Rust in de tent.

Wat zijn we druk 11 september midden in de nacht

Wat zijn we druk.

Els en ik zijn afgelopen vrijdag naar Arnhem gegaan. We hadden een renault twingo gehuurd voor drie dagen en een logeeradres geregeld bij Hotel Gieling in Duiven. We hadden daar een eenvoudige goede kamer met ontbijt, en de eerste dag ook nog met een driegangen menu voor betrekkelijk weinig geld. We hebben veel gedaan. Hoofddoel was huizen kijken, en ook goed de omgeving van die huizen checken. Met checken bedoel ik hoe zit het met de bereikbaarheid en de afstand tot winkels, openbaar vervoer, huisartsenpraktijk, apotheek, is er een ziekenhuis in de buurt? kan Meisje in de directe nabijheid uitgelaten worden, hoe is het met de Vereniging van Eigenaren bij ieder huis? etcetera. We hebben op zaterdag 2 appartementen bezocht op de zevende en achtste verdieping en beiden bevielen. Veel licht, mooi uitzicht, goede VvE, enz. Als het had gekund, dan hadden we gelijk zaken gedaan. Maar ons eigen huis staat nog niet eens officieel in de verkoop.

Voor dat ons eigen huis in de verkoop kan moeten we eerst een verhuizer hebben gevonden. We willen nl. al een flink deel van onze inboedel opslaan. Toen de makelaar hier vorige week was constateerde hij dat ons huis weliswaar mooi, kleurrijk en geleefd was maar tevens dat het veel te vol staat. Hij had daar gelijk in. Ik had foto's gemaakt en als je naar de gemiddelde foto's van huizen die te koop staan kijkt dan is ons huis inderdaad wel erg vol. En we hebben zelf geen plek voor tijdelijke opslag, en willen wel veel spullen definitief de deur uit doen, maar niet alles. Kortom het gaat opslag worden en pas daarna kan ons huis officieel op de verkoop-site.

Vervolg Weekend in Arnhem: We hebben lekker gewandeld met Meisje. Volop leuke groene plekken om te wandelen. We zijn even naar Doesburg gereden, en wat een leuke oude plaats is dat. We hebben Rheden bezocht en daar lekker geluncht zaterdag. We zijn even op bezoek geweest bij onze schoone achterkleindochter, onze kleindochter en bij haar ouders. Was leuk. Ze keken er wel van op dat we zomaar plotsklaps voor de deur stonden, maar dat is juist het leuke van richting het Oosten verhuizen. We zijn op de terugweg ook nog via Woudenberg gereden voor een spontaan bezoek bij de oudste broer van Els en zijn vrouw en hebben daar een heerlijke lunch voorgeschoteld gekregen. En aan het einde van de middag kwamen we weer thuis aan. Allebei erg moe van alle indrukken, het gepraat, en de bezoeken. De zondag kwam er niet veel meer uit onze handen.

Gisteren moest na het ontbijt eerst het Renaultje terug naar de verhuurder. Ik tankte 14 liter benzine af terwijl we dik 360 km hadden gereden, en ik was behoorlijk verbaasd. Els liet Meisje uit, en daarna zijn we weer verder gegaan met ruimen, en beslissen wat wel en wat niet de moeite van het meenemen waard is. Er is alweer veel weg gegaan, maar we zijn nog lang niet klaar. Toch begint er iets van overzicht te komen. Zo'n verhuizing is wel heel erg goed om weer eens te weten wat je in huis hebt en waarom eigenlijk. Het zal mijn hobby niet worden, maar het ruimt wel lekker.

Toch merk ik dat ik ondanks de vermoeidheid erg licht slaap. Mijn hoofd zit erg vol en is druk bezig met alles wat komen gaat. Red ik het met mijn gezondheid? Kan ik stabiel blijven met al die spanning? Krijgen we de financiën rond zonder verder onze leefkosten te verhogen? Welke bedrijven nemen we in de hand? Zullen we kunnen wennen in de stad waar we elkaar hebben leren kennen? Is het de moeite waard om ons mooie appartement in te ruilen voor een oude flat in Arnhem? Heel veel vragen en nog maar weinig duidelijkheid. Logisch dat ik hier nu rond vieren een stukje aan het schrijven ben. Ik ga zometeen nog even terug. Vandaag komt er een verhuizer praten en kijken, en daarna woensdag en vrijdag nog een, zodat we met drie offertes een goede gedegen keuze kunnen maken. Daarvoor moet ik natuurlijk wel een beetje uitgeslapen zijn.

