Gated neighbourhood

 Wie een baksteen steelt is een dief, wie een woningbouwcorporatie leegrooft is een miljonair.

    In haar hoedanigheid van bestuursvoorzitter van het Slootervaarziekenhuis kocht Asel Erbudak twee paramedische bedrijven die ze door het Slootervaartziekenhuis liet  betalen. Aan een vastgoedproject in Turkije verloor ze een miljoen euro. Dit loste ze op door het Slootervaart twee maal een half miljoen over te laten maken voor ‘apparatuur afdeling radiologie’. Toen smeerde ze hem naar Turkije. De manager van Leonard Cohen, Kelley Lynch, plunderde 9,5 miljoen dollar uit diens spaarrekening en nam de wijk naar de Bahama’s. Directeur Möllenkamp van woningbouwcorporatie Rochdale reed in een Maserati, (jongensdroom)  kende zichzelf een veel te hoog pensioen toe, kocht voor een vriendenprijsje  van zijn eigen corporatie een appartement en vervalste handtekeningen. Wethouder Van Rey uit Roermond liet zich structureel omkopen en waste 175000 euro wit.

     In de categorie helemaal legaal, dubbel zo brutaal (Jacobse en Van Es):

Erik Staal van woningbouwcorporatie Vestia vermorste twee miljard euro en werd hiervoor beloond met een ontslagvergoeding van 3,5 miljoen euro. Rijkman Groenink (goeie naam) Met pek en veren, wegens fraude Amerika uitgejaagd, kreeg 30 miljoen(!) euro mee nadat hij ABN-AMRO aan de rand van de afgrond had gebracht. Cor Boonstra werd in hoger beroep vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs van handel met voorkennis Endemol. En de lijst is lang niet compleet.

    Snakes in suits, of corporate psychopaths heten dit soort mensen . Mensen met een antisociale persoonlijkheid, die daarnaast intelligent en sociaal vaardig zijn, sociaal vaardig in de zin dat ze goed mensen kunnen manipuleren. Geen middel laten zij onbeproefd om in een machtige positie te komen, en vervolgens die macht geheel en uitsluitend ten eigen bate aan te wenden.

     Hoewel deze mensen zonder meer asociaal kunnen worden genoemd, zal je ze niet in een asodorp aantreffen, althans, niet als bewoner. De bewoners van tuigdorpen komen uit de stenendiefklasse.

     Is het geen goed idee om de pluk-ze-wet iets uit te breiden en  die witteboorden- en mantelpakcriminelen, al dan niet na hun gerechte straf, alles af te pakken en hen ook in zo’n uit containers opgebouwde gated neighbourhood te plaatsen? Het zou mijn rechtvaardigheidsgevoel goed doen. Het blijft natuurlijk dagdromen want zulke dingen doen ze alleen in Rusland en dan nog uiterst opportunistisch.

    In Nederland worden traditioneel alleen de klokkenluiders aan de bedelstaf gebracht.

Laaglander

De veranderingen gaan duizelingwekkend snel.

Na mijn lijfelijke uitval ben ik deze week weer voor mijn volle werkweek terug op mijn plek, maar de vanzelfsprekendheid van de werkwijze die ik eindelijk aardig onder controle had is volledig foetsie. Ik moet nu bij iedere vraag die me gesteld word goed nadenken welke weg ik moet inslaan, en waar ik terecht kan met mijn vraag. Ik zet eerst mijn vraag op papier, zodat ik op een later moment in volgorde van binnenkomst kan uitzoeken welke route ik moet gaan volgen. Soms blijkt het veel gemakkelijker geworden maar omdat alle procedures pas sinds 1 januari ’15 behoren te werken zijn vele van die nieuwe systemen nog niet bereikbaar of werken ze nog niet naar behoren.

Momenteel kom ik thuis met enorme moeheid, maar ik ben toch wel tevreden over het feit dat ik het werk min of meer per dag af krijg. En daardoor slaap ik ook perfect. Het feit dat bleek dat het na bezoek aan het Maasstadziekenhuis bleek goed te gaan met de nieuwe schroef van Els speelt daar ook een grote rol bij. Kortom binnen korte tijd zijn de communicatiestoornissen achter de rug.

Ik krijg zojuist een koude rilling, want er komt me toch een hagelbui uit de hemel. BBbrrr.

