Meisje

Zo'n 2 jaar geleden kwam dit Meisje in ons leven.
Geïmporteerd uit Griekenland
De reis was verzorgd door de petemoei van Jesse
We wilden een wat oudere hond.
Hadden geen zin in puberaal gedrag.
Ze was 2 jaar lang een zwervertje en 2 jaar lang vertoefd in een shelter
Nu heeft ze haar thuis gevonden
Kunnen wij ons niet meer voorstellen dat ons huis haar niet meer beschermt.
En wij haar liefkozingen niet meer ervaren.

Gesprek

Goedemiddag mevrouw.

Goede middag meneer. Heeft u soms een groot bot voor de hond?

Nou, daar in de mand liggen de botten.

Nee, die wil ik niet. Ze zijn gerookt en dat is te zout.

Daar liggen ook botten.

Dat zijn geen echte botten. Ik wil een bot vers van de koe zogezegd.

Hoe bedoelt u?

Oh, u heeft niet wat ik wil hebben.

Goedemiddag meneer.

Goedemiddag mevrouw. 

Arm, arm Meisje.

Alweer de 2^de nacht waarop het onweer de hele nacht liet bliksemen en donderen.

Lijkt op vuurwerk

Niet iets waar Meisje van kan genieten.

Integendeel, ze is er doodsbang voor.

Dan is de badkamer de enigste plek waarin zij zich min of meer kan terugtrekken.

Alleen de afgelopen nacht niet.

Toen bereikte “het drama” zijn hoogtepunt.

Dat wisten we niet, maar goed ook.

In de ochtend zagen we residu van het voorgeval.

De hele vloer en kattenkussen waren vervuild en Meisje ook.

We stroopten onze mouwen op en;

Het kussentje en honden deken gingen in de wasmachine, de vloer werd gedweild en Meisje ging met grote tegenzin onder de douche.

Voor haar de 1^ste keer bij ons en gelukkig had ik hondenshampoo in de kast staan.

Waarom mocht ze niet bij ons slapen of bleven we bij haar slapen?

Dan werd het helemaal bevestigd dat dit alles eng is omdat de bazen ook héél anders doen.

Ze moet er gewoon doorheen.

Net als aan de lijn lopen, met de tram, metro of trein reizen.

Daar zat ze vroeger ook te shaken en toch heeft ze dit alles ook geleerd.

Maar toch: arm, arm Meisje.          

Petemoei.

Ons Meisje.

Gisteren zag ik op FB een held naar mijn hart. Hij ging met zijn wagen

Rond de arme deel van de stad. De wagen was geladen met? Eerst wist ik het niet, maar hij stopte, toeterde en prompt kwamen er een aantal honden naar hem toe die hij te eten gaf. Daar was zijn wagen mee geladen dus. Zo kregen we zijn hele toer te zien en zagen dan grote en kleine roedels bij hem komen en hun buikje rond eten. Nu zit petemoei ook op FB en ik heb het gedeeld als cadeau voor haar. Dit is haar antwoord:

Prachtig Els, dit is exact wat Vicky doet in een industriewijk aan de rand van Athene, waar veel honden worden gedumpt. Jullie Meisje komt daar ook vandaan. Vicky (of één van haar collega's) rijdt door de wijk met voer, water en medicatie en de honden komen al aanrennen als ze haar auto horen. Als ze een zieke of gewonde hond aantreft brengt ze die naar de dierenkliniek, na behandeling gaat hij weer terug de straat op. Jullie Meisje is destijds door Vicky van straat gehaald en op haar kosten ondergebracht in een particulier pension omdat haar ter ore was gekomen dat een man, waarvan ze weet dat hij ruw en grof met de honden uit deze wijk omgaat, het plan had opgevat om haar aan een herder in een dorpje elders te geven. Griekse herders gaan, een enkele uitzondering daargelaten, bijzonder wreed met hun honden om. De honden liggen dag en nacht aan de ketting, hebben geen beschutting tegen de extreme hitte en/of kou en krijgen slecht te eten. Dan heeft Meisje het nu gelukkig heel wat beter getroffen ! xxx

Kunstenaars.

Er zijn van die dagen die een traagheid hebben alsof ik zwem in een poel vol met stroperige stroop.

