Alles verandert en blijft hetzelfde.

Niets is minder waar

Soms denken we dit alles

Maar kijkend naar deze vakantiefoto van het uitzicht

uit de tuin van French Sister

Jaren geleden genomen

We zijn er jaren niet geweest

Dit is hoe ik me alles herinner

Alleen via de telefoontjes tussen broer en zus hoor ik de veranderingen doorgesproken worden.

De groei van het aantal huizen

Door de slordige landmetingen van haar ex geruzie met de buurman.

Tot aan de rechtbank toe.

De beveiliging van haar huis up te daten

Vroeger kende iedereen elkaar en de sociale controle was groot

Dat is en blijft voorbij.

Krentenbollen.

Hele verhalen kan ik schrijven over dit nederige broodje.

Jeroen is er verzot op.

Krentenbollen met dik roomboter en suiker belegd.

Dan denkt hij weemoedig aan vroeger

Zo, met zijn ouders naar Frankrijk.

Naar zijn zus en de autoreizen.

Dan namen zij deze lekkernij mee, zo vertelde hij me, met weemoedige ogen.

Dus smeerde hij deze met voorpret wanneer we ons gereed maakten zuidwaarts te gaan.

Alleen ik heb zo mijn eigen smaak.

Krentenbollen met roomboter. marmiet en kaas en daarop fijngesneden lente-ui.

Tja.

Vroeger was de weg erheen veel langer.

Héh?

Ja, want er waarom vele speldbochten in de bergen naar het zuiden.

Deze zijn bijna allemaal rechter gemaakt en de rotondes rezen de pan uit.

We waren dus veel sneller op de plek van onze bestemming en de krentenbollen waren nog niet op.

De kids van zijn zus waren besmet met 't krentenbol virus en als een stelletje gieren doken zij op die bollen en spogen deze met een walgelijke blik uit hun ogen weer uit.

Een pijnlijke les dat iedereen zo zijn eigen smaak heeft.

Frankrijk

Terug in de tijd.
Weet niet meer in welk jaar.
OP vakantie bij French Sister.
Er was een beeldenexpositie in een Franse tuin in Zuid Frankrijk in 2004.
De kunstenaar is Toutain geboren in Toulouse 1948. 
Hoe weet ik dit nog allemaal.
Ik heb de brochure bewaard en de foto komt uit ons archief. 

Telefoontje.

Ineens klonk het.

Het langverwachte telefoontje van het Erasmus MC

Mijn lief wordt morgenochtend verwacht.

Daarvoor was er een langzaam ritme in onze dagen ontstaan.

Roen voelt zich allesbehalve oké en maakt er het beste van.

Elke dag is anders dan de andere maar toch ook weer niet.

Hij word nu opgenomen om allerlei tests te ondergaan want de artsen weten het eigenlijk ook niet.

De oude medicijnen tegen zijn spierziekte werken niet meer zoals voorheen.

We hadden eigenlijk niet meer te doen dan de dagen te overleven en ik ben in ons fotoarchief gedoken.

Eventjes in het verleden toeven.

Deze foto is genomen op de pier in Hoek van Holland

Samen met zijn zusje.

Jesse was er nog.

Het was een leuke dag.

Later gaan we er weer eens heen en dan maken we er een nieuwe leuke dag van.

De dagen vliegen als een schaduw heen.

French Sister is alweer een paar dagen in het land.

Wat gaan die dagen toch zo snel.

We verwennen elkaar.

Praten veel bij en de discussies vliegen om de oren.

Tenminste van mijn kant.

Impulsief ben ik qua praten en meningen delen.

Zij is een wikkend en wegend mens.

Het duurt wat langer voordat zij haar mening ventileert.

Uiteindelijk zeggen we beiden hetzelfde.

