Straatfotografie

Soms neem ik het woord “straatfotografie” wel heel erg letterlijk. Hier zijn we op de markt in Delft.

Dit lied



Warmte, druppels die langzaam langs de huid hun weg naar beneden zoeken.
Ze vormen hun baan, die langzamerhand samen een beek vormend naar het diepste van de oceaan.

Knielend op een matje van sisal, knieën die verschralen, knikken, gloeien en alom aanwezig zijn.

Een klok die tikt, tikt en nog eens tikt.
Het tikt zo zacht zodat er naar het geluid gezocht wordt en soms zo luid dat de rust die wordt verwacht moeilijk vast gehouden wordt.

De deur piept, traag zo traag. Hartslag verhoging tot rock melodie. De drummer van binnen houdt de maat strak en onverbiddelijk. De ademhaling vormt de bas sectie die het hart begeleidt.

Voetstappen weerklinken in een holle ruimte. De eiken houten vloer kraakt. De stappen komen zo langzaam in de richting. Stilte is de solist van dit lied. Zucht je in vernedering het hoofd gebogen.  De ademhaling verdiept zich sidderend.

 



We gaan op pad

We gaan op pad.

Hebben we onze toestellen klaar?

We gaan naar de wadden!

Is het hier druk?

Neen, dus Jesse van de lijn.

Wat kunnen we hier ver zien

Schapen, weilanden, paarden en boerderijen.

En vogels, heel veel vogels

We denken ganzen

In de lucht zijn ze aan het zwieren en zwaaien

Vogels op de foto in de lucht en samen met het land.

Wat kunnen we ver zien in de duinen en op het strand

Dat is breed, héél breed

Alleen jammer dat er een grote blaar is ontsprongen op mijn hiel.

Zucht.

 

 

Lopend Buffet

En denk hier een vat bier bij.

Vroegere generaties columnisten schreven zonder uitzondering smalend over mannen in korte broeken in het algemeen en kortgebroekte hardlopers in het bijzonder. Ze vonden het onesthetisch, aanstellerig en ongezond.

Dat is nu wel anders en terecht. Lopen is salonfähig geworden, al doe je het buiten. Abdelkader Benali, Bram Bakker, Dirk van Weelden, Dolf Jansen, allemaal loopverslaafd.

Hardlopen is een groot goed, een zegen voor de mensheid. Dat kan niet genoeg geëvangeliseerd worden.

Ik zelf mag graag wat kilometertjes consumeren en ik zie alleen maar voordelen. Als je het samen met anderen doet is het gezellig, je komt ongedwongen in contact. Maar lopen kan ook heel goed solo, met de hond en de mp3-speler en haast overal. Zelfs op de wintersport heb ik gelopen op de loipe, het langlaufparkoers. Het was wel glad maar ik droeg crossspikes en de hond heeft z’n nageltjes. Met hardlopen ben je lekker buiten, het is goed voor je gezondheid en voor de lijn. En je wordt high van de endorfine. Als hardloopverslaafde oogst je  bewondering voor je verslaving. Vooral als je een marathon gelopen hebt, zelfs al is het in nog zo’n pruttijd. Kom er maar  om als heroïnejunkie of alcoholist.                                                             

Maar het grootste voordeel hangt samen met mijn andere, minder glamoreuze verslaving: je kan eten als Holle-bolle-Gijs en zuipen als een spons, zonder dik te worden. Eten en koken doe ik graag. Niet van die trutgerechtjes als amuses, tapas en sushi, nee, ècht eten.                                                            

Niets is zo heerlijk als na een looptraining in een warm bad te  liggen met een pilsje en je dan later helemaal vol te vreten. Wat de rest van het gezin laat staan eet ik ook op.                
De hond vindt de baas in de pot.

De Bourgondische hardloper moet echter wel waken voor adviezen van sportdiëtisten. Die proberen uit alle macht het plezier te bederven. Hydreren in plaats van drinken. Glycogeenvoorraad aanvullen, voeding met voldoende bouwstoffen, vitamines en mineralen tot je nemen in plaats van schranzen. Nee, niets voor mij.  Je reinste vitaminisme.                                                                              

Zonde van mijn eerlijk verdiende  honger en dorst.