Duwend tegen de woorden die de lading niet dekken.

De tonen klinken vals en buiten het ritme

Dan ben ik content in de gedachtegang dat ik niet de enige ben die aan het zoeken is.

Vele artieste verwoorden dit alles in hun eigen taal.

Vertellen ons alles een  gedicht, schilderij of lied.

Wanneer ik dan met Meisje buiten ben klinkt er een lied in  mijn hoofd die verwoordt wat ik niet kan.

Die vind ik dan in de kelder van mijn muziekgeschiedenis.

Die is verdeeld in gevoelscategorieën

Ik laat me inspireren

Ik ga er wat mee doen

Gebruik maken van een oude remedie.

Ik ga een mandala tekenen

Snor mijn papier, plakband en kleurpotloden op.

Ga een cirkel trekken

Go with te flow, zoals mijn leraar zei

Ondertussen heb ik die song gevonden op You Tube

Het is een versie van Dusty Springfield.

https://youtu.be/nrCpOtAX5bM

Herfst.

Alweer herfst?

Ja!

Bij het wandelen naast mijn Meisje zie ik haar genieten.

Dit kende ze nog niet.

Lopen door de ritselende bladeren

Haar neusje ertussen wroeten en snuffelen, heel veel snuffelen

Begeeft ze zich in hondenparadijs.

Gaat ze met haar kopje naar verwegistan.

En ik?

Met mijn neus in de lucht zie ik hoe de jonge zwanen

Dit voorjaar uit het ei gekropen

Vliegles door de ouders gegeven.

Samen slenteren door het bladerdek en genieten we van de zon.

Sterrebos

Vanwege de fluctuerende temperaturen van mijn lief

Togen Meisje en ik naar het Sterrebos

Het was spannend

Onze vorige viervoeter Jesse was bijna continu in puberstand wanneer we buiten waren

Ze zocht de grenzen op wanneer ze los was

Aangezien ze harder kon lopen dan wij

Vonden we dit erg vermoeiend

We Lieten haar zelden los

Ik vroeg me dus af

Zal dit goed gaan.

Het ging uitstekend!

Moe en spanning

Stekelig struikgewas.

 

MOE,

Ondanks een goed en ontspannen weekend, waarin ik ook lekker geslapen heb, ben en blijf ik moe. Ik merk dat een week met 1 crematie, een suïcide, en een poging met alle emoties die daarmee samen hangen en los komen niet bij mij in de koude kleren is gaan zitten. Vanmorgen om 06.00u werd ik wel wakker door de wekker, maar desalniettemin draaide ik nog een keer om, en vervolgens nog een keer, daardoor moest ik me griezelig haasten. Ik was daardoor iets te laat, maar voel me belazerd, spierpijn, korzelig, kan maar moeilijk op gang komen en ben al blij dat ik uiteindelijk toch nog op mijn werk terecht ben gekomen. Daar aangekomen merkte ik gelijk dat ik me erger aan het feit dat er hier zo slecht gecommuniceerd  word. Daardoor gebeuren dingen niet op de handigste en logische manier, maar vaak dubbel en zonder dat de een op de hoogte is van het werk van de ander.

Soms worden mensen ook ingezet voor taken waar ze helemaal niet voor zijn. Zo zijn momenteel alle vaste personeelsleden van de afdeling waar het vorige week helemaal mis ging weg, en zitten er alleen een flexwerker en een zgn. activiteitenbegeleidster, die de ins en outs van de meeste daar aanwezigen niet kennen. En hebben de mensen die nu ergens in overleg zijn niet eens laten weten waar ze wel zijn. Ik zie het gebeuren en kan er toch niks aan of mee doen.

Ik heb uiteindelijk mijn eigen werk, behalve als het mis gaat zoals vorige week. Op zo’n moment komen de gebruikelijke zaken en mogelijkheden om in te grijpen en in actie te komen als vanzelf weer boven en ben ik gelukkig in staat om d.m.v. improviseren de boel toch wel weer in goede banen te lijden, maar wel met het gevolg dat zo’n beroep op mij extreem veel energie kost, en zo langduriger voelbaar is. Vooral de adrenaline en de emoties die dan boven komen drijven vergen veel van mijn lijf en geest. Ik ben overigens niet de enige waar de afgelopen week niet in de koude kleren is gaan zitten.