Goh, het is best lang geleden dat ik zo'n verslag schreef over waar we mee bezig zijn. Eigenlijk best wel leuk. Groetjes allemaal en alvast een fijne nieuwe dag toegewenst. Jeroen.

ff Dimmen

Gisteren kwam hij: De Makelaar.

We kenden het bureau door de vorige makelaar genaamd de Heer de Heer.

Zijn opvolger kwam en zag.

Vertelde zijn verhaal en ervaringen.

Noemde ons huis een geleefd bont geheel.

Rekende de som op die we eventueel kunnen vragen.

Kwam met een anekdote over een cliënt wiens huis zó vuil was dat hij het weigerde het te verkopen.

Wonderwel snapte de man dit en bij het volgende bezoek was alles pico bello.

We maakten afspraken.

Ik keek nogmaals eens goed rond en Roen dook op de telefoon voor de bankinfo.

Ik ken mijn lief een beetje en zag dat alles overweldigend was en we het overzicht hadden verloren.

We hadden een einddatum afgesproken om alles binnen 2 weken geregeld te hebben.

Na mijn ronde zag ik wat de makelaar bedoelde.

Alles is sjabie sjiek.

Ik stelde voor de haast wat te vertragen omdat wij ons voorbij liepen.

We hebben al een afspraak met iemand in Arnhem die zijn flat zelf verkoopt.

Dus gaan we dit weekend.

Kijken naar de flat en omgeving.

Informeren bij een verhuisbedrijf of we al een gedeelte van ons inboedel al kunnen opslaan.

Ons huis staat te vol.

We doen het rustiger aan en hebben nog genoeg te doen.

Druk, druk en nog eens druk.

Van alles te regelen

Afspraken maken en verzetten.

Proberen mijn 1ste resultaten van de SKVR te verhuizen van mobiel naar pc.

Dat had heel wat voeten in de aarde.

Maar Jeroen heeft het gevonden.

Na zijn slapen laat hij het me zien en dan schrijf ik alles op in mijn instructieboekje.

Nu zien jullie het eerste resultaat.

AS maandag gaat hij naar het Erasmus om een pacemaker in zijn goddelijk lijf te laten planten.

Dus was hij er vandaag al een paar uur voor de voorbereidingen.

Er is hem verteld wat er te wachten staat.

Dan is hij een tijdlang gehandicapt want hij mag een aantal weken zijn linkerarm niet bewegen.

Dus zuster Els staat in de startblokken.

Hij mag dus ook niet op zijn skoot rijden.

Meisje uitlaten

Boodschappen halen.

Douchen, aankleden en uitkleden; hijg, hijg.

Dus dat ook niet.

Zucht

Werkplek

Zo wordt die niet.

Al sinds we verhuisd zijn zoek ik die.

Een werkplek.

Er werd een bureau gezet in het kleine kamertje,

Maar...

Op de een of andere wijze slibt die altijd vol.

Met lege dozen van apparaten die we hebben aangeschaft en die we toch moet uitproberen of die het doen, hoe die werken, enz.

Met spul waar we op dat moment even geen andere plek kunnen verzinnen.

Houden we die, kunnen we er iemand anders mee plezieren?

Iedereen heeft zo'n plek.

Dus, wanneer ik wil tekenen of zoiets moet ik die tafel vrij maken en uitfiegelen waar ik kan zitten.

Op de tafel in de woonkamer is er hetzelfde probleem.

Daar zitten Jeroen en ik zij aan zij achter onze pc's.

Ik werk nu met houtskool en dat stuift.

Dus daar is het ook niet best om ermee aan de gang te gaan.

Wij hebben samen een oude oplossing besproken.

Een klaplessenaar aan de muur in de gang.

Daar kan ik gaan zitten wanneer ik maar wil want ik heb ook al een klaptafeltje binnen handbereik om de materialen op te leggen.

En wanneer ik er mee stop hangt het tegen de muur en dan hebben we er geen last van.

Geen slecht idee vinden we.

