1337 kilometer op de bromfiets naar Zuid Frankrijk en terug.

Ik Publiceerde gisteren dit stukje op de facebookpagina van Suzuki 50cc waar ik lid van geworden was. Ik dacht dat ik het wel gewoon kon delen hier op mijn eigen faceboodpagina, maar helaas. Dan doe ik het nog maar een keer. Zo'n stukje delen gaat nog wel. Nog een keer deze barre tocht naar mijn zus toe dat zal ik nooit meer doen.

In 1977 op mijn suzuki die 33km p/u reed naar Zuid Frankrijk, waar mijn zus woonde. Wat een tocht, wat een regen, wat een kou, en daarna natuurlijk ook weer terug. Wat een ervaring. Terugkijken is leuk, maar ik voel bij wijze van spreken mijn achterwerk direct weer.

Vlak voordat ik naar Frankrijk ging had ik de voorganger van deze bromfiets in de prak gereden. Dat was er een die ik gekocht had met een vriend, tegelijkertijd met een bestelling voor surveillancemotoren. Grote voordeel, die waren allemaal nog standaard van de fabriek en liepen dik 90 km/u. Maar 2 dagen voordat ik dus naar Frankrijk ging kreeg ik van de verzekering zo'n ding rechtstreeks uit de winkel en die was ingehouden naar 33 km/u. Soms kwam je nauwelijks boven aan een berg en werd de motor ontzettend heet.

Soms moest ik het laatste stuk berg op lopen naast de volgeladen bromfiets. Nog zoiets stoms, omdat het zomer was dacht ik handschoenen zijn niet nodig, maar omdat het op de heenweg constant regende werden mijn handen toch ijskoud. En als je eenmaal door en doornat bent dan duurt het lang om op te warmen. Iedereen was verbaasd dat ik het in iets meer dan twee dagen gedaan heb, met twee hotelovernachtingen. Toch ben ik blij dat ik het gedaan heb. Een herinnering die ik nooit meer zal vergeten!

Zoekt

en gij zult vinden.

Gevederde woorden

Was mijn mobiel kwijt

Een ouwetje en dus niet kapot te krijgen

Mijn Nokia

We hebben een nieuwe provider

Eerst hadden we onbeperkt bellen op ons vaste toestel en nu niet meer

Alsof Ben het had gehoord kreeg ik de aanbieding om onbeperkt te mogen bellen voor een laag bedrag

Nemen dus!

Alleen was mijn mobiel ineens weg.

Het hele huis werd afgestroopt en Jeroen ging zelfs naar de winkel, samen met Meisje kwamen ze druipnat thuis.

Hij ging dus weer langs mijn tassenverzameling langs en voila;

Mijn Nokia, die nu weer aan het Electra zijn accu aan het vollopen is.

Home sweet home, horen we het zachtjes zoemen.

Blij dat ik ben.

Arm, arm Meisje.

Alweer de 2^de nacht waarop het onweer de hele nacht liet bliksemen en donderen.

Lijkt op vuurwerk

Niet iets waar Meisje van kan genieten.

Integendeel, ze is er doodsbang voor.

Dan is de badkamer de enigste plek waarin zij zich min of meer kan terugtrekken.

Alleen de afgelopen nacht niet.

Toen bereikte “het drama” zijn hoogtepunt.

Dat wisten we niet, maar goed ook.

In de ochtend zagen we residu van het voorgeval.

De hele vloer en kattenkussen waren vervuild en Meisje ook.

We stroopten onze mouwen op en;

Het kussentje en honden deken gingen in de wasmachine, de vloer werd gedweild en Meisje ging met grote tegenzin onder de douche.

Voor haar de 1^ste keer bij ons en gelukkig had ik hondenshampoo in de kast staan.

Waarom mocht ze niet bij ons slapen of bleven we bij haar slapen?

Dan werd het helemaal bevestigd dat dit alles eng is omdat de bazen ook héél anders doen.

Ze moet er gewoon doorheen.

Net als aan de lijn lopen, met de tram, metro of trein reizen.

Daar zat ze vroeger ook te shaken en toch heeft ze dit alles ook geleerd.

Maar toch: arm, arm Meisje.          

Geblokkeerd.

Ik weet niet wat te schrijven

De woorden tintelen niet in mijn hoofd.

Mijn fantasie is tijdelijk opgedroogd.

De laatste weken heb ik last van mijn knie.

