ff Dimmen

Gisteren kwam hij: De Makelaar.

We kenden het bureau door de vorige makelaar genaamd de Heer de Heer.

Zijn opvolger kwam en zag.

Vertelde zijn verhaal en ervaringen.

Noemde ons huis een geleefd bont geheel.

Rekende de som op die we eventueel kunnen vragen.

Kwam met een anekdote over een cliënt wiens huis zó vuil was dat hij het weigerde het te verkopen.

Wonderwel snapte de man dit en bij het volgende bezoek was alles pico bello.

We maakten afspraken.

Ik keek nogmaals eens goed rond en Roen dook op de telefoon voor de bankinfo.

Ik ken mijn lief een beetje en zag dat alles overweldigend was en we het overzicht hadden verloren.

We hadden een einddatum afgesproken om alles binnen 2 weken geregeld te hebben.

Na mijn ronde zag ik wat de makelaar bedoelde.

Alles is sjabie sjiek.

Ik stelde voor de haast wat te vertragen omdat wij ons voorbij liepen.

We hebben al een afspraak met iemand in Arnhem die zijn flat zelf verkoopt.

Dus gaan we dit weekend.

Kijken naar de flat en omgeving.

Informeren bij een verhuisbedrijf of we al een gedeelte van ons inboedel al kunnen opslaan.

Ons huis staat te vol.

We doen het rustiger aan en hebben nog genoeg te doen.

Ruimen,

Met spiedend oog loop ik rond.

Vraagstellingen!

Wat moet nog gerepareerd worden?

Waardoor wordt ons appartement nog aantrekkelijker?

De vloer in de keuken heeft Roen al onder handen genomen.

Van de week worden de palen helemaal afgewerkt.

We waren er al aan gewend dat ze niet af waren.

Ook, wat kan er allemaal weg?

Stukjes leer en behangstalen gaan in de vuilniszakken en papierbakken.

Ga daar straks mee verder.

Ook van wat kunnen we in de verkoop zetten.

Apparaten die we gekocht hebben en voor de rest werkeloos in de kast staan.

Wat hebben we veel troep gespaard!

Zo van; dat kunnen we later misschien nog gebruiken.

We hebben het gevoel dat ons huisje snel verkocht gaat worden en wat we nu ruimen hoeft later niet mee.

Beste Marcel Gelauff

Van Rembrandt

Jij hebt, als van hoofdredacteur van de NOS, in je wijsheid besloten dat blank voortaan wit heet. Hulde hiervoor, bravo! Het werd tijd. Ik ben dankbaar dat ik, na zesenzestig jaar niet langer een verachtelijke blanke ben, maar wit. Trouw en de Volkskrant zijn het ermee eens, dus dan moet het goed zijn.

Je hebt zwart en daartegenover staat wit. Niet dat vage blank. Logisch. Blank, dat associeer je toch met de huidskleur van de gemiddelde Belg, Brit of Hollandse kaaskop; roze, gelig, grauw. Wit daarentegen is compromisloos, er is maar één variant van, rein als sneeuw. Onbezoedeld. Gaaf. Noem maar op. Muhammad Ali zei het al: De witte ridder, het witte huis, de cowboy met de witte hoed op het witte paard. Wit is goed. Veel beter dan blank, duidelijker. Een helderder onderscheid. En een betere vertaling van het Engelse black and white. Zwart en wit. De Engelse taal is sowieso de toekomst want de inzichten over politieke correctheid komen tenslotte uit Amerika.

Als we wit duidelijk definiëren, dan is de rest van de mensheid automatisch zwart. Het gehate N-woord is gelukkig al in ongenade gevallen. Met instemming van in elk geval een gedeelte van hen die, ofwel zelf, of wier voorouders afkomstig zijn uit Afrika, zuidelijk van de Sahara. Mensen dus die vroeger - toen de witte mensen nog blank waren en niet beter wisten, in de duistere middeleeuwen dus (ik schroom het achterlijke woord te gebruiken) - negers werden genoemd. En natuurlijk de politiekcorrecte witte Gutmenschen.

Zij, de voorheen N-woorddragers, zijn samen met hun gehate naam eenvoudigweg afgeschaft.

Dus zullen de Papoea’s, de Hindoestanen, de Chinezen en al die andere onwitte mensen vast ook blij zijn dat ze hun discriminatoire benamingen kwijt zijn en dat ze voortaan zwart zijn. Dat is veel overzichtelijker. Voor iedereen het beste.

