Digi Els.

Soms graai ik in mijn foto archief.

Ben dan blij dat ik Digi Els ben.

Kan knippen wat ik wil i.p.v. Zuinig afmeten door het rolletje,

Zo was ik in het Julianapark te Schiedam.

Het was toen nog Koninginnendag,

Het koningsfeest werd gehouden en optredens; volop.

Maakte groepsfoto's,

Thuis bekeek ik alles en distilleerde dit stelletje uit het geheel.

Lijkt op de jaren 50 of 60 in de reclame.

Uitzicht van ons huis.

We wonen in het hoogste huis van de wijk.

Kijken v.a. 5 hoog naar:

Rotterdam Centrum

Schiedam de Gorzen

Schiedam Nieuwland.

Volgen de vogels, wolken en wind.

Telkens een ander uitzicht.

Zo, af en toe, ligt er een toestel op de bank te wachten

Op spectaculaire uitzichten

Die snel verwateren.

Zo heb ik mijn archief volgeladen

Verdeeld over de externe harde schijf

Chaotisch, zo ben ik nu eenmaal.

Zie hier; een winters uitzicht. 

Soms

Dan heb ik last van heimwee.

Arnhem

Daar heb ik zo'n 20 jaar gewoond

Groot gegroeid, getrouwd, moeder geworden, gescheiden en mijn nieuwe liefde ontmoet.

Ik woon nu ook al weer 20 jaar hier in Schiedam

Voel me ook thuis

Heb zo mijn praatjes en plekjes

Maar toch bekruipt het me soms

Ook wanneer ik weer eens daar in Arnhem loop

Fantaseer om terug te gaan

Dichter bij mijn kinderen te wonen

Dan bekijk ik de foto's van park Sonsbeek waar ik heel veel tijd doorbracht.

Inderdaad, soms heb ik last

maar het gaat toch altijd weer voorbij.

Zondag

Zitten beiden achter onze pc

Kijkend naar buiten

Daken belegd met sneeuw

Zien welk dak geïsoleerd is of niet

Mensen glibberend naar het metrostation

Auto's glijden door

Philip Glass zijn muziek neuriet door de kamer

Katjes mediteren

Wij drinken onze thee

Meisje slaapt door dit alles heen.

Vreemd

Soms maak ik hele vreemde foto's
Dan moet ik samen met Jeroen kijken
Zoiets van "Wat is dit nu weer?"
In ieder geval is het een uitzicht uit ons huis
Het is de onder of opgaande zon
Jullie mogen zelf kiezen
En de weerschijning van een meer spiegelerige spiegel
Die ik Jeroen eens heb gegeven.
Snappen jullie het nog?

Alles verandert en blijft hetzelfde.

Niets is minder waar

Soms denken we dit alles

Maar kijkend naar deze vakantiefoto van het uitzicht

uit de tuin van French Sister

Jaren geleden genomen

We zijn er jaren niet geweest

Dit is hoe ik me alles herinner

Alleen via de telefoontjes tussen broer en zus hoor ik de veranderingen doorgesproken worden.

De groei van het aantal huizen

Door de slordige landmetingen van haar ex geruzie met de buurman.

Tot aan de rechtbank toe.

De beveiliging van haar huis up te daten

Vroeger kende iedereen elkaar en de sociale controle was groot

Dat is en blijft voorbij.

Eigen werk

Foto's uit mijn eigen doos
Zoals wordt gezien: eentje met schepen.
Mooie, houten lage schepen ergens in een haven
We waren toen een dagje uit
Alleen ben ik vergeten waar dit ook alweer is.
Je kunt me tegenwoordig "Ouwe vergeetachtige noemen".
Ik begin er aan te wennen, nu alleen Jeroen nog,

Afscheid.

We nemen afscheid van de zomer.

Het nazomeren is begonnen en we weten nooit hoe lang dat duurt

Totdat de bomen de inventaris van hun bladeren naar binnen zuigen,

de bladeren die als laatste hun feestkleuren tonen.

We nemen afscheid van de veldbloemekes.

Klein, bescheiden vaak alleen in grote groepen worden gezien als dotjes kleur in het groen.

Soms ga ik dan op bloemenjacht met mijn toestel in de aanslag.

Wanneer ik de foto's van de vergrote afbeeldingen dan op mijn computer zie

Dan zie ik pas de ware schoonheid.

De jacht is geslaagd.

Contact

Zwervend door mijn archief

Zoek ik naar portretten

Waar ik contact heb met mijn model.

Hele gesprekken heb ik gehad met Jos, die me de kunst van het fotograferen probeerde te leren.

Wat is een portret en wat niet.

Liet haar foto's zien van mijn geliefd fotomodel.

Telkens weer dat onverbeterlijke “Neen!”

Dit is géén portret.

Ik heb het nu door dat contact essentieel is.

Hier is er dus eentje.

Jos kan tevreden zijn, eindelijk heb ik het door.

Storm

zelfportret op het strand.