Genoeg hierover.

Gisteren middag waren we met goede vriend G, Els Meisje en ik naar Hoek van Holland. Het was lekker, maar er was wel een koude noord oostelijke wind. Op het moment dat we de duinen inliepen lieten we net als de vorige keren Meisje los en de eerste tijd ging dat goed, maar ze ontdekte vervolgens in het doods uitziende stekelige struikgewas veel leven en liet zich vervolgens meer dan een uur niet zien. G en ik zijn door dat heftige struikgewas gaan struinen en zagen wel wat Meisje zo leuk vond, nl. veel konijnenholen en keutels, maar geen Meisje. Na een dik uur struinen, roepen en zoeken melde ze zich bij Els en kreeg een brok long, gedroogde long, een lekkernij waar ook Jesse erg gek op is. Els liet mij roepende weten dat Meisje terecht was en ik heb het G ook laten weten, waarna we ons met veel moeite weer uit het struikgewas konden bevrijden. Wel waren we alledrie uitgeput van deze zoekpartij en hebben geruime tijd gezeten  op het muurtje langs de pier. Vervolgens hebben we ondanks weinig zin toch nog een eind met Meisje aan de lijn gelopen en hebben uiteindelijk nog een warme chocolademelk genuttigd in een strandpaviljoen.

Vervolgens zijn we teruggereden naar Vlaardingen waar G een lekker maal bestelde en dat hebben we daarna soldaat gemaakt. Heerlijk. We waren opgelucht dat Meisje ook weer bij ons terug was en die laat in haar groeiende zelfverzekerdheid zien dat ze meer durft en ook gerust een uurtje helemaal met zichzelf bezig kan zijn zonder aan de baasjes te denken. Ze vond de jacht op konijntjes eventjes wat belangrijker.

Vanmorgen toen ik om tien voor half zeven de huiskamer binnenkwam lag ze ook heerlijk opgerold te slapen in de troon van Els i.p.v. in haar grote eigen mand. Ze laat zien toch flink wat ondeugends in zich te hebben. Het is leuk te zien dat ze steeds meer zichzelf aan het worden is, maar dat is tegelijkertijd soms wel erg spannend.

Shabby Chic

Vanmorgen keek ik wat weemoedig de kamer rond. Stof, haren en nog meer haren. Wat was ik vroeger verwend door Jesse. Zij was op en top een lady, of travestiet, hoe je het maar bekijk. Gebouwd als een atleet, een sprinter. Strak in het pak, spieren als staalkabels en haar hart dat een rustig ritme sloeg. Qua gedrag noemde ik haar een Miss Macha, gaf haar een vinger dan nam ze de hele hand en had nog niet genoeg.  Ze was ook voorspelbaar. Kreeg alleen in het voor en najaar een nieuw outfit en dan had ik het een tijdje druk met het haarvrij houden van onze stulpje. Deze dame genaamd Meisje is een heel ander verhaal. Slordig in het pak. Rustig aan dan breek het lijntje niet en slungelig in haar tred. Ze is lui, heel lui. Pas als de zon haar wakker kust dan is ze geneigd haar ogen open te doen en dan bestaan we ineens. Ze vernieuwt haar pak continu dus ben ik toch elke dag in de weer met bezem of stofzuiger. Wanneer ze in de mand ligt lijkt ze wel een voddebaaltje of ze is gewoon shabby Chic. 

Donderdag alweer.

 

Donderdag alweer.

Gisteren had ik mijn fysiozwemdag. Een klein beetje uitgeslapen, rondje met Meisje gelopen en een goede dag gehad. Wel meermaals even op de site van mijn werkgever gekeken want ik wilde graag dat iets wat een beetje zwaar op mijn hart lag tot een goed einde zou komen. Om half zeven ’s avonds keek ik voor de derde maal en jawel het verlossende woord stond geschreven.

