Opluchting

BAHA INTENSO

Na gisteren om 06.00u opgestaan te zijn kwam ik om vijf over half een thuis en ik was gebroken. Ontzettend druk geweest. 06.00u lijkt vroeger dan voor de vakantie. ’t Is een stuk minder licht, en dat maakt het opstaan er niet gemakkelijker op. Maar ik was bij dat ik doodmoe thuiskwam gisteren. Boterham gegeten, snel mijn bed in en door Els om 14.00u eruit gehaald. Metro naar Schiedam Centrum en daar de trein naar R’dam Lombardijen, het Maasstad ziekenhuis. De hechtingen bij Els werden verwijderd. Het ziet er perfect uit. Schoon, droog, en het geneest goed. Ook het rare witte plastic kapje mocht eraf. Daaronder zie je een soort van klein ventieltje, waarop over een week of vijf, de laatste dag van september haar nieuwe gehoorapparaat gaat worden geklikt. Els besloot een zwarte BAHA te willen, zodat ie lekker opvalt. Ik kon een glimlach niet onderdrukker. Het word een cochlear BAHA Intenso. Een analoog uitstekend werkend gehoorapparaat.

http://www.hoorzaken.nl/baha.htm

Waarom een analoge uitvoering? Omdat de digitale uitvoeringen tot nu toe niet goed waren en Els er dan een moet gaan uittesten voordat de kinderziektes eruit zijn. Mooi dus voor een opvolger van deze, maar niks voor Els nu. Die moet een goede, degelijke, en simpel bedienbaar apparaat hebben. Kortom die is gisteren besteld. Als we ‘m vervolgens in huis hebben moeten we nog wel wat accessoires aanschaffen voor de TV, de computer, de telefoon, een droogdoos, of zakje, schoonmaakspullen, borsteltjes e.d. maar dat komt wel. Eerst wachten en de tijd tot eind september doorkomen en dat is nog best lastig, want alleen op Els d’r slechtste oor zit nog een gehoorapparaat, want die andere is een paar weken geleden overleden en voor zo’n korte tijd neem je niet even een nieuwe. Kortom behelpen dus. Maar we zijn wel weer een grote stap verder opgeschoten naar mijn idee. Heerlijk. 

Ik ben weer aan het einde van mijn pauze, en ga weer verder. De groetjes.                                                            Jeroen

Zou het waar zijn?

Jesse liet me uit voor onze lange wandeling. Het voelde goed aan. Prachtige wolkenpartijen, lange schaduwen en mooie wilde bloemen. De zon speelde verstoppertje en de wolken spatte me af en toe een beetje nat. Zou het waar zijn? Is het bijna herfst? Fijn! Voorbij zijn dan die dagen dat ik rond loop in overlevingsstand. Mijn mantra “ Dit gaat voorbij” wordt weer in de koffer gestopt en ik ontwaak uit mijn zomerslaap. Ik loop door ons huis en daar zie ik nu achterstallig onderhoud. Ik ga er wat aan doen dus dan besteed ik de komende tijd zo’n 2 uur per dag aan en dan? Dan doe ik dingen voor mezelf. Wat? Dat zie ik dan weer. Ondertussen loop ik fluitend rond. 

Tweede week na onze vakantie.

Heftige luchten, wel eerder genomen in Brabant. JH

Het weekend is net achter de rug. Het was een ontspannen weekend. Weliswaar geen best weer, maar als je naar buiten kijkt zijn er te gekke heftige luchten, waar door de zon achter de wolken allerlei stralen doorheen komen waar de buien er door heen breken. Contrasten, heftige voorbijsnellende wolken en het fototoestel ligt thuis ook op tafel om hiervan zo nu en dan iets vast te leggen.

Ook een paar keer volkomen door en door nat geworden van de tropisch aandoende buien die door ons inmiddels ouderwetse rioleringssysteem nauwelijks te verwerken zijn.

