Hartenkreet

Vannacht opgestaan. Zenuwen. Zenuwachtig voor de dag van morgen. Waarom? Ik weet het niet. We zijn uitgenodigd door onze oudste vrienden voor een lunch komende dag. Ik vind het eng. Doodeng. Ik vertrouw mezelf niet. Ik weet niet of ik het kan. Gelukkig heeft Els donderdag verteld dat ik mijn rollator meeneem, zodat ze weten dat ik niet veel kan. Ik kan niet voldoen aan verwachtingen van mezelf, laat staan aan verwachtingen van anderen. Wil ik er dan niet uit? Ja, natuurlijk wel, maar ik vertrouw mezelf niet meer. Ik ben onbetrouwbaar, incontinent, mag en kan nauwelijks nog iets van wat vroeger de normaalste dingen/zaken waren. Mag niet drinken, mag niet roken, kan moeilijk ademen, de hond uitlaten, met Els naar de dokter gaan. Kan haar niet steunen. In ieder geval niet ondersteunen zoals ik graag zou willen. Wil zo graag een beetje terug van vaardigheden die vroeger gewoon daar waren. Wilde daar vanavond voor 't slapen met Els over praten, en zij was moe. Logisch. Bezoek aan dr. was vermoeiend, daarna nieuwe brillen besteld. Een voor haar en een voor mij. Eigenlijk super goeie dag in vergelijking met vorige dagen. Ik heb daarna geslapen en Els slaapt nu. Ook logisch, maar ik was nog teveel met morgen bezig. We zien tegenwoordig zo weinig mensen/vrienden, en ik wil de mensen die we nog hebben kostte wat kost behouden, en ik ben zo bang, zo bang, dat ik mezelf teleurstel, en daarmee hen ook, dat ze zoiets hebben van dat nooit meer. Dat is ook naar hen toe niet eerlijk, want ze zijn lief, en geduldig, en oprecht, vol inlevensvermogen. Maar ik ben bang, bijna panisch. Ik neem nog een slok, ondanks dat ik door alle medicatie al een vervette lever heb en dat dat slecht voor me is. Door die angst stoot ik anderen van me af. ook mezelf, want dan ben ik weer boos op mezelf omdat ik het heb laten gebeuren. Zo'n schrijfpartij als nu is eigenlijk ook nergens goed voor, maar misschien helpt het het van me afschrijven me een beetje. Ik was zo blij te lezen dat een stel waarvan ik er maar een ken, als een hele mooie lieve pittige collega, ook eentje van gesloten opname, een echt feestbeest zoals ik vroeger was nu oprecht blij is dat ze met haar vriendin zwanger is geworden, dat ik zelf er helemaal in mee kon gaan en dacht aan ze gaan er nu ook echt achter komen wat kinderen krijgen echt in houd. Tegelijkertijd was ik jaloers op wat ze gaan beleven, tegemoet gaan komen, zowel qua blijdschap als verdriet dat ik hun geluk helemaal kon meevoelen. Zo leuk, zo breed een schrijfstuk vol gevoel alle kanten op kan schieten. Ik hoop dat het schrijven me goed gedaan heeft, ondanks dat dit alles voor velen van generlei waarde zal zijn. Voor mezelf heeft het van mezelf afschrijven over alles wat me te binnen schoot misschien toch het effect dat ik het idee heb nog te leven. Ook voor andere mensen die worstelen met de dag van nu of de dag van morgen. Meisje onze hond ligt naast me te ronken. Ze voelt zich veilig en een deel van die veiligheid hier in huis ben ik. Het feit dat het merendeel van de patiënten/cliënten die ik onderweg tegenkom, zelfs de mensen die ik gesepareerd, begrensd of geïsoleerd heb in een eerder stadium me eerder een knuffel dan een dreun verkopen doet me goed. Heb ik kennelijk in het verleden voor velen van hen toch iets goeds kunnen doen. Terwijl ik het hartstikke moeilijk had om die mensen op hun moeilijk(st)e momenten op die manier moest begrenzen. Laat ik er maar voor kiezen om de dag van morgen gewoon te laten komen, ondanks dat ik er weinig tot geen vertrouwen in heb. Ik zal me moeten overgeven, zoals sommigen zich soms noodgedwongen aan mij overgaven. Tot nu toe heb ik al eerder momenten van enorme afhankelijkheid overwonnen. En ik ben er niet slechter van geworden. Teruglezende denk ik wat een gezwets, maar laat ik het toch maar proberen, misschien overleef ik ook nu de wanhoop weer. Na de dood van eerst David Bowie eerder dit jaar, en nu ook Prince, denk ik dat ik toch maar blij moet zijn er nog te zijn. Uiteindelijk heb ik nog een onfatsoenlijke goede warme en fijne relatie, veel mensen die om me geven en vrienden die me morgen mee willen nemen voor een lunch. Ondanks mijn beperkingen en dingen die ik niet meer kan. Mijn ogen vallen nu toch maar mooi bijna dicht, dat heeft het schrijven me in ieder geval gebracht. Ik hoop niemand nodeloos gekwetst te hebben en ben stiekem toch trots dat ik deze dag toch heel behoorlijk en redelijk heb kunnen overleven dat ik een plasje ga plegen en me heel zachtjes naast Els ga voegen en de dag van morgen tot me ha laten komen. Uitgeslapen of niet het zal vast de moeite waard worden. Voor de lezers, bedankt voor het geduld, en voor mezelf bonnenuit! Je Roen

Trots op Jessebes

Vlietlanden Vlaardingen Broekpolder Midden Delfland

Avonturen met Jesse.