Of Turken en Marokkanen nu zwart of wit moeten heten, daar moet jij maar een uitspraak over doen. Jij hebt daar goeie, politiek zuivere ideeën over. Turken en Marokkanen wonen vaak in zwarte wijken, denk daar aan. Maar jij weet dat veel beter dan ik. En mensen met een zwarte en een witte ouder, die zijn zwart hè, want niet wit. Ik vertrouw op je wijsheid, laat mij niet in het duister tasten.

Nogmaals dank, dat ik, dank zij jou niet meer blank ben.

Je trouwe volgeling, Laaglander

Gedachten bij nacht.

Hotel New York

plaatje is zomaar gekozen, heeft niets te maken met de tekst.

Buiten regent het,

en binnen hou ik het ook niet droog.

Ik ben voor de derde maal opgestaan,

niet wetende wat anders te doen.

Somethimes it drives me crazy.

The sounds next to me.

Ik kan me er niet van afsluiten,

wanhoop en verdriet voeren de boventoon.

Zojuist kwam ze na een plasje even binnen,

ze pakte haar net opgeladen e-reader mee.

Ik vroeg nog, ga je lezen,

en ze mompelde een slaperig antwoord.

Sindsdien een paar keer terug gegaan naar bed,

waar het liefdelijk kabaal helaas is voortgezet.

Even tien minuten geprobeerd om me ervoor af te sluiten,

maar het klinkt als een leger Irado medewerkers.

Dit is mijn derde poging iets op papier te zetten,

zonder dat ik haar beledig of boos maak.

Ik weet uiteindelijk dat wil hier niets mee van doen heeft.

Het is er, zelfs zonder slokje op.

Ik merk wel dat ik het op den dag ook merk.

Mijn lontje is wat kort,

en soms ligt een uitbarsting op de loer.

Ik loop wat op de (lange) tenen.

Is dit puur het slaapgebrek?

Is het de spanning met betrekking op de UWV keuring?

Is het omdat mijn hart dinsdag weer is gecheckt?

Het is van 80 naar 70 slagen gezet.

Dat blijft overigens erg raar,

dat je op afstand word ingesteld,

en dat je een update krijgt.

In dit geval zodat ik minder snel gehackt kan worden.

Ze zetten ook nog even mijn pacemaker uit,

en wat bleek?

Zelfstandig ongeveer 30 slagen per minuut.

Ik ben dus wel erg afhankelijk geworden van mijn hulpmotor.

Maar daar ging het in dit schrijven niet om.

Mijn gevoelens spelen met elkaar.

En dat is niet de eerste keer.

Het lijkt wel of ze de onrust groter willen maken.

Zo ben ik dik een week geleden,

vorig jaar dus, gevallen

en heb mijn ribben stevig gekneusd.

Daardoor beweeg ik moeizaam.

Zelfs met mijn hoge dosis morfine en paracetamol

kan ik nauwelijks de gewone dingen doen.

Zelfs draaien in bed is een crime.

Natuurlijk speelt ook dit met mijn humeur.

Kortom er speelt genoeg om soms dicht bij de wanhoop te komen.

Sinds eergisteren is er nog meer om me druk over te maken.

Twee vrienden die ik al zeven á acht jaar ken,

hebben dusdanige problemen dat ze uit elkaar zijn.

De angel van de strijd waar het hier om gaat,

daar strijden ze samen voor, en ze zijn

keer op keer in staat hoe diep, en soms nog dieper ze komen

elkaar uit die diepten te halen.

Toch lijkt het nu of een van de twee

zo diep terecht is gekomen,

dat de ander geen andere weg open zag

dan te vertrekken, voor zichzelf kiezende

Het is moeilijk om te zien gebeuren.

Vooral omdat je voor hen beiden het zo graag anders ziet.

Het enige wat ik momenteel kan,

is afstand nemen en laten weten dat ik er ben.

Ik zou zo graag iets invloedsrijks doen,

want ik gun ze zoveel beter.

Net in het nieuwe jaar 2018 terechtgekomen,

en dan zo.................

Aan de andere kant geeft dit me momenteel de kans

om goed na te denken, en te zien

dat iedereen worstelt met zijn eigen individuele problemen,

en soms lijken die alles overheersend te zijn.

Kijk je dan de volgende dag nadat het licht is geworden.

Dan blijkt dat alles door gaat.