Voel me net een oude vrouw.

Afstanden die ik flierefluitend liep is nu een tijdelijk onhaalbaar ideaal.

Loop nu met brace en stok.

Verstop me nu in mijn boeken

Wie weet inspireren ze me weer tot schrijven.

Komt allemaal weer goed

Ondertussen ga ik met horten en stoten weer op gang komen

Lezers, heb geduld met mij.

De harde nieuwe realiteit

Van de week was ik bij de fysio.

We waren aan de praat over alle veranderingen van het afgelopen jaar, hoe dat zo gekomen is, en gedurende het gesprek werd ik me er van bewust dat er diverse mensen, artsen, arts assistenten, verpleegkundigen, wij zelf, et cetera, soms behoorlijk onzorgvuldig en alert zijn geweest. 

Zo dacht de fysiotherapeut dat vooral degene die zo lang heeft gedaan over mijn diagnose, een arts assistent van het Vlietlandziekenhuis misschien aansprakelijk kan/kon worden gesteld.

Zo ben ik thuisgekomen, heb onze gedachten aan Els verteld en ben gaan proberen om op een rijtje te krijgen hoe dat hele proces vanaf half januari j.l nu eigenlijk verlopen is. Ik kwam erachter dat het knap lastig was om te achterhalen wat en wanneer ik precies gedaan heb om aan mijn huidige diagnose te komen.

Ik kwam er achter dat ik na mijn eerste klachten halverwege januari naar de huisarts geweest ben. Die dacht bij vers bloed bij de ontlasting aan aambeien, en dat zijn we eerst gaan uitsluiten. Ongeveer een maand later terug geweest naar de huisarts en die dacht nog steeds niet aan iets serieus. Wel kreeg ik een middeltje mee om te kijken of het daarmee weg zou gaan. Halverwege maart was het daarmee nog niet verholpen, maar was ik zelf druk met het intake proces bij diverse arbeidsbemiddelende bedrijven zoals Aob Compaz en “de Gezonde Zaak”, deze bedrijven wilde me gaan helpen om mijn energievoorziening en mijn conditie weer een beetje op peil te krijgen. Er was toen natuurlijk nog geen sprake van de diagnose kanker, maar wel van mijn spierziekte Poli Myositis, en de constante koorts van boven de 38˚ . Ik was hier iedere week dagelijks mee bezig, en aan de pijn bij mijn ontlasting en ook hoe het er uit zag. Pas toen ik een weekje vrij was ben ik weer naar de huisarts gegaan die me naar het SEH van het Vlietlandziekenhuis stuurde. Daar werd ik in eerste instantie na veel onderzoek en bloedonderzoek weer huiswaarts gestuurd met de boodschap we kunnen niets vinden. 

Toen een maand later de klachten gewoon bleven werd ik opnieuw door de huisarts ingestuurd en hebben ze meer onderzoek gedaan. Onder andere ben ik toen ook getoucheerd. Resultaat van dit onzorgvuldige ondiepe onderzoek was dat ik misschien last had van obstipatie en ik werd weer huiswaarts gestuurd met de boodschap U bent zo gezond als een vis. 

Toen ik dit tegen mijn huisarts vertelde zei hij en nu is het afgelopen en hij zond me naar het ziekenhuis terug, alleen nu niet naar de SEH, maar naar een zogenaamde proctoloog, een specialist in anus verwante zaken. Ik had van dit specialisme nog nooit gehoord. Deze vriendelijke arts had precies 2 minuten nodig om vast te stellen dat er een gezwel, oftewel tumor zat. Vervolgens kwam ik in de molen terecht waarin na veel diepgaande onderzoeken werd vast gesteld dat ik kwaadaardige darmkanker had, met alle problemen die daarna kwamen.

Ik heb vastgesteld dat de assistent van deze proctoloog en de directie van het ziekenhuis een berisping heeft gekregen, in het kader van haar opleiding, maar omdat het hier gaat om een fout die ook volgens het advocatenbureau geen tijdsverlies in de diagnosevorming heeft gehad, en ook niet in de daaropvolgende behandeling is aansprakelijkheidstelling nauwelijks de poging van het proberen waard. 

Wel heb ik hier van geleerd dat ook ik veel helderder moet zijn met aantekeningen, alles goed moet bijhouden in de agenda, met wie, en hoe, en wanneer precies, e.d. want dan had ik sneller kunnen handelen. Nu ben ik ook aan de late kant om eventueel nog iets te kunnen doen.