Ik had eerder deze week twee maal een half uur overgewerkt en was vandaag dus al om 12.00u thuis. Ik was doodmoe en ben eerst twee uur gaan slapen. Daarna had ik een idee. Het leek me leuk om via de Poldervaart naar Vlaardingen te gaan en daar richting Broekpolder te gaan op zoek naar de Vlietlanden.

Zo gezegd zo gedaan, maar ik ben volkomen onbekend daar, dus een paar maal gevraagd. Op een gegeven moment, zag ik bordjes Broekpolder en Dave een collega had me verteld hoe mooi het daar is, en eerlijk is eerlijk, dat is het er ook.

Ik merkte aan Jesse dat ondanks dat ik de snelheid op 12km p/u had gezet, dat ze behoorlijk aan het hijgen ging.

Ik dacht tijd om even Els te bellen om te zeggen dat dit een wat langer uitje aan het worden is. Vervolgens Jesse op de scootmobiel getrokken en tussen mijn benen laten zitten. Dat was erg vreemd voor haar dus een tijdje erg voorzichtig moeten doen en moeten corrigeren. Het fietspad was asfalt dus dat werkte mee.

Op een gegeven moment zouden we naar mijn gevoel naar rechts moeten, en daar hield nu juist het asfalt op en werd gravel. Ik hield Jesse goed vast, maar ze zag van alles, onder andere haasjes, konijntjes en een paar eekhoorntjes. Ondertussen reden we ongeveer twintig km p/u over het gravel en het schelpenpad, wat redelijk reed, al dacht ik oh wee als ik nu een lekke band krijg. Het was prachtig om langs de Vliet te rijden en ik dacht op een gegeven moment Vlietzicht of i.d. te zien en ik zocht een plekje om Jesse te laten drinken. Ze had het overigens zittend op de scoot en links en rechts kijkend wel echt naar de zin. Bleek dat ik aan de verkeerde kant van de Vliet zat, en daar ging de kans op een plaatsje waar gedronken kon worden.

Uiteindelijk kwamen we bij de molen in Vlaardingen. Gelukkig iets bekends en van daaraf wist ik de weg naar huis.

Uiteindelijk zijn we dik twee uur weg geweest, en we zien het allebei als een uiterst geslaagd experiment. Ik neem volgende keer alleen een flesje water mee. Mijn nieuwe scoot deed het overigens prima.

Jesse ligt nu uitgevloerd aan mijn voeten en Els en ik hebben net een lekkere hutspot met worst achter de kiezen.

Nogmaals Jesse

Ik kan het niet laten

Ga verder met memory lane

Weer aan het strand

Jesse rennend en springend in de golven

Roen gooit stokjes

Jesse haalt ze terug

Samen dikke pret

Ik ben de chroniqueur

Wat sjiek gezegd; de geschiedenisschrijver.  

Ik ben verliefd

Een blik op het wad.

We zijn net thuis gekomen en dan overval ik jullie met de mededeling dat ik verliefd ben geworden. Er is geen nieuwe man in mijn leven gekomen. Deze, die ik nu regelmatig in mijn armen hou voldoet mij in alle fases van mijn leven. Ik ben verliefd geworden op het schone eiland  “Ameland” . Het was wel een toer om er te komen. De trein had een vertraging van 10 minuten en prompt misten we de bus en moesten 4 uur wachten op de volgende. Dat stond dus niet op het bord. Dus na 1 uur stonden we er, geen bus. We vroegen het aan een medewerker van Connexxion, en die wist van niets. We vroegen het aan andere medewerkers en die wees op het bord waar de juiste tijden op stond. Dus stonden we er na 2 uur weer, geen bus. We vroegen het aan een buschauffeur en die was zo vriendelijk om in zijn bijbeltje te duiken en het bleek dat de bus na 4 uur pas zou komen. Er waren geen bagagekluizen in het station dus waren we gedwongen al onze bagage mee te schouwen, dus bleven wij op het station hangen. Saai dus. Dus gingen we per bus na Holwerd en daar pakten we de veerboot naar Ameland. Daar stond de bus klaar en die bracht ons naar Hollem en ons hotel, het knusse “Zeepaardje” waar we warm werden verwelkomd door de uitbaatster.  De reis duurde dus i.p.v. 5 uur en 14 minuten 10 uur en 14 minuten. Naar Engeland vliegen was een stuk sneller. We pakten alles snel uit en gingen eten bij de “Griffel” waar we ook leuk werden ontvangen. Het eten was goed want we waren uitgehongerd. We gingen snel naar bed waar we vervolgens geen oog dicht konden doen. Het matras was zacht en had in het midden een grote kuil waardoor we telkens tegen elkaar aan gedrukt lagen. Dit is alleen leuk wanneer we beiden er zin in hebben. Dit wordt nog vervolgd.



