Vrienden van het museum.

We missen dit nog regelmatig.

Het vriend zijn.

Uitnodigingen ontvangen voor een dagje ergens uit.

Voor de prijs hoefden we het niet te laten.

Met de bus naar...

Telkens ergens anders.

Altijd naar 2 musea.

Eentje binnen en eentje buiten.

Dan staat er een gids te wachten om ons rond te leiden.

Als het meezit; met enthousiasme vertellend van de kunstenaar.

Deze tot leven wekken en daardoor zijn/haar werk anders te bekijken.

Wat waren we soms blind.

We zagen elkaar anders nooit.

Alleen op deze dagen en ook met dan dezelfde interesse.

Antwerpen

We waren vroeger lid van "Vrienden van het Stedelijk Museum" te Schiedam.
2 x Per jaar werden we uitgenodigd om een aantal musea te bezoeken.
Een museum in de open lucht en een onder een dak.
In 2007 gingen we naar Antwerpen
Naar het zilvermuseum Sterckshof en het Openluchtmuseum voor beeldende kunsten.
Dan werden we opgewacht door een gids die al pratend een rondleiding gaf.
Ik heb een aantal prachtige fotoreportages gemaakt.
Hierboven zien we een faun.
Mooi hé?
Helaas hield het op. Er waren te weinig aanmeldingen. We missen het nog steeds,

Openluchtlucht museum Antwerpen.

Lang, lang geleden waren we vrienden van het Stedelijk Museum te Schiedam.

Eens in de zoveel tijd werden we dan uitgenodigd om mee te geen naar 2 musea.

Eentje buiten de muren en eentje binnen de muren.

We gingen dan o.a. Openlucht museum voor Beeldhouwkunst Middelheim te stad Antwerpen. Daarna gingen we naar het Zilvermuseum “Sterckshof” ook in Antwerpen.

Dit geschiedde op 21 april 2007.

Er stond dan bij elk museum een gids op ons te wachten om ons alles te vertellen wat hij/zij wist van de dan getoonde meesterwerken van een of meerdere kunstenaars.

Het beeld boven heb ik op de gevoelige plaat gezet en heet Faun en is gemaakt door de kunstenaar Marcello Marcheiri.

Wil je de hele reportage zien klikt dan op;

Elsderoos.blogspot.nl/2014/07/antwerpen-met-de-vrienden-van-t.html

Uitje aan Beeldentuin van Joop van Caldenborgh in Wassenaar

 

Sep22by familyhotrose

Afgelopen donderdag de 16e september hadden Rose en in een excursie ingepland. We hadden een uitnodiging ontvangen tijdens ons laatste uitje naar België met de vrienden van het Stedelijk Museum Schiedam.