Nog een reden om deze zaak niet aan te gaan is het feit dat de fouten gemaakt tijdens de behandeling in het Daniel den Hoed niet betrokken kunnen worden in dezelfde zaak, en al helemaal niet omdat de betrokkenen ook overliepen van de excuses.

Daar komt nog bij dat ik door de Chemo behandeling en de bestralingen zo ver van de wereld was, en er hierdoor gewoon ook heel erg veel veranderd is, en dat ik nu nog pas heel langzaam ontwaak uit de nachtmerrie waarin ik heb vastgezeten. Pas nu krijg ik weer wat helderheid terug, en helaas zal ik het moeten doen met deze werkelijkheid. De gedachten dat ik de inkomensachteruitgang en de geestelijke schade, dit trauma, of deze smart zou kunnen verhalen was een mooie droom.

In between

No Mans Land

Of zoals soms in het Nederlands wordt gezegd

Er tussenin

Tussen 2 vonnissen.

We weten wel wat maar niet alles.

Dit heeft zijn consequenties.

In ons no man’s land

We wachten

Vullen in

Ik zie mijn lief met een met pijn vertrokken bekkie.

Voel me onmachtig

Kan hier slecht tegen

Zet liever ergens mijn tanden in.

Dus zitten we vaak met hand in hand

Samen komen wel die tijd door.

Dan gaan we de strijd aan.

Als de rook om mijn hoofd is verdwenen.

Het wordt  wat rustiger in huis

We hebben wat antwoorden gekregen

Voor vragen die we 3 weken geleden nog niet hadden gesteld

Mijn lief is gediagnosticeerd

Vroeger noemden ze dit K

Nu carcinoom.

Het is gewoon kanker en van de kwaadaardige.

Hij  is door de medische molen gegaan en onderging van alles dat hij alleen kende via horen zeggen.

Nog niet alles is bekend

De behandeling is nog niet vastgesteld

Hoorde van French Sister van protonen bestraling

Deze zouden nog preciezer gaan.

Misschien, heel misschien komt die stoma er niet

Dat hoop ik zo voor ons beiden.

Dan hoeven ze niet in zijn goddelijk lichaam te snijden.

Wordt vervolgd.

5259

Vandaag word ik een beetje gek.

Ik heb een mailprogramma genaamd: IncrediMail.

Roen werd eerst door die gekte besmet.

Nu ben ik aan de beurt.

Ik ontving ineens 5259 mails.

Out of the blue om het in goed Nederlands te schrijven.

We keken samen een leuk You Tube programma

Ging terug naar mijn mails en weer stonden 5259 on hold

Ik hou ermee op.

Ik kan mijn tijd beter besteden.

Ga naar een ander programma toe.

De eerste keer.

Vanwege de eerste echte hete zomerse dag.
Omdat ik hier slecht tegen kan. 
Schrijf ik maar 4 zinnen. 
Tot morgen.

De druppel.

Gisteren had ik winkeldienst

Er was een flikkerende plafondlamp

We werden afgelost door o.a. een van het bestuur

Ik vroeg ernaar en als antwoord

Een snauwende ‘nou, en!’

Er werden wat verzachtende woorden geuit

Ging naar huis en ineens was ik het zat

Dit is niet de eerste keer dat we in de clinch zaten.

Onze winkel is deel van een vereniging en iedereen is gelijk

Dit bestuur zet zichzelf boven de rest van de medewerkers

We zijn nu personeel.

Ik kan daar niet tegen.

Dus is er maar een goede oplossing.

Ontslag nemen en verder gaan.

Ik zal de rest van mijn collega’s missen

Dus ga ik af en toe op bezoek.

De kunst is de kunst van het laten

Van de schilder Armando.

De schrijvers zeggen het

De schilders en fotografen zeggen het

Alle beroemde mensen zeggen het

Mijn lief begint het te leren.

En ik?

Ik oefen het woord ‘neen’ steeds meer

Ik kan het in allerlei nuances uitspreken

Zacht als een zomerbries

Stormachtig als bij windkracht 10

En alle nuances daartussen

Dit alles wanneer mijn lief het laten niet kan laten. 

Murphy’s law.