Els heeft weer samen kunnen werken met Goran, haar vaste wereldwinkel collega op de zaterdag. Was leuk. Tegen de zondag zag ik een beetje op. We zijn ongeveer een jaar geleden lid geworden van de ANBO, een belangenorganisatie- bond voor ouderen. Afdeling Schiedam hield een nieuwe leden dag en van de bijna 150 nieuwe leden kwamen er zo’n zestig bij elkaar in de sociëteit van ANBO Schiedam. We werden hartelijk verwelkomd en kregen koffie met gebak en drie consumptiebonnen per persoon. Het is een leuke ruimte die wat ouderwets aandoet en Els en ik waren sinds lang geleden eindelijk weer eens de jonkies. Er was een man die ouderwetse liedjes en klanken voortbracht op een orgel. Het was absoluut niet mijn smaak, maar desalniettemin kreeg ik er ween glimlach van op het gezicht.

Na de koffie verwelkomde de voorzitter ons allen en kwam ieder bestuurslid aan bod om te vertellen wat ANBO Schiedam allemaal doet. Dat was een grote verrassing voor me. Er is een programma van maandagmorgen vroeg tot vrijdagavond 24.00u. Een programma met sport, spel, biljarten, maar ook een club die mensen die plotsklaps alleen zijn komen te staan helpt bij de beginselen met leren koken, hulp bij belastingaangiften, een bezoekclub die mensen opzoekt die niet meer hun huis uit kunnen, er is een mogelijkheid om tussen de middag heel goedkoop te komen lunchen, met anderen, zodat je niet alleen bent en het huis even uitkomt. Ook is er bijvoorbeeld hulp voor mensen die hun post niet durven openmaken, of die getroffen zijn doordat ze hun post ineens niet meer kunnen lezen. Verder was ik verbaasd te zien dat er echt hulp geboden word aan mensen die ontstellend bang geworden/gemaakt zijn door de politiek over de toekomst. Mensen die niet willen dat ze afhankelijk worden van hun kinderen of omgekeerd. Ze willen anderen niet tot last zijn en hun zelfstandigheid niet kwijt.

Kortom, zowel Els als ik waren verbaasd over wat er allemaal door de vrijwilligers daar gedaan word. En hebben bijvoorbeeld het plan opgevat om eens te kijken of biljarten iets voor ons is. Verder gaan we in oktober een dagje uit met een bus naar Giethoorn, zoals vroeger met de vrienden van het Museum. Het was leuk om ons netwerk wat uit te breiden en nieuwe mensen te leren kennen. Na al die informatie kregen we ook nog een Chinese maaltijd met ijs toe aangeboden. Allemaal boven verwachting en erg leuk. Daarna zijn we door een tropische regenbui huiswaarts gegaan en heb ik dik anderhalf uur bijgeslapen.

Uiteindelijk een ontspannen en informatief weekend. Weliswaar niet met de gebruikelijke invulling maar die kan ook saai worden en dat laten we niet toe.

Ik heb vanmorgen gelijk een weekje vakantie aangevraagd in de week van het uitje naar Giethoorn.

http://www.anbo.nl/

http://www.anbo.nl/afdelingen/schiedam

Waar ik inmiddels al jaren geleden wegens pure ontevredenheid , over het beleid, en een teveel aan contributie mijn lidmaatschap van de ABVA KABO en NU’91 had/heb opgezegd vind ik gezien de onzekerheid van de toekomst een lidmaatschap van een grote belangenvertegenwoordiger ouderenbond toch wel heel belangrijk. Met meer dan tweehonderdduizend leden is het ook voor het kabinet een organisatie om rekening mee te houden, en het is uiterst betaalbaar. Dus ik raad het iedereen van vijftig jaar en ouder van harte aan.