Die uitjes die meestal zo'n twee maal per jaar georganiseerd werden gaan niet langer door omdat de bus waarmee we gingen meestal niet vol te krijgen was en daardoor die uitjes te duur werden.  Rose en ik vinden dit erg jammer want de uitjes die er waren daar hebben we heel veel plezier van gehad. Zo kwamen we in Antwerpen in een Beeldentuin en buiten Antwerpen in een Zilvermuseum, bij het Museum van Scheringa vlak voordat de DSB omviel, in Bergen bij Museum Kranenburg en bezochten   daar ook een wijk in Amsterdamse schoolstijl, in Den Helder bij de Nollen. Tussentijds  gingen wij zelf in Venray ook op bezoek bij een Beeldentuin in het Odapark. Dit is zomaar een opsomming van uitjes waar wij ook stuk voor stuk een reportage van maakten die tot op de dag van vandaag veel bezocht worden. Dit keer gingen  we per auto, ik had een lift aangeboden gekregen van een stel uit Vlaardingen. Zodoende kwam ik achterin een prachtige nieuwe  blauwe Cadillac terecht. Het deed me even denken aan de tijd dat ik zelf drie weken in een Cadillac Fleetwoord Begrafenisauto rondreed. In de tijd dat ik op de Sociale Academie zat, nog voor ik Rose leerde kennen. Het was alleen al qua rit een hele gezellige gewaarwording. Het aangename stel uit Vlaardingen had pas kort een nieuw navigatiesysteem en ik mocht getuige zijn van de startproblemen die je daarmee kunt hebben. Desondanks zijn we royaal op tijd aangekomen in Wassenaar waar we voor het landgoed van dhr. van Caldenborgh ons verzamelpunt hadden. Het was qua weer dreigend  begonnen die dag. Geen ideaal fotoweer, maar toch heb ik 's middags met mijn Canon zo'n 320 foto's gemaakt voordat het ging regenen en ik moest overschakelen naar mijn onderwater Olympus. Hier volgt een impressie van de erg leuke middag die voorafgegaan werd door een gezellige ontvangst in de kuntsbibliotheek met thee en koekjes. Die bibliotheek lag in een prachtig half ondergronds paviljoen waarin ook een binnenzwembad gevestigd was. Na afloop van de dik twee uur durende tocht langs de beelden kregen we nog een glas rode wijn met hapjes. Ook kregen alle deelnemers de toezegging nog een boek thuisgestuurd te krijgen met daarin een beschrijving van alle beelden. Wauw. We waren overigens niet de enige belangstellenden. Uiteindelijk werden we tijdens de thee in vier groepen verdeeld en  iedere groep kreeg een eigen gids mee. Die van ons bleek een studente uit Leiden die op een beeldende manier enthousiast vertelde over wat we te zien kregen. Iets over de grote van de beeldentuin. Uiteindelijk liepen we dus met vier groepen van ongeveer12 a 15 mensen over het terrein en zijn elkaar niet tegen gekomen.  Nu iets over de eigenaar die buiten geld in ieder geval ook de kunst van het delen goed onder de knie heeft. Ik voelde me erg welkom en er was geen beeld waar ik enige aversie tegen voelde. Wonderlijk.  
Joop van Caldenborgh, oprichter van chemiebedrijf Caldic BV, is één van de grootste  privéverzamelaars van beeldende kunst in Nederland. De Caldic Collectie is met name bekend om zijn verzameling moderne en hedendaagse schilderkunst, fotografie en de beeldentuin op het landgoed Clingenbosch in Wassenaar.  Weinig mensen weten dat Van Caldenborgh ook een uitgebreide collectie kunstenaarsboeken bezit. Deze verzameling is ontstaan vanuit zijn liefde voor kunst en  voor literatuur die zich verenigen in het medium kunstenaarsboek.
Mensen die meer willen zien  Overigens als je op een foto klikt dan vergroot die op je scherm.

"de Nollen" van R.W. van de Wint deel 3,4 en 5

"de Nollen" van R.W. van de Wint deel 3

 

Apr9byfamilyhotrose

Het project De Nollen dankt zijn  naam uit het feit dat dit het Friese woord is voor duin. Het zijn eigenlijk zandheuvels die zijn ontstaan door opwaaiend duinzand dat daar ooit heeft gelegen. Er volgen nu enkele wetenswaardigheden  voor ik verder ga met onze wandeling door die Nollen. Hot en ik wilden eigenlijk een gezamenlijk verslag maken. Dit ging anders dan wij hadden verwacht. Mijn  kijken en ervaringen  daar zijn totaal anders dan die van Hot. We hebben dus besloten om elk ons eigen verhaal te vertellen.  Gisteren dook Hot al in Google en ik deed het vandaag opnieuw. We hebben dus elk enkele sites gevonden om het achtergrond verhaal te vertellen van deze unieke plek in het noorden  des lands.http://www.hetnollenproject.nl , http://www.rwvandewintbv.nl , Op deze sites staan alle  ins en outs over de unieke plek. Ook hebben wij vernomen dat de kunstenaar cortën-staal heeft gebruikt om zijn dromen te  realiseren. De kleur van dit staal is de basis van zijn werk. Hij was zo  verknocht dat zelfs de dieren die hier rondlopen dezelfde kleur schakering hebben. Kijk maar naar de kleuren van de pony’s en de katjes.  Ik heb de pony’s gefotografeerd en Hot de katjes. 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Cortenstaal Op deze site staat alles over dit materiaal en wat andere  kunstenaars er van maken.

