Zonder titel

n.a.v. Mail waarin we hem een goed leven toewensen en een vaarwel.

WE kregen idem dito mail terug.

Het is niet de bedoeling dat je terug reageert maar ik moet het even van mij afschrijven. De vorige mail die ik schreef was niet wat je bedoelt een vriendelijke mail maar een sarcastische. Ik ben echt woest van hoe je dit heb aangepakt en het geeft een vieze smaak. Ik vind het laf en lui dat je niet de moeite hebt genomen om ons te vertellen wat je dwars zat en zit. Dat maakt dat de vriendschap die we hebben gedeeld niet meer de waarde heeft die ik en Jeroen hebben ervaren. Ik heb het er moeilijk mee want ik terug redenerend niet begrepen van het waarom je dit hebt gedaan en vooral het hoe. Dit hebben we niet verdiend. We overleven het wel maar het laat wel een diep litteken  achter. 

Els

PS Reageren moet niet maar mag wel. Misschien begrijp ik dan meer van het waarom je het zo deed. 

Ik noem expres geen naam. De insiders weten wie ik bedoel. Ik weet wel zeker dat ik en Jeroen niet de enigste zijn die dit is overkomen en ik wilde het even van me afschrijven in plaats het te laten broeien.

Al die dagen

Alweer schieten ze voorbij

Ik wilde schrijven dat ik heb gewerkt met een oud collega/

Elke zaterdagochtend stonden we in de winkel en deelden lief en leed

Hij is een beetje merkwaardig, maar ik ook. Niets nieuws.

Alleen deze keer zag ik de verergering. Hij is zo bang geworden en gebruikt een héél ouderwets middel met grote bijwerkingen.

Wanneer ik nu terug kijk dan herinner ik me een uitgeblust vogeltje en voel me triest.

Dit heeft hij niet verdiend.

Ook denk ik aan een ander oud collega. Hem zien we regelmatig. Hij heeft iets heel stoms gedaan en als alles tegen zit, dan ligt voorlopig zijn leven aan diggelen en dan kost het de nodige moeite om alles weer op te bouwen. Voor zover het in onze macht is gaan we hem helpen. Hij is niet alleen.

Ik denk regelmatig aan beiden want ze zijn me dierbaar en dan vergeet ik de leuke dingen die ook nu gebeuren.

Samen met mijn andere collega een hele goede winkeldienst gedraaid tijdens de Brandersfeesten.

Mijn worstelingen tijdens de tekenlessen om wat 3d is op papier te krijgen. Maandag ga ik anders te werk. Dan ga ik met krantenpapier en witte verf aan de slag. Ik laat me niet klein krijgen.

Wat gaan die dagen, alweer, zo snel.

De kunst van het ruziemaken.

Hou je bij je onderwerp.

Haal niet de meningen van anderen erbij.

Probeer de woorden altijd en nooit te vermijden

Hou zo af en toe time out

Ga er van uit dat ruzie een luidruchtige vorm van elkaar serieus nemen is

Ook dat de ander hierover verdriet heeft.

Ook al heb je ruzie dat betekent niet dat de liefde voorbij is.

Maar als dit alles niet lukt neem dan dit boek ter hand

' De kunst van het oorlogvoeren' geschreven door Sun-Tzu meer dan 1000 jaar geleden geschreven.

In Memoriam tante Riet of Maria voor de een, Mme of Ma Braak voor een ander, dat maakt niet uit.

Mme Braak in betere tijden in de kerk van Moirax tijdens het huwelijk van Theo en Alexandra in 2005

Els en ik kenden haar als onze oudste vriendin.

Vanavond, een paar minuutjes na zessen belde Bernadette, mijn zus uit Zuid Frankrijk op om te melde dat onze oudste vriendin, afgelopen nacht op 99 jarige leeftijd was ingeslapen.

Ze kwam net als ons eigen gezin uit Schiedam, en leefde al sinds 1950 in Zuid Frankrijk, in Moirax om preciezer te zijn. Ze kwam daar als pleegmoeder, eerst verzorgster van het grote gezin van Theo Braak die na de tweede Wereldoorlog probeerde aldaar een nieuw leven op te bouwen, en wiens vrouw bij de geboorte van de laatste tweeling gestorven was. Dat was in 1950.

Maria kreeg vervolgens samen met Theo ook nog een tweeling bestaande uit Laurent en Gerard, cq Han, cq Jean Pierre.

Mijn Moeder en Maria zaten samen op school en liepen elkaar tijdens een bezoekje aan hun individuele moeders in Huize Frankeland in 1969 tegen het lijf. Gevolg. Mijn ouders besloten in te gaan op de uitnodiging van Riet en Theo en in 1970 te gaan kamperen op de boerderij van hen op Pêtre te Moirax.

Daar hadden we een prachtige vakantie waarbij ik veel indrukken opdeed. Ik mocht mee op tractoren en maaimachines, maakte de geboorte van een veulen en een kalfje mee, we gingen een dagje naar Rocamadour, en Theo bleek geloof ik een oude Simca te hebben geloof ik zonder achteruit. Niet alleen voor mij was deze vakantie indrukwekkend, maar Han en Bernadette ontmoeten elkaar daar ook en uiteindelijk trouwden ze een aantal jaren later. Samen kregen die twee drie kinderen, een zoon Theo en twee dochters, Muriëlle en Marieke.

Door de vele bezoeken die we daarna aan Moirax brachten werden we meer als vrienden, en voelden we ons zelfs toe Jean Pierre en Bernadette niet meer met elkaar verder gingen volledig opgenomen in de familie. Ik reed Riet en Harrie mijn ouders ook tot op late leeftijd op en neer naar Moirax en gezamenlijk brachten dan keer op keer bezoekjes aan alle gezinsleden daar, standaard met stroopwafels, pindakaas en hagelslag.

Ook mijn eerste vriendin Sandra en iets later Els, maar ook met diverse vrienden ben ik daar geweest en iedereen kreeg datzelfde welkome gevoel. Zo werden Els en ik tot onze verrassing ook uitgenodigd voor de bruiloft van Theo en Alexandra. Dat was een onvergetelijke bruiloft en daar mocht ik ook nog dansen met Ma Braak, die toen al in de negentig was en erg fragile en tot mijn middel kwam. Mede door dit soort herinneringen ben ik niet echt verdrietig dat ze heeft mogen inslapen. Haar laatste jaren waren moeilijk. Ze verloor haar partner, maar ook haar zelfstandigheid. De pit bleef zichtbaar, maar ze was erg alleen, al hebben we jaarlijks nog met elkaar gebeld.

Wat ik wel heel erg vind is dat we niet bij haar afscheid kunnen zijn, mijn gezondheid, naast onze portemonnee laat dat helaas niet toe.

Ik weet wel zeker dat ze nog heel lang in mijn, onze herinnering zal doorleven. Het gezicht van Ma Braak in haar 2cv’tje met de neus bijna tegen de voorruit blijft een glimlach op mijn gezicht brengen.

Heel veel sterkte aan allen die haar met ons gaan missen.