Laaglander

Ameland

Het drama/Avontuur

We waren afgelopen week op AMELAND. Het was heerlijk. Wat een prachtig eiland en welk een variatie aan gezichten kom je er tegen. Zee, wad, openheid, bos, prachtige boerderijen, statige huizen, maar ook leuke minihuisjes, waarvan er veel als vakantiehuisje verhuurd worden, tal van lekkere en leuke eetgelegenheden, het is voor het merendeel laagbouw, geen hoogbouw zoals we in het westen gewend zijn. Heel veel schapen en nog veel meer vogels, met alle geluiden van dien. Wij hadden een gezellig hotel in Hollum, midden in het centrum van dit kleine dorp, met tal van eet en drinkgelegenheden. Jesse, onze hond was ook welkom en heeft zich buitengewoon in haar element gevoeld. Alle jachtinstinct kwam naar boven, en ze heeft zich op de tweede dag dat ze van ons regelmatig de vrijheid kreeg tussen een aantal wildroosters in op de dijk gestort in een race met een haas, en die race gewonnen. Wij hoorden voor het eerst het gekerm van deze haas toen Jesse na veel gezigzag van hem/haar won en vervolgens trots met het beest rondliep. Ze was volkomen verbouwereerd en alle gezag wat we normaliter hebben was foetsie. Gelukkig verloor ze na een half uur de interesse en stortte zich op een groep waterhoentjes. Het water langs de dijk was ondiep en ze kon daar eerst gewoon lopen, maar ook toen het dieper werd bleek ze buitengewoon goed te kunnen zwemmen, en heeft gedurende zeker een uur lang al die beestjes het leven zuur proberen te maken. We zijn tenminste blij dat we haar na dit avontuur wat zeker twee uur geduurd heeft weer hebben kunnen aanlijnen. Ze trilde nog helemaal van opwinding, en gelukkig ligt ze inmiddels weer lekker gewoon op haar matje in onze huiskamer. Voorlopig laten we haar nog niet los, want we merkten de tweede dag al dat ze steeds verder ging en wilder werd en dat moeten we hier in de stad niet hebben, anders speelt ze binnen de kortste keren weer met ons.

 

Hot.

Straatfotografie nr. 2

 

Hier is een andere foto die ik dezelfde Koninginnedag  heb genomen. Deze vrouw keek niet eens naar mij. Ik bestond niet en ik was dus “een stofje in de woestijn” in haar ogen. Dus, is dit een portretfoto?  Neen, maar dat hindert niet. Dit is het spannende van het op straat foto’s te maken. Het is altijd weer afwachten hoe de ander op mij reageert en ik op de ander. Het is altijd anders dan ik verwacht en zo is het goed.

 



Ik ben verliefd

Een blik op het wad.

We zijn net thuis gekomen en dan overval ik jullie met de mededeling dat ik verliefd ben geworden. Er is geen nieuwe man in mijn leven gekomen. Deze, die ik nu regelmatig in mijn armen hou voldoet mij in alle fases van mijn leven. Ik ben verliefd geworden op het schone eiland  “Ameland” . Het was wel een toer om er te komen. De trein had een vertraging van 10 minuten en prompt misten we de bus en moesten 4 uur wachten op de volgende. Dat stond dus niet op het bord. Dus na 1 uur stonden we er, geen bus. We vroegen het aan een medewerker van Connexxion, en die wist van niets. We vroegen het aan andere medewerkers en die wees op het bord waar de juiste tijden op stond. Dus stonden we er na 2 uur weer, geen bus. We vroegen het aan een buschauffeur en die was zo vriendelijk om in zijn bijbeltje te duiken en het bleek dat de bus na 4 uur pas zou komen. Er waren geen bagagekluizen in het station dus waren we gedwongen al onze bagage mee te schouwen, dus bleven wij op het station hangen. Saai dus. Dus gingen we per bus na Holwerd en daar pakten we de veerboot naar Ameland. Daar stond de bus klaar en die bracht ons naar Hollem en ons hotel, het knusse “Zeepaardje” waar we warm werden verwelkomd door de uitbaatster.  De reis duurde dus i.p.v. 5 uur en 14 minuten 10 uur en 14 minuten. Naar Engeland vliegen was een stuk sneller. We pakten alles snel uit en gingen eten bij de “Griffel” waar we ook leuk werden ontvangen. Het eten was goed want we waren uitgehongerd. We gingen snel naar bed waar we vervolgens geen oog dicht konden doen. Het matras was zacht en had in het midden een grote kuil waardoor we telkens tegen elkaar aan gedrukt lagen. Dit is alleen leuk wanneer we beiden er zin in hebben. Dit wordt nog vervolgd.