French Sister

Ja! Ze is in Nederland

Om ons beiden te bezoeken

Ook om haar paspoort te vernieuwen

Ondanks dat ze al decennia in Frankrijk woont

Is ze Nederlandse gebleven

Dus moet haar paspoort om de 10 jaar vervangen worden

Dit kabinet heeft in al haar wijsheid besloten dat één ambassade in Frankrijk meer dan genoeg is

Deze is gestationeerd in Parijs

Aangezien French Sister in het gebied “Lot et Garone”   vertoeft is dit een hele reis.

Alles duurt 1 week om alles af te handelen.

Een dag de aanvraag

6 Dagen wachten

Een dag ophalen

Ze is dus nu even in den Haag terwijl ik de boodschappen heb gedaan want een aantal dingen kan je niet in Frankrijk verkrijgen

Pindakaas en hagelslag en vruchtenhagel

Stroopwafels

Roggebrood en krentenbollen.

Tompouces

Wat zij voor ons meenam?

Franse paté en kaas

Ze komt per vliegtuig en bagage is duur

Telefoontje uit Frankrijk.

Zo regelmatig belt French Sister ons. Dan wordt er bijgepraat over van alles. Het wel en wee van onze wederzijds familie  De oma’s, kinderen en kleinkinderen zijn dan onbedoeld deel van ons gesprek. French Sister heeft 2 meisjes en 1 zoon en we leven mee met hun levens. Wij praten over mijn zoon en vriend van Roen. Leuk. Ook heeft zij een conflict met haar buurman die heel langzaam deel van haar land afknibbelt. Ze kan nu al moeilijk over het pad met haar auto thuis komen. Hij is net “Rupsje Nooitgenoeg”. French Sister probeert het altijd eerst met praten en soms is dat niet genoeg. Hij is onbeschoft en ridiculiseert haar, het is bij de beesten af en dan beledig ik de beesten. Ze laat nu gelukkig haar tanden zien en is hulp gaan zoeken bij de burgemeester en een advocaat. Wij leven met haar mee en dan is de afstand te groot. Eigenlijk zou ik graag bij haar zijn en haar een vette knuffel geven want zo’n gebaar zegt meer dan woorden.   

Deuren

Viva la France

Deuren, vooral verweerde deuren, deuren die nergens heengaan. Die maken me nieuwsgierig. Vooral toen we regelmatig naar Zuid Frankrijk gingen, French Sister woont daar, zag ik hier veel van. Vooral verweerde, afgebladderde deuren. Dit komt door de helle, felle zon. Vroeger droomde ik veel dat ik in een kamer kwam met een deur, daar was dan weer een kamer met alweer een deur enz. Dus op die vakanties hadden we beiden onze fototoestellen met ons mee. Dus zodra ik zo’n deur zag was het knip, ik heb je.

 

Een filmpje dat me zeer ontroerd heeft.

 

Wat een inspanning, determinatie en moed om dit te kunnen.

De ballerina van in de dertig heeft bij een ongeluk haar arm verloren.
Na een lange periode van depressie is haar gevraagd om aan jonge kinderen dansles te geven. Ze realiseerde zich toen dat ze nog steeds van dansen hield en is weer gaan oefenen maar heeft moeten leren met maar één arm te bewegen, wat heel moeilijk was want ze was haar evenwicht kwijt. Het heeft veel tijd en doorzettingsvermogen gekost om dezelfde figuren te kunnen dansen als voorheen.
Toen heeft ze horen praten over een jonge man van in de twintig die door een ongeluk een been kwijt geraakt was en, net als voor haar het geval geweest was, diep in de put zat. Ze is hem gaan opzoeken om hem te trachten te overtuigen met haar te gaan dansen maar hij had nog nooit gedanst en helemaal niet met maar éen been. Hij weigerde dus zeer beslist. Maar ze heeft hem weten te overhalen het toch te proberen. Na heel veel vallen en opstaan en ontmoedigd zijn en driftbuien en een aantal keren opgeven zijn ze steeds toch weer bij elkaar gekomen en is het hem gelukt te leren dansen. Dit is het verbluffende resultaat .

Heel veel liefs., French Sister