Mijn pauze zit er inmiddels op. Ik ga verder met mijn stapel werk. Gegroet                          Jeroen

De ANBO Schiedam is volop in beweging

Nieuwe Stadsblad 02 okt 2013

Daarmee bedoel ik niet de gym op maandagochtend hoor, alhoewel deze mensen meer in beweging zijn dan ikzelf zou moeten zijn. Nee, de ANBO zelf is volop in beweging. Vanaf 1 oktober starten wij weer met een nieuwe ledenactie. Vorig jaar is de afdeling Schiedam landelijk op de 2e plaats geëindigd met de ledenactie en dit jaar is ons doel: doodgewoon op de 1e plaats eindigen. Mijn eigen mening is, in een werkzaam leven ben je lid van een vakbond en daarna word je gewoon lid van een ouderenbond en laat er nu net in Schiedam een leuke afdeling zijn van de ANBO met een eigen sociëteit. Wanneer u de komende periode lid wordt hoeft u pas in januari te betalen: 37,30 per jaar. Afgelopen zondag was het jaarfeest met ons eigen shantykoor, Rijnmondband, live muziek van de New Session, BBQ en loterij. De sociëteit puilde uit met enthousiaste leden. Morgen een volle bus naar Volendam, 6 oktober de Dag van de Eenzaamheid en 20 oktober een lezing van Han van der Horst.

Ik heb grote verwachtingen van de Dag van de Eenzaamheid, veel mensen hebben zich opgegeven en alleen dat al is een succes. Volgende week kom ik hier op terug, nu nog even genieten van een zonnetje in de tuin.

Joke Ballijns
(foto: Ashvini Panday)

 

Ik ben

Jesse lag geduldig op ons te wachten.

Na een test op de computer om te weten onder welk categorie ik val kreeg ik deze uitkomst. Ik ben een postmaterialist en dus een maatschappelijk betrokken idealist die zichzelf wil ontplooien, zich verzet tegen sociaal onrecht en opkomt voor het milieu. Solidariteit en harmonie kenmerken postmaterialisten. Ze zijn kritisch ten opzichte van de maatschappij waarin ze leven. Het streven naar onderlinge verbondenheid, het nemen van verantwoordelijkheden en het verbeteren van de wereld spelen een belangrijke rol. Postmaterialisten hechten er veel belang aan te kunnen leven volgens eigen principes en aan de manier waarop de wereld er zou moeten uitzien. Verantwoord leven vinden ze belangrijk: zonder verspilling, zonder winstbejag en zonder aantasting van het milieu. Postmaterialisten werken het liefst bij instellingen of organisaties die een bijdrage leveren aan het maatschappelijk welzijn. Ze zijn geïnteresseerd in kunst en cultuur (film, musea, toneel, cabaret, klassieke concerten), maar ook in een meer 'huiselijke' vorm van vrijetijdsbesteding. Het gezinsleven is vaak hecht (sterke onderlinge betrokkenheid), maar volgt vaak niet de traditionele patronen.

Roen en ik zijn aan het bijkomen want we zijn naar een introductiedag voor nieuwe leden geweest bij het ANBO de ouderen bond-vereniging. Er gebeurt daar een heleboel en was nog het leukst was: we horen nu weer bij de jongere garde. Vandaar de foto van onze Griekse viervoeter die op ons aan het wachten was. 

De buit is binnen.

·       1 doosje aardbeien

·       1 doosje risbessen

·       2 galia meloenen

·       1 ijsbergsla

·       1 kg vers geplukte appels

·       1 schoongemaakte ananas

·       Snijbieten

·       1 pond champignons

·       3 doosjes trostomaatjes

·       1 doos eieren

·       2 kip krokantshnitzels

·       1 kg spersiebonen

·       2 zakken bloemkoolrozen

Het laatste 2 moet ik voorkoken want ze lopen tegen de datum en waren dus goedkoper.

Toch een aardige lijst geworden. Zou ik in mijn vorig leven een aap zijn geweest?

Laatste tattoages die Els en ik genomen hebben.

