Een vleugje verleden.

De afgelopen dagen woei er een vleugje verleden door ons huis.

Verwacht en onverwacht, zoals gewoonlijk.

De uitnodiging van de bedrijfsarts, want mijn lief is nog niet losgekoppeld van zijn oude werk.

Het afscheidsgesprek was aangebroken en ondanks alle pro's en contra's van deze arts was hij wel de meest eerlijke.

Een onverwacht telefoongesprek.

Familie van een patiënt van lang, lang geleden.

Na controle vragen volgde een onthutsend gesprek.

Deze man was onverwachts gaan hemelen en de familie had een eeuwigheid geen contact gehad uit zelfbescherming.

Bleek toch vrouw, kinderen, broers te hebben gehad.

Wat zeg je dan?

Het laatste kerstpakket, het laatste gesprekje met oud collega's en managers.

De laatste nieuwtjes en toch de onthechting hiervan.

Ons leven begint weer opnieuw.

Voor de zoveelste keer.

De slang heeft zijn oude vel afgeworpen en is benieuwd naar het patroon van de volgende.

't Went nooit.

Vanmiddag zijn koffer ingepakt.

Alles is geladen

Pillen gepakt

Beetje onwennig kijken we elkaar aan.

Een liefdevolle knuffel en kus

Dit is niet leuk

Hij gaat weg.

Hij slaapt dan in het ziekenhuis

2 Nachten slapen zonder elkaar

Zijn hart krijgt kunstmatige littekens.

Dan gaat de pace maker zijn werk doen

Tenminste al het lukt

Weer wachten dus.

Maar: 't went nooit

Schoonheid

Wie, oh wie herkent deze schoonheid?

De thuiskappers.

Door de tijd heen hebben we geleerd elkaars haren in een model te couperen, om het mooi te zeggen.

Ik heb het gemakkelijk want bij Jeroen is zijn coupe recht toe recht aan.

Dat is maar goed ook want iets recht knippen is niet 'my cup of tea'.

Jeroen daarintegen wordt steeds beter.

Ik heb nogal wat eisen.

Zie ik een leuke haarstijl dan is de vraag aan mijn lief;

Kun je dat ook?

Dan hoor ik ja of neen.

We hebben menig tondeuse versleten.

En vandaag is nummer zoveel overleden.

Dus duikt mijn lief in de kast want we hebben nog één reserve

en zo knippen we lustig verder.

Een cadeau voor mijn lief.

Mijn lief heeft zijn eigen blog.
Gaat over bussen, auto's, vrachtwagens en tegenwoordig ook vliegtuigen.
Langs de www zwerft hij door de wereld om allerlei plaatjes en gegevens te verzamelen.
Deze voegt hij samen tot een geheel waar ontelbare mensen van genieten.
myntransportblog

Bye, bye love.

Vanmorgen, daar ging hij.

We werden vroeg wakker.

Een bakkie doen

Elkaar weemoedig in de poppetjes van de ogen zien.

Douchen

Ontbijten

Wachten op de taxi

En toen

Bye, bye love.

Simone Nurk

Twee weken geleden was ik de vliegende keep.

Ik rende van hot naar her vanwege de opname in het ziekenhuis van mijn lief.

Van onder naar boven vanwege de kapotte lift.

Zorgde voor Meisje want ook zij heeft haar uitjes nodig.

Dit ging uitstekend totdat Jeroen weer thuis was.

We moeten dan doordeweeks elke dag heen en weer voor de bestraling en  de rest van de dagelijks beslommeringen.

Alleen na al die verplichtingen werd ik ineens bezeten door mijn alter ego genaamd  Simone Nurk.

Waar ik maar stond, zat of lag viel ik in slaap of was er heftig tegen aan het vechten.

Ik kwam niet toe aan het schrijven in mijn blog.

Lezen was te vermoeiend

Mijn concentratie was weg.

Dit alles komt nu langzamerhand terug en dus doe ik iedereen de groeten en veel liefs van

Mevr. S.Nurk.

Ik regel dus ik ben.

Mijn lief wordt morgen opgenomen.

Ik heb van alles thuis geregeld.

Van de thuiszorg ontvangen we het een en ander.

