Zonder titel

De vlinder heeft tijd genoeg
om de lotus te beminnen,
niet aldus de bij,
die bedrijvig honing puurt.

Uit 'Vuurvliegen',
van Tagore

Nesten

Ets van Riet Wullems.

In de schaduwrijke diepte van het leven

hangen eenzame nesten

van herinneringen

die terugdeinzen voor woorden.

Uit Vuurvliegen, geschreven door Tagore

Zoon en moeder.

Lang geleden toen ik nog vrijgezel was had ik een vriend  die allerlei ambachten beoefende. Ik kende hem als knoflookboer. Hij dacht ik pacht een lapje grond, stop daar tenen knoflook in, kom later terug en dan heb ik  kg ’s knoflookbollen.  Helaas vergat hij dat er altijd onkruid op de loer ligt en bij aankomst kon hij de knoflook niet tussen al dat onkruid herkennen. Hij is ook fotograaf geweest en ook platenboer. Muziek was toen een groot deel van mijn leven en ik stond open voor allerlei nieuwe namen. Ik vertelde dat ik zocht naar rustig luister muziek. We gingen samen naar Concerto in Amsterdam dat bekend stond bij alle muziekliefhebbers als het walhalla van alle platenzaken. Het bestaat nog steeds, http://concerto.amsterdam/ , Hij schoof langs alle bakken en zonder naar de namen te kijken werden er platen van allerlei labels uit gerukt. Zo leerde ik muziek kennen van Nick Drake, Five leaves after.  Nog steeds een van mijn lievelingszangers. Vooral het nummer “Riverman” staat bovenaan. Dan denk ik aan het boek van Herman Hesse, Sidartha. Jeroen werd besmet door dit virus en laatst kwam hij met een cd van Molly Drake, zijn moeder. Hij had zijn woordenschat en creativiteit niet van een vreemde.

Nick Drake; “Riverman”.

https://youtu.be/idcaRTg4-fM

Molly Drake; “How wild the wind blows”.

https://youtu.be/zMv_ZrF8t6U

Veel plezier met het luisteren. 

VI

Lang geleden kreeg ik dit gedicht van Lijn, vrucht van mijner schoot zoals ik hem soms noem. 40 Jaar is hij nu en we wonen ver van elkaar. Soms te ver. Dus zit het er niet in om eventjes binnen te wippen voor een bakkie of zoiets. Wanneer we elkaar bellen is het telkens weer thuiskomen. Hij heeft het druk, erg druk, te druk. Dit gedicht kreeg ik ingelijst en al en sindsdien gaat die met me mee en hangt op een plek waar ik het regelmatig kan lezen als ik hem mis. Zo blijft die bij me en voel ik zijn neus tegen de mijne.

VI

Er is geen plaats om te blijven,

Wij ontvangen kaarten met groeten,

Buiten woont een paard in de kou.

Toen we van niemand waren, toen

We nog in het wild leefden, een vacht

Hadden we toen, met druppels en snot.

Ik loop in het grijze bevroren gras, kom

Zo dicht bij je lieve kop, je ogen,

Je donzige neus, dat mijn bril beslaat.

Ons huis is omgeven met asgrauwe etsen met paarden en wandelaars. Een plek is

Uitzicht op vroeger, op later, op verte.

Helaas weet ik niet wie de dichter is.

Twee paarden

Twee paarden stonden tegenover elkaar.
Het was lente en zomer tegelijk.

Tegenover en naast elkaar
lente en zomer tegelijk.
Twee paarden met het hoofd
tegen de hals van de ander.

Verloren in de warmte
van het andere lijf
kijkend naar de horizon.

Zo staan en het gras vergeten.

Geschreven door Voetje 

Tijd

Onze tijd vergeet ik nooit meer!

Jij en ik, altijd samen.
Op de speelplaats, in de rij.
Maar deze tijd gaat jammer genoeg voorbij.

Jij en ik, altijd samen.
Een big smile, altijd op ons gezicht.
Maar dat verdwijnt in een bliksemschicht.

Jij en ik, altijd samen.
Best Friends For Ever, was verleden tijd.
Maar ik moet weg, daarvan komt alleen maar spijt.

Jij en ik,... Nooit meer samen...

Dit gedicht heb ik gevonden op Google alleen staat er de naam van de dichter niet bij. Dus, dit gedicht is niet door mij geschreven alleen vind ik het mooi.