      

Eerder geplaatst in weblog.nl. op 28-01-2008
Om precies te zijn vlak nadat we 25 jaar samen waren.
We wilden allebei dezelfde zodat ze op elkaar passen.

Vandaag de grote dag van de afspraak die we hebben met Damy van der Waal in verband met de te zetten tattoeage bij Rose. Vannmorgen gewoon opgestaan, de ronde gelopen met Jesse, ontbeten, en naar Damy toe gelopen. Het is hier vlakbij, en bij aankomst had hij alles al voorbereid, inclusief een lekker verwarmde werkruimte. In de loop dat Damy deze kunst van het tattoeeren leerde van Tattoo Eus, is hij stevig aan het verzamelen gegaan en zijn werkruimte staat dan ook vol met apparatuur, van een sterilisatie machine, een triller, een tandartsenstoel, allerlei hygiëne spullen en niet te vergeten drie verschillende tattoeagezet apparaten met verschillende diktes naalden, en inkt. Voor onze tattoos heeft Damy verschillende ontwerpen gemaakt aan de hand van wat wij wilden. In dit geval hebben wij gekozen voor een keltischachtige symboliek. Het werk wat ook in het andere werk van Damy een grote rol speelt. Wij hadden het ontwerp bij ons en konden tot op het laatste moment wijzigingen of aanwijzigingen geven. Damy zette vervolgens dit door hem gemaakte ontwerp op speciaal carbonpapier, zodat dit op de bestemde plek, aan de binnenkant van de linkerenkel van Rose afgedrukt kon worden. Na de foto van het ontwerp is Damy bezig die afbeelding op de juiste plek op de enkel van Rose te plaatsen. Daarna begon het echte werk. Vaak word aan ons gevraagd, doet dat dan geen pijn? Ja natuurlijk wel, je voelt wel dat er in je lichaam geprikt word, maar aangezien je weet waarvoor het is, kan je een hoop hebben. Bij vrouwen hoor je de tattoeeerder vaak zeggen, als je kinderen hebt gekregen, dan weet je wat pijn is, en dan is dit in vergelijking een peuleschil. Als de tattoo er eenmaal opzit dan voelt het aan als een schaafwond. Dat echte werk bestond in dit geval uit scherpe lijnen, en Damy werkte met een naald met een dikte van 5. Heel zorgvuldig heeft Damy gedurende de twee uren daarna de hele afbeelding vastgelegd op de soms lastige plaats. Ondertussen maakte ik foto’s en we hebben het een en ander afgepraat. Rose had tijdens de werkzaamheden zo nu en dan wel even last van een zenuwschokjes. Er zit nu eenmaal veel bot in je enkel.  Zo nu en dan zag ik haar blik ook even samentrekken en hoorde dan aan haar ademhaling dat ze even op buikademhaling overschakelde. Toen de hoofd afbeelding gereed was wisselde Damy van inktkleur. De hoofdafbeelding is in Oostindische zwarte inkt gezet, en de schaduwen, die bij het afwerken horen en de diepte beter naar voren laten komen is in een mooie grijstint.  De afbeelding is erg mooi geworden. Vooral de schaduw zoals jullie kunnen zien in de laatste foto laat net de hele afbeelding tot leven komen. Bijvoorbeeld het zand in de zandloper komt daardoor in beweging.
Nu komt de periode van verzorgen. Om te beginnen is het de questie om de nieuwe tattoo goed vet te houden, zodat de wond goed kan genezen zonder korstjes. Voor vlak na het zetten is die doorzichtige huishoudfolie handig, maar  als je niet werkt of lekker voor de tv zit dan kun je de wond het liefst gewoon aan de buitenlucht blootstellen, met een beetje calendulazalf erop. De wond ziet er bij Rose in eerste instantie heel goed uit. Er is nauwelijks sprake van zwelling, en bloed heeft ook niet of nauwelijks gevloeid. Nu is het even afwachten tot het moment van herstel bij mij. Ik maak pas een afspraak bij Damy als mijn Prednisonkuur is afgelopen en ik ook weer een gezonde weerstand heb.