Maar nu ga ik verder mijn mijn verslag. Zoals ik al schreef, we verlieten Spanbroek en spoedden ons naar Den Helder. De reis was korter en dus waren er in een uurtje tijd. We stapten uit en  door mijn slechte enkel moest ik de tijd nemen zodat ik de groep ineens een eind verder zag lopen. Aangezien ik  ze toch niet zou inhalen gingen Hot en ik ons al lopend achter de camera installeren. Later bleek dat we naar het informatie centrum gingen waar er koffie en thee voor ons klaar stond.  Er werd toen wat gedronken en geneusd in allerlei boeken over de kunstenaar en die waren ook te koop. Niemand kocht toen wat, na de wandeling  was het enthousiasme een stuk groter. Onze groep werd in tweeën gedeeld en we gingen op pad. Ik zette mijn telelens op de camera want nu kon ik die goed gebruiken en ben volop aan  het schieten gegaan. Eerst irriteerde ik sommige mensen maar later wenden ze eraan. Bij deze blog laat ik het werk, de gids en de omgeving zien. Het was een heerlijke rondleiding en onze gids, Karin  sprak met liefde en passie over de kunstenaar. We hadden sterk de indruk dat de gids de kunstenaar zelf had gekend. We hoorden van haar dat de omgeving sterk beïnvloed was  door hem. Er was veel gegraven. Sommige duinen werden afgegraven en daar werden een soort ondergrondse ruimtes gemaakt die hij soms als atelier heeft gebruikt. De binnenkant werd bekleed met lapjes stof en daar experimenteerde hij met kleuren. Hier mocht er absoluut niet worden  gefotografeerd. Dus als jullie dit met eigen ogen willen zien dan moet je er gewoon zelf naar toe gaan. Daarop werden de duinen weer opnieuw geïnstalleerd of er kwamen kunstmatige  grote bollen met glazen toppen. Ze zijn bedekt met of riet of staal. Tussen een aantal van die "grotten" zijn gleuven gemaakt met trappen waardoor we de binnenruimten konden betreden. Die met de rieten bedekking hadden zelfs een donkere ondergrondse gang waardoor  we van de ene bol naar de andere konden gaan. We mochten, als we dat wilden deze donkere gang betreden. Hot en ik gingen wel. Het
was er trouwens niet echt donker. Er waren van die nep waxinelichtjes en wanneer het donker is schijnen die toch wel fel. De weg naar boven was toch gevonden en die uitgang mocht ik wel fotograferen. Het binnenkomende licht was bijzonder.  Verder ging de reis naar o.a. het Stoomhuisje. Eigenlijk kun je het verkleinwoord wel weglaten want het was bepaald niet klein. Had het object nut? Neen dus, het was er alleen voor het mooi. Er zijn allerlei platen met gaten in verwerkt en door die gaten zag je dan de andere wand. Het lijkt wel op een borduurwerk van staal. We hebben er allerlei foto’s van  genomen en op elke afstand zag ik weer iets anders. De natuur werkte met ons mee want op de mast van de radio zendamateurs zagen we een open kistje waar zich een koppel torenvalkjes of slechtvalkjes of zoiets hadden genesteld. Ik kan wel een valk onderschijden, maar daar houd het ook mee op. Verder ging de reis. Vaak kwamen we objecten tegen die ik al had gefotografeerd vanuit een ander perspectief. Als een van de laatste objecten is beeld 3 "Vouwen " een vreemdsoortig iets. Wat kan dit voorstellen? Een ruimteschip, een vergrootte noot, het nieuwste speedboot maquette? Wie zal het weten wat de kunstenaar voor ogen had. Daarna gingen weer langzamerhand terug naar het informatie centrum. Ik fotografeerde een stuk moeras met riet, alweer die kleurstelling. Ook de paarden  werden niet vergeten. Wat een prachtig stuk land is dit!! Met het zand, helmgras, de hoogte verschillen en ook niet te vergeten al het werk van Rudi van de Wint. Sinds dat we zijn gaan behoren tot de museumvrienden van Schiedam ondekken we steeds meer. We leren allerlei mensen kennen met dezelfde interesses en liefde voor de kunst. We leren steeds beter kijken dankzij de uitleg, liefde en passie van de diverse gidsen.  Soms verzucht ik dan: Wat was ik vroeger doof en blind of is het gewoon omdat ik een dagje ouder wordt en niet meer achter allerlei rages aan