Het is nu eventjes moeilijk te schrijven of een stukje te verzinnen. Dan grijp ik terug naar mijn oude liefde “muziek”. De zangers en schrijven de woorden die ik zoek want deze tijden zijn niet uniek. Iedereen maakt deze wel eens mee in hun of haar tijd.

http://youtu.be/-giw9ma68fU  

Een elpee uit de 70ger jaren denk ik. De groep “It’s a beautifull day’ met het prachtige nummer ‘Time is’. Zij bezingen dit thema prachtig.

Drie woorden

Is je eigenlijk wel bekend

Wie en Wat en Hoe je bent?

En Wat heb je in je mars,

Of interesseert je dat geen snars?

Hoe maak je nu de goede keus

Uit al die dingen voor je neus

Als je niet weet van Hoe en Wat?

Doe je nu dit of doe je dat,

’t Blijft steeds maar vallen op je gat!

Want al het mooie in ’t verschiet,

Daarvan weet je immers niet,

Als je niet weet van deze drie:

Hoe en Wat en Wie.

Uit het boek TAO VAN POEH

Geschreven door Benjamin Hoff, 1982.

De Zee

Hoek van Holland 2012 Eigen werk

De wind is hard

De zee nog harder

Mijn stem zo fragiel als de schelp in mijn hand

De ronde beweging

Van de golven in het water

Mijn voetstappen achter mij in het zand

De krijsende meeuwen

In de lucht boven zee

De duinen aan de voet van het strand

Ik hou van het water

Ik hou van het zand

Ik hou van de duinen

Ik hou van het strand

Via Googelen uit de site 1001 Gedichten

Sunday

Genomen op een zondagmiddag.

Zondagochtend

Spreeuwen kwetteren dat het lente is
de tuinmeubelen tevoorschijn gehaald
en in de zon gaan zitten kijken naar de mieren
die een autostrada aanleggen op ons terras

Later, binnen, het strijklicht over de anemonen
rose en paars gloeiend in de lenteavond
ik dacht: God is een natuurkundige formule
die het licht over de bloemen breken laat

Nog later gedachten over liefde
hoe men ook met een ander had kunnen zijn
met geregelde bewassing en een kopje koffie

Maar deze gedachten als defaitistisch verworpen
en samen met Judy gekeken naar Venus
die in conjunctie stond met de maan

Uit: Gedichten, 1972.

schrijver Kees Winkler

Met deze link kun je Rachael Yamagata horen terwijl zij het lied: “Sunday Afternoon” ten gehore brengt. Prachtig. Zo kunnen we genieten van een lange luie Zondagmiddag. http://youtu.be/j0peHeJvBq4

Zalig Pasen

Mijn paaswensen

Mijn hartelijke oprecht gemeende Paaswensen
aan alle lieve brave en andere mensen
vergeving van uw fouten schulden van het verleden
een nieuw hoopvol begin startend vanaf heden
Ik wens u een schone propere lei
met geluk en Godszegen er nog bij
een nieuwe lente een nieuw seizoen
in navolging van de natuur een herboren leven
een superstart en dan opnieuw alles geven
zoals de jonge verse blaadjes op de bomen
zoals de Paaskuikentjes uit de Paaseieren komer
zoals de Paaslammekes huppelen in de wei
iedereen vrolijk gelukkig voldaan en blij
met nieuwe hoop en vol vertrouwen
zoals de vogeltjes hun nestje bouwen
Zalig vrolijk gelukkig Pasen zoals in de oude tijd
Alles nieuw alles vergeven alles proper zorgen kwijt
dit zijn de wensen van een eenvoudig sterfelijk man
die niet meer dan dit aan U Allen wensen kan

Dit gedicht heb ik dankzij Google gevonden. Helaas was er niet bij vermeld wie de dichter is. Jammer.

Spring is in the air.

ontwakende treurwilg

Gisteren keken mijn lief en ik naar buiten. Naar ons balkon waar alle planten beschut op de vloer stonden. Beschut tegen de winter die maar niet wilde komen. De zon schijnt en we kregen de geest. Roen haalde de kettingen die tegen het plafond vastgemaakt waren los en kreeg ze weer naar beneden. Ze zagen er goed uit. We namen de schaar ter hand en knipten het dode spul uit de potten zodat de wortels wat lucht en water kunnen ontvangen. De leuning potten hangen nu op hun plek en we zagen alles met een tevreden blik. Vandaag zette ik de puntjes op de i door de stoelen te soppen en de vloer te schrobben. Later komt de rest wel want nog steeds weten we niet of de lente blijft of we nog een staartje winter zullen meemaken. We zullen wel zien. Nu nog een grappig gedicht over de lente uit halverwege 1850 schat ik en een heel oud liedje. “Spring is in the air” wat ik tijdens het schrobben aan het neuriën was. http://youtu.be/GfMMJziMHYw