         

At last

feb 10 2009



Tattooage Els 28-01-2008

Vanmorgen kwam ik na afloop met mijn lange wandeling met Jesse, Dami tegen. Jesse wordt altijd helemaal gek als ze Dami ziet. Ze begint dan op grote afstand al te trekken en is dan bijna onhoudbaar. Ze loopt dan alleen op haar achterpoten en springt dan de laatste tientallen meters. Helemaal gestoord kan ze zijn. Dami vind het wel leuk, en laat haar lekker begaan. Ik vond het ook leuk om hem te zien, want gezien mijn huidige toestandsbeeld heb ik besloten dat het tijd is dik een jaar na Rose ook mijn   tattoo ter ere van ons 25 jarig samenzijn te laten zetten. Ondertussen zitten Rose en ik al in ons achtentwintigste jaar samen, en mijn ziekte heeft me lang laten wachten, gezien mijn lage weerstand, en grote hoeveelheden Prednison, maar ik weet inmiddels hoe mijn lijf reageerde op de operatie, en dat ook die wond snel heelde, dus ik vond dat het tijd werd om het risico te nemen. De 10de februari heeft Dami hem gezet.

Samenlevingstattooage Jeroen 10-02-2009

Leuk, eindelijk is het er dan toch nog van gekomen. Ik heb er lang aan getwijfeld of het er Überhaupt nog wel van zou komen, maar ik wil het echt. Dit mooie symbool met zandloper toont al heel mooi op de linker enkel van Rose, en staat bij mij nu op mijn rechter enkel. Top.

Oscar en Isodoor (strip 9)

Een strip duo. Er zijn er al héél veel van. Kuifje en zijn vriend kapitein Haddock, Robbedoes en Kwabbernoot zijn er twee van. Ze zijn dus dikke vrienden met elk hun eigen kwaliteiten. De ene is meestal verstandig, betrouwbaar, rustig en laat zich niet door de emoties leiden, is vaak saai eigenlijk. De ander is wispelturig, emotioneel en is wispelturig. Persoonlijk herken ik iets van mijzelf in de 2^e persoon. Een soort ying/yang iets. Ze hebben ook hun dierenvrienden. Kuifje de hond Bobby. Robbedoes en Kwabbernoot de Marsupilami. Oscar en Isodoor hebben de hond Titus en de aap Balbo. Dit is het enige stripboek dat in een ander formaat gedrukt is, vierkant. De schrijver is F.A. Breysse. Deze strip is begin jaren 60 van de vorige eeuw geschreven. Ook al is het een oude strip: er zit vaart in. We worden meegenomen naar exotische landen en ontmoeten excentrieke mensen. De schurken zijn echt schurken maar niet al te slim. De tekenstijl is uniek en zeer herkenbaar. Elke keer wanneer ik een van de boeken open sla ben ik in een ander land en reis met hen mee.    

Mijn eerste geschreven woorden na onze vakantie.

Hier ben ik weer

Het was een lekkere ontspannen vakantie. We hebben een aantal voorgenomen zaken niet gedaan, maar we hebben ook tal van zaken gedaan die onverwacht waren en erg leuk en nuttig op de koop toe.

Verder hebben Els en ik eens goed gekeken naar waar we nu nog op kunnen bezuinigen, gezien het feit dat eind september mijn tweede ziektejaar begint en ik qua salaris zak naar 70%+ de twintig uur die ik werk. Kortom een teruggang naar iets boven de 85% en dat is toch wel een forse terugval. We zullen het dus een jaar met dik €300,- per maand minder moeten doen.

