Wat zal ik schrijven.

Eigenlijk weet ik het al.

Had dit niet voor mogelijk gehouden,

Zo'n 3 weken geleden zetten we ons huis te koop.

De makelaar had mooie foto's en een filmpje laten maken door een vakman

We kregen al snel kijkers.

De 2de, zo vertelde de makelaar, was enthousiast, zeer enthousiast.

Dit zou hem kunnen worden.

Hij vroeg een week later om een 2de bezichtiging

De volgende dag ontvingen we een bod.

We noemden een lagere bedrag dan dat we eerder hadden genoemd.

Er werd wat heen en weer gepingeld

Zowaar, het werd geaccepteerd door de verkopers en koper.

Er is een datum geprikt en als alles goed gaat dan is ons huis op 1 februari 2019 zijn huis.

Kortom we hebben ons huis verkocht!

De verhuizer is gebeld voor meer dozen, inpakpapier en etiketten.

Het inpakken wordt weer hervat.

Al die dagen

Alweer schieten ze voorbij

Ik wilde schrijven dat ik heb gewerkt met een oud collega/

Elke zaterdagochtend stonden we in de winkel en deelden lief en leed

Hij is een beetje merkwaardig, maar ik ook. Niets nieuws.

Alleen deze keer zag ik de verergering. Hij is zo bang geworden en gebruikt een héél ouderwets middel met grote bijwerkingen.

Wanneer ik nu terug kijk dan herinner ik me een uitgeblust vogeltje en voel me triest.

Dit heeft hij niet verdiend.

Ook denk ik aan een ander oud collega. Hem zien we regelmatig. Hij heeft iets heel stoms gedaan en als alles tegen zit, dan ligt voorlopig zijn leven aan diggelen en dan kost het de nodige moeite om alles weer op te bouwen. Voor zover het in onze macht is gaan we hem helpen. Hij is niet alleen.

Ik denk regelmatig aan beiden want ze zijn me dierbaar en dan vergeet ik de leuke dingen die ook nu gebeuren.

Samen met mijn andere collega een hele goede winkeldienst gedraaid tijdens de Brandersfeesten.

Mijn worstelingen tijdens de tekenlessen om wat 3d is op papier te krijgen. Maandag ga ik anders te werk. Dan ga ik met krantenpapier en witte verf aan de slag. Ik laat me niet klein krijgen.

Wat gaan die dagen, alweer, zo snel.

Vloeibare tafel.

2 Jaar geleden hadden we een grote verbouwing in onze huiskamer.

Bijna alle meubilair behalve de eettafel en stoelen gingen of naar vrienden of naar de kringloopwinkel.

Zo hadden we een vitrine kast en later vonden we een grote salontafel met veel glaswerk die hiervoor in de plaats kon komen.

Het is en blijft een mooie tafel alleen bleek hij een grote sta in de weg te zijn.

Dus deden we weer en rigoureus gebaar en deze tafel gaat worden verkocht of naar de kringloopwinkel. We zien wel.

In plaats daarvan  hebben we een aantal krukken gekocht. 4 van een groot warenhuis en 3 online.

Nu kunnen we dus wanneer we dat willen een grote tafel bijeen schuiven of allerlei bijzettafeltje plaatsen.

De tafel is dus bij wijze van spreken vloeibaar geworden.

1950

Mijn geboortejaar

We dachten; Dit is nu de vooruitgang!

We gingen naar het strand in onze vakanties.

De auto’s hadden nog hun eigen smoelwerk en waren nog een luxe product.

De wegen waren al bomvol, zo werd er verteld.

Mijn vader vertelde dat wanneer je een rijbewijs wilde halen, dan gaf je de examinator een fles jenever en reed langs de rotonde heen zonder de stoep te raken, en dan had je hem.

De vrouwen hadden dezelfde rechten als haar kinderen en de man was de ‘keizer’ in huis.

In de RK kerken en internaten werden de kinderen werden volop misbruikt.

Toen hadden de notabelen nog alle gezag.

Jullie houden ze dom zeiden ze tegen de kerk en wij houden ze arm zei het gezag.

Was je vader slager, dan werden hun zonen slager.

Nederland was vastgemetseld in ongeschreven wetten en werd door de buiten wereld als tolerant beschouwd.

