Breed Overleg.

Ik snap dat bij  deze titel men denkt zoiets als HËH? Wat is dat. Kun je het eten? Neen dus. Het is een vergadering van de diverse disciplines vanuit de Wereldwinkel. om het netjes te zeggen. Dit is uit nood geboren. De winkel coördinator en de inkoper konden samen niet door een deur. Ze hielden contact via het schrift in de winkel en daar krijg je problemen van. Dus toen ik nog in het bestuur zat vroeg ik aan de diverse “hoofden” of het misschien niet slim was om met z’n allen dit soort vergaderingen te houden en dan moeten ze wel met elkaar praten. Ik vertelde het heugelijke nieuws aan Hanny en zij vertelde met haar charmante stem, 0oh. Dat deden we vroeger ook. Het was niet praten maar een langgerekte sneer. Prompt kreeg ik wurgneigingen en verliet de winkel in snelle tred. Alles is nu anders maar niet heus. De inkoopster is dezelfde persoon alleen de coördinator is weg. Maar het bleek dat het ook voordelen had om deze BO’s te houden. Ik ben nu uit het bestuur maar als coördinator van de etalagegroep doe ik ook hier aan mee.  Het stelt eigenlijk niet zoveel voor om de coördinator te zijn. Ik maak de rooster voor 1 jaar en kijk dan naar de commerciële kalender van fair Trade en pas dit in de roosters. Het kind kan de was doen. Dus heb ik vandaag een vergadering van het BO. Zin? Neen. Maar vroeger moest ik vaker vergaderen dus loopt het wel los. 

Taal is een grof medium.

Dat merk ik vooral bij een ernstig meningsverschil. Wanneer dit gebeurt merk ik tot mijn schrik dat of mijn oren of gevuld zijn  met was  of zijn zo gespitst dat ik bij wijze een speld in een hooibaal kan horen vallen. De issues zijn als een kluwen door elkaar verweven en zwammen dat ik doe. Ik merk dat we hierin niet op een goede wijze zijn geïndoctrineerd in onze jeugd. Wat er ook gebeurt dan springen we weer in de houding die ons is aangeleerd. Dus wanneer er  iets gebeurt dat maar een beetje lijkt op een vorige ruzie die we zo’n 3 jaar geleden hadden. Dan  verdomd  komen die stomme koeien weer uit de zak waar ik ze toen heb gestopt. En weer beginnen we met hetzelfde riedeltje van jij zegt dit en bedoelt dat. Het is net een dansje, en we denken te weten waar we naar toe gaan want de ander…zegt dit en bedoelt dat. Luisteren is en blijft moeilijk want we denken dat we het allemaal  weten. Dus niet. Zucht.  

Passport

Dez muziek is van een  Duitse  jazz-rockgroep uit de jaren 70. http://youtu.be/cjmjmq7RXO4   Het swingt de pan uit. Vaak gedroomd dat terwijl ik in een oude  Porsche uit de 50ger jaren reed deze muziek uit de radioboxjes klonk. Zo af en luister ik weer naar hun muziek en warempel! Zit ik weer in die Cabrio samen met mijn lief en rijden we de zon tegemoet.

Communicatie/Perceptie

Laat ik eerst met de communicatie beginnen. Daar had Roen gisteren mee te maken. We hebben een gloed nieuwe TV gekocht. Voor ons doen enorme bak. Piece of cake dacht mijn lief. Stekkertjes eruit andere stekkertjes erin, zenders zoeken en yep, zicht op de wereld alles is groter dan we gewend zijn. Helaas pindakaas oftewel niet dus. De tv en andere apparaten vertikten om samen te werken vanwege de diverse leeftijden dus andere aansluitingen.  Roen ging manmoedig verder en ze bleven het vertikken. Was dit een generatieconflict of spraken ze andere talen. Wie zal het zeggen.  Dus moest er ook een nieuwe scart kabel worden aangeschaft. Dit alles gebeurt op zijn chemo dag en de chemo werkte niet mee. Gevolg? Een kort lontje. Ik merkte dit niet op dat hij zich niet lekker voelde en zei precies de verkeerde dingen. Normaliter weet ik de juiste woorden te vinden en te praten met juiste intonatie en ben ik tactisch, zachtaardig en begripvol. .  Kortom mijn tactische kant was eventjes weg.  Ons gesprek steeds onstuimiger. Maar eerlijk is eerlijk en “man against machine” is gewonnen door! Yes! Roen, mijn held.  