Gisteren was een rampendag en de boven genoemde wet ging grandioos in werking. Wat er was gebeurd? Een goede vraag. We hadden een vintage mappenkast besteld en betaald. Deze is rond en in het kader van onze herinrichting van onze woonkamer waren we weer eens té enthousiast en lazen iets niet helemaal correct. Hij werd thuis bezorgd en er bleek toen dat het nipt, nipt past. De deuren moeten er uit en de bezorgers van dit alles was ook de eigenaar van het bedrijf. Ik ga eventjes reclame maken want qua behulpzaamheid staan ze in de top 10. Het bedrijf heet Pimstra Meubelen te Elshout. Enfin, de kast staat nu in de hal en het wachten is op onze redder in de nood. Maar dit was niet alles. Voordat alles zo’n beetje begon werden Roen en ik wreed gescheiden. Het woonkamerdeurslot blokkeerde alles. Een pinnetje, dat normaliter op en neer gaat zat vast. Dit hebben we al een keer gehad dus belde Roen de slotenmaker op en we zaten te wachten en op Pimstra en op de slotenmaker. Ik dacht dus ik begin al met het ruimen en verzamelde al de magazines ed. om bij het oud papier te gooien. Ging naar beneden en hoorde ineens een groot gebrul en keek naar de voordeur en daar stond onze redder. We gingen naar boven en de goede man ging aan het zaagwerk. Pimstra was er en daar ging Elsje op en neer. Later, toen het stof was nedergedaald begon ik al in mijn hoofd hoe ik deze puinhoop zou kunnen beschrijven.

Moe en spanning

Stekelig struikgewas.

 

MOE,

Ondanks een goed en ontspannen weekend, waarin ik ook lekker geslapen heb, ben en blijf ik moe. Ik merk dat een week met 1 crematie, een suïcide, en een poging met alle emoties die daarmee samen hangen en los komen niet bij mij in de koude kleren is gaan zitten. Vanmorgen om 06.00u werd ik wel wakker door de wekker, maar desalniettemin draaide ik nog een keer om, en vervolgens nog een keer, daardoor moest ik me griezelig haasten. Ik was daardoor iets te laat, maar voel me belazerd, spierpijn, korzelig, kan maar moeilijk op gang komen en ben al blij dat ik uiteindelijk toch nog op mijn werk terecht ben gekomen. Daar aangekomen merkte ik gelijk dat ik me erger aan het feit dat er hier zo slecht gecommuniceerd  word. Daardoor gebeuren dingen niet op de handigste en logische manier, maar vaak dubbel en zonder dat de een op de hoogte is van het werk van de ander.

Soms worden mensen ook ingezet voor taken waar ze helemaal niet voor zijn. Zo zijn momenteel alle vaste personeelsleden van de afdeling waar het vorige week helemaal mis ging weg, en zitten er alleen een flexwerker en een zgn. activiteitenbegeleidster, die de ins en outs van de meeste daar aanwezigen niet kennen. En hebben de mensen die nu ergens in overleg zijn niet eens laten weten waar ze wel zijn. Ik zie het gebeuren en kan er toch niks aan of mee doen.

Ik heb uiteindelijk mijn eigen werk, behalve als het mis gaat zoals vorige week. Op zo’n moment komen de gebruikelijke zaken en mogelijkheden om in te grijpen en in actie te komen als vanzelf weer boven en ben ik gelukkig in staat om d.m.v. improviseren de boel toch wel weer in goede banen te lijden, maar wel met het gevolg dat zo’n beroep op mij extreem veel energie kost, en zo langduriger voelbaar is. Vooral de adrenaline en de emoties die dan boven komen drijven vergen veel van mijn lijf en geest. Ik ben overigens niet de enige waar de afgelopen week niet in de koude kleren is gaan zitten.

Genoeg hierover.

Gisteren middag waren we met goede vriend G, Els Meisje en ik naar Hoek van Holland. Het was lekker, maar er was wel een koude noord oostelijke wind. Op het moment dat we de duinen inliepen lieten we net als de vorige keren Meisje los en de eerste tijd ging dat goed, maar ze ontdekte vervolgens in het doods uitziende stekelige struikgewas veel leven en liet zich vervolgens meer dan een uur niet zien. G en ik zijn door dat heftige struikgewas gaan struinen en zagen wel wat Meisje zo leuk vond, nl. veel konijnenholen en keutels, maar geen Meisje. Na een dik uur struinen, roepen en zoeken melde ze zich bij Els en kreeg een brok long, gedroogde long, een lekkernij waar ook Jesse erg gek op is. Els liet mij roepende weten dat Meisje terecht was en ik heb het G ook laten weten, waarna we ons met veel moeite weer uit het struikgewas konden bevrijden. Wel waren we alledrie uitgeput van deze zoekpartij en hebben geruime tijd gezeten  op het muurtje langs de pier. Vervolgens hebben we ondanks weinig zin toch nog een eind met Meisje aan de lijn gelopen en hebben uiteindelijk nog een warme chocolademelk genuttigd in een strandpaviljoen.