Ik kijk naar buiten.

Alles is en blijft nat.

Storm, wind en grijs.

Hoor de mensen mopperen en klagen.

Ze missen de zon, de warmte en het zwoele.

Ik niet.

Kom weer tot leven.

Ga weer verder met leven.

De wind waait de muizenissen uit mijn hoofd.

Maak weer plannen.

Heerlijk die storm.

Snel

Wat gaan die dagen toch zo snel.
We hebben onze verplichtingen en onverwachte afspraken.
Zo staan we op en ff later maken we ons klaar om te gaan slapen.
Schijnt een teken te zijn van het ouder worden.
Ik kan me hier iets bij voorstellen.
In mijn kindertijd duurde sommige dagen soms wel een heel jaar.

HOERA!

Wij worden overgrootouders!

1337 kilometer op de bromfiets naar Zuid Frankrijk en terug.

Ik Publiceerde gisteren dit stukje op de facebookpagina van Suzuki 50cc waar ik lid van geworden was. Ik dacht dat ik het wel gewoon kon delen hier op mijn eigen faceboodpagina, maar helaas. Dan doe ik het nog maar een keer. Zo'n stukje delen gaat nog wel. Nog een keer deze barre tocht naar mijn zus toe dat zal ik nooit meer doen.

In 1977 op mijn suzuki die 33km p/u reed naar Zuid Frankrijk, waar mijn zus woonde. Wat een tocht, wat een regen, wat een kou, en daarna natuurlijk ook weer terug. Wat een ervaring. Terugkijken is leuk, maar ik voel bij wijze van spreken mijn achterwerk direct weer.

Vlak voordat ik naar Frankrijk ging had ik de voorganger van deze bromfiets in de prak gereden. Dat was er een die ik gekocht had met een vriend, tegelijkertijd met een bestelling voor surveillancemotoren. Grote voordeel, die waren allemaal nog standaard van de fabriek en liepen dik 90 km/u. Maar 2 dagen voordat ik dus naar Frankrijk ging kreeg ik van de verzekering zo'n ding rechtstreeks uit de winkel en die was ingehouden naar 33 km/u. Soms kwam je nauwelijks boven aan een berg en werd de motor ontzettend heet.

Soms moest ik het laatste stuk berg op lopen naast de volgeladen bromfiets. Nog zoiets stoms, omdat het zomer was dacht ik handschoenen zijn niet nodig, maar omdat het op de heenweg constant regende werden mijn handen toch ijskoud. En als je eenmaal door en doornat bent dan duurt het lang om op te warmen. Iedereen was verbaasd dat ik het in iets meer dan twee dagen gedaan heb, met twee hotelovernachtingen. Toch ben ik blij dat ik het gedaan heb. Een herinnering die ik nooit meer zal vergeten!

Kop van Zuid

Een aantal jaar geleden
Toen mijn lief meer energie had
Hielden we een tour Rotterdam
Samen namen we ons toestel mee
om Rotterdam te ontdekken.
Hier zijn we op de Kop van Zuid
Vlak bij het fotomuseum, Hotel New York
Er ontstond een mooie fotoreeks
Hier een kijkje naar mijn mede fotograaf

Welke plant is dit?

Franse vakantie juni 2005.

Onderweg naar French Sister

Zoekend naar een hotelletje.

Had toen nog lang haar, waar anderen nog steeds naar terug verlangen.

Vrouwen en lang haar maakt romantische gevoelens los.

Zo lijkt het.

Muntthee.

We zaten op het terras.

Op een vertrouwd stekkie.

Bij het oude postkantoor in Arnhem.

We hebben hier 20 jaar gewoond en zo af en toe hebben we last van heimwee.

Nostalgie is ons niet vreemd.

Namen een glas muntthee en dachten aan onze oude buurman

Toen we nog op kamers woonden.

Een Marokkaanse buurman die ons echte muntthee leerde maken

Een mooi cadeau vinden we.

Soms

Soms ga ik té ver mijn mijn portret foto's.

Frankrijk

Terug in de tijd.
Weet niet meer in welk jaar.
OP vakantie bij French Sister.
Er was een beeldenexpositie in een Franse tuin in Zuid Frankrijk in 2004.
De kunstenaar is Toutain geboren in Toulouse 1948. 
Hoe weet ik dit nog allemaal.
Ik heb de brochure bewaard en de foto komt uit ons archief. 

Tropisch Carnaval.

Ik twijfel of ik dit jaar ga.
Vorig jaar heb ik een prachtige reportage gemaakt, al zeg ik het zelf.
Maar elk jaar?
Dan wordt het saai of een verplichting.
Daar heb ik geen zin in.
Ik sla een jaartje over.
Deze foto is dus van 2016.
Het is altijd wachten wanneer de stoet begint.
Ik sta dan op het Eendrachtsplein en daar is het niet zó druk.
Tenminste vergelijking  met de binnenstad.
Dus dan zet ik een aantal mede-wachtende op de gevoelige plaat.