Straatfotografie





Ik hou ervan om met m’n grote vriend, mijn snelle fototoestel, buiten te lopen. Dit doe ik vooral tijdens landelijke feestdagen of zomaar. Met de feestdagen zijn de mensen die ik tegenkom losser, vriendelijker en een stuk spontaner. Meestal gaan ze na mijn vraag of ik ze mag fotograferen vriendelijk staan of zitten. Soms geven ze dan een email adres en dan stuur ik ze de foto toe. Mijn grote inspirator is Ed van der Elsken. Ik heb een aantal fotoboeken van hem. Het ligt me. Ik creëer het toeval. Dan maak ik een vel vochtig en spetter ik wat oost indisch inkt erop. Laat het drogen en accentueer ik datgene wat me opvalt. Dus met fotograferen ga ik op dezelfde wijze aan het werk. Ik schiet dan heel wat foto’s op straat en kijk thuis wat er op staat en maak daar iets moois van, hoop ik.  Ook heb ik een fotografiecursus gevolgd bij Jos Poeder te Delft. We hadden hele gesprekken over wat een portret is. Dat was toen een moeilijk iets om te vatten. Toch, gelukkig, heb ik het geleerd. Dit portret is gemaakt tijdens Koninginnedag in Rotterdam. Waarom wil je me fotograferen, vroeg ze me. Omdat je zo mooi bent, was mijn antwoord. Je ziet haar nagloeien van het compliment.  

De Overburen

Een hard werkend medemens

Ze zijn weer aan het verbouwen. De overburen. We wonen hier zo’n drie jaar en er wordt regelmatig verbouwd. De panden tegenover ons staan lang niet meer zo recht als in het verleden. Ze gaan plat, maar wanneer? Niemand die het weet. Dus alles is verwaarloosd.  Ook zo bij het pand van de kroeg “de Babbelaar”. Daar zijn al een aantal stalen lateien aangebracht, wegens instortingsgevaar.  Dus is de dakbedekking ook niet je van het. Vorig jaar werden de gaten gedicht en dat geeft leuk fotomateriaal. Vaak hoef ik geen stap naar buiten zetten om gratis fotomodellen te vinden.

Skyline Rotterdam

Rotterdam versus Schiedam

Soms, heel soms, staat de zon op een bepaalde manier aan de horizon. Daardoor krijgt de wereld een vreemde, prachtige, onrealistische kleur. Ik zat lekker thuis me met m’n eigen te bemoeien, keek naar buiten en zag HET. Ik rende naar buiten. Terwijl ik rende duwde ik de dieren opzij want deze kant van mij zien ze zelden. Het was zo vreemd dat ze pardoes voor mijn voeten liepen. Terwijl ik me haastte greep ik mijn toestel en begon als een razende Roeland in het ronde te schieten. Het interesseerde me niet dat een groot aantal foto’s direct onder de delete knop verdween. Het werd een vreemde reportage waarop de skyline van Rotterdam te zien was maar dan toch heel anders.   

I'm Back

Vlot en kort

Ik kijk in de spiegel en bekijk mezelf en zie mijn oude kapsel dat ik een aantal jaren fier heb gedragen. Daarnaast bekeek ik de foto’s als langharige. Ik wilde dat weer terug en liet mijn haren groeien. Dit ging goed en het werd alleen bijgepunt door mijn buurman, de kapper. Zijn zaak heet “de Babbelaar” en hij kan babbelen. Ik dacht dat hij goed kon knippen alhoewel ik toch altijd terug moest omdat mijn haar nog klitte. Maar nu! Hij stelde voor dat mijn pony korter zou moeten anders zou het niet goed vallen. Dus na mijn fiat knipte hij dat het een lievelust is. Wat zag ik toen alles was gedroogd! Dat de bovenkant van mijn haren totaal niet paste bij de rest. Dus had ik een soort helmpje en sluik haar eronder. Ik ging dus terug naar de kapper en vroeg aan hem hoe hij het eigenlijk vond zitten. “Het valt eigenlijk wel mee” was zijn commentaar. Ik draaide me om en vroeg aan mijn lief of hij de tondeuse ter hand wilde nemen. Dus sinds vanmorgen loop  ik dus weer met een kort koppie de wereld rond.   