Ameland

Mijn liefje

We rennen van hot naar her. Maken lijstjes. Niet vergeten; medicijnen, eten en etensbakje voor Jesse, sleutels naar de bovenbuurman die voor de katten zorgt, kleding, baterijen voor de fototoestellen opladen, reispapieren verzamelen, overbodige pasjes verwijderen, reisplanner bezoeken, eten van te voren maken zodat we op de dag van terugkeer niet hoeven te koken, Manden voor de katten neerleggen, kattenbak verschonen, enz., enz.  Dan heb ik niet eens de andere dingen. Roen heeft de reisplanner geraadpleegd en de reis duurt  per OV 5uur en 14 minuten. Naar de maan gaat nog sneller, maar alla, fietsen gaat langzamer. We zijn er al eens geweest. We hebben het nageteld en dat is zo’n 25 jaar geleden. We huurden toen een caravan die tijdens een zware storm heen en weer ging. Ik was mijn nieuwe toestel aan het uitproberen en daar was Roen het slachtoffer van. Hier boven is een foto uit die tijd. Wat was hij toen nog jong! De toestellen van toen waren toch niet te vergelijken met die van nu. Maar toch, zucht. Nu gaan we er heen om nieuwe herinneringen te maken, dus jullie het even zonder ons moeten stellen. Ik neem mijn pc echt niet mee. Doei!!

Running therapie

silhouetten renners

Niets is zo fijn als met een paar kameraden een stukje hardlopen. Onder het lopen een beetje kletsen en dollen. Na afloop voel je je beter, meer ontspannen. Vaak zie achteraf pas dat je je niet goed voelde, geprikkeld, chagrijnig.

Daarna drinken we samen gezellig een glas fris en kletsen nog wat. Die kameraden mogen best patiënten zijn. We zijn allemaal kinderen van één vader.
Therapeutisch hardlopen is voor patiënten bedoeld maar de therapeut profiteert mee. Dat maakt dat ik soms in eigen tijd de met patiënten ga hardlopen. Enerzijds wil ik sowieso hardlopen- de hond moet er toch ook uit- anderzijds houd ik zo contact met mijn hardlopende patiënten.  
Het gunstige effect van hardlopen op depressiviteit is in een groot aantal studies aangetoond.
Nog voordat dit bij de wetenschap bekend was vermoede ik dat al. Ik ben op mijn vijfentwintigste, in 1976, serieus met hardlopen begonnen, bewust om mijn liefdesverdriet te bestrijden; ik voelde gewoon dat het zou helpen.
Toen ik in 1983 als verpleegkundige op een paaz (psychiatrische afdeling algemeen ziekenhuis) werkte, werd wetenschappelijk bekend dat hardlopen helpt tegen depressiviteit en ging ik met patiënten naar het Julianapark of het Sterrebos om hard te lopen.
In de psychiatrische kliniek waar ik nu werk is voor patiënten meestal een loopgroep, begeleid door de sportinstructeur, de bewegingstherapeut of een vrijwilliger. Soms is er een tijd helemaal geen loopgroep. Het probleem met de doelgroep, depressieve patiënten, is dat zij zich door aard van hun ziekte lusteloos, zwak en somber voelen en moeilijk kunnen geloven dat ze überhaupt tot iets anders in staat zijn dan in het donker op bed liggen, laat staan hardlopen.
Op dit moment hebben we een loopgroep die door mijn poli-collega en mijzelf begeleidt  wordt, vooral bestaande uit (ex)alcoholverslaafden. Verslaafden zijn vaak depressief en op verslaving heeft lopen ook een gunstig effect, al was het maar om een alternatief voor de  alcohol te krijgen. Door hardlopen ontstaat een marihuana-achtige stof, endocannabinoïden, in het lichaam van de hardloper, die mooi de functie van alcohol en drugs kan overnemen.
En al heb je het niet nodig, hardlopen met een clubje is voor iedereen gezond en gezellig.

Laaglander

 

Beslist geen blije foto.

Lotte en oma Els

Soms, staat er een ander achter het fototoestel. Dan kijk ik naar het resultaat en denk; wat gebeurt er daar? De kleine meid is Lotte, mijn kleinkind. We zien er absoluut niet blij of vrolijk uit. Maar waarom zouden we dit zijn? Wat is de verplichting daar toe? Is die pessimistische blik soms besmettelijk? Kijken we naar het verleden of naar de toekomst? Zien we hetzelfde? Soms wanneer Roen en ik een conflict hebben gooi ik de stelling in de groep van “We wonen weliswaar in hetzelfde huis, slapen in hetzelfde bed en meestal eten we dezelfde maaltijd! Maar we wonen toch in onze eigen wereld en maken vaak andere dingen mee. Dat wil dus zeggen dat ik beslist niet weet waar jij mee bezig bent of dat jij dat van mij weet!” Een lastig concept. Wij, Roen en ik, proberen in ieder geval om niet van elkaar weg te gaan wanneer we ruzie hebben.  Om elkaar een heerlijke gemeende kus te geven wanneer we ons buitenshuis begeven. Wie weet? Maar om op de foto terug te komen; beter eerlijk saggerijnig  dan onecht blij.