Nieuw verschijnsel

13-08-2017 01:21

Ik zit voor de derde maal deze week in de huiskamer. Ik kan niet slapen, ben benauwd, het lijkt alsof ik een riem om mijn borst heb, en die riem bemoeilijkt mijn ademhaling. Ik zit al een hele tijd niet lekker in mijn vel, en Els zei vandaag, en ook al eerder, waarom schrijf je er niet over, en waarom is het al zo lang geleden dat je een blogje schreef voor ons gezamenlijke blog Conceptuele Blog EdR? Dat is een goede vraag. Een deel van 't antwoord is dat ik niet gemakkelijk schrijf als ik depressief ben. Waarom ben ik depressief is dan automatisch de vraag die ik van mezelf moet beantwoorden? Ik voel me somber, verdrietig, soms alleen, en dat komt beslist niet door Els hoor, maar ik denk dat iedereen het gevoel wel kent dat ook al bevind je je midden tussen tienduizend anderen, je kunt je nog knap alleen voelen. Zo voel ik me dus nu ook. Zonder collega's, zonder vrienden, etc. etc. Lastig gevoel. Wil ik me zo voelen? Nee, natuurlijk niet.
Zelfs vandaag heb ik me gewoon door de natuurlijke gang van zaken heen geworsteld. Ik ben na het opstaan. de medicatie uitzetten, het ontbijt, het ontbijt voor Meisje gemaakt hebben en zorgen dat Els op tijd voor haar dienst bij de Wereldwinkel de deur uitging, naar het Sterrebos gegaan. Daar gezorgd dat Meisje alles deed wat een hondje betaamd, en daarna haar afgeleverd bij de Wereldwinkel, terwijl ik boodschappen ging doen voor de dag van vandaag, morgen en maandag. Alle door rituelen vastgestelde zaken heb ik naar redelijke tevredenheid afgewerkt.

Na de boodschappen en een bakkie thee met Els en haar collega in de WW kwam ik doodmoe thuis en ik was duizelig en benauwd, dus ben ik na een briefje voor Els naar bed gegaan, om hopelijk op te knappen. Een half uur later kwam Els thuis en we hebben samen 4 beschuitbollen met aardbeien gemaakt, die overigens verschrikkelijk lekker waren en al helemaal met op iedere aardbei een druppel Balsamico Azijn Siroop. Daarna ben ik nog anderhalf uur teruggegaan naar bed.

Ik wilde hiermee voorkomen dat ik te lang zou slapen, want overdag kan ik over gemakkelijk rustig vier uur slapen, omdat ik inmiddels al jaren volcontinu doodmoe ben.

Toch zit ik hier nu weer en schrijf warempel eindelijk een stukje.

Wat is thuiszitten met een auto immuunziekte en de verschrikkelijke na verschijnselen van Chemo en bestraling na Kanker toch verschrikkelijk. Mijn, onze wereld is ontzettend klein geworden. We zien weinig tot geen mensen meer, zien weinig tot geen buitenwereld meer, mijn incontinentie houd me tegen tot uitgaan en of reizen. Ik voel me niet echt zielig hoor, maar kom naast de boodschappen en de rondjes met Meisje nog maar tot weinig. Ik ben constant benauwd, wacht momenteel op onderzoeken, en de resultaten van andere onderzoeken, daarna krijg ik een pacemaker, omdat mijn hart sinds de chemo enorm veel overwerk doet door het boezemfibrilleren. Ik ben door de weinige activiteiten en de grote hoeveelheid ontstekingsremmers en andere medicatie te zwaar geworden en heb prompt diabetes opgelopen. Als dat voorbij is zullen zich andere mankementen vertonen en dus ook andere onderzoeken, en de daarbij behorende onzekerheid.

Van een zelfverzekerde man die goed was in zijn werk als opvanger en begrenzer ben ik nu zelf toe aan opvang en begrenzing. Ik ben enorm veranderd. Ik ben onzeker geworden, en niemand kan op mij bouwen zoals vroeger. De kenmerken die vroeger volslagen normaal bij mij hoorden, horen niet meer bij mij. Afspraken zijn met mij niet meer te maken. Daarnaast is ons inkomen enorm gezakt, mijn humeur is aangetast en ik ben allesbehalve gemakkelijk meer in de omgang. Soms heb ik last van zelfmeelij, en donkere gedachten over het heden en de toekomst. Ik vind er gewoon geen klote meer aan.

