vrijdag 5 januari 2018

Gedachten bij nacht.

Hotel New York
plaatje is zomaar gekozen, heeft niets te maken met de tekst.

Buiten regent het,
en binnen hou ik het ook niet droog.
Ik ben voor de derde maal opgestaan,
niet wetende wat anders te doen.

Somethimes it drives me crazy.
The sounds next to me.
Ik kan me er niet van afsluiten,
wanhoop en verdriet voeren de boventoon.

Zojuist kwam ze na een plasje even binnen,
ze pakte haar net opgeladen e-reader mee.
Ik vroeg nog, ga je lezen,
en ze mompelde een slaperig antwoord.

Sindsdien een paar keer terug gegaan naar bed,
waar het liefdelijk kabaal helaas is voortgezet.
Even tien minuten geprobeerd om me ervoor af te sluiten,
maar het klinkt als een leger Irado medewerkers.

Dit is mijn derde poging iets op papier te zetten,
zonder dat ik haar beledig of boos maak.
Ik weet uiteindelijk dat wil hier niets mee van doen heeft.
Het is er, zelfs zonder slokje op.

Ik merk wel dat ik het op den dag ook merk.
Mijn lontje is wat kort,
en soms ligt een uitbarsting op de loer.
Ik loop wat op de (lange) tenen.

Is dit puur het slaapgebrek?
Is het de spanning met betrekking op de UWV keuring?
Is het omdat mijn hart dinsdag weer is gecheckt?
Het is van 80 naar 70 slagen gezet.

Dat blijft overigens erg raar,
dat je op afstand word ingesteld,
en dat je een update krijgt.
In dit geval zodat ik minder snel gehackt kan worden.

Ze zetten ook nog even mijn pacemaker uit,
en wat bleek?
Zelfstandig ongeveer 30 slagen per minuut.
Ik ben dus wel erg afhankelijk geworden van mijn hulpmotor.

Maar daar ging het in dit schrijven niet om.
Mijn gevoelens spelen met elkaar.
En dat is niet de eerste keer.
Het lijkt wel of ze de onrust groter willen maken.

Zo ben ik dik een week geleden,
vorig jaar dus, gevallen
en heb mijn ribben stevig gekneusd.
Daardoor beweeg ik moeizaam.

Zelfs met mijn hoge dosis morfine en paracetamol
kan ik nauwelijks de gewone dingen doen.
Zelfs draaien in bed is een crime.
Natuurlijk speelt ook dit met mijn humeur.

Kortom er speelt genoeg om soms dicht bij de wanhoop te komen.
Sinds eergisteren is er nog meer om me druk over te maken.
Twee vrienden die ik al zeven á acht jaar ken,
hebben dusdanige problemen dat ze uit elkaar zijn.

De angel van de strijd waar het hier om gaat,
daar strijden ze samen voor, en ze zijn
keer op keer in staat hoe diep, en soms nog dieper ze komen
elkaar uit die diepten te halen.

Toch lijkt het nu of een van de twee
zo diep terecht is gekomen,
dat de ander geen andere weg open zag
dan te vertrekken, voor zichzelf kiezende

Het is moeilijk om te zien gebeuren.
Vooral omdat je voor hen beiden het zo graag anders ziet.
Het enige wat ik momenteel kan,
is afstand nemen en laten weten dat ik er ben.

Ik zou zo graag iets invloedsrijks doen,
want ik gun ze zoveel beter.
Net in het nieuwe jaar 2018 terechtgekomen,
en dan zo.................

Aan de andere kant geeft dit me momenteel de kans
om goed na te denken, en te zien
dat iedereen worstelt met zijn eigen individuele problemen,
en soms lijken die alles overheersend te zijn.

Kijk je dan de volgende dag nadat het licht is geworden.
Dan blijkt dat alles door gaat.
Het leven waar je deel van uitmaakt is maar een zo klein deeltje

van de wereld, dat je je plotsklaps weer klein voelt. 

vrijdag 29 december 2017

Zonder titel


Gekken staan niet onder bescherming van de goden.
Zij krijgen hun beschaving van capabeler gekken.

Uit het boek; Ringwereld.
Schrijver; Larry Niven.