Verder gisteren middag na mijn slapen en vrijwel zonder regen een eind gaan lopen met Meisje. We gingen samen per scootmobiel naar de Maasboulevard in Schiedam. Hebben daar een stuk gelopen en ik wilde samen met Meisje gaan oefenen of ze ook op de scoot mobiel kon zitten, zodat ze niet volcontinue naast me hoeft te rennen, en we daardoor wat verder weg kunnen. Met Jesse was dat in het begin ook moeilijk want ze was het net als Meisje nu niet gewend. Toch durf ik te spreken over een geslaagd experiment. Ik had de aanlijnriem om mijzelf heen gedaan en midden rond mijn middel vastgegespt. Verder geholpen bij het opstappen(min of meer gedwongen) en tussen mijn voeten vastgehouden, waar mijn benen voor de veiligheid zorgen. Na een keer of tien een poging tot ontsnappen bleek het uiteindelijk toch mogelijk huiswaarts te keren met Meisje tussen mijn benen. Na de laatste rotonde op de Vlaardingerdijk duwde ze haar koppie omhoog en zat zo lekker om zich heen te kijken zonder verzet.

We zullen nog wel even verder moeten oefenen want nu heb ik haar volcontinue met mijn linker hand vastgehouden bij de halsband wat dan weer voorkomt dat ik fatsoenlijk richting kan aangeven of mijn hand kan uitsteken. Toch voor een eerste probeersel ging het goed.

Ze heeft bij thuiskomst heerlijk geslapen/gesnurkt want ze was moe van de lange renpartij. Toch voelen haar spieren steeds steviger aan, en doet ze het nog steeds beregoed.

Vandaag valt me zwaar. Vanmorgen de wekker dusdanig hard uitgeslagen dat we pas om half zeker wakker werden en dan is het helemaal haasje repje. Gauw pillen uitgezet, promt kwam er bij het uitdrukken van mijn strip methotrexaat het nodige zilverpapier mee en dat wil je niet tussen je tanden krijgen, dus dat er zorgvuldig uitgehaald. Ik had geen tijd om te eten, maar toch wel alles ingenomen, in dit geval met een banaan. Tot nu toe valt het redelijk. Dat is iedere donderdag toch nog afwachten. Wel op mijn werk gelijk begonnen aan de door Els klaargemaakte boterhammen.

Ik hoop dat de morgen een beetje snel wil gaan, zodat ik bijtijds kan gaan slapen, want vanmiddag moeten Els en ik naar de mondhygiëniste in Rotterdam. Ook niet echt iets waar ik naar uitkijk, maar het is wel een al jaren hele goed werkende gewoonte die gelukkig nog steeds valt onder onze dure aanvullende verzekering.

Zo, ik ben weer uitgeschreven. Ander nieuws is er niet.

Groeten, en ook een fijne dag.               Jeroen

Ons Meisje

Een ´verouderde´ foto 

De dagen vliegen als een schaduw heen.

Het is alweer 5 dagen geleden dat we vierden dat mijn lief op aarde is gekomen. Ik nodigde 3 dierbare vrienden om dit mee te vieren. De bedoeling was een Nederlands tapas menu op tafel te zetten. Een zwik kleine hapjes en een van mijn favoriete soepjes: Mulligatawney-soep uit India of om preciezer te zeggen uit Tamil gedeelte van dit land. Zoals gewoonlijk had ik weer eens voor een weeshuis ingekocht dus hoefden we dágen niets meer te halen. Petemoei was aan he mopperen dat we Meisje nog niet hadden gefotografeerd terwijl ik al had gezegd dat ik een mooi weer fotograaf ben. Met een paar pufjes zwart rook uit haar oren begon zij Meisje op de gevoelige plaat te zetten. Onze Limburgse vriendin bleef overnachten en dus spraken we af om samen naar Hoek van Holland te gaan met haar auto. Dat rijden was een ramp voor Meisje maar het strand. Het leek alsof ze al tig keer was geweest. Snuffelen, lopen, kijken en mensen begroeten, zo liepen we met zijn drieën in de duinen, op de pier en strand. Het was mooi weer dus werd er druk gefotografeerd. Morgen, besloot ik, ga ik een mooi stukje schrijven en de beste foto te gebruiken. Dit viel wat tegen door al dat gedoe wat leven heet. Kon het snoertje niet vinden waarmee ik de foto’s van de camera in de laptop giet. Roen vond het meteen. Dit gebeurt vaker. Zucht. Schrijf nu dit stukje en ga aan de slag met de foto’s terwijl ik bedenk: De dagen vliegen als een schaduw heen.