Ondertussen heb ik door mijn veranderde perceptie nogal last van muizenissen in mijn hoofd en die zijn getransformeerd tot een kudde olifanten die al trompetterend door mijn hoofd stampen. Roen en ik zijn samen weer even de “wat als” hel.   Wat als dit, wat als dat. Een uitvoerige beschrijving wil ik jullie besparen, maar we zijn creatief met het verzinnen van enge zaken. Dus,  leer ik weer geduld te krijgen. We gaan door met onze ademhaling oefeningen en ga proberen om de veranderde perceptie eigen te maken. Misschien verdoven mijn olifantjes me door hun gestamp. Of het zo blijft. Ik weet het niet, ik zie het wel en samen komen we eruit. 

Onze wereld is weer vergroot

Vergroot? Yep! We hebben de bloemen planten ingekocht en Roen heeft ze opgehangen. De tafel met stoeltjes buiten gezet. Vanmiddag alles ingewijd en hebben voor het eerst koffie met taart verorbert. De mensen die buiten lopen horen we en het terras van de Babbelaar is weer open. Toen der tijd werd ons beloofd dat dit een rustige wijk was. Neen dus. In ons oude huis sliepen wij achter en de straat was erg rustig vertelde wij Dhr. De Heer. Is niet erg. Roen stopt zijn oordopjes in en ik ga liggen op mijn goede oor. Geen probleem. Ook kijken wij met ons venster op de wereld oftewel de nieuwe tv. Daar ligt Amerika of zoiets. Dus i.p.v. 21 inch nu 42 inch. Je ziet zoveel meer. Roen is nu druk bezig onze nieuwe tv. In te stellen en dat neemt altijd meer tijd in beslag dan hij dacht. Wat is new? 

Impressie van mezelf

Een vriendin vroeg me een tijd geleden om tekeningen van mij te maken als titel; Impressie van mezelf". Dit is een van mijn werkstukken gemaakt van wasco en ecoline. Trouwens, de dokter denkt dat ik een onsteking acher mijn oogkas. Schrikken, ondanks de antibiotica ik toch koorst heb. Vinden we vreemd. Morgen ga ik bloed prikken en ik kreeg ook een recept dat ik in mijn neus moet sproeien, tot nu toe lukt me niet zo goed. Thanks I've got my man, Tot morgen.

TROTS & ZUCHT

Door Hot

TROTS en ZUCHT

Veel verder alweer.
De laatste dagen verlopen moeizaam.
Het leven bestaat uit veel weerstanden.
Toch overleven we veel,
vorige week nog een soort van tribunaal,
op het werk notabene, 
en ook deze week kregen we weer een stevige schrik te verwerken.
Rose had plotsklaps uitvalsverschijnselen.
Haar zicht was deels weg, lezen ging slecht, praten ging moeizaam,
ze had een koppijn van jewelste en nog koorts op de koop toe.
We dachten allebei aan een TIA of een herseninfarct of i.d.
Terwijl ze notabene een antibioticakuur van 6 weken slikt van de K&O arts van het Havenziekenhuis
in verband met een langdurige ontsteking achter haar neus.
Eerst wilde ze een afspraak met de huisarts,
de volgende dag moest ik 'm wegens verminderde klachten afzeggen,
en vandaag was het allemaal dubbel zo erg.
Kortom ik wilde deze keer,
dat ze naar de huisarts ging, en nu had ze weer zoveel koorts en duizeligheid dat ze wilde dat hij kwam.
Dat ging helaas niet, want hij had het stervens druk.
Daardoor konden we niet samen en moest ik haar alleen laten gaan.
GGGGrrrrr
Nu blijkt ze achter haar linker oog een ontsteking te hebben
die weer met een of andere spray behandeld moet worden
en morgenochtend even bloed prikken.
Toch ben ik wat geruster, nu ze door de huisarts
in ieder geval serieus genomen is en het geen TIA is.

Ik heb ook de eerste reeks van de twaalf die ik draaien moet
er vanavond weer op zitten.
Heerlijk op mijn Chemodag een vrije dag TOP.
Dan mag ik vrijdag weer tot zondagavond en dan vanaf dinsdag weer
tot vrijdagavond. Zucht.

