Afscheid.

We nemen afscheid van de zomer.

Het nazomeren is begonnen en we weten nooit hoe lang dat duurt

Totdat de bomen de inventaris van hun bladeren naar binnen zuigen,

de bladeren die als laatste hun feestkleuren tonen.

We nemen afscheid van de veldbloemekes.

Klein, bescheiden vaak alleen in grote groepen worden gezien als dotjes kleur in het groen.

Soms ga ik dan op bloemenjacht met mijn toestel in de aanslag.

Wanneer ik de foto's van de vergrote afbeeldingen dan op mijn computer zie

Dan zie ik pas de ware schoonheid.

De jacht is geslaagd.

Zonder titel

De vlinder heeft tijd genoeg
om de lotus te beminnen,
niet aldus de bij,
die bedrijvig honing puurt.

Uit 'Vuurvliegen',
van Tagore

Een bloemetje

Ik geef de wereld een bloemetje door gemaakt met afgedankte lepels en vorken. Deze is geschonken door Twisted Sifter.

Herfst

Vanmorgen liepen we samen, Meisje en ik

Langs de Vijfsluizen. Een bekend terrein voor ons.

De essen vertoonden hun kleuren van diverse tinten goudrood.

De verdofte kleuren van de zomerbloemen.

De kruidenplanten vergaan in hun eigen tempo.

De vergezichten worden vergroot en onze blik wordt wijder.

We dragen dikker jassen die ook nog eens regenwater tegenhouden.

Het is herfst en we genieten.

De Distelbloem

Bescheiden van kleur
Stug van stengel
Lid van de paardenbloem familie
Door zijn pluizenbol
Daarna stevig bewerkt met de fotofilters
Onwerelds en toch weer niet

Een bloem

Ik geef de wereld een bloem schrijf ik weleens op Facebook. Dan laat ik een  bloem zien die ik wel eens gevangen heb in mijn fototoestel. Dan ga ik op bloemenjacht naar de kleine, vergeten bloemetjes. Zo klein en teer met de allure van een roos.

Mijn Lief

Ik geef mijn lief een bloem

Afscheid

Vanmorgen namen we afscheid van een nicht uit de familie van Roen. We kregen een lift van een neef die de eer had de crematie te mogen verzorgen samen met zijn lief. Dus waren we er vroeg bij want dit alles vond plaats in den Haag en we hielden er rekening mee dat er file zou staan. Niet dus. Zo begon de dag lekker rustig terwijl we door het bos rond het crematorium slenterden en alles bijpraatten. Er kwam nog een neef bij en die liep even mee. Er werd verteld dat ze veel post hadden ontvangen. Allemaal van mensen die niet wilden of konden komen. We dachten met zijn vijven, dat wordt stil, heel stil. Tot een kwartier voor tijd de mensen kwamen binnendruppelen. Een aantal dat bestond uit de buren, familie van moeders kant, schilders clubje en opleidingsgenoten. Een aantal bekenden, tenminste hun gezichten kwamen me bekend voor en van sommigen wist ik hun naam. Omhelzingen, kussen en er werden handen geschud. Dit zijn de mensen die je alleen tegenkomt bij bruiloften en begrafenissen. Tegenwoordig is het helaas alleen bij het laatste. Het werd, om het raar te zeggen, knus, heel rustig, mooie muziek en gesproken door de neven waarmee ze groot is geworden en ieder vertelde hoe ze haar kenden of niet kenden. Leeftijdgenootje zijn was hier de bindende factor. Haar jeugd en hoe na haar vader overleed haar moeder en zij alles zelf moesten afhandelen want haar vader had een gigantisch kleermakersbedrijf dat uniformen maakte. Toen begonnen de hoofpijnen. Daarna ging haar moeder en werd ze steeds meer door haar pijnen ingesloten. Ze had niets meer dan dat. Toen er een diagnose werd vastgesteld voelde ze zich even gelukkig: ze was geen aanstelster. Daarna heeft ze haar conclusies getrokken en is gegaan. Iedereen vertelde met zijn eigen woorden en visie hoe dit proces is verlopen of hoe ze uit zijn leven is verdwenen. Over de onmacht om haar te helpen of tot steun te zijn. Er werd even gebeden en daarna was er even tijd voor een kop koffie en een koekje. Er kwam een zee van geroezemoes uit de zaal en werd er uitgebreid bijgepraat. Het was goed dat we gegaan zijn want er is met liefde afscheid van haar genomen.  

Ik geef de wereld

 De mooiste bloem met een kus geplukt van internet.

Een mooie foto

Groot of klein, alle bloemen zijn mooi'

Mijn klaproos

Foto’s verwerkend vond ik deze. Greep naar mijn filters van dit programma en creëerde deze bloem. Soms wordt er aan mij gevraagd waarom ik deze kunstgrepen hanteer. In het echt is die zoveel mooier. Dan denk ik of purist of er zij vele fotografen die dit beter kunnen. Zij kijken naar buienradar, staan vroeg op, lopen voordien er vele malen langs en dan…. Ontstaat er de perfecte foto. Vaak niet te evenaren. Dan vraag ik mezelf af, waarom zou ik dit willen verbeteren? Ik kan mijn tijd beter besteden. Dus maak ik mijn eigen klaproos met zijn eigen uitstraling en denk ik: deze is van mij alleen!  