Dit was de goede oude tijd, zoals we die nu noemen.

https://youtu.be/CvmmoYpYez4

Oorlog CQ Vrede

Mijn lief en ik volgden het nieuws en wat er zich afspeelt in Duitsland.

Het molesteren en verkrachten van vrouwen

Het geroep van: “Het zijn de vluchtelingen”.

Ik zet daar mijn vraagtekens bij.

Is dit niet iets wat in het straatje ligt van ISIS?

Molesteren en verkrachten van vrouwen wordt gezien als een normale oorlogshandeling en dat gebeurde dus altijd ver buiten Europa.

Nu gebeurt dit binnen onze grenzen en gelijk steken de onderbuikgevoelens weer eens op.

Weg is ineens ons verstand en gezonde vraagstelling.

Die vluchtelingen zijn net binnen en we gaan er van uit dat ze nu alles van Europa weten en de weg kennen.

ISIS zag bij de gewapende strijd dat we ons als Europeanen het hoofd koel houden en de vluchtelingen een plek gunnen.

Tenminste bij de meeste mensen.

Dit zint hun niet want ze willen angst en paniek zaaien.

Alles is te georganiseerd gebeurd.

In 3 steden tegelijkertijd.

Ik zet er dus mijn vraagtekens bij en ik hoop dat velen met mij dit zullen doen.

Op zoek naar moed !

Goedemorgen mensen,

Vanmorgen vroeg ging de wekker en besloot ik dat ’t tijd was voor koffie. Er uit gegaan en koffie gezet. Els werd ook net wakker en ik vertelde waarmee ik bezig was in mijn hoofd.

Ik geloof dat het begon als: Wanneer ik nu een opleiding aan het doen was zou ik er denk ik mee stoppen. Waarom? Ja, ik denk dat ik met de beperkingen die ik nu ervaar en mijn leeftijd er toch niks aan heb.

Het zette me in ieder geval stevig aan het denken.

Het hele leven was eerst al veranderd door mijn spierziekte, en daar had ik net een beetje mee leren leven, maar nu na de diagnose Kanker komt er plotsklaps nog een reeks aan veranderingen-transformaties van mijn leven bij.

Het is soms knap moeilijk om te genieten van dit veranderde leven, al is het sinds ik weer naar buiten kan met de scootmobiel of de rollator wel verbeterd. Korte uitjes zijn aangenaam. De frisse lucht in welk weer dan ook doen me goed. Korte uitjes worden vaak veel langer dan gedacht, want ik zie veel bekenden en heb dus onderweg veel gesprekjes, met mensen die graag willen weten hoe het gaat of het heel fijn vinden om me weer te zien, die me gemist hebben en dat soort momenten zijn goud waard.

Natuurlijk zijn ook de talloze emails, brieven, mailtjes en kaarten ontzettend fijn en steun betuigend, maar die onverwachtse contactjes en het buiten zijn geven het leven dan toch weer de nodige sjeu.

Ik moet natuurlijk ook niet spreken van een nieuw leven met veel beperkingen, maar van een nieuw leven met talloze nieuwe mogelijkheden en uitdagingen. 

Toch als je dit te vaak hoort dan gaat het ook griezelen want mijn gevoel is vaak helemaal niet zo. Dat gevoel moet groeien, en dat doet het vanzelf als je ziet dat mensen je toch de moeite waard vinden. Dat geeft moed.

WIA Uitkering aangevraagd

Ik heb zojuist mijn WIA uitkering aangevraagd bij het UWV.
Hoe dat zo?
Per 25 september 2013 ben ik ziek geworden, en dat geld dus als mijn eerste ziektedag. 25 september 2015 is dus de dag dat de 2 jaren van de ziektewet waarbij ik in het eerste ziektejaar 100% salarisdoorbetaling ontving, en in het 2e ziektejaar 70% ontvang dus definitief voorbij.
Nu had ik een brief van het UWV moeten krijgen, maar die heb ik niet gehad omdat GGZ Delfland is vergeten bij het UWV te melden dat ik bijna twee jaar ziek ben. Ik kreeg dus afgelopen donderdag een telefoontje van P&O dat ik me voor 7 juli moet aanmelden voor een uitkering of dat ik anders te laat ben.
Ik heb het dus maar gedaan, al zit ik met mijn hoofd helemaal ergens anders.

