Zonder titel.

De vis in het water is stil,
het dier op de aarde maakt gerucht,
de vogel in de lucht zingt.
Maar de Mens heeft in zich de stilte
van de zee, het gerucht van de aarde
en de muziek van de lucht.

Uit "Zwervende Vogels" van Tagore.

Een photo is bevroren tijd

Gesprek

Goedemiddag mevrouw.

Goede middag meneer. Heeft u soms een groot bot voor de hond?

Nou, daar in de mand liggen de botten.

Nee, die wil ik niet. Ze zijn gerookt en dat is te zout.

Daar liggen ook botten.

Dat zijn geen echte botten. Ik wil een bot vers van de koe zogezegd.

Hoe bedoelt u?

Oh, u heeft niet wat ik wil hebben.

Goedemiddag meneer.

Goedemiddag mevrouw. 

Ouderwetse spelletjes

Ken je ze nog? Die ouderwetse spelletjes die werden gespeeld tijdens fuiven en feesten. De kringspelletjes. Hup! Iedereen in een kring en er werd een gezegde op een blad papier geschreven, deze werd door de volgende getekend, de tekst werd weg gevouwen en de volgende moest de zin weer opschrijven. Dit werd herhaald tot de laatste man.

Of er werd een zin in de oren gefluisterd van de buurman, die dat deed bij zijn of haar buur enz.

Wat er meestal uitkwam was volkomen gebazel dat niets had te maken met de oorspronkelijke zin of gezegde.

Waarom schrijf ik dit? Eigenlijk omdat ik steeds sterker het idee heb dat dit soort spelletjes overal wordt gespeeld en wat enger is, volkomen serieus genomen.

Gebeurt er iets dan wordt een een blik kenners losgetrokken en ik zie ze dan alles beweren waarvan ik denk dat is natte vinger werk. Iedereen weet het beter dan iedereen hoe anderen het bedoelen of gaan doen. Dood eng. Alles wat er geschreven of gezegd wordt is de waarheid wanneer de goede het zegt en een leugen wanneer de opponent het zegt.

Dan denk ik weer aan die kringspelletjes tijdens het feesten.

Franquin.

Een van de beste striptekenaars heeft een prominente plek in onze stripcollecties. Zijn werken vervelen ons nooit. Guust Flater, Robbedoes en Kwabbernoot en vrienden en ook Zwartkijken zijn uniek.

Ik wilde graag een interview op You Tube vinden maar helaas 98% is in het Frans. Logisch, hij is een Fransman. Maar zo goed ben ik niet om het te kunnen volgen en heb dus uit de reeks “ Wordt vervolgd” een stukje gevonden met een klein interview met de tekenaar/schrijver. Het wordt kinderlijk gebracht, want helaas wordt de strip toch hoofdzakelijk gezien als een genre voor kinderen. Dus ik kan kiezen; of ik ben eeuwig jong of ik ben kinds aan het worden.

Zijn tekenstijl is weergaloos en zijn door zijn humor bekijk ik de wereld door een roze bril.

In de hoop een aantal van de lezers te hebben geïnspireerd, groet ik jullie allen.

Wordt vervolgd.

Eye in the sky.

Vanmorgen is er een goede dag begonnen.
We keken elkaar tijdens de koffie met een glimlach aan.
Het is goed toeven met mijn lief
Tijdens het ochtend ritueel vormde er zich een stukje in mijn hoofd.
Ik neurie deze song en had deze foto van internet geplukt.
Het is live dus is het de lange uitvoering
Hier zijn ze!!
the Alan Parsons Project

Al die dagen

Alweer schieten ze voorbij

Ik wilde schrijven dat ik heb gewerkt met een oud collega/

Elke zaterdagochtend stonden we in de winkel en deelden lief en leed

Hij is een beetje merkwaardig, maar ik ook. Niets nieuws.

Alleen deze keer zag ik de verergering. Hij is zo bang geworden en gebruikt een héél ouderwets middel met grote bijwerkingen.

Wanneer ik nu terug kijk dan herinner ik me een uitgeblust vogeltje en voel me triest.

Dit heeft hij niet verdiend.

Ook denk ik aan een ander oud collega. Hem zien we regelmatig. Hij heeft iets heel stoms gedaan en als alles tegen zit, dan ligt voorlopig zijn leven aan diggelen en dan kost het de nodige moeite om alles weer op te bouwen. Voor zover het in onze macht is gaan we hem helpen. Hij is niet alleen.

Ik denk regelmatig aan beiden want ze zijn me dierbaar en dan vergeet ik de leuke dingen die ook nu gebeuren.

Samen met mijn andere collega een hele goede winkeldienst gedraaid tijdens de Brandersfeesten.

Mijn worstelingen tijdens de tekenlessen om wat 3d is op papier te krijgen. Maandag ga ik anders te werk. Dan ga ik met krantenpapier en witte verf aan de slag. Ik laat me niet klein krijgen.

Wat gaan die dagen, alweer, zo snel.

Nesten

Ets van Riet Wullems.

In de schaduwrijke diepte van het leven

hangen eenzame nesten

van herinneringen

die terugdeinzen voor woorden.

Uit Vuurvliegen, geschreven door Tagore

Wachten

Ik zit weer eens te wachten op een telefoontje van mijn lief

Om me te vertellen dat hij is aangekomen

In het ziekenhuis.

Dagopname

Zijn hart slaat zijn eigen beat en de dokter vindt die te snel

Ik maar denken dat dit komt omdat hij naar me kijkt en.....

Niet dus

Dus gaan ze zijn hart resetten

Elektriek door zijn goddelijk lijf sturen in de hoop dat die zijn ritme gaat hervinden.

Na dit telefoontje ga ik eventjes mijn gang weer wachten op de volgende

Dan ga ik hem ophalen.

Wedstrijd

Zo af en toe lijkt het alsof ik me in een wedstrijd bevindt.

Soms lig ik aan kop en som sukkel er een beetje achteraan.

Dan zie ik er blinkend uit alsof alles mee zit en de andere keer loop ik door bagger.

Mijn grote voorbeelden zijn mijn kinderen.

De oudste ziet er altijd pico bello uit en de jongste, tja, waar die ook liep, daar kleefde alles aan vast.

Slaat dit eigenlijk ergens op?

Eigenlijk niet, maar toch zo voel ik me wel.