Bloemenjacht.

Zo liep ik langs een wild bloemenveld. Allemaal piepkleine bloemen. Hoe ze heten? Al sla je me dood. Maar mijn camera kan ze allemaal pakken. Totdat de accu leeg was. Vol optimisme zocht ik naar de reserve accu. Niet te vinden. Ik dacht toen ik weg ging dat die in de tas was. Niet dus. Maar, Roen mijn held, kreeg een lumineus idee. Zit die soms in de tas die je gebruikte tijdens je bezoek naar Blijdorp Zoo? Ja dus. Deze foto is er een van. Die piep kleine wilde bloemen zijn zo mooi. Je moet er alleen even de tijd nemen om ze te zien. 

Het zou zo gemakkelijk zijn als:

Een uitgebloeide roos heeft haar eigen schoonheid.

Alle narigheid in de wereld alleen door de ander wordt veroorzaakt.

Geluk een streven is en niet het doel.

Het leven eerlijk is.

Iedereen krijgt wat hem toekomt.

De misdadiger meevoelt met zijn slachtoffer.

De oude dag een zegen is.

Iedereen is welkom.

Bloemenjacht.

Deze woont in Blijdorp Zoo

We staan steeds vroeger op. Wanneer dat vroeger aan mij dat verteld zou worden zou ik ze voor gek verklaren. Dat is echter een ander verhaal. Ik had een planning in mijn hoofd. Lange wandeling met Jesse of misschien nam Jesse een lange wandeling met mij. Wie zal het zeggen. Ik nam toch mijn kleine fototoestel mee met de gedachte van misschien zie ik wat moois maar eigenlijk denk ik van niet. Gevaarlijke gedachtegang. Jesse en ik gingen om 8:15 op pad en een poos ging dat voorspoedig. We liepen langs HSM en daar maken ze de vreemdste constructies. Er heb er al heel wat foto’s van gemaakt. Er stond vandaag een man in een hijskraanbakje die iets aan het schilderen was. Dus daar stonden we even stil. Jesse voerde haar hobby uit: het snuffelen en ik schoot plaatjes. Daarna zag ik een mooie bloem dus die ging ook even op de kiek. Steeds verderop was er weer een mooi exemplaar en verder weer eentje. De wandeling duurde dus langer dan ik had ingeschat. Wat is nieuw. Later boodschappen gehaald en nu zit mijn lief naast me en samen verorberen we een lekkere salade. Die bloemen staan nog in mijn toestel en worden later losgelaten. Ik kan ze maar beter opgesloten laten want het zijn wilde bloemen en je weet nooit wat er gebeurt wanneer ze weer vrij zijn. 

Geschenk

Ik schenk de wereld de door mij in beeld gevangen bloemen

Lente

Jesse en ik met mijn Baha liepen vanmorgen de lange wandeling. Het was weer genieten geblazen. De vogeltjes kwiteren en kwelen dat het een lieve lust is. Wat heb ik dit gemist. Wel bulderde allerlei bijgeluiden ook mee. Nu snap ik Roen terwijl we terug kwamen van onze mini vakantie in Zeeland die zei; ‘Dit lawaai heb ik niet gemist’. De bomen staan in bloei. Een maand te vroeg. Vreemd. Ik denk echt dat de seizoenen aan het veranderen zijn. Misschien krijgen we wel een sub tropisch klimaat. Een geheel andere flora en fauna terwijl ik kijk naar de parkieten, die lawaaischoppers, terwijl zij als groep over ons heen vliegen. Alles verandert en blijft hetzelfde. Misschien is deze titel achterhaald. Cést la Vie.

Heerlijk naar HvH geweest

Vorig jaar geschoten in de duinen van HvH

We hadden een date met ons tweeën op de kalender gezet

Zondagochtend gaan we naar HvH

Ons oude strand adres

We lieten de gordijnen open zodat de zon ons wakker kon kussen

Ik was even de thuiskapper

De beesten werden gevoerd en een broodje gesmeerd

We liepen naar het station en knoopten een praatje aan met een andere zonneliefhebster

Namen de trein en later liepen we op de pier

We waren niet de enige die liepen te genieten

Jesse liep ook te kicken

Later wilden we via de duinen teruglopen, maar..

Alles was anders, we kenden de weg amper terug

We konden niet door de duinen maar over een fietspad

Waar we regelmatig werden belaagd door horden zondags racers

Niet leuk dus.

Voor we weer gaan vragen we aan Google om een map voor ons te maken waar we wel door de duinen kunnen struinen.

Komt wel goed.

Waterlelie

Dit vind ik een van de mooiste bloemen. Deze bloem wordt vaak gebruikt als symbool van de Indiase parabels en boeddhistische verhalen. De foto heb ik in Arnhem genomen in de Spijkerbuurt. Ze hebben daar een waanzinnig aantal grote tuinen zo tussen de huizen. Deze komt uit de watertuin. Op deze site vind je alle tuinen en ze zijn de moeite van het bekijken waard. http://www.spijkerkwartier.net/wegwijs/groen.htm