Blz. 103 

woensdag 27 december 2017

cocoonen



Wie kent dit woord nog?
Ikke!
Dit staat erover in Google en CO;

cocoonen


cocoonen werkw.Afbreekpatroon:   co - 'coo - nen Herkomst:   «Engels Verbuigingen:   cocoonde (verl.tijd ) Verbuigingen:   gecocoond (volt.deelw.) je terugtrekken binnenshuis om te ontspannen Voorbeeld:   `cocoonen bij de open haard als ... 
Gevonden op http://www.woorden.org/woord/cocoonen

Door een fout van de KNO arts duurde de prednison kuur langer dan hij eigenlijk had willen voorschrijven.
3 Weken i.p.v. 5 dagen.
Bonkend van enthousiasme stuiterde ik zijn spreekkamer binnen samen met mijn lief.
Oei, dat was niet de bedoeling.
Er werd een afbouwschema in elkaar gezet en even word er een beroep gedaan op de oude hoedanigheid van mijn lief.
Dus nu?
Druk kopje en lijf, herbeleven van de overgang. Ga zo maar door.
Ik besluit dan niet naar het midden des land te gaan want zo ken ik mezelf niet.
Wel raar. Niets van in de boezem van mijn familie.
Het werd bellen.
Niets van de tafel staat krom van alle lekkers.
Het werd kleine hapjes dag.
Probeer mijn dag/nacht ritme te handhaven.
Het werd vroeg wakker worden en in slaap vallen voor de bak.

Dus schoot me het woordje cocoonen te binnen en dit is allemaal gebeurd.

vrijdag 22 december 2017

Een vleugje verleden.


De afgelopen dagen woei er een vleugje verleden door ons huis.
Verwacht en onverwacht, zoals gewoonlijk.
De uitnodiging van de bedrijfsarts, want mijn lief is nog niet losgekoppeld van zijn oude werk.
Het afscheidsgesprek was aangebroken en ondanks alle pro's en contra's van deze arts was hij wel de meest eerlijke.
Een onverwacht telefoongesprek.
Familie van een patiënt van lang, lang geleden.
Na controle vragen volgde een onthutsend gesprek.
Deze man was onverwachts gaan hemelen en de familie had een eeuwigheid geen contact gehad uit zelfbescherming.
Bleek toch vrouw, kinderen, broers te hebben gehad.
Wat zeg je dan?
Het laatste kerstpakket, het laatste gesprekje met oud collega's en managers.
De laatste nieuwtjes en toch de onthechting hiervan.
Ons leven begint weer opnieuw.
Voor de zoveelste keer.
De slang heeft zijn oude vel afgeworpen en is benieuwd naar het patroon van de volgende.



dinsdag 19 december 2017

Uitzicht van ons huis.


We wonen in het hoogste huis van de wijk.
Kijken v.a. 5 hoog naar:
Rotterdam Centrum
Schiedam de Gorzen
Schiedam Nieuwland.
Volgen de vogels, wolken en wind.
Telkens een ander uitzicht.
Zo, af en toe, ligt er een toestel op de bank te wachten
Op spectaculaire uitzichten
Die snel verwateren.
Zo heb ik mijn archief volgeladen
Verdeeld over de externe harde schijf
Chaotisch, zo ben ik nu eenmaal.

Zie hier; een winters uitzicht. 

dinsdag 12 december 2017

Soms


Dan heb ik last van heimwee.
Arnhem
Daar heb ik zo'n 20 jaar gewoond
Groot gegroeid, getrouwd, moeder geworden, gescheiden en mijn nieuwe liefde ontmoet.
Ik woon nu ook al weer 20 jaar hier in Schiedam
Voel me ook thuis
Heb zo mijn praatjes en plekjes
Maar toch bekruipt het me soms
Ook wanneer ik weer eens daar in Arnhem loop
Fantaseer om terug te gaan
Dichter bij mijn kinderen te wonen
Dan bekijk ik de foto's van park Sonsbeek waar ik heel veel tijd doorbracht.
Inderdaad, soms heb ik last
maar het gaat toch altijd weer voorbij.