 Lente

Een vogeltje, een vogeltje.  Hoort wat het meldt,
Wat het in zijn lieflijke liedren vertelt!
Het roept: 'komt kindren, komt lammetjes, eruit!
Het spel lokt het kind, 't lam 't grazige kruid.
En alles wat leeft en het luchtruim doorzweeft,
Dat juicht nu de lente haar bloemenkleed weeft,
Wat vinnen heeft zwemt en wie benen heeft springt,
Wat vleugels heeft vliegt en wie zingen kan zingt.'

A. van der Hoop Juniorsz. 1827-1863

Regencollage

Lekker traditioneel

Samengestelde blog vanuit You Tube, Google enz. Ik kon de woorden niet vinden, daarom heb ik deze zoektocht gehouden op de WWW.

Author: Marco Kunst

Categorie: associatie, creatieve processen, metaforen, Poëzie, schrijven, vrije associatie

Het regent!

Grote, dikke, vette druppels

lopen langzaam langs het raam.

Biggelend en wriggelend,

mijn neus er bijna tegenaan.

Ze ploppen, plonzen in de vaart.

De vissen vieren feest.

Zoveel verse nattigheid is er

lang niet meer geweest.

Pijpenstelen, paraplu’s,

engelenpies en wolkverdriet.

Het komt met bakken naar beneden,

het plenst, het regent dat het giet.

Hoera! Daar word ik vrolijk van!

Ik trek mijn rubberlaarzen aan,

mijn regenjas met capuchon,

en dan mag ik naar buiten gaan!

Want ik ga…

Rennen in de regen, rennen in de regen,

rennen, springen, juichen,

rennen, rennen in de regen!

Tot ik druipend, helemaal kledder,

natter dan een volle spons

uitglijd in de vette modder,

http://youtu.be/R8b9HEIx5J8

Lijnenspel

Maker: Anselm Reyle, tentoonstelling; Elimental Threshold

Lijnen op een vlak, divergerend, convergerend, kruisend, snijdend.

Lijnen scheiden en verbinden, verhaasten zich niet, zijn er gewoon.

Het zijn slechts lijnen, vluchtig als een schaduw of breekbaar als licht.

Lijnen onderlijnen accenten, vol overgave maar nooit geloofsbelijdend.

Wie wil ziet geheimzinnige symbolen, als een mozaïek zo wonderschoon.

Het gaat om de som der delen. Hun geheel is schoonheid in het volle zicht.

- Iniduo -

Herfst

De bomen roesten in het zieke licht
langs somber in zichzelf gekeerde grachten.
In wilde, stormdoorvlaagde regennachten
vertoont de maan een bleek, behuild gezicht

boven de lege straten, smalle schachten
waar in een onverbiddelijk gericht
de zomer langzaam voor het najaar zwicht,
terwijl de huizen op het einde wachten.

Tegen de morgen is de strijd beslecht.
Een vage geur van heimelijk bederven
heeft aan de moede wind zich vastgehecht.

Tussen een handvol dunne zonnescherven
heeft zich de zomer moeizaam neergelegd
om eenzaam en onopgemerkt te sterven.

Hanny Michaelis
uit 'Verzamelde gedichten'
Van Oorschot 2006

Triestig maar wel mooi.

Koortsdreun

't Is triestig dat het regent in den herfst, 
dat het moe regent in den herfst, daarbuiten, 
- En wat de bloemen wégen in den herfst; 
- en de óude regen lekend langs de ruiten...

Zwaai-stil staan grauwe bomen in het grijs,
de goede sidder-bomen, ritsel-wenend;
- en 't is de wind, en 't is een lamme wijs
van kreun-gezang in snakke tonen stenend...

- Nu moest me komen de oude drentel-tred,
nu moest me 't oude vreê-beeldje gaan komen,
mijn grijs goed troost-moedertje om 't diepe bed
waar zich de warme koorts een licht dierf dromen,
en 't wegend wee in lede tranen berst...

... 't Is triestig dat mijn droefheid tháns moet komen,
en lomen in 't atone van de bomen;
- 't Is triestig dat het regent in den herfst...