Flink schakelen

 

Flink schakelen.

Na een heerlijk weekend was het vanmorgen om 06.00u wel even schakelen, terug naar het werkzame leven. Een keer draaien, om 06.09u er uit. Pillen uitzetten, innemen, tanden poetsen, douchen, ontbijten, koffie en om 07.00u de deur uit. Gelukkig waren we om 10.00u richting slaapkamer gegaan, dus toch wel voldoende rust gehad. Wel wat spierpijn van onze te gekke wandeling aan het strand met Meisje en onze Limburgse vriendin. Oh, wat was ik achteraf blij dat de niet gevonden opblaaspomp voor de luchtbedden geen roet in het eten gooide. Wat voelde ik me stom, en ook dom omdat we dit niet gewoon klaargelegd hadden bij de voorbereidingen van dit weekend. Wat dat betreft ben ik wel veranderd ten opzichte van de oude Roen.

Ik denk dat de pillen hier een negatieve rol bij spelen. Daar komt bij dat ik meer op Els ben gaan lijken, niet letterlijk maar ik ben wel nonchalanter en minder precies geworden. Vergeet meer, etc.

Toch was het nu een heerlijk WE, en voelde ik me echt jarig, ontspannen en feestelijk. Een heerlijk feestje met veel lekkere hapjes, een heerlijke Tamil linzensoep, aangename discussies, fijne mensen, en ontzettend veel felicitaties. Daar helpt wel bij dat ik momenteel in een betere en stabielere fase van mijn leven zit, en daar ben ik ook erg blij mee. Toen ik gisterenmiddag even mijn computer opende na afloop van de feestelijkheden vond ik daar een enorme portie internationale felicitaties. Leuk.

Nu is het gewoon weer hard werken. Er was toch het een en ander binnen gekomen afgelopen vrijdag dus is het lastig om de hele stapel af te krijgen vandaag. Soms zijn de verwachtingen van de afdelingen waarvoor ik voor de patiënten die met ontslag gaan het een en ander aan nazorg of thuiszorg probeer te regelen compleet irreëel. Zo deed ik afgelopen donderdag een spoedaanvraag thuiszorg en dan sturen ze de mw. in kwestie vandaag al met ontslag. Ja, iedereen snapt dan dat ik nu nog niks heb kunnen regelen, maar worden vervolgens kwaad omdat het huns inziens te langzaam gaat. Ja, daar kan ik me niet veel van aan trekken. Ik zou iets meer overleg over de ontslagdatum met mij dan ook wel op prijs stellen. Maar ja, dat is niet aan mij.

Toch lukt het aardig.

Zo mijn pauzemoment zit er weer op, ik ga weer verder. Jeroen

Afstreeplijst.

Gisteren om 3 uur in de middag:

Oren? Oké!

Spieren? Oké!

Papieren? Ik kan geen Grieks lezen maar ze lijken me oké.

Nagels? Alle nagels zijn niet te lang maar de 2 achterste, ja die moeten geknipt worden.

Tandsteen? Ja, maar we kunnen nog wachten totdat het te erg wordt. Het houdt toch in dat ze verdoofd moet worden want de arts wil toch zijn vingers behouden.

Wanneer zijn de volgend injecties aan de beurt? oktober dit jaar. Oké

Tijdens het eerste officiële bezoek aan de dierenarts kwamen deze issues aan bod.

Meisje is goedgekeurd en de arts en Meisje vinden elkaar oké.

Is het al maart?

Vanmorgen keek ik naar buiten.

Overal is het wit.

Nadat Jesse ons verlaten had wisten we al dat er eentje zou komen die haar mand weer zou vullen.

We informeerden bij petemoei uit Delft of ze voor ons zou uitkijken naar de opvolgster

Dat het een meisje zou worden was al een feit

Ik wist dat de winter zou komen en nog vol van verdriet dacht ik wijs te zijn

Te wachten tot maart of zo om actief te zoeken naar een nieuwe vriendin

We wenden aan de pijn en er was eigenlijk niet veel buiten te zoeken

Zonder hond vind ik het niets aan om te wandelen

Roen zei dat het genoeg was en dat we moesten gaan zoeken

We kregen ideeën door vanuit Delft tot ik in de hazelnootogen van Meisje keek en was verkocht.