Ik bekijk het maar per dag, dat bevalt het best.

zie ook http://familyhotrose.blogspot.com

 

Zucht

Gewoon een mooi plaatje, lekker op het stand.
Hor een zieke eruit ziet weet iedereen wel.
Mijn hoofd en oog doet zeer.
Ik heb het of koud of warm.
Niemand verstaat me want mijn keel doet het niet zo goed.
Last but least: Spierpijn.
Dus zucht; ik ben ziek. 
Heb meelei Jet.
Eens gaat dit voorbij en dan loop ik zingend door mijn huis en Jesse wil dan met me dansen.
Eens gaat dit voorbij en dan loopt Roen gillende door ons huis.
Dus komt er nu een olifant met een hele dikke slurf en die blaast het hele verhaaltje UIT

In de ban van de ring

Een van mijn lievelingsboeken of eigenlijk trilogie + een voorwoord boek “De Hobbit”. Ik heb ze vele malen gelezen. Dat is het voordeel van een slecht geheugen. Ik denk dat ik het van haver tot gort ken maar regelmatig kom ik dan een passage tegen die ik eindelijk snap. Eigenlijk zegt dit dan iets over mijn humeur. Maar: mijn interesse is altijd gebleven..Door de tijd heen hoorde ik muziek van een aantal lieden die de boeken ook als inspirator diende. De eerste was “Bo Hanson” die met zijn elpee met de zelfde titel als de boeken. Veel orgel muziek. De muziek is dromerig en erg fijn met een groot kop thee terwijl ik naar buiten staar en naar de vogels kijk terwijl zij zwieren en zwaaien, elk met hun eigen vleugelslag. http://youtu.be/Tu-tJhSHzBI  De 2^de wordt gezongen door Sally Oldfield “Three Rings”. Wat een prachtige stem heeft die griet. http://youtu.be/IzFZ7GR5JrM  Het is de zus van Mike Oldfield. Roen was en is een grote fan van hem. Vooral “Tubular Bells”. Zo zie je maar, op den duur raken alle losse elementen samen en vormen dan een geheel of brij. Dat hangt van mijn humeur af. Wij hebben uiteraard de films gekocht. Zo af en toe sluiten we de buitenwereld buiten, kopen lekkere hapje en drankjes en houden een heel weekend bezig met dit epos.  

Afscheid en Compliment

Afgelopen donderdag nam Marc afscheid van cliënten en collega’s.

Toen ik 10 jaar geleden in dienst kwam bij GGZ-Delfland was hij nog leerling. Wel een leerling waar zijn toenmalige leidinggevende, achter zijn rug om, al van zei dat hij ‘ver’ zou kunnen komen. Nu ja, wat is ver. Hij is zoco, zorgcoördinator, meewerkend voorman, geworden en dat deed hij heel goed. Heel even is hij manager geweest maar dat smaakte hem minder. Daar is hij snel mee gestopt. De positie tussen hamer en aanbeeld beviel hem niet.

  Hij was zeer gezien, zowel door collega’s als door cliënten en dat was te merken bij zijn afscheidsreceptie, die op zijn verzoek niet is de personeelskantine werd gegeven maar ‘op’ de afdeling. Marc houdt niet van hoogpolig, zoals hij dat noemt. In groten getale waren ze op komen dagen. Collega’s en (ex)patiënten. Er waren sprekers.  Marc was en verlegen van, dat had hij niet verwacht. Een ex-patiënt, die vrijwillig in de kantine als kok werkt, had voor hapjes en drankjes gezorgd. De muziekgroep zorgde voor muzikale omlijsting en het onverwachte zonnetje maakte dat het terras ook benut kon worden.

Het was een vrolijke, ontspannen bijeenkomst.

Al heeft hij een veelbelovende opvolgster, we gaan hem missen. Hij is vanaf de oprichting van de afdeling betrokken geweest. Afdeling detox is zeker ook zijn creatie te noemen.

Hij gaat bij een thuiszorgorganisatie werken. Die boffen met zo’n medewerker, dat is zeker.

Heel wat anders.

Het doet me deugd dat Hot het gevecht met de starre carrièretijgerin, de manager, lijkt te gaan winnen. Hot heeft ballen getoond door de confrontatie aan te gaan. Ik zou het hem niet nadoen. Daar ben ik te ontwijkend voor. Maar dankzij mannen als Hot worden misstanden, waar alle collega’s last van hebben, aan de kaak gesteld en bestreden. Hot is een held! Hot, ik ben trots op je.

Laaglander.