Soms lukt het me om daardoorheen te kijken, maar lang niet altijd. Wil ik zo eigenlijk wel verder? Alle gekheid op een stokje, al deze gedachten passeren in mijn geest. Waardeloos is dat.

Nu zit ik dus hier en kan niet slapen. Ondanks al mijn medicatie. Meisje dacht toen ik naar de huiskamer kwam, hé, die gaat met me naar buiten. Neen dus, dat doet ie niet. Inmiddels slaapt ze wel weer lekker op de bank.

Els kwam net slaperig kijken hoe ik het maakte. Heb er lekker teruggestuurd naar bed. Wil haar ook niet wakker maken. Els ziet mijn worsteling natuurlijk ook met lede ogen aan. Ik weet het echt niet meer. Dat is ook de reden waarom ik niet meer schrijf. Ik viel in herhaling, en niet een keer, maar tal loze keren en dat kan ik zelf ook niet aprecieren als ik dat soort stukjes tegenkom.

Ik ga zometeen toch maar weer een poging wagen, en kan dan in ieder geval tegen Els zeggen dat ik weer een poging gewaagd heb.

Waar ik overigens vandaag aan twijfelde was het volgende. Ik zag op de verjaardagskalender dat mijn nog in leven zijnde broer en schoonzus in Limburg vandaag 40 jaar geleden getrouwd zijn. Heb even gedacht zal ik even bellen om hen te feliciteren, maar toen ze twaalf en een half jaar, vijfentwintig jaar getrouwd waren heb ik ook nooit een uitnodiging ontvangen voor de feestelijkheden, waarom zou ik dan nu de moeite nemen? Een rot gedachte dus, maar toch heb ik niet gebeld. We zijn griezelig uit elkaar gegroeid. Ik ben benieuwd of dit nog tegen me gebruikt gaat worden dit gebrek aan interesse, maar als het zo is, dan is het zo. Nee hoor ik ga geen verhaal schrijven over alle gebeurtenissen die ertoe geleid hebben dat het gegroeid is tot de huidige situatie. Het is helaas zo. Kortom ook de familierelaties lopen niet over rozen.

Ik ga dit toch wel langer geworden stuk dan ik gedacht had beëindigen. Meestal heb ik de dag erna namelijk enorm last van mijn nachtelijke escapades. Ik moet maar weer proberen of een paar uur slaap alsnog willen lukken. Tot zover.

Experimenteren.

Soms krijg ik hét te pakken.

Dan gaat mijn gedachtegang heen waar het nooit is geweest.

Meestal is Jeroen het slachtoffer, maar niet altijd.

Zo had ik een een zelfmaak muesli ervaring.

Kocht allerlei vlokken en ook wat lijnzaad.

Echt, lijnzaad vind ik lekker.

Had ook gehoord dat dit gebruikt kan worden bij obstipatie.

Ik keek in de bus met de ingrediënten en de zak met lijnzaad en kieperde alles erbij.

De smaak was goed en iedereen smulde totdat ik ze ineens met samengeknepen billen naar de WC zag rennen.

Conclusie; minder lijnzaad.

Zo wilde ik ineens wat gerechten wat pittiger maken.

Kocht rode pepertjes

Sneed deze in stukjes en voegde dit ook aan het gerecht toe.

Het effect was eigenlijk komisch.

Er werden allerlei bekken getrokken en zo af en toe leek het alsof er een explosie in hun mond.....

Conclusie; haal de pitjes eruit.

Jeroen is enorm blij dat ik dit al geleerd had zonder dat hij erbij was.

Tja.

Ik heb een heel oud mobieltje. Echt oud. Een Nokia 6600i. Daarmee kan ik werken. Ik heb wel een paar smart phones gekocht omdat ik mee wil met de vaart der volkeren. Dat was geen succes om het kort neer te schrijven. Dat heb ik nu eenmaal. Hoe meer ik met een apparaat kan doen hoe eerder ik verdwaal. Nu ga ik eindelijk mijn mobiel behoorlijk instellen. Op advies van Roen mijn Nokia gedownload. Verbindingssnoertje opgezocht en vastgezet. Hij vind het onprettig om met zijn grote vingers aan de kleine knopjes te werken. Friemelen dus. Maar de verbinding kwam niet tot stand. Ook zijn mijn vingers smaller. Dus leggen ik me er bij neer dat alles via het mobieltje gaat werken. Ik sta niet bekend voor mijn geduld naast dit alles en ik wil nog meer leren. Dit leg ik later wel uit.