Er waren andere opties maar steeds keek ik naar die ogen

Vertelden Petemoei: ‘We hebben besloten”.

Het balletje ging rollen en op 11 december landde het vliegtuig in Schiphol en Meisje werd opgehaald en de volgende dag bij ons gebracht.

Wat was ze bang en haar heupspieren waren alleen in aanleg aanwezig

We gingen veel wandelen en langzamerhand voelt ze zich helemaal thuis.

Ik hoopte die gladdigheid te kunnen ontwijken en had me eerst vastgepind op maart en vertelde dit aan iedereen.

Dus, wanneer Meisje en ik langs lopen horen we de vraag:

‘Is het al maart?’

Lichaamstaal.

Gisteravond kwamen onze hondengoeroe met zijn lief op de koffie. We praatten lang over onze wel en wee. Ook over zijn inzicht hoe en wat te denken over onze geliefde viervoeter Meisje en haar lichaamstaal. Zo had hij mij met Meisje zien lopen en vertelde me dat het wel snor zit tussen haar en mij. Ik vroeg ook hoe dat zit met het feit dat zij kan kwispelen met haar staart die gelijk 360 graden draait. Dus leerde ik dat dit propeller draaien heet en dus aan ons vertelt dat het voor haar nog niet duidelijk is. Ik dook vandaag in de zoekmachine en vond deze omschrijving:

Propeller kwispelen is gewoon ambivalent gedrag. wordt het dus getoond bij mensen/dieren die niet tot het roedel behoren en waarmee de hond geen dominantierelatie heeft is het opeenvolgend onzeker en zekerheid wat de hond toont. Propeller kwispelt een hond tegen een roedelgenoot geeft het aan dat de hond niet geheel zeker is hoe hij tegenover diegene staat in de rangorde...moet hij zich nou onderdanig gedragen of dominant.

Moraal van dit verhaal: Je bent nooit te oud om te leren.

Een paar grijze haren erbij

Wat kan een mens schrikken. Laat ik Meisje even uit, Blijft ze keurig bij me, komt steeds een knuffeltje halen, doet haar ding, en halverwege besluit ze dat ze huiswaarts wil, schiet de hoek om, en rent zo snel dat op het moment dat ik bij de hoek ben zij al onzichtbaar is. Ik in paniek, en zo snel als mogelijk richting ons appartement, Staat ze keurig bij de voordeur te wachten, en vliegt me in de armen zo snel ze me ziet. En omgekeerd natuurlijk. Oh wat waren wij beide blij, Ik ben alleen nog aan het bijkomen van de hartverzakking die het voor mij met zich mee bracht, en volkomen buiten adem. Toch niet boos op haar want daar schieten we niks mee op. Neen, alleen maar blij, en er nog een paar grijze haren bij.

Los!

Ja, vandaag de 18^de is ze los geweest. Voor het eerst. In het Sterrebos. Daar waar Jesse eerst de boel onveilig maakte volgt ons Meisje nu in haar voetstappen. Ze bleef braaf bij ons. Kwam zo af en toe een knuffeltje halen. Soms zocht ze de veiligheid op bij ontmoetingen met andere loslopende honden. De ene hond werd anders benaderd dan de andere. Ze is geen sprintster maar ze loopt soepeltjes op haar eigen wijze.  Leuk dat we het vinden. Ik denk dat ze wat vaker los gaat dan Jesse want die vond het bos na 3 dagen los alweer aan de kleine kant. We wachten af hoe dit zich ontwikkeld en passen dit alles aan tot we weten waar we met Meisje aan toe zijn. Ondertussen: Ze kan los lopen.  

We gaan verder.

van studio Steenhouwer en Leenheer.

Het gaat goed tussen Meisje en ons.

Ze voelt zich steeds meer thuis.

De katten komen vaker in de woonkamer.

Knul heeft al een likje mogen ontvangen.

Ik loop regelmatig een lange wandeling met haar en we gaan steeds verder.

