Droom.

Vannacht droomde ik mijn droom

Ik trok mijn skinny pants aan en een prachtige haltertop

Ging voor de grote spiegel staan

En riep!

Hier is zij

Wonderwoman!

Ik zag er perfect uit.

De dinsdagmiddagbuit.

Dat woord bestaat niet, hoor ik Jeroen zeggen.

Welles! Nietes!

Waarom?

Omdat ik het zeg.

Wat is de buit?

Ik ging naar de markt en nam mee:

2 mango's

1 kg. Kersen

5 avocado's

6oo gr.kippenvleugels en 1 maïskippenbout

Zoete gatenkaas en ananas/gemberkaas

Thaise basilicum en een pot gewone basilicum

Een bosje koriander en een bosje munt.

De buit is dus binnen en voorlopig hebben gaan we geen honger lijden.

Oude vakantiefoto

Berlijn 2004

Nog niet opgeknapt

Sjabbie sjiek zoals we nu noemen

Hier hou ik van

Zie de geschiedenis van de muren druipen

Gemakkelijk

AS woensdag, de laatste cursusdag van het seizoen.

Wordt leuk: hapje en drankje, de ezels staan in een cirkel.

Gezamenlijk schilderen.

Eerst op een doek daarna doorschuiven naar je buur en verdergaan met zijn deel dit doen we allemaal

Dit is voor mij het laatst gedaan in 2011 en Jeroen was de fotograaf.

De foto's staan nu op de harde externe schijf en ik beloofde R. deze naar hem te mailen.

Foto's op de schijf gevonden

Ging naar mijn mail bestand en prompt herkende hij mij niet meer.

Zochten toen naar mijn wachtwoord en wat heb ik er veel,

Vond er een maar het bestand was leeg.

Later toch gevonden.

De map van SKVR 2011 is toch heel erg groot en dus is er de vraag hoe deze in de mail te proppen.

Jeroen dacht dit bestand staat toch op Facebook.

Helaas, deze bewaart alles tot 5 jaar geleden.

We hebben nu de keuze

Of alles in delen te versturen of een nieuw FB map te plaatsen en hem een link te mailen.

WE beraden ons verder.

Allen schilderden we niet op doeken maar op een hele grote muur.

Wat is wijsheid.

Een veel gestelde vraag.

Zwijgen of praten

Blijven of weggaan

Schreeuwen of fluisteren

Doen of laten

Vaak weet ik het niet.

Neem nu vriendschap

Ik dacht het te weten

Mensen met een gemeenschappelijk geweten

Gedeelde ervaringen

Lief en leed delen, zo luidt een cliché.

Bij hen thuis zijn

Geen plichtplegingen

Het er mogen zijn

Samen zwijgen of praten

Doen of laten

En dan

Zijn ze weg

Zonder een woord

Geen ruzie of onenigheid

Blijkt dat ik toch anders ben dan ze dachten?

Geen vragen, nieuwsgierigheid

Totaal niets.

Dan sta ik met lege handen

Het niet weten, daar word ik gek van

Wat moet ik dan doen?

Zwijgen of praten

Blijven of weggaan

Schreeuwen of fluisteren

Doen of laten.

Zoekt

en gij zult vinden.

Gevederde woorden

Was mijn mobiel kwijt

Een ouwetje en dus niet kapot te krijgen

Mijn Nokia

We hebben een nieuwe provider

Eerst hadden we onbeperkt bellen op ons vaste toestel en nu niet meer

Alsof Ben het had gehoord kreeg ik de aanbieding om onbeperkt te mogen bellen voor een laag bedrag

Nemen dus!

Alleen was mijn mobiel ineens weg.

Het hele huis werd afgestroopt en Jeroen ging zelfs naar de winkel, samen met Meisje kwamen ze druipnat thuis.

Hij ging dus weer langs mijn tassenverzameling langs en voila;

Mijn Nokia, die nu weer aan het Electra zijn accu aan het vollopen is.

Home sweet home, horen we het zachtjes zoemen.

Blij dat ik ben.

Langzaamaan

Sta ik weer een beetje open voor de wereld

Zie ik de mensen om me heen

Beginnen de woorden zich aaneen te rijgen tot..

Zijn mijn tenen niet meer zó lang.

Word ik wat aardiger

Ben aan het bijkomen van een ernstige depri-aanval

Dat is lang geleden dat ik met mezelf aan het worstelen ben

Logisch, wordt mij verteld door mensen die ook het een en ander achter de kiezen hebben

Die ook geen ongeschreven blaadje zijn.

Wees wat lief voor jezelf.

Kijk wat je de laatste jaren hebt meegemaakt samen met je lief.