Ameland

Mijn liefje

We rennen van hot naar her. Maken lijstjes. Niet vergeten; medicijnen, eten en etensbakje voor Jesse, sleutels naar de bovenbuurman die voor de katten zorgt, kleding, baterijen voor de fototoestellen opladen, reispapieren verzamelen, overbodige pasjes verwijderen, reisplanner bezoeken, eten van te voren maken zodat we op de dag van terugkeer niet hoeven te koken, Manden voor de katten neerleggen, kattenbak verschonen, enz., enz.  Dan heb ik niet eens de andere dingen. Roen heeft de reisplanner geraadpleegd en de reis duurt  per OV 5uur en 14 minuten. Naar de maan gaat nog sneller, maar alla, fietsen gaat langzamer. We zijn er al eens geweest. We hebben het nageteld en dat is zo’n 25 jaar geleden. We huurden toen een caravan die tijdens een zware storm heen en weer ging. Ik was mijn nieuwe toestel aan het uitproberen en daar was Roen het slachtoffer van. Hier boven is een foto uit die tijd. Wat was hij toen nog jong! De toestellen van toen waren toch niet te vergelijken met die van nu. Maar toch, zucht. Nu gaan we er heen om nieuwe herinneringen te maken, dus jullie het even zonder ons moeten stellen. Ik neem mijn pc echt niet mee. Doei!!

BELLE VOCI

Belle Voci, Kamerkoor o.l.v. Nedyalka Todorova

door Hot

BELLE VOCI, waar haal ik dat nu vandaan?
Het is een Haags kamerkoor bestaande uit 12 mensen en een dirigente. Zes mannen en zes vrouwen onder leiding van Nedyalka Todorova, Bulgaarse van oorsprong.
Gisteren de 28ste waren we uitgenodigd door twee vrienden die we lange tijd uit het oog waren verloren. Bij de bruiloft in Engeland, de 10de juli jl. hebben we hen herontmoet na ten minste twintig jaar volledig onzer eigen levens te hebben geleid. Als cadeau zongen deze twee uit Den Haag een aantal liederen die zij ook gezongen hadden op een Festival voor Orthodoxe Zang in Bulgarije afgelopen jaar en deden dat ook nog A Capella, en dat vonden wij, maar ook de vele andere gasten zeer indrukwekkend en mooi, en toen wij dus uitgenodigd werden om in de middeleeuwse dorpskerk te Kethel een optreden te mogen bijwonen wilden en konden we geen nee zeggen.
Het was fabelachtig, en zo met zijn twaalven soms met de dirigente Nedyalka, met zijn dertienen en met het Thema DOSTOINO EST, zal het ons lang bijblijven.
Na afloop hebben de twee die ons uitnodigden nog heerlijk een glas wijn genuttigd bij ons thuis, en dat was ook bijzonder geslaagd.

Moeilijker dan ik dacht.

De enigste geslaagde.

Ik ging dus de 10^de naar de dierentuin met mijn vriend de spiegelreflexcamera met telelens en dacht; Makkie. Niet dus. Moeilijk, niet te beschrijven. Ze vertikten het om mooi te poseren, om naar me te kijken en me de tijd te geven om alles in te stellen. Ik bestond niet voor ze! De onverlaten. Ik stond me in allerlei bochten te wringen, om op mijn hurken te staan en standje hopeloos te oefenen om ze maar goed in beeld te zien en te zetten. Opgewonden blij liep ik naar huis want er zouden toch minstens 20 onvergetelijke meesterwerken bij zitten. Dus laadde ik de foto’s op mijn laptop en het sorteren begon. Alle bewegende beelden werden verwijderd. Daarna knippen, pixels sorteren. Hier begin ik goed in te worden. Ik ben gek op straatfotografie en het wachten op mooie beelden. Helaas, de meeste dieren hadden geen poten of halve, of nog erger. Dan stond er eentje deels voor mijn model, of ze keken als een halve zool. Er is er slecht één waarvan ik zelf zeg “Niet slecht”. Het is maar goed dat we tegenwoordig een abonnement hebben. Ik kan dus veel gaan oefenen en moet veel meer geduld betrachten.

Ontluilende Distelbloem

Een van mijn lievelingsonderwerpen om te fotograferen zijn bloemen en distels. Dat grove, de scherpte van de distelbladeren!! Prachtig en zodra ik er een zie wanneer ik buiten loop met mijn toestel is die van mij. Dan ga ik thuis achter de computer zitten en ga kroppen en aan de filterknopjes schuiven. Daarna bekijk ik het geheel en soms ben ik tevreden. Zoals bij deze foto. Deze is genomen in het Hortus Botanicus  in Leiden waar ik samen met de medewerkers van de Wereldwinkel aan het genieten ben.