Voor Meisje een noodopvang geregeld

De katten kunnen eventueel meegenieten.

Dat er spierverlies plaats gaat vinden is een ding dat zeker is.

We proberen of er een fysiotherapeut aan huis kan komen

Proberen te behouden dat wat is.

Volgende week een afspraak met de diëtist.

Hij blijft 5 ½ dag in het ziekenhuis.

Ik zal hem missen maar toch blij dat hij daar ligt.

Ze zullen hem heel goed in de gaten houden en ze weten veel meer dan ik.

Dat stelt me toch gerust.

Wordt vervolgd.

Herinneringen maken.

We zijn druk, mijn lief en ik.

Zijn bezig met het maken van herinneringen.

Volgende week zal alles anders zijn.

Door de behandelingen verandert zijn smaak, wordt hij nog vermoeider en worden door de medicijnen zijn spieren afgebroken.

We gaan naar de diëtiste voor een nieuw voedingspatroon en stuur ik hem naar de fysiotherapeut, desnoods per taxi.

Maar nu genieten we nog even.

Er zijn een paar lekkere flessen spiritualiteiten in gekocht waarvan we elke dag een klein glaasje nuttigen.  

We gaan uit eten.

Heel veel praten voor het slapen gaan.

Zijn lid geworden van Netflix voor de afleiding.

We zijn even lekker druk bezig.

De stilte voor de storm.

Maandag, daar wachten we op.

Dan horen we de uitslag en het behandelplan.

Dan staat ons leven even in een storm

Maar nu.

Sluiten we gordijnen

Bestaat er even geen buitenwereld

We focussen op elkaar en maken samen herinneringen.

Rugzakje.

Dit zijn handige dingen. Je neemt er van alles in mee. Letterlijk en figuurlijk. Je stopt er de spullen in die je denkt nodig te hebben. Soms bestaat dat rugzakje van leer of stof. Agenda’s, portemonnee, zakdoekjes, sleutels en andere noodzakelijkheden worden erin gepropt. Het wordt over de schouders gehesen en helpt je rechtop door het leven te gaan. Ook heb je een rugzakje dat je meeneemt vanaf je geboorte. Daarin worden er de ervaringen gestopt, ten goede of ten kwade met alles daartussen in. Ook dit rugzakje helpt je vooruit te gaan met rechte schouders. Zo af en toe loont het om dit van de schouders te nemen en na te gaan wat er allemaal inzit. De noodzakelijke en nodeloze dingen worden doorgespit, tegen het licht gehouden en te kiezen wat je echt wil houden. Vanaf de kinderpijntjes tot het nu.  Alles wordt geschift in bruikbaar of niet. Soms wordt dat alles getransformeerd en het rugzakje wordt herschikt. Roen is vandaag naar een fysiotherapeut gegaan die in dit alles is gespecialiseerd. Samen gaan ze kijken waar Roen aan moet werken. Dus werken buitenshuis zit er even niet in. Daar heeft hij de energie niet voor. Die druk kan hij nu niet aan. Tijd voor zichzelf nemen dus want als hij dit niet zelf doet gebeurt het niet. Dit kan hij alleen zelf doen met de ondersteuning van die peut en ook van mij. Daar gaan we de komende tijd aan werken. Kortom hij neemt tijd voor zichzelf!

We beginnen steeds meer op elkaar te lijken.

Ik sta bekend als een chaoot. Tijdens gesprekken spring ik vaak van de hak op de tak. Elke dag begin ik alles weer opnieuw. Wanneer ik iets zorgvuldig opruim kan ik het prompt niet meer vinden. Dus “chaoot” is mijn middel naam. Roen stond vaak dit alles met grote ogen en onbegrip te volgen. Hoe kan je dit doen? Waarom ben je dat vergeten? Ik heb het je al zo vaak verteld. Ga zo maar door en nooit kon ik een goed antwoord geven. Het is de aard van het beestje zullen we maar schrijven.

Nu hij dagelijks trouw zijn medicijnen neemt beginnen deze eigenschappen zich ook bij hem te manifesteren. Nu wordt die gek van zichzelf. Ziet dingen over het hoofd en begint prompt het huis te ruimen. Probeert mij te enthousiasmeren om mee te doen. Soms ga ik erin mee en soms niet. Kortom: een oud conflict punt in een nieuw jasje.