SKVR

Een deel van het grote geheel

Ik heb een aantal jaren meegedaan bij de groep van Nico Kervezee als thema het experiment. Dit heb ik al ergens geschreven. Je kunt je per half jaar inschrijven en meedoen. Aan het einde van deze periode wordt er een afscheid gegeven met een feestje. De Cursisten nemen dan wijn en wat lekkers mee. Dan wordt er een gezamenlijk werkstuk gemaakt. Of er wordt een heel groot vel neergehangen of er worden diverse vellen papier op planken en ezels vastgeplakt. Daar wordt dan aan een verftekening begonnen en dan draaien we regelmatig om en gaan verder waar een ander eindigt. Hierboven is een deel van een heel groot schilderij. Iedereen mag erop schilderen, over schilderen. Wonderbaarlijk, door de wijn en hapjes wordt de sfeer steeds losser. Het is altijd al een groep geweest met allemaal einzelgängers. Er ontstaat dan toch iets moois, ongrijpbaars. Heel vreemd dat we allen dit tot stand weten te brengen.

Sanquin bezuinigt

Het is een mooi logo

Wie of wat is Sanquin? Dit is een bedrijf waar bloed of plasmadonoren worden afgetapt, om het kort door de bocht te schrijven. Ik ben al jaren bloeddonor en later is dit plasma geworden. Laatst kreeg ik een cadeau omdat ik al 100x bloed of plasma heb gegeven. Plasma is het bloedvloeistof dat overblijft nadat alle rode cellen en andere dingen zijn teruggestort in de donor. Hiervan worden allerlei medicijnen van gemaakt en is dus onmisbaar.  Ik las dus in de krant dat dit bedrijf ook moet bezuinigen. Waarom? Ik weet het niet. In ieder geval stond ik dus vandaag voor de balie om een afspraak te maken. Dit keer na 1 januari want mijn HB (ijzer) gehalte is te laag. Ik ga altijd op de maandagochtend. Daarop is mijn agenda gebaseerd. Alleen alles verandert en ze zijn alleen op de woensdag en vrijdagochtend open. Dus werd het woensdag. Ik werd lichtelijk korzelig want het verstoort toch mijn ritme en ze verdienen toch al aan mijn plasma en ze krijgen het gratis! Ik heb even dit bedrijf gegoogeld en inderdaad daar staat te lezen over de bezuiniging. Ook het zinnetje dat de donoren hier weinig van zullen merken. Ik moest ook langer wachten dan anders door minder personeel, dat speelt ook een rol. Ik zag ineens voor mijn ogen dat dit in het gevolg altijd zo zal zijn. Minder uren open en minder personeel. Ik schiet weer tot conclusies en eigenlijk moet ik afwachten of mijn vermoedens kloppen of niet. De tijd zal het wijzen

Mijn Nieuwe Braafheid

van Bas Dekker-Kunsten en Meer

Afgelopen februari had ik een onderzoek van ERGO.

 “ERGO is een langlopend bevolkingsonderzoek van het Erasmus MC onder 15.000 mensen van 45 jaar en ouder in de Rotterdamse wijk Ommoord. We onderzoeken gezondheidsproblemen die op oudere leeftijd veel voorkomen. Dankzij dit uitvoerige onderzoek komen we steeds meer te weten over het ontstaan en verloop van ziekte bij ouderen. Op deze manier kan ERGO een bijdrage leveren aan een samenleving waarin we gezond ouder kunnen worden.” (De tweede alinea heb ik gecopy-paste van de website.)

Dit keer bleek uit het onderzoek dat ik, naast een goed geheugen, sterke botten en beginnende staar, een beginnende levercirrose had. Levercirrose is een kwaal die je kan krijgen door leverontsteking maar meestal door teveel alcohol drinken.

Ik werd doorverwezen naar een leverspecialist. Leverontsteking werd uitgesloten, bleef over: te grote alcoholconsumptie. 