Vervolgens zijn we teruggereden naar Vlaardingen waar G een lekker maal bestelde en dat hebben we daarna soldaat gemaakt. Heerlijk. We waren opgelucht dat Meisje ook weer bij ons terug was en die laat in haar groeiende zelfverzekerdheid zien dat ze meer durft en ook gerust een uurtje helemaal met zichzelf bezig kan zijn zonder aan de baasjes te denken. Ze vond de jacht op konijntjes eventjes wat belangrijker.

Vanmorgen toen ik om tien voor half zeven de huiskamer binnenkwam lag ze ook heerlijk opgerold te slapen in de troon van Els i.p.v. in haar grote eigen mand. Ze laat zien toch flink wat ondeugends in zich te hebben. Het is leuk te zien dat ze steeds meer zichzelf aan het worden is, maar dat is tegelijkertijd soms wel erg spannend.

Sodemieters

 

Sodemieters,

Mijn werkweek is behoorlijk confronterend deze week. Eerst was mijn hoofd natuurlijk al erg gevuld met het feit dat een nicht van mij een zeer begrijpelijk einde aan haar leven heeft gemaakt, en die hebben we afgelopen woensdag een mooi, respectvol afscheid kunnen bezorgen.

Dan begon de week al goed. Op de afdeling links van me deed een van de bewoners een tentamen suïcide met behulp van een schaar. Hij is net als de andere bewoners tegen zijn zin overgeplaatst van de vertrouwde plek waar hij woonde in een stad hier nabij, maar heeft het hier op de nieuwe plek die weliswaar qua kamers meer luxe geeft, maar qua dagprogramma pure armoe troef betekent, niet naar zijn zin. Hij ligt nu nog in het algemeen ziekenhuis, met een geperforeerde long en longontsteking.

De impact voor de afdeling, het personeel daar, degene die hem vond, en de medebewoners is groot. Dat zijn dan toevallig ook allemaal opgenomen mensen maar vaak wonen en delen ze hun woonomgeving al jaren met elkaar. Tijdens dat dit speelde ging een ander op diezelfde afdeling heftig uit de bol die op eigen wijze voor heftige ontwrichting van de leefomgeving zorgde. Ik heb me die dag met de opvang van de vindster bezig gehouden, die toch ook heftig ontdaan was doordat ze normaliter niet op een afdeling werkt en zoiets in dertig jaar psychiatrie nog niet had meegemaakt.

En dan kom ik vandaag op het werk aan en voelde al aan dat niet alles was zoals het behoorde te zijn. Blijkt gisterenavond een patiënt van de afdeling rechts van mijn werkplek een geslaagd tentamen suïcide te hebben gepleegd. Dit gevolgd door vinden, reanimatie, politie, ambulance, onderzoek en het afvoeren van het individu in kwestie. Afdeling en personeel over de toeren, idem afdelingsarts, management, alles en iedereen. Triest.

Als ik nu eens terugkijk op de afgelopen maanden sinds januari, dan zijn er erg veel mensen uit mijn eigen patiëntenkring die hebben gekozen voor een zelfgekozen einde. Ik denk toch dat het ook te maken heeft met het feit dat de situatie om in aanmerking te komen voor een opname veel heftiger en slechter moet zijn dan voorheen. Met als gevolg dat de categorie opgenomenen veel zwaarder geworden is, en dat je dus veel meer heftig zieken bij elkaar laat verblijven maar ook moet behandelen en verzorgen. De omstandigheden op een afdeling worden hier niet aangenamer op, zowel voor degenen die er verblijven als de verpleegkundigen.