Het leven waar je deel van uitmaakt is maar een zo klein deeltje

van de wereld, dat je je plotsklaps weer klein voelt. 

Ook ik

Ook ik

Ik ben zestien jaar. Ik sta in de bus, de zitplaatsen zijn bezet. Bij een halte wordt gestopt. Er komen nieuwe passagiers binnen. De nieuwkomers moeten staan. Dan staat een jongeman op, zijn gezicht zit onder de acne. Hij zegt tegen een oudere vrouw: 'wilt u zitten?' De jongen komt dicht bij mij staan. Het is behoorlijk druk dus veel keus heeft hij niet. De bus gaat een bocht in. Het evenwicht van de staande passagiers wordt getest. Ik voel een hand in mijn kruis. 'Sorry' zegt de puistige dader, een ongelukje veinzend. Maar bij de volgende bocht heeft hij mij edele delen alweer te pakken. Dat is al te toevallig, denk ik. Ik draai me half van hem weg en ram mijn elleboog met maximale kracht in zijn plexus solaris. Terwijl hij met een kreet voorover tuimelt draai ik me terug en ram mijn knie omhoog in zijn vallende gezicht. Bloedend en kermend ligt hij op de vloer van de bus. De passagiers wijken uiteen en kijken vol ontzetting naar het slachtoffer. 'Wat doe jij nou? Waar is dat goed voor, die aardige, beleefde jongeman zo te mishandelen,' zegt de oude dame, die haar zitplaats aan de aanrander te danken heeft. En zo kan ik nog een tijdje door fantaseren...

Maar zo ging het niet helemaal. Ik wist ik niet wat ik moest na zijn tweede greep. In werkelijkheid stond ik me daar met een rooie kop te schamen. Alsof ìk iets misdaan had, en deed ik helemaal niets. Ik dacht: als niemand het weet is het niet gebeurd. Dan doet het er niet toe. Maar het feit dat ik het vijftig jaar later nog niet vergeten ben, bewijst dat het er wel toe doet. Ik had hem inderdaad op zijn muil moeten timmeren.

Het zullen heel wat mensen - vrouwen vooral - net als ik zijn vergaan. Die ' hem' achteraf op zijn muil hadden moeten timmeren. Maar ja, dat hebben we nu eenmaal niet gedaan. En dat maakte toen dat ik het er niet over wilde hebben, voor geen prijs; het maar zo snel mogelijk wilde vergeten. Wat duidelijk niet gelukt is.

Omdat ik toen niet opgetreden heb, vond ik dat ik geen recht van spreken meer had. En zo zal het veel mensen zijn vergaan want ik ben in dat opzicht niet uniek. Zelfs slachtoffers van veel ernstiger seksueel geweld. Nu, in de flow van #metoo, is het een mooie gelegenheid om me alsnog te uiten, net als al die mensen. Want je uiten moet kunnen. Dat is een mensenrecht.

Laaglander

Stilte.

Ik ben aan het malen, piekeren

Weet absoluut niet wat er mee moet en kan doen.

Jeroen is nu al jaren aan het tobben met zijn gezondheid

Hij is nu een chrono patiënt geworden.

Eerst de spierziekte, dan de kanker, dan de schildklier problemen, hartproblemen en nu, vrezen we gaan de longen meedoen.

We hebben een afspraak met de longarts.

Ergens in augustus krijgt hij een pacemaker en de elektrovoorziening van zijn hart wordt stilgezet.

Moe blijft hij maar door dit alles slijt zijn hart té hard.

In crisistijden, dan staat iedereen aan je zijde.

Telefoontjes, kaartjes, bloemen: daar wordt dan kwistig mee gestrooid.

We voelden ons gesteund.

Zelfs de vrucht mijner schoot was direct aanwezig.

Maar nu; Stilte.

Bel ons wanneer je ons nodig heb, wordt er dan gezegd.

Toch, op den duur wordt dit moeilijker

Voel me een zeur, een aansteller.

Zie mijn mannetje verslechteren, want alles gaat niet in zijn koude kleren zitten.

Dus na een telefoongesprek waarin ik me eventjes gesteund voel, is er weer die stilte.

We moeten het blijkbaar met z'n tweeën rooien en soms alleen.

Dan voelen we ons eenzaam en wordt het vechten héél moeilijk en vragen ons dan af, waarom?

Wat hebben we fout gedaan?

Helaas.

