Waar blijft de tijd?

Mijn broertjes.

Door inkrimping van ons leefgebied.

Hoe bedoel je?

Oké!

Doordat 't uithoudingsvermogen verkleind is gaan we er niet zo vaak meer uit.

We moeten het zogezegd in onze omgeving zoeken.

Een mens is creatief.

Ik kijk nu regelmatig in ons fotoarchief.

Het verleden wordt door andere ogen bekeken

Was ik dit? Zijn zij dat?

Wat ging de tijd toen oneindig traag.

Nu: Na het opstaan, gapen, ontbijten enz. en het is bijna alweer avond.

De voorgenomen klusjes gaan niet door.

Zoef, zei de bekende haas.

Een door mij geliefde zangeres, Sandy Dennie zong er al over en er zijn vele covers van gemaakt.

Zij blijft de beste!

Who knows where the time goes

Kroeggesprek.

Waar kom je vandaan?

Uit Turkije.

Zó, na zo'n lange reis zit je hier, fris en monter?

Oh, ik kom uit Spijkenisse.

Ah.

De harde nieuwe realiteit

Van de week was ik bij de fysio.

We waren aan de praat over alle veranderingen van het afgelopen jaar, hoe dat zo gekomen is, en gedurende het gesprek werd ik me er van bewust dat er diverse mensen, artsen, arts assistenten, verpleegkundigen, wij zelf, et cetera, soms behoorlijk onzorgvuldig en alert zijn geweest. 

Zo dacht de fysiotherapeut dat vooral degene die zo lang heeft gedaan over mijn diagnose, een arts assistent van het Vlietlandziekenhuis misschien aansprakelijk kan/kon worden gesteld.

Zo ben ik thuisgekomen, heb onze gedachten aan Els verteld en ben gaan proberen om op een rijtje te krijgen hoe dat hele proces vanaf half januari j.l nu eigenlijk verlopen is. Ik kwam erachter dat het knap lastig was om te achterhalen wat en wanneer ik precies gedaan heb om aan mijn huidige diagnose te komen.

Ik kwam er achter dat ik na mijn eerste klachten halverwege januari naar de huisarts geweest ben. Die dacht bij vers bloed bij de ontlasting aan aambeien, en dat zijn we eerst gaan uitsluiten. Ongeveer een maand later terug geweest naar de huisarts en die dacht nog steeds niet aan iets serieus. Wel kreeg ik een middeltje mee om te kijken of het daarmee weg zou gaan. Halverwege maart was het daarmee nog niet verholpen, maar was ik zelf druk met het intake proces bij diverse arbeidsbemiddelende bedrijven zoals Aob Compaz en “de Gezonde Zaak”, deze bedrijven wilde me gaan helpen om mijn energievoorziening en mijn conditie weer een beetje op peil te krijgen. Er was toen natuurlijk nog geen sprake van de diagnose kanker, maar wel van mijn spierziekte Poli Myositis, en de constante koorts van boven de 38˚ . Ik was hier iedere week dagelijks mee bezig, en aan de pijn bij mijn ontlasting en ook hoe het er uit zag. Pas toen ik een weekje vrij was ben ik weer naar de huisarts gegaan die me naar het SEH van het Vlietlandziekenhuis stuurde. Daar werd ik in eerste instantie na veel onderzoek en bloedonderzoek weer huiswaarts gestuurd met de boodschap we kunnen niets vinden. 

Toen een maand later de klachten gewoon bleven werd ik opnieuw door de huisarts ingestuurd en hebben ze meer onderzoek gedaan. Onder andere ben ik toen ook getoucheerd. Resultaat van dit onzorgvuldige ondiepe onderzoek was dat ik misschien last had van obstipatie en ik werd weer huiswaarts gestuurd met de boodschap U bent zo gezond als een vis. 

Toen ik dit tegen mijn huisarts vertelde zei hij en nu is het afgelopen en hij zond me naar het ziekenhuis terug, alleen nu niet naar de SEH, maar naar een zogenaamde proctoloog, een specialist in anus verwante zaken. Ik had van dit specialisme nog nooit gehoord. Deze vriendelijke arts had precies 2 minuten nodig om vast te stellen dat er een gezwel, oftewel tumor zat. Vervolgens kwam ik in de molen terecht waarin na veel diepgaande onderzoeken werd vast gesteld dat ik kwaadaardige darmkanker had, met alle problemen die daarna kwamen.