ren maar zelf mijn eigen plan trek en doe wat ik wil doen in mijn uppie samen met Hot.

"de Nollen" van R.W. van de Wint 4

 

Apr13by familyhotrose

Vandaag ga ik onze gezamenlijke reeks over "de Nollen" van Rudi W van de Wint besluiten. Het uitje was op de 21ste maart, dus dat is intussen al weer een dikke drie weken geleden. De herinneringen blijven goed. Vooral het tweede deel van de dag naar Den Helder heeft indruk gemaakt. Ook mijn manier van naar staal kijken, en vooral ook naar de diverse producten van verschillende soorten staal hebben door ons bezoek aan "de Nollen" veel meer aandacht gekregen.    Er liggen bijvoorbeeld hier in Schiedam in het oudste stadspark van Nederland, in de Plantage dus, drie blokken staal als kunstwerk, en de reactie van het weer daarop is totaal anders dan op het Cortèn staal waar we in Den Helder kennis mee hebben gemaakt. Zo ook is de gemeente bezig om de fietspaden langs de burgemeester Knappertlaan op te knappen, en daar liggen momenteel dus de      putten en de putdeksels langs de weg, en ik denk dat die wel van Cortèn staal gemaakt zijn. Die deksels, en dat is bepaald niet alleen in Schiedam, maar door heel Nederland, zijn overigens kunstwerken apart. Ik laat er een paar zien, want ga je eenmaal ergens op studeren, dan krijg je de mooist denkbare putdeksels te zien. Oa. een uit Praag , waar we jaren geleden met Jan en Jo uit Purmerend waren. Nu gaan we de putten en deksels weer verlaten en gaan terug naar "de Nollen". In mijn vorige log heb ik de miniaturen laten zien, en nu ga ik de door mij gemaakte foto’s laten zien. Sommige zullen wat weg hebben van die van Rose, maar ik werk zonder telelens, dus zijn ze toch weer anders. Ik voeg ook een linkje toe naar Picasa, waar jullie eventueel alle foto’s kunnen zien. De foto’s en bijschriften zeggen voldoende, dus stop ik nu qua tekst. Reacties zijn altijd welkom!!                              
  
   

"de Nollen" van R.W. van de Wint 5

 

Apr13by familyhotrose

Toch nog een deel vijf. Dat komt omdat ik het laatste deel van onze tocht door de prachtige Nollen niet meer kon uploaden, zoals dat heet. Ik had kennelijk teveel foto’s gekozen, en web-log liet er niet meer toe. Ik ben al blij dat ik deel vier toch nog kon opslaan. Ik heb er niet zoveel meer, dus zou het nu in een keer moeten kunnen. Ik ben benieuwd. Zo beginnen we dit laatste deel met een terugblik op het Stoomhuisje. Dat je kan er overigens beter af, want het is groot. We gaan nu verder bij de ingang van Eidolon, de rieten koepels. Je kunt daarin middels ondergrondse tunnels.    
           
http://picasaweb.google.nl/Hotrose60/DeNollenJ?feat=email#