We zijn dus maar begonnen met de uitspattingen die soms in vakanties plaatsvinden te laten. Verder heb ik na lange aarzeling toch de deelname aan de staatsloterij na heel veel jaren stopgezet. Dat gaat me erg aan het hart, omdat zoals ieder die al lang mee doet daardoor het verlangen naar een grote prijs eigenlijk een soort van gevoel is geworden van zo langzamerhand recht hebben op die grote prijs. Als je stopt met deelname, dan is de kans plotsklaps van minimaal naar geen verminderd. Het is allemaal niet erg, maar toch.

We hebben verder drie dagen een echte vriendin op bezoek gehad en dat was heerlijk. Fijn kunnen bijpraten. Idem met een oud collega/vriendin die ik al veel te lang niet meer gezien had. Verder een operatie van Els achter de rug. De genezing gaat goed. Was toch wel weer even spannend.

En toen ik afgelopen maandagmorgen terugkwam op het werk lag er een grote stapel werk. Langzaam werk ik de stapel door en ook het verzamelen van handtekeningen onder de aanvragen verloopt soepel. De aanvragen zelf verlopen wel moeizaam. Je krijgt zelden hetgeen je aanvraagt met een goede reden, en de reden voor afwijzing krijg je steeds minder. Dus uitleg kan ik ook niet geven aan de aanvragers. Grr. Lastig dus.

Ik weet wel dat ik maandagmiddag thuiskwam en zo moe was dat ik ’s middags helemaal door mijn fysiotherapieafspraak heen sliep. De volgende morgen gelijk excuus aangeboden want ik heb die behandelingen veel te hard nodig.

Die avond lag ik ook al om half tien te slapen. Ik merk dat ik sowieso erg moe ben. Mijn Reumatoloog waar ik vorige week mijn driemaandelijkse afspraak had vertelde ook dat mijn bloedbeelden op een aantal plaatsen aangaven dat mijn lever, mijn nieren de laatste tijd erg hard moeten werken en dat de bloedwaarden daardoor verhoogd zijn. Nu speelt daarbij vast ook de warmte een rol, want ondanks veel drinken, ziet bijvoorbeeld mijn urine er al weken wel erg geconcentreerd uit. Kortom dat geeft ook een goede reden voor dat vermoeide gevoel. Moe ben ik overigens altijd, maar en zit nog wel variatie in de graad van vermoeidheid.

Nou, mijn pauze zit er weer op dus ga ik verder met mijn stapel.

Later meer. Gegroet                                                  Jeroen.

Portretfoto

Ik heb eens een lang verleden een fotografiecursus gevolgd bij Jos Poeder te Delft. Zij is goed, om het kort door de bocht te vertellen. Zo probeerde ze me te leren hoe een portret foto te maken. Dat ging nogal moeizaam voordat ik het begreep. Zo zette ik dan regelmatig mijn lief op de gevoelige plaat en ze zei dan kordaat van: neen, dat is het niet. Ik dan maar tegenwerpen van: hij staat er toch op! Neen dus. Later heb ik mooie foto’s van deze knapperd gemaakt. Zo ga ik dan tijdens alle soort feestdagen met mijn toestel in de hand zwerven door de stad. Deze heb ik gemaakt op het Eendrachts plein in Rotterdam. Terwijl ik hem toestemming vroeg om hem te mogen fotograferen nam ik al de eerste. Hij was het hier niet mee eens. Eerst moest ik een lekker hapje van hem kopen want dit is genomen op het eerste koningsfeest en dan staan de verkopers op straat. Of ik iets heb gekocht? Voor jullie de vraag en voor mij de weet. 

Sparen

Geld sparen? Dat is nuttig

Kunst, boeken, muziek sparen? Dat is leuk

Wijn, gedroogde worsten, ingemaakte lekkernijen? Dat is lekker.

Hierbij heb je voorpret, pret en napret. Nooit weg.

Maar: was, strijkwas en afwas sparen? Niet doen.

Dat is narigheid.

Zo keek ik vandaag naar mijn strijkwas. Zucht!

Elk jaar neem ik me voor, dit nooit meer!

Wie weet leer ik het nog eens.