Ik heb vastgesteld dat de assistent van deze proctoloog en de directie van het ziekenhuis een berisping heeft gekregen, in het kader van haar opleiding, maar omdat het hier gaat om een fout die ook volgens het advocatenbureau geen tijdsverlies in de diagnosevorming heeft gehad, en ook niet in de daaropvolgende behandeling is aansprakelijkheidstelling nauwelijks de poging van het proberen waard. 

Wel heb ik hier van geleerd dat ook ik veel helderder moet zijn met aantekeningen, alles goed moet bijhouden in de agenda, met wie, en hoe, en wanneer precies, e.d. want dan had ik sneller kunnen handelen. Nu ben ik ook aan de late kant om eventueel nog iets te kunnen doen.

Nog een reden om deze zaak niet aan te gaan is het feit dat de fouten gemaakt tijdens de behandeling in het Daniel den Hoed niet betrokken kunnen worden in dezelfde zaak, en al helemaal niet omdat de betrokkenen ook overliepen van de excuses.

Daar komt nog bij dat ik door de Chemo behandeling en de bestralingen zo ver van de wereld was, en er hierdoor gewoon ook heel erg veel veranderd is, en dat ik nu nog pas heel langzaam ontwaak uit de nachtmerrie waarin ik heb vastgezeten. Pas nu krijg ik weer wat helderheid terug, en helaas zal ik het moeten doen met deze werkelijkheid. De gedachten dat ik de inkomensachteruitgang en de geestelijke schade, dit trauma, of deze smart zou kunnen verhalen was een mooie droom.

Een drug te ver

De oude verslavingsarts had het gehad met uitgezakte, uitgebluste, middelbare alcoholisten en tranquilizerverslaafde dames. Hij had zijn zinnen gezet op blowers. Want dat zijn meestal mannelijke, strakke tieners of twintigers. Het betere werk voor een bejaarde nicht. En voor een betrokken dokter, dat vooral, natuurlijk. Hij had de geneesheer directeur en de medische staf weten te overtuigen dat softdrugverslaafden een prima doelgroep was, dat best samen kon met alcohol- en medicijnverslaafden. ‘Als verslavingsspecialisten moeten we toch iets kunnen betekenen voor deze jonge mensen met een evidente lijdensdruk. Bovendien zijn we zo verzekerd van voldoende aanbod van patiënten. We moeten ook aan onze productie denken, nietwaar?’

Zo, nu kon hij met leuke jongens een vertrouwensband opbouwen, de vaderfiguur spelen. Af en toe huggen, dat hoort erbij en wie weet, van het één komt misschien wel het ander.

Dus op een kwade dag werd de (alcohol)detoxafdeling – tot dusver een ouderwetsche heerensociëteit - overvallen door een aantal jonge knapen die zich niets gelegen lieten liggen aan de ongeschreven regels die daar sinds jaar en dag golden. Zoals: wie het laatst naar bed gaat, laat de huiskamer netjes achter. De nieuwe jongens gingen het laatst naar hun kamer want ’s avonds kwamen ze pas tot leven. ‘Lekker tjappa, pizza of zo, colaatje erbij, flex bradda. Chil, fissa!’ Ja, dan werd het gezellig. De nachtdienst kreeg ze met grote moeite, onder bedreiging van onvrijwillig ontslag, naar hun kamers, waar het nog lang onrustig bleef.

    Opruimen stelden ze uit. ’Doe ik straks wel, of morgen, relax!’  Ze lieten grote hoeveelheden vuile vaat,  lege pizzadozen en bakjes van de Chinees op het aanrecht achter (voor de eerlijke vinder) en waren ’s morgens niet uit hun nest te krijgen.

    ‘Mijnheer Graanoogst, u moet opstaan, het programma begint.’    

    ‘Wat zegt de klok? Ga blazen. Je moet echt fatse, of wil je fittie?’

    Zonder ondertiteling begreep de medewerker niet wat de patiënt zei. Hij zal zo wel opstaan, dacht hij.

    Dat wilde nog wel even duren. De alcoholisten zaten al braaf, gedoucht en opgetuigd aan het ontbijt als de eerste blower nog moest nog opstaan. Dat was tegen de afdelingsregels maar de begeleiding was niet gewend aan weigerachtige patiënten; als een alcoholpatiënt niet aan het ontbijt verscheen was daar een goede reden voor of anders maakte hij, nadat hij gewekt was, met een kop als vuur, dat hij zo snel mogelijk aanschoof. Zo niet de cannabisjongens.