Kroeggesprek.

Waar kom je vandaan?

Uit Turkije.

Zó, na zo'n lange reis zit je hier, fris en monter?

Oh, ik kom uit Spijkenisse.

Ah.

De dinsdagmiddagbuit.

Dat woord bestaat niet, hoor ik Jeroen zeggen.

Welles! Nietes!

Waarom?

Omdat ik het zeg.

Wat is de buit?

Ik ging naar de markt en nam mee:

2 mango's

1 kg. Kersen

5 avocado's

6oo gr.kippenvleugels en 1 maïskippenbout

Zoete gatenkaas en ananas/gemberkaas

Thaise basilicum en een pot gewone basilicum

Een bosje koriander en een bosje munt.

De buit is dus binnen en voorlopig hebben gaan we geen honger lijden.

Gemakkelijk

AS woensdag, de laatste cursusdag van het seizoen.

Wordt leuk: hapje en drankje, de ezels staan in een cirkel.

Gezamenlijk schilderen.

Eerst op een doek daarna doorschuiven naar je buur en verdergaan met zijn deel dit doen we allemaal

Dit is voor mij het laatst gedaan in 2011 en Jeroen was de fotograaf.

De foto's staan nu op de harde externe schijf en ik beloofde R. deze naar hem te mailen.

Foto's op de schijf gevonden

Ging naar mijn mail bestand en prompt herkende hij mij niet meer.

Zochten toen naar mijn wachtwoord en wat heb ik er veel,

Vond er een maar het bestand was leeg.

Later toch gevonden.

De map van SKVR 2011 is toch heel erg groot en dus is er de vraag hoe deze in de mail te proppen.

Jeroen dacht dit bestand staat toch op Facebook.

Helaas, deze bewaart alles tot 5 jaar geleden.

We hebben nu de keuze

Of alles in delen te versturen of een nieuw FB map te plaatsen en hem een link te mailen.

WE beraden ons verder.

Allen schilderden we niet op doeken maar op een hele grote muur.

Ditjes en datjes dag.

Nog aan het nagenieten van de afgelopen Kerst.

Het begroeten, bijpraten, smullen van het lopend buffet.

Wat is iedereen ouder, groter, wijzer, vernieuwender dan vorig jaar.

Lekker 2 dagen géén pc.

Vandaag naar de markt gegaan.

Helaas, Jaap was er niet.

Elke week hopen wij hem te zien.

Komt nog.

Voorwerk voor het eten van morgen.

Snelle pasta met spinazie, kaas en tonijn.

Spinazie koken.

Bosuitjes en knoflook fruiten

Tonijn uit blik toevoegen met kookkaas en spinazie en roerend alles binden tot een saus..

Kruiden naar eigen smaak.

Hoeveelheden?

Zoek dat maar zelf uit

Pasta koken en de saus toevoegen.

Eet smakelijk!

Drukte

Eergisteren stonden mijn collega op de Kerstmarkt in de Lange Haven kerk te Schiedam.

Het was de 1ste dag en dus niet zó druk.

Er waren 2 zangers uitgenodigd te spelen en zij hadden een volume dat door de kerkmuren werd versterkt, zodanig dat we terwijl we met de klanten praatten we er een gratis cursus liplezen hadden.

Er liep ook een Santa Claus rond met zijn bel en we zagen dat hij tegenwoordig een gezonde levensstijl had aangemeten.

Hij is een leuke man die de passanten amuseerde door de kindjes handjes te schudden met de kinderwagen rondliep.

Dit is geen commerciële markt. Er staan allerlei ideële doelstellingen.

Wanneer de zangers pauze hadden konden we met de mensen praten die hun Kerst wel en wee met ons deelden.

Ik hou hiervan en mijn collega idem dito.

Soms

Soms, zijn er van die dagen dan worden we geleefd.

Dan weet ik niet wat te schrijven en mijn plekje achter de pc is bezet.

Dan denk ik, ik ben te beleefd.

Was ik maar wat assertiever en gaf de desbetreffende persoon een trap onder haar holletje.