Karel van de Woestijne
uit: Werken
van Dishoeck, Bussum 1928

De zomer is gekomen

De zomer is gekomen.
En je ziet de aller mooiste bloempjes opkomen.
De zon is aan het schijnen.
En ik open de gordijnen.
De licht valt naar binnen.
En mijn dag is al aan het beginnen.
De vogels fluiten.
En loop ik naar buiten.
De zon schijnt fel.
Ik ga liggen in de tuin.
En sluit me ogen.
Dat ik dat ooit zou mogen.
De gras ligt lekker.
Tot ik wakker wordt van die vreselijke wekker.

Ik kijk naar buiten en helaas dit moet nog steeds kunnen gebeuren. Ik hoop het zo 

VI

Dit gedicht heb ik ooit van mijn geliefde zoon gekregen. Wie de schrijver is? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat dit gedicht me raakt, diep raakt en het is alsof Merlijn me dit in mijn oren fluistert.

Er is geen plaats om te blijven, wij ontvangen kaarten met groeten, buiten woont een paard in de kou.

Toen we van niemand waren, toen we nog in het wild leefden, een vacht hadden we toen, met druppels en snot.

Ik loop in het grijze bevroren gras, kom zo dicht bij je lieve kop, je ogen, je donzige neus, dat mijn bril beslaat.

Ons huis is omgeven met asgrauwe etsen met paarden en wandelaars. Een plek is uitzicht op vroeger, op later, op verte.

Winterlandschap

Enkele vlokjes, dwarrelend, aarzelend
schijnbaar bang de grond te raken
dansen in de ijle januarilucht
als een wilde vlindervlucht
tussen takken, over daken
voor het nog onbekende beducht.

Maar dra komen ze met velen
doelbewuster, vastberaden
om van bossen, velden, daken
onze dromen, ons ontwaken
van ons denken, onze daden
een breughelschilderij te maken.

In een stille, haast heilige nacht
wordt het landschap in wit gehuld
onder een zware asgrauwe lucht
ontwaakt verbaasd het stille gehucht
en wordt een winterdroom vervuld
geruisloos, zonder enig gerucht.

Verwondering en bewondering
kindergejoel en klappertanden
op een maagdelijk wit tapijt.
Rode neuzen, koude handen
warme harten, hechte banden
koning winter, groot jolijt!

door Frans Vanhove

Het is Allerzielen vandaag en overal zie ik een affiche waarin wordt gevraagd voor wie ik een kaarsje aansteek. Ik doe dit voor m’n jochie Erwin. Slechts 5 jaar werd hij en alles wat hij achterliet waren foto’s en geliefde herinneringen die ik koester.  

Het einde

Het is tijd voor mij om te gaan, moeder! Ik ga heen.

Als je je armen uitstrekt, in de verblekende duisternis van de dageraad, naar je kindje in bed, dan zeg ik: "kindje is er niet!" Moeder ik ga heen.

Ik zal een zacht windvleugje worden en je liefkozen; ik zal de rimpels worden van het water als je baadt en je kussen en weer kussen.

In de winderige nacht, als de regen op de bladeren klettert, dan zul je mijn gefluister horen in je bed en mijn lach zal met het weerlicht door het open venster in je kamer flitsen. Als je wakker ligt en aan je kindje denkt, laat in de nacht, dan zal ik tot je zingen vanaf de sterren: "Slaap, moeder, slaap!"

Op de dwalende manenstralen zal ik over je bed sluipen en op je boezem liggen, terwijl je slaapt.

Ik zal een droom worden en door de smalle spleet van je oogleden zal ik in de diepten van je slaap glijden en als je ontwaakt en verschrikt rondkijkt, dan zal ik als een tintelende vuurvlieg in de duisternis wegzweven.

Als bij het grote Poejafeest de kinderen van de buren komen en in het huis spelen, dan zal ik versmelten in de fluitmuziek en de hele dag kloppen in je hart.

Tantelief zal met Poejageschenken komen en vragen: "Waar is ons kindje, zuster?"

Moeder, je zult maar zachtjes zeggen: "Kindje is in mijn oogappel, in mijn lijf en in mijn ziel."

 

In Ochtendrood

onhoorbaar

schudt de nacht

stukjes donker van de snaren

 

als het eerste licht

de schaduwen doet trillen

in aanzet voor het zonconcert

 

gelijkgestemd

in ochtendrood legt

de nieuwe dag haar uren bloot

 

ontwakend waaiert wind

de klanken rond van

deze schitterende morgenstond

 

 

wil melker

16/05/2012

 

Soms vind ik een gedicht zo mooi dat ik die stiekum, héél stiekum in mijn blog zet omdat het zo goed bij mijn foto past.