Ik ben ongeduldig. Ik ben verhit. Ik verga van de pijn. Ik kan niet zitten. Ik ben moe. Ik ben bang. Ik kan niet of nauwelijks afgaan. Zelfs lucht kwijtraken doet ontzettend zeer. Het kost me moeite om vrolijk te blijven. Ik wil duidelijkheid, en het wachten tot as. maandag duurt me te lang. Er is duidelijkheid over wat voor soort kanker ik heb, en ik ben ook besproken op het regionaal artsenoverleg afgelopen donderdag, alleen ik was er niet bij, en krijg het pas as. maandag 14.25u te horen.

Dan schrijf ik daarna weer wat het vonnis is. Ik hoop dat de behandeling snel kan beginnen.

Groetjes

Jeroen 

Update

Update,

Ik ben nu een week koortsvrij. Dat is fijn want dat houd in dat ik weer naar buiten kan en ga, en ik ben dan ook gelijk voorzichtig wat begonnen met kleine stukjes lopen en ommetjes met Meisje met de scootmobiel en ik ben afgelopen maandag weer begonnen op mijn werk.

Ik merk tegelijkertijd dat ik ontzettend veel conditie en kracht verloren heb, en binnen de kortste keren buiten adem ben, constant tril en ontzettend veel pijn heb.  Het werk heb ik dan ook nog geen enkele dag helemaal volgehouden. Na een paar uur vallen of mijn ogen dicht of is mijn concentratie simpelweg op. Op het werk is natuurlijk ook vrijwel alles blijven liggen gedurende mijn afwezigheid en dat is onprettig. Ik loop en achter de feiten aan en de stapel is zo dik dat ik er niet doorheen kan komen, zeker niet in de weinige uren dat ik het werken kan volhouden.

Ik merk tevens dat het feit dat ik een solitaire functie heb, er is niemand die het van mij overneemt, drukverhogend werkt. Ik heb in de drie weken met koorts toch iedere werkdag even mijn werkpost moeten openen en als er heel dringende zaken waren mensen moeten zoeken die sommige belangrijke zaken/telefoontjes/afspraken waar konden nemen. Het is dan ook niet stimulerend om zo’n dikke stapel post te vinden bij terugkomst.

Verder liggen er vragen waar ik helemaal geen antwoord op weet, en er wordt wel op een antwoord gerekend.

Het is nu donderdagmorgen en ik zie geen vooruitgang. Mijn lichamelijk herstelvermogen is natuurlijk stuk, en dat is frustrerend want de verwachtingen van mijn werkgever zijn wel dat ze me voor deze functie wel stabiel nodig hebben en ik op het moment dus erg twijfel of ik het wel aankan. Idem is er in de afgelopen periode weer twijfel ontstaan over de plannen voor een vakantie naar Frankrijk in september. Het feit dat ik na een uurtje al uitgeput ben maakt me onzeker over het nu maar vooral ook hoe het zo meteen verder moet. De (WIA) en fysieke en geestelijke mogelijkheden en onmogelijkheden test)keuringen die ik heb gehad gaven nog een redelijk positief beeld, maar intussen ben ik weer verder achteruit gegaan en ik zit al in het laatste half jaar van de twee jaar ziektewet. Terwijl ik zicht en voelbaar achteruit ga in beide.

Idem thuis. Els is heel enthousiast begonnen met de super voorjaars opruiming maar ik kan haar maar nauwelijks ondersteunen. Gelukkig zijn er veel mensen die helpen willen en zal waarschijnlijk onze nieuwe vloer gelegd gaan worden. Els wil ook graag schilderen en rekent er vast op dat ik met vaste hand de randjes zal doen, en ik zie me dat met mijn trillende spieren/vingers nog niet zo gauw doen.

De nieuwe huiskamer word trouwens wel mooi. Gisteren is ons nieuwe 2^e hands lederen bankstel gebracht samen met een tandartskastje uit de vijftiger jaren en is de oude lompe kast van de vorige eigenaresse verhuisd naar onze rommelkamer, en is een halve vrachtwagen aan oude fauteuils, designtafeltjes, een lompe eetkamertafel en heel erg veel losse spullen meegenomen door de kringloopwinkel en dit geeft een veel lichter en ruimtelijker gevoel.