Daar sta je dan als verslavingsdeskundoloog.

Vroeger, ja, als jong volwassene dronk ik als een spons, met mijn maten. Na het trainen wilde er wel een stuk of wat pilsjes ingaan en als het dan erg gezellig werd, later op de avond, ook nog wel een whisky’tje of wat, maar nu, als brave huisvader viel het wel mee, toch?

Na streng zelfonderzoek moest ik toegeven dat er wel wat af kon. Het was geen uitzondering als ik op een gemiddelde dag, na het sporten twee biertjes dronk, bij het eten drie glaasjes wijn en in de loop van de avond de rest van de fles. Dat zijn bijna tien porties alcohol. Op geen moment was ik merkbaar onder invloed en het stoorde mijn andere bezigheden, mijn slaappatroon of mijn conditie niet. Steeds meer drinken is erin geslopen. Toen de kinderen nog klein waren moest ik er ’s nachts weleens uit voor een flesje of een luier. Toen dronk ik nauwelijks door de week. Nu kan het, dus deed ik het. Zo simpel is het voor een gulzigaard.

De behandeling was even voor de hand liggend als eenvoudig: stoppen met alcohol.

Dat heb ik toen maar gedaan. Wat moet je anders? Het viel mee en het viel tegen. De alcohol miste ik haast niet. Wat dat betreft heeft het mijn begrip voor alcoholverslaafden niet doen toenemen. ( De specialist raadde mij dringend aan hulp te zoeken voor mijn “verslaving”, bij een consultatiebureau voor alcohol en drugs, maar dat was mijn eer te na. Alsof je een sterrenkok naar de Mac stuurt.) Ik ben zonder alcohol, op feestjes, niet saai of geremd: ik heb haast nog meer pret en praatjes dan voorheen.  Alleen had ik gehoopt dat ik fitter en slanker zou worden,  dat is niet gebeurd, helaas.

Afgelopen week heeft de dokter mijn lever onderzocht, alle uitslagen zijn goed. Ik mag weer drinken, met mate, niet speciaal met mijn maten.

Ik heb whisky geprobeerd maar dat viel niet lekker, een biertje ging wel maar ik ben intussen gewent aan malt. (Al mag je dat niet lusten van Youp.) En goed wijntje, dat vind ik lekker. Ik lijk wel een wijf. Zo word je tot braafheid gedwongen.

Laaglander  

Een Computerlose Dag

Zo af en toe heb ik een dag waarop ik tegen mezelf zeg; “geen computer vandaag.” Net zoals vroeger, toen de pc nog niet uitgevonden was. Dan ging ik lezen, muziek luisteren, tekenen en deed van alles niet wetende dat dit ging veranderen. Toen de computer in ieders leven kwam hadden we geen flauw idee wat je ermee kon doen. We hielden het tegen met het idee dat we hebben het nu niet nodig totdat die wat persoonsvriendelijker is geworden en het nut heeft. Toen kwam Window XP in ons leven. We schaften een computer aan in een klein winkeltje, ook met de gedachte dat we het de kleine middenstander de klandizie gunden. Later bleek dat hij alleen illegale versies verkocht. Wisten wij veel! Zo kwam er een protocol in ons leven dat in ieder geval mij veel plezier heeft gebracht. Roen probeerde het uit en ontdekte de kinderziektes met vallen en opstaan en dan vertelde hij me hoe het ging. Ook dit ging bij tijd en wijle niet zoals we ons dit voorstelden. We maakten alle fouten die in de boeken staan maar gaandeweg leerden we hoe dit medium te werk gaat. Soms(nogal vaak) zag Roen het en zo af en toe zag ik het licht. Zo zitten we nu samen naast elkaar, allebei achter onze eigen pc. Roen zoekt afbeeldingen van bussen voor zijn eigen blog en ik schrijf dit stukje en ga straks verder met het afwerken van de foto’s die ik 2 dagen heb genomen van een waanzinnige mooie zonsondergang. Zo eentje waarvan ik later zeg van “stom, stom en nog eens stom” dat ik toen niet mijn toestel heb gepakt. Maar gisteren had ik iets van, vandaag niet, vandaag ga ik andere dingen doen. Dus heb ik daardoor ook weer een onderwerp voor mijn blog.