Dus verhoogde ik mijn medicatie onder begeleiding van de huisarts en wachtte tot het ging werken.

Zette alles stil.

Behalve de Wereldwinkel en de SKVR

Ging letten om mijn ademhaling, kijken langs de voorbij vliegende vogels en vroeg héél veel knuffels van mijn lief

Langzaamaan word ik van mens tot Els.

Geluksdag

Geluksdag

Zomer! Op naar de skiberg, Bergschenhoek. We trainen voor de Rotterdam marathon. In de zomer trainen voor een evenement in april mag vroeg lijken, maar als je een marathon voor het eerst loopt, zoals mijn zoons, vereist dat een lange, serieuze voorbereiding. En serieus is deze training.

We volgen een lang mountainbikepad. Het strekt zich uit over het hele recreatiegebied. Kronkelend, klimmend en dalend, door dichte bosjes en over de boomloze flanken van die vermaledijde skiberg, door de kunstmatige Ardennen - the Dutch mountains. Zweet bijt in mijn ogen. De hete lucht lijkt stil om me heen te blijven, met me mee te gaan. Wolken insectjes stalken me. Ik houd mijn blik strak op het smalle, ruwe pad gericht. Een moment van onoplettendheid en je ligt op je gelaat. Voor me uit zwoegen Koen en Mick. We zijn verbonden door een bloedband, toch kan ik ze slechts met pijn bijhouden. Af en toe moeten we het pad af voor een fietser. In de verte zweeft een roofvogel stil in de lucht. De geur van rijpe bramen en stinkende berenklauw is bedwelmend. Het is fijn en het doet pijn. Seksvrij masochisme.

Aan het eind van de lijdensweg wacht een beloning: de Rotte. Een smalle brug over de rivier verbindt Rotterdam met Bergschenhoek. Als het warm is hangen daar, naar oud-Hollands gebruik, jongeren. Rokend, energydrinks drinkend en zwemmend. Dat gaan wij ook doen. Althans, zwemmen. Ik maak aanstalten om van de brug af te duiken. Een hangjongere vertelt me dat ik beter de andere leuning kan nemen, omdat het daar dieper is. Een meisje zegt: 'hé, die opa doet ook mee!' Ze zijn soms best aardig, die gasten. Mick en ik duiken vanaf de goede kant de Rotte in. Gealarmeerd door gruwelverhalen over scheepswrakken, winkelwagentjes en ouwe ijskasten, duikt Koen liever niet met zijn hoofd naar beneden. Hij springt. Iemand moet het verstandigst zijn. Het koele water is weldadig. In een klap is alle vermoeidheid omgezet is welbehagen.

Op het moment dat we een eindje bij de brug vandaan zijn gezwommen stopt een patrouillewagen en arriveren de veldwachters Bromsnor en Flipse. Hoe graag hadden ze gezegd: 'Op heterdaad, het spel is uit, jullie zijn er gloeiend bij!' Maar het is mijn geluksdag, niet de hunne. 

Laaglander

9 april 2017, de marathon van Rotterdam

Altijd is de dag van de marathon de warmste van het jaar, tot dan toe. Pure magie. Dit jaar is het niet anders. Ingebed in donkere, koude dagen is 9 april een kraakheldere, zonnige, warme dag. Niet ideaal voor de lopers, maar wel voor de toeschouwers.

Ik loop die marathon voor de tweeëntwintigste keer. Nooit heb ik mijn kinderen onder druk gezet mee te doen maar spontaan willen mijn jongens de marathon ook lopen. Mick van 35 en Koen van 21. Dat maakt het extra bijzonder voor mij en hun moeders.

De marathon heeft dit jaar zeventienduizend deelnemers. Daarom wordt er in vijf zogenaamde startgolven, met tussenpozen van tien minuten, gestart. Wij zitten in de laatste wave.

We zijn ruim op tijd. Mick vertelt dat hij vrijwel niet heeft geslapen. Hij voelde zich niet nerveus maar hij denkt door teveel suiker in zijn bloed als gevolg van het koolhydraat stapelen. Koen en ik hebben goed geslapen en ontbeten. Ik heb ook nog een fles bietensap proberen te drinken want dat schijnt je zuurstofopnamecapaciteit te verbeteren, maar na een halve fles was ik zo misselijk dat ik de rest maar heb laten staan. Koen begint sowieso niet aan dat soort fratsen.

Voor de start was het best nog koud. Mick liep te rillen in zijn hardloopsetje. Ik had een oud trainingspak aangetrokken, dat ik bij de start gewoon weggooi. Toen ik de warmte van de zon voelde wilde ik het weggooien, maar Miick wilde het de laatste tien minuten nog wel even aan.