Er ontstonden twee kampen onder de patiënten en wij, de begeleiders zaten ertussen. We wilden welwillend zijn tegenover de jongelui, maar ze zochten steeds de grens op. De één had een brommer in zijn douche gedemonteerd, de ander zat op het politiebureau wegens joyriding. Met een shovel. Plotseling was de DVD-speler verdwenen en de alco’s waren steeds hun rookwaar kwijt. En wij moesten de regels handhaven. Anders herinnerden de oudere patiënten ons daar wel aan. We waren zo gewend aan gehoorzame patiënten, dat we nauwelijks sancties hadden.

Het bleek gewoon niet te werken.

Dus cannabisverslaafden werden niet meer bij ons opgenomen en de rust keerde terug op de club.

De verslavingsarts is mokkend met pensioen gegaan.  

Laaglander

Schat, ik heb een idee.

De meest dodelijke woorden die ik tegen mijn lief kan zeggen. Hoe vaak is dit al gebeurd! Na meer dan 34 jaar samen krijgen deze woorden een zwaardere lading. Er klinkt dan een dof, hol gekreun uit zijn mond. Oh, neen! Het kan niet waar zijn. Ik zie dan ineens een stelletje dodelijk vermoeide ogen en zijn huis toont dan een grauwtint dat zelfs een zombie zou verschrikken. Het kan over alles gaan. Een vlaag van culinaire experimentairzucht waaruit je dan moet afwachten hoe dit afloopt. Of het is een gruwelijk brouwsel waarna hij dágen zuurremmers moet gebruiken of zoiets heerlijks dat hij een tijdlang met een verheerlijk gezicht rondloopt. Helaas, dat is dan eenmalig want her creëren, dat lukt dan niet meer. In ons oude huis hadden we balken plafond en mijn idee was om het dak te isoleren en latjes op de balken te schroeven en daarna laminaat te zagen die daartussen geschoven moest worden. Het werd een hel voor mijn lief. Elke plaat laminaat moest anders worden gezaagd want de balken liepen niet gelijk. Trapje op, trapje af. Meten en hermeten. Hij liep na dit karwei minstens een maand kreupel rond, zo pijnlijk was zijn rug geworden. Maar, concludeerde we beiden: het plafond is schitterend geworden. Zo kan ik nog vele anekdotes vertellen maar dan wordt dit stukje te lang en zal niemand het lezen want tijd is kostbaar. Tot de volgende keer.  

Piramidestad

Een lange tijd geleden was ik geabonneerd op het tijdschrift Bres. Een 2 maandelijkse uitgave met allerlei zinnige en onzinnige items. Psychologisch, futuristisch, gnostisch, kabbalistisch en ga zo maar door. Leuk om door te neuzen wanneer ik me verveelde. Zo las ik dat misschien in de toekomst het slim zou zijn om steden in een piramide te bouwen. Met allerlei stellingen werd mijn fantasie geprikkeld. Toen hadden we nog geen internet. Nu wel en ik tikte laatst de titel van dit stukje in Google en warempel. Ik had het goed onthouden en de futurist/architect Aad Breed is met dit thema gaan spelen. Vind je het interessant net zoals ik dan klik je hierop. Heel veel plezier.