Nog zo’n punt wat wel goed verloopt is zijn onverwachtse overgang van Windows 7 naar Windows 8. Mijn computer werkt inmiddels helemaal naar tevredenheid, alleen is het nog wel steeds nadenken over hoe ik waar kom, want ook daarbij is veel veranderd. Toch kon ik vanmorgen vroeg zowaar weer een blogje over Simca publiceren. Dat heeft een dag of vier stil gelegen en dat is zeer tegen mijn gewoonte. Al, Simca is natuurlijk al lang uit het beeld op straat verdwenen en het was een leuk merk om me mee bezig te houden. Ik heb een onverwachts mooi en uitgebreid blog kunnen schrijven en ben er echt tevreden over. Ik kan aanbevelen er ook even naar te kijken, want iedereen zal zich de typische Simca’s nog kunnen herinneren. Ook de vander van een toenmalig lagere school vriend had talloze van die Simca’s 1000 en dat was toch meer dan alleen maar een koekblik. http://myntransportblog.com/2015/01/29/simca-societe-industrielle-de-mecanique-et-carrosserie-automobile-1934-1979/?preview=true&preview_id=56986

Hier hou ik het bij. Mijn pauze zit erop, en ik heb nog meer dan genoeg te doen.

Groetjes                                        Jeroen

Contact

Ik ben de voorzitter van de VvE en gisteren wist ik het weer en ik werd er op geattendeerd dat de bliksemafleider was afgebroken en de kabel zwiepte heen en weer. Ik nam contact op met de VvE beheerder. Die nam contact op met het loodgietersbedrijf. Deze nam weer contact op met mij om te vertellen dat de voorman langs kwam Deze nam weer contact op met mij dat hij kwam. Hij kwam, wij keken want door de storm ging hij niet het dak op dat 8 hoog is. Gelijk had hij. Naar boven kijkend zagen we dat de breuk op het dak is maar de kabel zwiepte op 5 hoog. Dus moet er een hoogwerker komen en die komt zodra de heftige wind is gaan liggen. Ik nam contact op met de VvE beheerder, bestuurslid van de technische zaken en de opmerkzame bewoner die me bedankte voor de snelle reactie. Wachten dus maar ondertussen nam een van de buren contact op met ons. Ze was boos en alles moest gelijk worden behandeld. Ik vertelde de gang der zaken maar ze vond dat alles in de ochtend moest afgehandeld zijn toen het niet zo woei. Ze werd ietjes pissig en mijn lief stond naast me en ik liet hem alles afhandelen, anders werd het bonje. We vroegen ons af wat we meer konden doen en de draad, constateerden we, raakte haar huis amper. We snappen wel, dat gedreun van die draad is niet leuk. Maar ja, je doet wat je kunt.

Wordt nog vervolgd, denk ik.

Lichaamstaal.

Gisteravond kwamen onze hondengoeroe met zijn lief op de koffie. We praatten lang over onze wel en wee. Ook over zijn inzicht hoe en wat te denken over onze geliefde viervoeter Meisje en haar lichaamstaal. Zo had hij mij met Meisje zien lopen en vertelde me dat het wel snor zit tussen haar en mij. Ik vroeg ook hoe dat zit met het feit dat zij kan kwispelen met haar staart die gelijk 360 graden draait. Dus leerde ik dat dit propeller draaien heet en dus aan ons vertelt dat het voor haar nog niet duidelijk is. Ik dook vandaag in de zoekmachine en vond deze omschrijving:

Propeller kwispelen is gewoon ambivalent gedrag. wordt het dus getoond bij mensen/dieren die niet tot het roedel behoren en waarmee de hond geen dominantierelatie heeft is het opeenvolgend onzeker en zekerheid wat de hond toont. Propeller kwispelt een hond tegen een roedelgenoot geeft het aan dat de hond niet geheel zeker is hoe hij tegenover diegene staat in de rangorde...moet hij zich nou onderdanig gedragen of dominant.

Moraal van dit verhaal: Je bent nooit te oud om te leren.

Een paar grijze haren erbij

Wat kan een mens schrikken. Laat ik Meisje even uit, Blijft ze keurig bij me, komt steeds een knuffeltje halen, doet haar ding, en halverwege besluit ze dat ze huiswaarts wil, schiet de hoek om, en rent zo snel dat op het moment dat ik bij de hoek ben zij al onzichtbaar is. Ik in paniek, en zo snel als mogelijk richting ons appartement, Staat ze keurig bij de voordeur te wachten, en vliegt me in de armen zo snel ze me ziet. En omgekeerd natuurlijk. Oh wat waren wij beide blij, Ik ben alleen nog aan het bijkomen van de hartverzakking die het voor mij met zich mee bracht, en volkomen buiten adem. Toch niet boos op haar want daar schieten we niks mee op. Neen, alleen maar blij, en er nog een paar grijze haren bij.

ff Rusten

Veel gelopen vandaag.