Ook het aantal mensen wat eigenlijk “te vroeg” ontslagen word is groter, dus ook op straat neemt de onrust toe. Als er tegen mensen die problemen ervaren gezegd word “ga maar naar je buren, of zoek je eigen problemen uit, dan laat je ze in de steek. Het aantal mensen wat deze ingewikkelde samenleving niet(meer) aankan neemt toe. Schuldhulpverleners doen hun uiterste best, maar tegen reclames waar je aangezet word om eerst te kopen en pas achteraf te betalen kunne zij ook niet op. Nu is dat natuurlijk maar een voorbeeld. Maar je kunt rustig zeggen dat we van een zogenaamde verzorgingsstaat plotsklaps tot een asociale samenleving zijn verworden. Een rampenplan is het.

Nou wist ik dit al lang, maar zo’n week zoals de afgelopen week zet je weer even in de rauwe realiteit. Ik ben er als ervaren werker binnen de psychiatrie ook bepaald niet aan gewend. Toch zal het voorlopig eerder verslechteren dan verbeteren.

Ik heb bijvoorbeeld gedurende de eerst maanden van dit jaar nog niemand kunnen voorzien van een nieuwe plek, alleen voor plekjes op een vaak lange wachtlijst.

Hier laat ik het bij. Gegroet en een fijn en ontspannen weekend voor een ieder.                                        Jeroen

Dagelijkse dingen.

Jeroen slaapt.

Jesse slaapt?

De katten slapen.

Ik slaap niet anders zou ik dit stukje niet kunnen schrijven.

We praten veel.

Vooral ’s nachts in bed.

Lekker tegen elkaar kruipen.

In elkaars ogen kijken

We hebben het nu voornamelijk over Jesse en wat wijsheid is.

Eigenlijk weten we het niet/wel.

Wel zien we dat haar fierheid en levenslust uit haar ogen zijn verdwenen.

Ook een oude vriendin van haar zag het ook.

Vanmorgen wenste ze ons wijsheid toe.

We hopen ook dat de dierenarts goed kan luisteren

En hij ook het juiste doet.

Wordt vervolgd.

Contrarevolutie

Een onberispelijke uiterlijke verzorging was altijd mijn specialiteit, een gladgeschoren, strakke witte raaf te midden van lorrebalen van ongeschoren, getatoeëerde patiënten en collega's. Maar het onvoorstelbare is gebeurd: ik ben aangesproken door mijn baas op mijn kleding. Het voorlopig dieptepunt in de verrechtsing en verzakelijking van de zorg. Al vallen de mussen dood van het dak, ik mag geen korte broek meer aan. Ook geen gestreken bandplooi-Kuifje-in-Afrikabroek.

Ik schrijf een mail op poten naar de directeur maar die geeft haar manager natuurlijk gelijk. Ik murmel nog wat over onduidelijke gedragsregels, niet akkoord-zijnde ondernemingsraad en recht op persoonlijke expressie. Maar intussen denk ik: maak je niet druk om die paar hete dagen per jaar. De honden blaffen, de karavaan trekt verder, naar rechts.

Toen ik, in 1974, na twaalf ambachten en nog meer ongelukken in de psychiatrie begon als leerling verpleegkundige, had de antipsychiatrie daar juist flink huisgehouden. De dokters hadden hun witte jassen verbrand en verpleging ging ook in burger gekleed. De afstand tussen patiënt en hulpverlener werd kleiner; we zijn allemaal mensen. Behandelingen werden anders.

De oude aanpak ging op de schop. Dat er zo enkele kinderen met het badwater  verdwenen mocht de pet niet kreuken. Schizofrenie werd afgeschaft, wel zo makkelijk. Psychotische verschijnselen waren een reactie op onmogelijke eisen die aan de patiën t- nu dus cliënt - waren gesteld tijdens zijn opvoeding; een ontwikkelingsstoornis dus, die je niet met medicatie maar met psychotherapie, liefde en begrip moest behandelen. Zo ging er wel meer fout. In de verslavingszorg werd de ervaringsdeskundige belangrijk. Een cliënt kon bijvoorbeeld carrière maken tijdens zijn behandeling en eindigen als hulpverlener. (De destijds bekende Rotterdamse bokser Cor Eversteijn heeft zo’n loopbaan gehad.)  

Hulpverleners die in zo’n verslavingskliniek wilden werken moesten zelf eerst een tijdje als cliënt meedraaien. Zo kon het gebeuren dat een arts van een ervaringsdeskundige leidinggevende - een patiënt dus - geen toestemming kreeg om een vrije dag te nemen. Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig werd de staf van de drugafdeling van het Boumanhuis - de grootste verslavingsinstelling van Nederland - geheel gedomineerd door aanhangers van de Indiase goeroe Bhagwan. De meeste cliënten verlieten de kliniek dan ook in stemmig oranje. Klinische behandelingen duurden rustig meer dan een jaar. De verbeelding was aan de macht. De verzekering en de AWBZ betaalde wel.  