Ik heb het gehoord

Een vogeltje zong dit in mijn oor

Dat een van de aardigste collega's ons heeft verlaten.

Hij was een winkelmedewerker en dit deed hij al lange tijd niet meer.

Ook was hij het food opperhoofd

Kocht alles wat lekker is in.

De laatste tijd had hij er niet zoveel meer schik in

Voelde zich niet gewaardeerd

Werd opzij geduwd

Ging, omdat hij een bescheiden man is, stilletjes de winkel uit.

Ik mis hem.

Mañana.

Dit is een gevleugelde uitdrukking van me.

Om iets te bekennen.

Ik ben lui, soms wel héél lui.

Maar......

Voor een schoon bed moet je wassen.

Om iets op je bordje te scheppen moet je winkelen.

Om niet uit te glijden over het residu van hond en kat moet je lopen en scheppen.

Voor gladde kleding moet je strijken

Zo kan ik nog wel verder gaan

Kortom, vandaag was het onmogelijk mijn hobby luieren, uit te voeren.

Dat zien we morgen wel weer.

Gezondheidsnieuws

Eindelijk weer eens een blogje van Hot, of Jeroen.

Els en ik hadden vanmorgen een afspraak met de cardioloog. Hij zou ons gaan vertellen wat ablatie is, wat de kansen zijn bij mij op succes, tevens de risico's natuurlijk, en vanzelf hadden zowel Els als ik ook al studie verricht en waren mede door die studie en gesprekken met mensen die het ableren al achter de rug hebben of waar het mislukt is, niet echt enthousiast geworden. We zagen ook op tegen het gesprek en al helemaal tegen het maken van een afspraak.

De dokter die we troffen nam gelukkig uitgebreid de tijd en legde uit hoe hij mijn persoonlijke situatie ziet, en dat door mijn gecompliceerde situatie van een heel erg vergrote boezem, en het feit dat deze eigenlijk volcontinue aan het boezemfibrileren is, in combinatie met mijn suikerziekte, mijn afwijkende schildklier, mijn zwaarlijvigheid en mijn spierziekte de kansen op een goed resultaat dusdanig verlagen dat hij het doel, of levensverlenging en/of verbetering van de kwaliteit van mijn leven niet als haalbaar ziet. Kortom we gaan waarschijnlijk helemaal niet aan het ableren beginnen.

Wel ga ik per morgen stoppen met de digoxine en de metroprolol, en starten met sotalol. Daarna wil hij dan vandaag over drie weken me nog een keer shocken(reversie) en daarmee pogen hoe lang mijn hart daarmee weer op een normaal tempo kan komen. Lukt ook dat niet dan zal er weinig anders opzitten dan ook hiermee weer gewoon verder leven.

Op de terugweg vroeg Els of ik iets geruster was na dit gesprek en eigenlijk is dat wel een beetje zo. Niet dat ik gerustgesteld ben, maar ik zag sowieso toch wel behoorlijk op tegen deze ingreep die via de beide liezen wordt uitgevoerd en veel risico's met zich mee brengt. Voor de rest moet dit nieuws nog even bezinken. Els vertelde dat ze toch al wel wat geruster is nu deze ingreep(ingrepen) niet door gaan. De constante vermoeidheid en het feit dat mijn hart eigenlijk constant te hart werkt zal mijn levensduur niet verlengen, maar daar doen we het dan maar mee.

Is er nieuws op dit gebied dan horen jullie het weer.

Wat ben ik?

Vroeger, toen ik wat jonger was,

Toen mijn lieverd regelmatig op zijn werk was

Had ik een vast rooster.

Maandag; cleaning day

Dinsdag; supermarktdag

Woensdag; wandelen naar de Maas boulevard dag

Donderdag; marktdag

Vrijdag; Vrij!!

Nu is hij thuis oftewel; Daar gaat mijn zelfdiscipline.

Weet niet wat te doen.

Ja, er wordt gedacht dat ik een georganiseerde vrouw ben,

Neen dus.

Ik ben vaak zo chaotisch als een loden deur.

Ik weet het, dit slaat in als een bom bij mijn vrienden.

Nu proberen Roen en ik weer een nieuwe routine op te bouwen

Gaat wel lukken maar dit kost tijd.