Ik heb er bij mij mee leren leven. Het is wat het is,  mompel ik dan, zucht even en ga dan verder. Hij is pas aan het begin van dit leertraject. Van dit blog uit: Sterkte Jeroen! Je komt er wel”.  

Het is weer zover!

Roen is weer een tijdje thuis

Duizelig, meer pijn, zure spieren en concentratieproblemen.

Deze aanvallen komen zo regelmatig terug

Het gaat erom dit te herkennen en te erkennen.

Eerst lopen we rond met de houding van: Neen, ik wil dit niet.

Het eventjes aanzien

Totdat ik vind dat het genoeg is!

Dan sla ik met de vuist op tafel.

Je meld je ziek! Brul ik.

Schop hem regelmatig naar bed

Lichtelijk tegenstribbelend en dan gaat hij uiteindelijk

Dan is de kuur: slapen, rusten, even naar buiten, slapen enz.

Tot nu toe werkt dit redelijk goed.

Tegen de tijd dat hij heftig protesteert weet ik het

Hij is weer beter

Dan trek ik me weer terug.

En denk aan het volgend gezegde:

Achter elk succesvolle man staat een vrouw met een zweep.

Klassiek Hollands

Vandaag is het feest. Dus heb ik mijn lief en de Zuidelijke schone uitgenodigd voor een feestelijk diner. Ze hebben beiden mijn uitnodiging geaccepteerd. Terwijl Roen, naast me allerlei felicitaties via Facebook binnen haalt( nu al 33 stuks in verschillende talen) schrijf ik dit stukje. Wat is het menu? Het is dus klassiek Hollands. Gebakken biefstuk, boontjes, komkommersalade en appelmoes. Met een lekker glaasje wijn. Lekkerder dan dit kan niet. Ik kijk zo even kritisch om me heen, haal hier en daar een lapje overheen. Dan is het goed zo. Roen haalt de biefstuk en dan zijn de verplichtingen afgerond en vieren we feest. 

33 Jaar en één dag

Roen samen met neef Bas

Toen begon mijn leven opnieuw.

Had een kamer gehuurd

Werd welkom geheten door mijn buurman Ferry K.

Ging op de thee

bij een jongeman die ik gisteren had ontmoet

Zette hem gelijk aan het werk en gaf als beloning

Een straf kopje koffie.

Daar praat hij  na jaren nog steeds over.

We praatten veel en deelden veel

Ik dacht ik blijf nog en tijdje

Het was een schandaal

Die vrouw; 10 jaar ouder, gescheiden, 2 kinderen en een kat!

Schandelijk was ik en blijf ik.  Dat is leuk

Dat kopje thee duurde 33 jaar en 1 dag.

Samen gaan we verder en wie weet wordt het?

Tijd voor mezelf

Al doende leren we heel wat van onszelf. Ik kreeg een lief mailtje van Laaglander en voelde me gesteund. Hij wenste mij sterkte met de veranderingen van mij en mijn lief. Het zal wel loslopen want inderdaad hebben we dit al een aantal maal meegemaakt. Vroeger werkte Roen op crisis. Daar was het zwaar. Ik herinner me een verhaal van hem dat hij samen met een collega samen wachtte op een patiënt die daar gebracht werd door 3 politie agenten. Deze man had in een psychose een samoerai zwaard gehanteerd waarin hij zeer geoefend was. Die agenten hebben toestemming om geweld te gebruiken en de hulpverleners niet. Die stonden te wachten met de spuit op de achtergrond om deze man in isolatie te laten kalmeren. Dus kwam Roen wel eens thuis terwijl hij of lichamelijk of geestelijk in de kreukels lag of beiden. Ik mocht hem dan opvangen. Zuster Els is back in town, zeg ik dan. Ik vraag me soms wel eens af of de directie wel eens stil staat hoe zwaar soms de taak is van het thuisfront. Roen kreeg wel eens een goedmakertje zoals een etentje om hem te bedanken. Ik heb daar nog nooit iets van gehoord. Wat ik trouwens wel anders doe? Ik maak nu ook tijd voor mezelf vrij. Zo ging ik gisteren heerlijk in mijn uppie naar de dierentuin waarvan ik een abonnement heb. Daar heb ik lekker gezeten, foto’s genomen en in de oogjes van een longvis gekeken die mij ook aan het bekijken was.