Rondje met Meisje

Naar het ziekenhuis richting KNO arts

Voelde van alles bij de nieuwe schroef

Stelde de vraag of alles wel klopte

Ja, dus.

Dokter blij en ik blij

Weer rondje met Meisje

Mijn lijf schreeuwde om eventjes te rusten

Nam dit serieus.

Keek even op You Tube en vond dit juweeltje.

Geniet even met me mee.’

http://youtu.be/Yfc-j0R0Fxw

Wat ons verbindt.

van Mathieu Paley.

De laatste tijd hoor ik mensen praten over de dingen die ons scheiden, wat de ander denkt en interpreteert. Dan ook niet eens op een positieve wijze. Dan denk ik aan het oude gezegde: “Wanneer men iemand wil slaan vind men altijd wel een stok”. Ikzelf probeer me bezig te houden met de dingen die ons verbinden. Dat houdt me wat blijmoediger. Zo neus ik af en toe in een oud boekje uit 1979 geschreven door Paul Reps en het heet Zen-zin. Zen-onzin. Het bevat korte verhaaltjes over het Zen boeddhisme waar ik al lange tijd mee loop te flirten. Het zet me aan het denken. Dit is een van die verhaaltjes.

Niet ver van het Boeddha schap.

Een student aan een universiteit, die op bezoek was bij Gasan, vroeg aan deze: ‘Hebt u ooit de Christelijke Bijbel gelezen?’

‘Nee, lees me eruit voor’ zei Gasan.

De student opende de Bijbel en las voor uit Mattheus: ‘En waarom zijt gij bezorgd over kleding? Ziet de lelies op het veld, hoe zij groeien. Zij zwoegen en spinnen niet, en toch zeg ik u dat zelfs Salomon in al zijn heerlijkheid niet gekleed was als deze… Wees dus niet bezorgd voor de dag van morgen, want de dag van morgen zal bezorgd zijn voor zichzelf.’

Gasan zei:’ Wie deze woorden heeft gezegd, beschouw ik als een verlicht man.’

De student las verder; ‘Vraagt en ge zult verkrijgen, zoekt en gij zult vinden, klopt en er zal worden open gedaan.’
Gasan merrkte op: Dat is uitstekend. Wie dat gezegd heeft was niet ver van het Boeddhaschap.

Trein, beer en passagier.

Een aantal Jaren geleden volgde ik bij de SKVR een serie workshops gegeven door Nico Kervesee. Het heette “het experiment”. Ik kan me de eerste lessen nog goed herinneren. Om deze cursus te volgen werd niet vereist dat je een vooropleiding had genoten. Dus kwamen de basis oefeningen aan bod. Een van die oefeningen hield in dat er een aantal voorwerpen uit de kast moest worden getoverd en dat deze in een compositie te zetten en met houtskool uit te werken. Dat werd geweldig leuk worsteling. Daarna werden onze werkstukken neergelegd en alles besproken. Hij is een man van weinig woorden herinner ik me, maar hij liep daarna weg met de verzuchting dat we in ieder geval konden tekenen. De tekening hierboven is er een souvenir van. Wat heb ik toch veel van die man geleerd. 

My Way

Eigenlijk vind ik dit een draak van een lied. Dat bombastische. Dat geblèr. Van Sinatra tot de eindeloze artiesten die hierover anders denken dan ik. Hoe durven ze! Echter deze uitvoering is schitterend.

http://youtu.be/QpkBcjTD_do   

Soms denk ik wel eens:

Hoe dom kun je wezen. We verhuisden naar dit heerlijk appartement. We pakten alles uit en zette het op een plek waarvan we dachten: dit is mooi. Zo ging dat met de verlichting en speakertjes. Bij de verlichting dacht ik wel eens, een beetje donker. Ineens zag mijn lief een lampje boven mijn hoofd branden terwijl ik vroeg aan hem of het een idee is om 2 lampen te ruilen. Dat is alles, maar wat een verandering! De ene lamp bleek een dimmer te hebben en de andere lamp bleek een wat zwaarder lampje nodig te hebben. Wat een licht scheelt dit! Ook met de speakertjes was het zo. Ze stonden te laag waardoor Roen alles goed hoorde en ik maar vragen; “Mag die wat harder?” Hij hing ze op en sindsdien geen enkel conflictje meer. Wonderlijk hoe een kleine aanpassing zo’n groot resultaat kan hebben.