Een helikopter cirkelde boven de Coolsingel. Lee Towers zong vanuit een hoogwerker ‘You never walk alone’ en menig traantje werd geplengd.

Toen mocht Ahmed Aboutaleb het kanon afschieten men ging de eerste wave van start

Nadat het eerste startschot geklonken had, schuifelde wij in de massa voetje voor voetje van het Hofplein richting Coolsingel. Wij starten veertig minuten na het eerste startschot. Het was druk en het ging niet al te snel. In het begin, de eerste tien, vijftien minuten is dat wel goed. Rustig inlopen heet dat. Maar de hele marathon moet je je eigenlijk aanpassen aan het tempo van je omgeving, of je moet steeds versnellen, inhouden en tussen mensen door schichten. Allemaal energieverlies. Nee, voor een snelle marathon moet je ergens anders zijn of je moet vooraan starten. Maar dat is nu eenmaal een gegeven. Het mooie van Rotterdam is dat het één groot feest is. Het hele parkoers staan blije, vrolijke mensen je aan te moedigen. Overal staan bandjes, dweilorkesten en deejays. Kinderen met fruit. Picknickers, feestvierders. Rotterdam is een groot feest. Mijn vrouw, mijn ex, mijn dochter - die de kwart marathon had gelopen - mijn kleinkinderen en de partners van mijn kinderen riepen ons toe in Kralingen. De tocht was haast volbracht.

Na de finish wachten wij elkaar op. Koen zag bleek maar had de beproeving goed doorstaan. Mick had het wat moeilijker gehad. Kramp en spierpijn.

Na de marathon was het nog warm in de stad. Het was ontzettend gezellig. De terrassen waren overvol. Grote glazen bier gleden in dorstige kelen. Menig atleet, de medaille om de nek, zat zijn persoonlijke overwinning te vieren. Mick had te veel spierpijn om te gaan zitten; hij zou niet meer overeind kunnen komen en Koen wilde naar huis. Maar de wandeling naar de metro was sfeervol. Thuis gekomen lieten wij ons in de watten leggen met kip piripiri en veel bier. Dat hadden we nodig én we hadden het verdiend.

Laaglander

Laat de boeren maar dorsen

Te laat, te laat zei Winnetoe. Het vervolg is bekend. Veel zaken zijn te laat, de laatste tijd.

Het is te laat voor de SP en in het bijzonder Emile Roemer. Hij blijft een buschauffeur, weliswaar met meer flair en een betere debattechniek, maar hij kon nooit winnen van Jesse Klaver; en dát was the man to beat, vergeet de anderen, vergeet het partijprogramma. Ronald Meyer had een kans gehad. Maar daar is het nu te laat voor. De PvdA is leeggelopen in GroenLinks, niet in de SP.

Danny Blind, ook te laat. Geen genade. Kop eraf.

Voor Groningen is het te laat. Nu het in puin ligt komt een ‘betere’ regeling, nou ja, beter. Vooral een goeie regeling voor Hans Alders, een hyena wat betreft lucratieve bijbaantjes. Als Nationaal Coördinator Groningen heeft hij de afgelopen twee jaar niet veel voor de Groningers gedaan gekregen. Dus de verwachtingen zijn terecht laag gespannen.

Voor Drake is het te laat. Onherstelbare reputatieschade door arrogantie en minachting van zijn fans.

En voor Pia Dijkstra’s ‘voltooid levenwet’ is het te laat. Het momentum is voorbij. Het CDA, dat zeker aan de regering gaat deelnemen, laat het niet gebeuren. En de doktersvereniging KNMG, die ook al streng is voor zijn leden wat betref euthanasie, ziet er geen heil in en werkt er niet aan mee. De overheid gaat dus niet helpen bij zelfmoord omdat men zich verveeld. Zoek maar een hobby. Of maak er eigenhandig, onbegeleid een eind aan.

Voor Zwarte Piet is het te laat. Voorgoed opgenomen in de smeltkroes der geschiedenis.

En voor mij persoonlijk zijn er veel dingen te laat. Als je vijfenzestig bent is het te laat voor een flitsende carrière, te laat om het kanaal over te zwemmen. De Mount Everest kan je vergeten, rennen met stieren in Pamplona zit er niet meer in. Mooie meiden versieren, te laat. Een nieuw persoonlijk record op de marathon, forget it. Te laat voor een literair oeuvre.

Maar dat het voor dat soort dingen te laat is, is een blessing en niet eens in diguise.

Heerlijk relaxt dingen doen waar ik zin in heb en verder de boeren maar laten dorsen. Nee voor ambitie is het gelukkig te laat. Ik hoef niks meer dus kan ik er nooit meer te laat mee zijn.

Laaglander