Haar achterhamspieren worden zichtbaarder en getrainder

Haar enthousiasme tegenover eten is vergroot

Ze eet met zichtbaar plezier, neemt de tijd om te kauwen en gaat er zelfs bij liggen

Gisteravond zagen we een sprong van blijdschap

Nu valt Roen bij en we hebben afgesproken dat hij op zijn scoot de actieradius van Meisje weer verder brengt.

Roen gaat heel binnenkort petemoei uitnodigen om te komen eten zodat ze kan aanschouwen hoe Meisje is gegroeid.

Wat een vreugde om dit te zien. 

30 December 2014

 

30 december 2014,

Mijn laatste werkdag in 2014. Een bewogen jaar. Definitief weg van de werkvloer van afdeling Detox, tegenwoordig Dubbel Diagnose, en de collegae van die plek. Een officieel afscheid is er (nog) niet geweest, en bij de laatste etentjes was ik ook niet uitgenodigd, dus ik denk dat het gewoon een stilzwijgend verscheiden van toch wel heel lang mijn afdeling was.

Dan natuurlijk sinds mei/juni nieuw werk. Er zitten wel uitdagingen in en dat is goed voor me, want die ga ik met plezier aan. Het werk zelf is betrekkelijk saai. Vaak dezelfde formulieren invullen, maar zelfs daarin word wel creativiteit gevraagd en vooral ook er goed bij blijven want de vraagstelling is vaak erg ingewikkeld. En een fout is zo gemaakt en dan toch ook wel van heel veel belang voor de individuele patiënt.

Kortom, er is wel wat van te maken, en dat geld natuurlijk ook voor andere baantjes. Ook mijn oude baan was niet meer zoals ik het graag zie, want ook daar hebben de bezuinigingen heftig toegeslagen en kon je niet meer doen waar het mij om te doen was. Ik mis het dan ook nauwelijks.

En eerlijk is eerlijk, de conclusie dat twintig uur beter te verhappen is voor mij dan 36uur, is een goede conclusie. Ik ben na vijf uur werk achtereen dusdanig uitgeput dat ik daarna met gemak twee uur slaap alvorens de rest van de dag aan te kunnen. Ook die vier dagen werk is echt het maximum, soms nog steeds teveel.

Het werken met mijn dagelijkse portie medicatie, mijn pijn en mijn weinige energie blijft een worsteling. Toch is het blijven werken altijd nog beter dan thuiszitten.

Komend jaar zijn er ook wel weer spannende zaken in het vooruitzicht. Wat gaat het UWV via de WIA aanvullen als eind september mijn tweede ziektejaar er op zit, en wanneer krijgt Els precies haar AOW, en hoeveel is dat.

Verder gaat de gezondheid niet achteruit, maar ook niet vooruit. Ik heb vervoer in en rond het huis. Er gloort een vakantie als het goed blijft gaan, in september. Alleen de invulling daarvan al is zo leuk en spannend dat alleen de voorbereiding al een genot is.

Idem onze nieuwe hond Meisje, is zo’n genot wat mijn, ons leven leuk maakt. Het is zo’n schat om een nieuw thuis aan te bieden. Ze geniet van zaken zoals warm eten, en dan echt iets proeven. Waar Jesse at als van hap, slik weg, eet Meisje hap voor hap, en kauwt, er lekker bij liggend.

Verder hebben we gisteren, dus al na veertien dagen, haar bench weggehaald en teruggebracht naar onze bovenburen. Zo goed doet ze het.

Ik ga weer aan het werk. Deze keer houd dat in dat ik de telefoon in klim en veel plaatsen ga bellen om plekken te vinden voor dagbehandeling/dagbesteding en Reactiverende/Structurerende ondersteuning. In alle gevallen met het doel een plek om op een vaste tijd op regelmatige momenten naar toe te gaan om uit huis te kunnen zijn, mensen te ontmoeten, en daardoor minder eenzaam en dus minder depressief te hoeven zijn. Ik ben benieuwd of ik medewerking krijg op de een na laatste dag van dit jaar.

Voor iedere lezer overigens een heerlijke jaarwisseling en heel veel gezondheid, kracht en liefde voor het komende jaar.

Warme groet en spreekwoordelijke knuffel.    Jeroen