Het is Allerzielen vandaag en overal zie ik een affiche waarin wordt gevraagd voor wie ik een kaarsje aansteek. Ik doe dit voor m’n jochie Erwin. Slechts 5 jaar werd hij en alles wat hij achterliet waren foto’s en geliefde herinneringen die ik koester.  

Het einde

Het is tijd voor mij om te gaan, moeder! Ik ga heen.

Als je je armen uitstrekt, in de verblekende duisternis van de dageraad, naar je kindje in bed, dan zeg ik: "kindje is er niet!" Moeder ik ga heen.

Ik zal een zacht windvleugje worden en je liefkozen; ik zal de rimpels worden van het water als je baadt en je kussen en weer kussen.

In de winderige nacht, als de regen op de bladeren klettert, dan zul je mijn gefluister horen in je bed en mijn lach zal met het weerlicht door het open venster in je kamer flitsen. Als je wakker ligt en aan je kindje denkt, laat in de nacht, dan zal ik tot je zingen vanaf de sterren: "Slaap, moeder, slaap!"

Op de dwalende manenstralen zal ik over je bed sluipen en op je boezem liggen, terwijl je slaapt.

Ik zal een droom worden en door de smalle spleet van je oogleden zal ik in de diepten van je slaap glijden en als je ontwaakt en verschrikt rondkijkt, dan zal ik als een tintelende vuurvlieg in de duisternis wegzweven.

Als bij het grote Poejafeest de kinderen van de buren komen en in het huis spelen, dan zal ik versmelten in de fluitmuziek en de hele dag kloppen in je hart.

Tantelief zal met Poejageschenken komen en vragen: "Waar is ons kindje, zuster?"

Moeder, je zult maar zachtjes zeggen: "Kindje is in mijn oogappel, in mijn lijf en in mijn ziel."

 

Mijn Meesterwerk

Space Oddity

Een jaar geleden ben ik gestopt bij de SKVR oftewel Stichting Kunst voor Rotterdammers. Ik ben daar 3 jaar geweest en lessen gevolgd bij Nico Kervezee in de groep “Het Experiment”. We werden als cursist  door Talens, een verffabrikant uitgenodigd om mee te doen met een schilder wedstrijd. Het thema was van een boek geschreven door Tommie Wieringa. Blz. zus en zo, het paginanummer ben ik vergeten. Daar werd geschreven over de zee en een nummer van Dave Bowie, Space Oddity.  http://youtu.be/D67kmFzSh_o   Het werk mocht maximaal 1 bij 1 m. zijn.  Dus, zoals gewoonlijk, koos ik de grootste maat. Ik had een klein tekeningetje van zo’n 5 cm omtrek waar je met wat fantasie een astronaut kunt zien. Dus hoe moest ik dat kleine figuur laten opvallen in zo’n groot werk. Wel, ik had een telescoop in gedachte. Wanneer je door de goede kant naar binnen kijkt vergroot je alles en omgekeerd dan wordt alles kleiner. Daar gebruikte ik krantenpapier voor. Ik had nog foto’s die ik gemaakt had door tegen de zon in te schieten. Ik maakte daar een malletjes van en bestelde ook wat foto’s op internet. De foto’s werden gepositioneerd en eerst werden de malletjes er losjes opgelijmd. Ik kladderde overal met verf kleuren blauwtinten en wit. Duwde daar nog een papier op en wreef daar zachtjes overheen, trok het papier daar af en dan krijg je vreemde ribbels, bobbels en lijnen.  De mallen werden verwijderd en daarop werden de foto’s geplakt. Als laatste maakte ik van deze losse componenten één geheel. Boven zien jullie mijn meesterwerk en deze hangt in de hal van ons appartementen complex. Tot nu toe heb ik geen enkele klacht gehoord en dat is heel wat. Alhoewel het mijn meesterwerk is ben ik niet de eerste geworden. Wat een barbaren, die juryleden.