Aan het wennen

Aan het wennen aan mijn nieuwe situatie,waarbij mijn ontslag me is aangezegd, ons inkomen is gehalveerd, ik niet meer zelfstandig naar buiten kan, door mijn uiterst lage HB(5.3) ik erg gauw flauwval en bijvoorbeeld niet alleen meer onder de douche kan en mag of bijvoorbeeld Meisje 5 minuten kan uitlaten. Ik daardoor grotendeels mijn zelfvertrouwen kwijt ben.

Ik nauwelijks kan eten wat ik wil en of mag. Alles wat met inname, smaak, hoeveelheden, lekker of vies en het weer kwijtraken te maken heeft valt zwaar. Dit alles is veranderd, pijnlijk, vies, en ondanks de pogingen van Els om alles in overleg te doen en zoveel mogelijk naar mijn wensen heb ik die vieze bijvoedingsproducten nodig om op de been te blijven.

Dit alles is ook slecht voor mijn humeur, ik kan me niet of nauwelijks concentreren, of mijn aandacht er goed bijhouden. Zelfs blogjes schrijven, mijn post bijhouden, en andere normaal heel gemakkelijk lopende zaken lukken me niet meer.

Slapen lukt wel redelijk, al moet ik oppassen om niet te snel op te staan, want anders ga ik nog tegen de grond, en haal de wc niet eens.

Kortom het leven is drastisch veranderd. Het rare dat zelfs na opknappen er geen vast werk meer op me ligt te wachten is een rare nog bijna absurde gedachte.

Els is nu voor het eerst in negen weken weer eens een paar uurtjes werken bij de wereldwinkel en is blij er weer even uit te zijn, maar het beloofde Meisje uitlaten en de kattenbak verschonen gaat gewoonweg niet, terwijl ik dat heel graag even zou willen doen. Ik zou ruzie met haar krijgen als ik het toch zou proberen, want ze is erg zuinig op me. Hartstikke lief natuurlijk.

Ik hou er weer mee op. Jullie hebben vast een indruk gekregen hoe het is om binnen te zitten, zonder dat dit een gevangenis is. Ik ga nu even slapen, en ga pogen er toch een fijne dag van te maken. Oh ja, Els en ik zijn de afgelopen week 3 maal Oudoom en Oudtante geworden. De kinderen van mijn broer uit het Limburgse hebben in totaal twee meisjes en een jongen op deze wereld gezet. Ik heb zojuist een felicitatie de mailbox uitgedaan, omdat een bezoek op korte termijn en met mijn lage weerstand en mijn beperkingen er voorlopig niet in zit.

Nasty Dilemma

Alweer een blogje over Jesse en alle vragen waar we tegenaan lopen.

Jesse eet niet. Alles, je kunt het zo gek niet denken, tot en met het duurste spul van de dierenarts wat haar zou moeten verleiden te eten doet het niet. Niet dat ze geen honger heeft, maar alles wat je haar voor houd dat durft ze niet aan te raken omdat ze misselijk is, ze slikt en slikt, maar eet niet. Het is om wanhopig van te worden. Ze drinkt wel, gelukkig.

We hebben de afspraak die er met de dierenarts voor as. maandagmiddag stond vooruit gehaald naar vandaag.

De lastige vraag is gaan we over op gedwongen eten toedienen?

En, zo ja, hoe lang?

Hele goede vragen, want nogmaals we willen het leven wel draaglijk houden voor haar, en aangezien ze dat alleen maar op haar eigen manier kan laten zien, denken we op dit moment, dat ze nog door wil.

Toen ik bijvoorbeeld gisterenavond thuiskwam na een uitje met het werk, was ze zo blij, kwispelend en knuffelerig dat me dit een boost geeft. Idem  als ze hoort dat we even gaan lopen. Ze wil gewoon graag mee, maar word wel steeds zwakker.

Kortom we hebben het besluit genomen dat naast de inname van pillen die wij ook achterin het strotje douwen, we toch voor zolang de anti biotica kuur voort duurt overgaan op gedwongen voeding. Maar ook dat dit voor in principe maximaal een week zal zijn.

We hebben tevens desmodium in huis gehaald, een middel wat haar lever moet helpen alles te blijven verwerken. Het zijn maar een paar druppels, een theelepeltje per dag, en dat is betrekkelijk gemakkelijk geefbaar. Het wordt ook gegeven bij chemokuren en dergelijke.

We hopen maar dat de laboratoriumwaarden uiteindelijk zullen zakken, de misselijkheid en de pijn zal verdwijnen en haar levenslust terugkomt, maar het blijkt een zware knokpartij, zowel voor haar als voor ons.