Dan kon zo natuurlijk niet eindeloos doorgaan. Mede door de crisis wordt er in sneltreinvaart bezuinigt. De verzekeringen hebben de macht gegrepen en maken de dienst uit. Ze kijken uitsluitend naar de kosten. Behandelingen moeten bewezen effectief en geprotocolleerd zijn. In sommige gevallen een voordeel; patiënten zijn niet gebaat bij een lange opname en opnames voorkomen heeft altijd de voorkeur. Maar net als destijds bij de antipsychiatrie, verdwijnen er waardevolle verworvenheden. Psychotische mensen worden soms te laat opgenomen waardoor er ongelukken gebeuren, sommige chronische patiënten zijn veel beter af in een instelling dan zelfstandig. Maatschappelijk werk is uit de kliniek wegbezuinigd.

Vanwege die verzakelijking wil mijn baas dat de verpleging er zakelijk uitziet. Alsof de zorg beter wordt wanneer wij ons als kantoorbedienden vermommen. De afstand tussen patiënt en hulpverlener, die de antipsychiatrieheeft verkleind, moet kennelijk terug. Het wachten is op een psychiater in een pak met daaroverheen een knisperend gesteven, hagelwitte doktersjas. Wat zullen de patiënten ervan opknappen!

Laaglander

De Maandagmiddag blues

Onze Vakantie is over

De twee weken lummelen zijn voorbij.

Een geliefde vriendin uit het Zuiden kwam langs en binnen

Een paar keer uit wezen eten. Lekker!

Roen heeft zijn specialiteit, het pannenkoek bakken, uitgevoerd

Er is een schroef in mijn hoofd bevestigd.

Je kunt niet zeggen dat het eentonig is geweest.

Helaas

Roen is naar zijn werk

De wasmachine heeft het begeven

Het is de oude dag zeggen ze tegen me.

Mijn lief kwam thuis, zag en overwon.

Het apparaat is gereanimeerd

Hij zit nu te bedenken wat zijn voorrijkosten gaan worden.

Het normale leven komt weer op gang.

BIZARRE WERELD

Nationale Rouw

Al een week ben ik van slag. Nu is dat op donderdag gezien mijn wekelijkse chemokuur niet zo vreemd, maar het gaat nu ook om andere zaken. Vorige week zo om een uur of 18.00uur druppelde het nieuws van MK17 langzaam tot ons door. Niemand kon dit ongelooflijke nieuws nog geloven, en nu zit ik hier na een ontzettend zware werkdag, en na mijn middagrust te kijken naar die irreële beelden van talloze prachtig gepoetste Amerikaanse en Duitse zwarte bolides naast twee grote grijze vliegtuigen, die vandaag meer dan 40, zelfs 74 lijkkisten komen terugbrengen naar Nederland vanuit Charkov in de Oekraïne. Het gebeurt ook vandaag weer met hetzelfde gelijke ceremonieel als gisteren.

Gek genoeg kon ik me naast het kijken gisteren toch niet concentreren, en het is moeilijk om mijn gevoel weer te geven. Soms denk je. Zit ik nu gewoon twee uur of meer te kijken naar een stoet auto’s, en dan geef je antwoord in je hoofd, neen, dit zijn geen auto’s, maar de overblijfselen van de mensen die of voor hun beroep of juist voor vakantie of familiebezoek in dat toestel zaten. Mensen die plotsklaps rond vier uur vorige week van het ene op het andere moment uit de lucht geschoten zijn. Ongelooflijk. Vol van afschuw, heftig onder de indruk, en met de koude rillingen door het lijf lijkt zowel dit opvangen van de slachtoffers, zoals het gezamenlijk rouwen tot een nieuw uniek ritueel te verworden.