   http://www.scientias.nl/piramidesteden/

Hilversum 4 DUDOK

Jan10 by familyhotrose

Na een behoorlijk intermezzo vandaag tijd voor een 4e stuk over Hilversum. Vorig jaar ten tijde van het uitje met de Wereldwinkelmedewerkers naar Mammoet hier in Schiedam begon ik een beetje met graven in het verleden. Om precies te zijn de tien volle jaren die ik van mijn zesde tot mijn zestiende met mijn ouders heb doorgebracht op de van Riebeeckweg aldaar. De kennismaking met van Seumeren, het huidige Mammoet is beschreven, de directe omgeving van waar we woonden, tot en met de huidige (nauwelijks veranderde) achtertuin van het huis waar we woonden, en ook is er een hoofdstuk besteed aan mijn tijd als misdienaar tot en met acoliet bij de inmiddels gesloopte st. Willibrorduskerk vlak bij ons huis. We kwamen in die hoofdstukken ook al achter ons huis terecht bij het startershuis naast de Draversbaan in de stijl van Dudok maar van architect Blokdijk uit 1959 en de plek waar mijn French Sister en ik veel aan atletiek gedaan hebben, en waar 's Winters de Atletiekbaan ondergespoten werd om op te schaatsen. Zo hebben we al twee keer prachtige gebouwen van architect Dudok gezien, waar Hilversum er een enorm aantal van kent, waar ik vandaag aandacht aan ga besteden. Zo vertelde ik dat mijn oudste broer er getrouwd was, maar dat bleek in mijn bovenkamer niet geheel juist opgeslagen. Nee, die was getrouwd in Naarden. Daarintegen was mijn French Sister daar wel getrouwd. Ik bleek die twee trouwpartijen door elkaar te hebben gehaald. Nu spreken we echter ook al over 1974 als ik me niet vergis. Ik wet nog wel dat mijn moeder een min of meer paarse terlenkabroek voor mij had uitgezocht om bij die bruiloft te dragen. Gek hé, welke zaken in je herinnering blijven hangen. Ik begin met het conservatorium op de Snelliuslaan , typisch met de rondingen die je zoveel terug ziet komen. Dan komen we bij een benzinestation. Eigenlijk weet ik niet of dit in H'sum is, maar het is wel van de hand van Dudok:   Vervolgens gaan we richting de oude Gasfabriek aan de Kleine Drift. Daar was ook een pompstation, waarvan ik twee foto's gevonden heb: Kijk ook even naar de prachtige oude auto's bij het pompstation!! Dan gaan we twee foto's zien van het werkelijk prachtige gemeentehuis van H'sum:
We gaan nu naar de wijk http://www.wijkliebergen.nl/
 Liebergen: als je even naar de link gaat krijg je nog een veel beter beeld van deze prachtige wijk. Wij gaan ondertussen verder naar de oude kapperszaak aan het Den Uyl Plein . Dan naar wat prachtige oude politieposten toen en nu:
Weer een stukje verder komen we bij het gemaal aan het Laapersveld, vlak bij ons oude huis: Weer een stukje verder gaan we naar de Minckelerschool uit 1929 en bij de Multatulieschool . We beginnen op te schieten, maar er is zoveel moois: Nu de Noorderbegraafplaats
Dan gaan we nog even terug naar de Draversbaan, ik heb een silkscreenprint gevonden van dit magnifieke gebouw waarin ik heel veel gespeeld heb
Dan nog het volksbadhuis en tot slot het huis waar Willem Marinus Dudok zelf lang vast naar tevredenheid gewoond heeft.

In mijn zoektocht kwam ik op allerlei onverwachtse plaatsen. De studio's, de nieuwe omroepen Veronica, en de Tros, die net aan land kwamen na lange tijd op zee. Het Ziekenhuis Zonnestraal waar ik vakantiewerk gedaan heb en mijn rechter pols bijna doorsneed. Het Postkantoor waar mijn vader de scepter lange tijd zwaaide en mij daar ook een baantje als postbesteller bezorgde. De verschillende scholen waar ik gezeten heb, van de Wilbeeckschool, naar het Alberdinck thijm college, een bijvestiging daarvan in een ander deel van Hilversum en daarna de Savornin Lohmanschool richting Kerkelanden waarvoor ik altijd bergop moest fietsen om er te komen, waardoor ik lange tijd een hekel kreeg aan fietsen. Loosdrecht kwam voorbij, waar ik zoveel gezwommen en gezeild heb. De Verkennerij waar ik langdurig bij vertoefd heb. Anna's Hoeve, Lage Vuursche, Crailloo, Hollandsche Rading, Heideheuvel, de hei, en nog veel meer. Al deze zaken komen nog een keer terug in Hilversum 5. Erg origineel is de naam niet, maar waarom zou ik wat ik begonnen ben veranderen. De eerste drie Hilversum stukken worden regelmatig gelezen.
Bij het opslaan van deze reportage blijkt dat de volgorde van de diverse gebouwen een beetje door elkaar geraakt is. Als je met de muis op een afbeelding gaat staan zie je vanzelf om welk gebouw het gaat, en als je dubbel klikt dan zie je ook de vergroting. Veel kijkplezier.