ze leren en het levert vast mooie, ontroerende televisie op.

Laaglander

Noll Tolerans

Jacob Eklund

We hebben een ingesleten gewoonte om op de zondag uitgebreid te ontbijten terwijl we naar een spannende thriller kijken. Geen Amerikaanse. Die hebben vaste acteurs die altijd dezelfde rol spelen van of de goede of slechte rol. Dus al kennen we de serie niet, we weten al wie wie is. Dus eigenlijk is er geen spanning meer. Dat heb je gewoon als je al meerdere series heb gezien. Dus gaan we naar of een Britse of Scandinavische kijken. Afgelopen woensdag hebben we onszelf getrakteerd op een rits Scandinavische thrillers. Deze heet dus “Noll Tolerans” gespeeld door Jacob Eklund en we zaten weer op de punt van onze stoel. Dat wordt weer voorzichtig zitten met ons ontbijt op schoot.