Het blijft een bizar aandoend tafereel, en het enige waar ik me gisteren erg aan geërgerd heb is alsof je aandacht en respect toont aan deze internationale groep slachtoffers, dat je dan geen aandacht hebt voor de andere doden die dagelijks vallen, of dat nu in Palestina is, in Nigeria, in Israël of waar dan ook. Ik heb gisteren ook tijdens de ceremonie gedacht aan de overleden in ons eigen gezin, en eigen familie, collega’s, vriendenkring en omgeving. Verdriet om welke reden dan ook is nl. niet te vergelijken, en waarom zou je mensen te weinig mimiek, verdriet, of pijn op hun gezicht gaan verwijten. Ieder gaat met verliezen, pijn en rouw op zijn eigen manier om en laat dat aub zo.

Voor de rest vond en vind ik het feit dat we dit belachelijke neerschieten van onschuldigen samen te verwerken, en elkaar daarin mogen en kunnen accepteren, niet hypocriet, sterker nog, ik hoop dat we vaker in staat zijn om dit soort onrechtvaardigheden gezamenlijk door te maken. Iedereen heeft hierbij steun van een ander nodig, en enige saamhorigheid zoals ik die zelf vroeger bijvoorbeeld van gezamenlijk actievoeren ook ondervonden heb.

Hier hou ik het vandaag bij. Ik hoop dat de andere slachtoffers snel retour kunnen komen.                  Jeroen

Een dag van rouw

Vandaag is een dag van rouw

Vandaag komen ze thuis

Elke dag een aantal van hen

Er wordt gekeken wie ze zijn

Gezinnen vol met tranen en verdriet

Wachten op het verlossende woord

Is het mijn vrouw of man, mijn vader of moeder’

Mijn sportmaatje, collega of een ander?

De vlaggen hangen half stok

De molens staan in rouwstand

Om 16:00 luidt de grote klok in Utrecht die zelden zijn stem laat horen.  http://youtu.be/7mj37khKUQM

Nederland staat dan 1 minuut stil

In gedachte hoor ik een bekend lied waarvan we vaak kippenvel ervaren.

Ave Maria   http://youtu.be/ZmlQSxK3J6o

Ik weet niets anders te schrijven want woorden schieten te kort.

Alleen deze muziek vertolkt dit verdriet en onmacht.

Meer kan er nu niet worden gedaan.

Blessureleed

De hel, dat zijn je kinderen. Zo parafraseer ik Sartre om mijn kinderen een gespreksonderwerp aan te reiken voor later, bij de psychiater. Ik ben soms best behulpzaam.

Maar de hel, dat zijn niet je kinderen en ook niet de anderen. De hel, dat is een blessure als je nodig moet hollen.

Dat is de keerzijde van een ‘gezonde leefstijl’; als je veel loopt raak je verslaafd, als je verslaafd bent kan je niet zonder. Maar als je geblesseerd ben gaat het niet.

In deze helse spagaat ben ik terecht gekomen.

Ik lag lekker lui op de bank na een niet eens zo’n zware looptraining, ik kom overeind (had ik dus nooit moeten doen) en er schiet een gruwelijke kramp in m’n bovenbeen. Dat komt door te weinig drinken. Ik ga een beetje lopen want dan gaat het meestal weg maar het werd nog erger. Het was net of er iets binnenin mijn been werd opgepompt waar helemaal geen plaats voor is. Ik strompelde rond maar de pijn nam alleen maar toe. Ik ging zweten en ik werd draaierig. Toen ben ik flauwgevallen en heb daarbij een rib gekneusd. En met een gekneusde rib kan je niet hardlopen. Ja, misschien als je huis in de fik staat of als er een dolle stier achter je aan zit maar niet voor je plezier.

Dus kon ik twee weken niet hardlopen en werd zo de hel voor mijn gezin.

De hel, dat is een geblesseerde vader met afkickverschijnselen.

Dat roept alle keren dat ik geblesseerd ben geweest weer in herinnering. In Thailand struikelde mijn paard over een touw, ribben gekneusd, op de wintersport met rodelen, kniebanden.

Van lopen zelf krijg je niet zulke heftige blessures. Hooguit zeurende pijntjes.

De ontwenningsverschijnselen zijn- vreemd genoeg - haast hetzelfde als de klachten van te veel trainen. Een soort burn out: alles is je teveel, slecht slapen, vermoeidheid, overgevoeligheid en knorrigheid. Gelukkig duurde het dit keer niet zo lang.

Gisteren ging het weer en dat is dan echt een feest. Met een dubbele dosis Ibuprofen de lanen op, de paden in. Eergisteren nog haatte ik alles en iedereen, vooral mezelf en mijn treurig bestaan; nu is the sky opnieuw the limit, jippie!

Laaglander