maandag 11 december 2017

Ook ik


Ook ik

Ik ben zestien jaar. Ik sta in de bus, de zitplaatsen zijn bezet. Bij een halte wordt gestopt. Er komen nieuwe passagiers binnen. De nieuwkomers moeten staan. Dan staat een jongeman op, zijn gezicht zit onder de acne. Hij zegt tegen een oudere vrouw: 'wilt u zitten?' De jongen komt dicht bij mij staan. Het is behoorlijk druk dus veel keus heeft hij niet. De bus gaat een bocht in. Het evenwicht van de staande passagiers wordt getest. Ik voel een hand in mijn kruis. 'Sorry' zegt de puistige dader, een ongelukje veinzend. Maar bij de volgende bocht heeft hij mij edele delen alweer te pakken. Dat is al te toevallig, denk ik. Ik draai me half van hem weg en ram mijn elleboog met maximale kracht in zijn plexus solaris. Terwijl hij met een kreet voorover tuimelt draai ik me terug en ram mijn knie omhoog in zijn vallende gezicht. Bloedend en kermend ligt hij op de vloer van de bus. De passagiers wijken uiteen en kijken vol ontzetting naar het slachtoffer. 'Wat doe jij nou? Waar is dat goed voor, die aardige, beleefde jongeman zo te mishandelen,' zegt de oude dame, die haar zitplaats aan de aanrander te danken heeft. En zo kan ik nog een tijdje door fantaseren...

Maar zo ging het niet helemaal. Ik wist ik niet wat ik moest na zijn tweede greep. In werkelijkheid stond ik me daar met een rooie kop te schamen. Alsof ìk iets misdaan had, en deed ik helemaal niets. Ik dacht: als niemand het weet is het niet gebeurd. Dan doet het er niet toe. Maar het feit dat ik het vijftig jaar later nog niet vergeten ben, bewijst dat het er wel toe doet. Ik had hem inderdaad op zijn muil moeten timmeren.

Het zullen heel wat mensen - vrouwen vooral - net als ik zijn vergaan. Die ' hem' achteraf op zijn muil hadden moeten timmeren. Maar ja, dat hebben we nu eenmaal niet gedaan. En dat maakte toen dat ik het er niet over wilde hebben, voor geen prijs; het maar zo snel mogelijk wilde vergeten. Wat duidelijk niet gelukt is.
Omdat ik toen niet opgetreden heb, vond ik dat ik geen recht van spreken meer had. En zo zal het veel mensen zijn vergaan want ik ben in dat opzicht niet uniek. Zelfs slachtoffers van veel ernstiger seksueel geweld. Nu, in de flow van #metoo, is het een mooie gelegenheid om me alsnog te uiten, net als al die mensen. Want je uiten moet kunnen. Dat is een mensenrecht.

Laaglander

zondag 10 december 2017

Zondag


Zitten beiden achter onze pc
Kijkend naar buiten
Daken belegd met sneeuw
Zien welk dak geïsoleerd is of niet
Mensen glibberend naar het metrostation
Auto's glijden door
Philip Glass zijn muziek neuriet door de kamer
Katjes mediteren
Wij drinken onze thee
Meisje slaapt door dit alles heen.


vrijdag 8 december 2017

Vreemd



Soms maak ik hele vreemde foto's
Dan moet ik samen met Jeroen kijken
Zoiets van "Wat is dit nu weer?"
In ieder geval is het een uitzicht uit ons huis
Het is de onder of opgaande zon
Jullie mogen zelf kiezen
En de weerschijning van een meer spiegelerige spiegel
Die ik Jeroen eens heb gegeven.
Snappen jullie het nog?


woensdag 6 december 2017

Alles verandert en blijft hetzelfde.


Niets is minder waar
Soms denken we dit alles
Maar kijkend naar deze vakantiefoto van het uitzicht
uit de tuin van French Sister
Jaren geleden genomen
We zijn er jaren niet geweest
Dit is hoe ik me alles herinner
Alleen via de telefoontjes tussen broer en zus hoor ik de veranderingen doorgesproken worden.
De groei van het aantal huizen
Door de slordige landmetingen van haar ex geruzie met de buurman.
Tot aan de rechtbank toe.
De beveiliging van haar huis up te daten
Vroeger kende iedereen elkaar en de sociale controle was groot
Dat is en blijft voorbij.