Zij had een figuurtje en was zo klein dat het leek alsof er een stelletje reuzen hier wonen.

Maar eerlijk gezegd was ik bijna aan het einde van een spannend boek en de finale scene kwam in zicht.

En tijdens het lezen hoor ik geroezemoes aan de tafel en werd Roen daarna gefotografeerd.

Ik ook, maar toch incognito.

Ik heb niet altijd zin om herkenbaar getoond te worden.

Het was echter geen slechte dag en het boek liep goed af.

Op naar deel 3.

Herinrichting.

Bij aankoop van ons pand, nadat we alles hadden bekeken en gekeurd, hadden we bij de kleinste kamer zoiets van; hier kunnen we mee leven'. Later gaan we dit inrichten zoals we dit mooi vinden want het is nu totaal niet onze smaak.

Na sparen van statiegeld en zegeltjes is het eindelijk zo ver. Er is een nieuwe plee geïnstalleerd. Zo eentje met verwarmde bril, diverse heren en dames standjes, een föhn en een regelkastje.

We dachten eerst aan gewoon een super de luxe bril. Na lang beraad is de pot erbij gedaan. We wisten en weten nog steeds niet wat de vorige eigenaar allemaal at, maar het porselein was volledig vergaan dus was er niets meer schoon te houden.

Vanmorgen kwamen de heren en na 2 uur werk, een uitgebreide uitleg zitten we nu poepie sjiek.

We gaan later weer verder met de herinrichting. We zijn nog niet gereed. 

Herinrichting.

Mijn pc is weer thuis. Althans, dat dacht ik. Zij moet weer helemaal worden ingericht. Peace of cake. Dat waren de gedachtegangen. Met mijn lief aan mij zij komt het helemaal goed. Niet dus. Mac fee eraf en AVG erop. De rest werd vervolgd. We deden alles wat we dachten dat goed was en sloten met tevredenheid de pc af. Helaas te vroeg gejubeld. De volgende dag na de opening, elk programma zei: opnieuw beginnen, hoe bedoelt u of wat bedoelt u. Wie bent u, ik ken u niet! AACH! Weer opnieuw beginnen en weer hetzelfde commentaar. Verder zoeken en aanvullen. Alles wat bij de vorige inrichting normaal was moet nu anders benaderd worden. We zijn er nu bijna dus kan ik nu dit stukje schrijven. Een pc is soms een raar ding met sabotage neigingen. 

De Buit

Moe en blij kwamen we thuis met de buit.

Sharonfruit, mandarijnen, veldsla, groene kool, kleine witte paddenstoeltjes, bonte snoeptomaatjes en avocado's..

Alles heerlijk en zalig!

Ik denk dat ik in mijn vorig leven een konijn ben geweest of een ander groenteverslinderaar.

Zelfs Jeroen is besmet met dit virus.

Dat wordt smikkelen en smullen.

Vanavond eten we rauw gebakken aardappels en een uitgebreide salade.

Etaleren

We waren met z'n drieën vandaag
Tot onze grote verwondering was er géén
Sinterklaas etalage
Dus, werd de oude inrichting ontmanteld
Ramen gelapt
ot dan. Nieuwe spullen bij elkaar gesprokkeld.
De werkzaamheden verdeeld.
Een collega deed het meisjes gedeelte en ik de jongensdeel
De andere vulde de schappen in de winkel aan.
Een collega word nog ingewerkt
Dus, tussen de werkzaamheden werd het een en ander uitgelegd.
Het bovenste plaatje is niet de onze.
Die is veel mooier
Wil je hem zien?
Kom dan langs de winkel in Schiedam
T

Op jacht

Mijn lief is op jacht op het net

Speurt allerlei sites af om de voordeeltjes te vinden.

Hij is hier goed in geworden sinds hij zijn transport site beheert.

Dus naast de bussen, auto's, vrachtwagens en vliegtuigen

Komen er regelmatig andere artikelen binnen.

Zo wachten wij nu op de bestelling van speciale tandpasta en spoelmiddel.

Hoe meer je hiervan inkoopt hoe goedkoper en vaak hoef je ook geen verzendkosten meer te betalen.

Qua de tandartikelen hebben we nu voor jááren in voorraad,

Nu zoekt hij een toeter voor zijn scoot.