TROTS & ZUCHT

Door Hot

TROTS en ZUCHT

Veel verder alweer.
De laatste dagen verlopen moeizaam.
Het leven bestaat uit veel weerstanden.
Toch overleven we veel,
vorige week nog een soort van tribunaal,
op het werk notabene, 
en ook deze week kregen we weer een stevige schrik te verwerken.
Rose had plotsklaps uitvalsverschijnselen.
Haar zicht was deels weg, lezen ging slecht, praten ging moeizaam,
ze had een koppijn van jewelste en nog koorts op de koop toe.
We dachten allebei aan een TIA of een herseninfarct of i.d.
Terwijl ze notabene een antibioticakuur van 6 weken slikt van de K&O arts van het Havenziekenhuis
in verband met een langdurige ontsteking achter haar neus.
Eerst wilde ze een afspraak met de huisarts,
de volgende dag moest ik 'm wegens verminderde klachten afzeggen,
en vandaag was het allemaal dubbel zo erg.
Kortom ik wilde deze keer,
dat ze naar de huisarts ging, en nu had ze weer zoveel koorts en duizeligheid dat ze wilde dat hij kwam.
Dat ging helaas niet, want hij had het stervens druk.
Daardoor konden we niet samen en moest ik haar alleen laten gaan.
GGGGrrrrr
Nu blijkt ze achter haar linker oog een ontsteking te hebben
die weer met een of andere spray behandeld moet worden
en morgenochtend even bloed prikken.
Toch ben ik wat geruster, nu ze door de huisarts
in ieder geval serieus genomen is en het geen TIA is.

Ik heb ook de eerste reeks van de twaalf die ik draaien moet
er vanavond weer op zitten.
Heerlijk op mijn Chemodag een vrije dag TOP.
Dan mag ik vrijdag weer tot zondagavond en dan vanaf dinsdag weer
tot vrijdagavond. Zucht.

Ik bekijk het maar per dag, dat bevalt het best.

zie ook http://familyhotrose.blogspot.com

 

Portret door mijn Lief.

Ik zit regelmatig op te scheppen dat ik door de tijd heen mijn lief als fotomodel gebruik of misbruikt. Dit hangt er vanaf of de foto geslaagd is. Zo zet hij mij ook voor de lens neer. Af en toe denk ik dan “Oh, wat lijk ik op mijn zus” en delete deze dan We konden niet zo goed samen door een deur. Nu nadat ze het leven heeft verlaten denk ik wat vaker aan haar. Vroeger was het van dat we totaal verschillend waren. Nu vermoed ik steeds meer dat we eigenlijk op elkaar leken. Dan zie ik hoe een mens van mening kan veranderen. Dit portret lijk ik toch wel op mezelf en dat bevalt me eigenlijk beter. 

Het gaat altijd anders.

Vanmorgen hadden mijn lief en ik onze dag al gepland. Hij zou gaan zwemmen en daarna bijkomen en ik een lange wandeling met Jesse maken en daarna met de kar naar de Lidl gaan. Voor de rest dus geen planning. Het ging weer anders want onderweg ontving ik een telefoontje van een platenzaak (oude benaming) dat de bestelling was aangekomen. Joepie! Roen vertelde me hoe ik er kon komen en ik ging onderweg terwijl hij zijn schoonheidsslaapje hield. Ik was toch in de stad, het weer was heerlijk, dus ging ik slenteren. De ene winkel in en uit enz. later kwam ik thuis en Roen had niet geslapen? Hij bleef maar tobben en dan slaap je niet goed. Ik hield hem aan mijn brede boezem om hem te troosten. Het zit hem nu niet mee. Misschien nadat hij naar de huisarts is geweest dat hij weer zichzelf wordt. Afwachten en er zijn. Ondertussen luisteren we naar de nieuwe muziek en schrijf ik dit blogje. 

Mijn lief

Schoonheid behoeft geen commentaar.