Mijn bijdrage is echter zeer gering terwijl Els inmiddels wel 65 jaar oud geworden is. Dat allemaal zit me niet lekker. Niet dat ik in een depressie schiet, maar de realiteit laat feiten zien waar ik wel angstig van word.

Ik hou het hierbij, het is goed om weer even helderheid te krijgen.

Gegroet  Jeroen.

Een moeizame start vanmorgen.

 

Het was later of zogenoemd vroeger inde morgen dat we gingen slapen. Ik was moe genoeg, maar we hadden, en dat hebben we al een behoorlijke tijd, geen stopknop om de gesprekken en de gespreksonderwerpen te stoppen. Dat praten kan geen kwaad, sterker nog dat is helemaal te gek, maar je drinkt wat meer, en als dan de wekker om 06.00u af gaat dan lijkt dat niet alleen vroeg, maar dan is het dat ook.

Ik dacht in eerste instantie, dat ik niet veel te doen zou hebben, maar dat viel anders uit. Het eerste anderhalf uur volcontinue aan de telefoon gezeten, zowel met het ROG, het orgaan wat vanaf 1 januari de taak voor een groot deel van Het CIZ heeft overgenomen. Het ROG is de Regionale Voorziening Gehandicaptenzorg dat voor de gemeentes Schiedam, Vlaardingen en Maassluis de indicatie overneemt. Vanaf half negen gepoogd ze aan de lijn te krijgen. Alles is overbezet. Vervolgens gepoogd een instelling voor dagbesteding aan de lijn te krijgen. Ook daar volcontinue de ingesprektoon. Het lijkt wel een soort van file.

Uiteindelijk besloten om beide organisaties maar te mailen. Ben benieuwd of ik iets van ze terug ga horen.

Officieel hebben we ook nog helemaal geen instructies gehad over hoe het nu allemaal gaat worden. We hebben as. Donderdag wel een officiële bijeenkomst waar het een en ander uit de doeken gaat worden gedaan. Ik ben heel benieuwd, en heb er eigenlijk weinig vertrouwen in.

Tot nu toe zijn er op de TV en Radio alleen maar infantiele boodschappen voorbij gekomen waaruit zou moeten blijken dat alles beter word en dat iedereen die echt hulp nodig heeft het ook zal krijgen, terwijl tegelijkertijd een der grootste bezuinigingsmaatregelen er doorheen gesluisd is.

Toch blijkt dat ik voorlopig goed wakker ben, want ik heb toch al het een en ander kunnen doen.

Ik ga weer aan de slag.

De dag voor mijn vakantie

Zo, de binnenkomst is behoorlijk veranderd sinds gisteren. De drie nachtdiensten die er sinds de verhuizing vanuit Delft van 21 extra patiënten zijn i.p.v. de gebruikelijke twee, maken gebruik van mijn kantoortje ‘s nachts, en dus kom ik binnen in een hele muffe en warme ruimte. Het eerste wat ik vandaag heb gedaan is mijn ramen open en mijn ventilator uit de kast gehaald, en nu een uur later ruikt het nog muf.

Verder zit ik me te verheugen op nog vier uur later, want dan hebben Els en ik een hele week vrij. Dat vooruitzicht + het feit dat de misselijkheid van gisteren voorbij is en ik redelijk geslapen heb, doet wonderen.

Gisteren is volgens afspraak ook PractiComfort langs geweest om te kijken naar wat kleine dingetjes m.b.t. mijn nieuwe scootmobiel. De monteur die langskwam met een bus vol apparatuur, waar de ANWB jaloers op zou zijn, heeft de motor eraf gehaald, en de aandrijving gecheckt en kon niet direct de aanleiding van de geluidjes vinden. Hij heeft na veel oefenen en dergelijke, dus ik voelde me ter dege serieus genomen want hij herkende de klachten wel, de motor terug gezet en nu komen ze ‘m binnenkort vanuit Katwijk halen en gaan ze ‘m binnenste buiten keren om te achterhalen waar het inhouden en het geluidje vandaan komt terwijl ze mij een leenscoot achterlaten. Ik vind het prima. Ik vond het overigens hartstikke interessant want ik had geen flauw idee hoe dat ding werkt en nu wel. Leuk.

Ik heb mijn koffie op en ga weer beginnen. Gegroet.