Wat kan dat fijn zijn.

Heftig

Naar buiten kijken en de vogels zien die zwieren en zwaaien.

Mahjongen en tegelijkertijd muziek luisteren

Jesse uitlaten en zien hoe zij geniet

Roen naar bed sturen en hij luistert!

Een spannend boek lezen en ergens anders zijn

Een onverwachte mail van neef lief die in Hawaï vertoeft

De lucht hierboven die ik heb gefotografeerd

We zijn weer met ons tweeën.

French Sister is nu terug in Zuid Frankrijk. Het was leuk. Alhoewel het toch wennen was. We (Roen en ik) hebben zo onze eigen ritueeltjes. We weten wat wie of wat gaat doen, een blik is voldoende en alles loopt min of meer vanzelf zonder teveel gedoe. Dan komt er een derde bij, die vragen stelt, niets kan vinden, eigen ritueeltjes heeft en haar eigen manier van communicatie waarop ik dan zeg, Hé? Daar zijn de grenzen en snap je die niet?  Wanneer alles weer goed loopt gaat ze weer weg! Tussentijds zijn we veel buiten geweest; naar de markten die ze niet zo vaak hebben in het Zuiden en wat zijn de groentes goedkoop. We zijn gisteren naar zee geweest waar het enorm stormde dus gingen we niet op de pier met die windvlagen. French Sister gaat dan normaliter eigenlijk niet naar zee met dit soort weer en keek haar ogen uit hoe mooi die windvlagen het zand voortstuwen en achter elke schelp een klein zandduintje achterlaten. Uniek. Maar nu is ze thuis en ik zal haar toch missen. Tot de volgende keer French Sister! 

Gewoon een mooie foto

Omdat French Sister hier was liet ik haar mijn reportage van het Tropisch Carnaval zien. Ik kan het niet laten om een mooie foto op m'n blog te plaatsen. Volgende juni komt er weer een optocht en ik ben er weer bij. Leuk. 

Mijn eerste soldeerwerk

Nog nooit een soldeerbout in mijn handen gehad. Ik volde toen een 2 jarige opleiding Kader opleiding in Leiden. Daar kon ik snuffelen aan diverse technieken en leuk dat is!

Rotterdamse Marathon 2013

Wat een held!

Ik word om 05:30 uur wakker en sta op. Blijven liggen en denken dat ik nog kan slapen is zinloos. Mooi de tijd om rustig te ontbijten en Mink uit te laten.

Met de auto naar de start. De organisatie raadt iedereen aan om niet met de auto naar de start te gaan. Dat doet iedereen dan ook niet, zodat er voor mìj altijd wel een parkeerplaatsje te vinden is. Ik doe het al jaren zo. Dat gaat prima.

  

Vandaag is de dag. Het is feest in de stad. Heel de stad. Ik weet het want ik ben overal geweest. Coolsingel, Kop van Zuid, Charlois, Lombardije, Crooswijk, Kralingen. Overal is het feest. Er zijn veel mensen op de been. De sfeer is gemoedelijk. Braderieachtig. Overal zijn bandjes en DJ’s aan spelen. Want vandaag is de marathon.

Na drie maanden voorbereiding sta ik er dan. Op de Coolsingel, te midden van tienduizend lotgenoten, die zich, net als ik maanden hebben voorbereid.

Als de helikopter van de televisie de lucht ingaat en Lee Towers vanaf een hoogwerker you never walk alone playbackt dan, ja dan begint de marathon. Dat is een ervaring die nergens mee te vergelijken is. Noem mij sentimenteel maar dan ben ik ontroerd. En ik niet alleen. Vreemd dat heb ik niet bij welke andere marathon dan ook. Misschien komt het omdat de crowd een moment stil is en dan, tienduizend lopers en een veelvoud aan publiek met Lee meezingt.

Traditioneel is het mooi weer bij de marathon. Het is zelfs de warmste dag van 2013, tot nu toe. Met het Dunya-festival regent het altijd, bij de marathon schijnt de zon. Dat is een natuurwet, daar is niets aan te doen. Gelukkig ging de zon pas aan nà de marathon. Zo kon ie weinig kwaad.

Toen ik ooit begon met de marathon kende ik de namen van alle toppers die meededen. Nu lijkt het of er elk jaar nieuwe namen en gezichten komen. Kenia en Ethiopië hebben een onuitputtelijk reservoir aan snelle lopers. Ik hou het niet meer bij en daar schaam ik me wel een beetje voor, als atleet.

Sammy Kitwara, Wilson Chebet,  Geoffrey Kipsang, Getu Feleke, Assefa Bentayehu. Gooi maar in m’n pet. Hun onwaarschijnlijke prestaties zijn er niet minder om. 

Ik las in de krant dat de winnaar, Tilahun  Regassa, een aantal jaren bedelaar was in Addis Abeba, toen zijn beide ouders waren overleden. Dus hem is het succes zeker gegund.

Ik heb er dit jaar tien minuten langer over gedaan dan vorig jaar maar dat heeft het genieten ervan niet in de weg gestaan. Overal stonden vrienden, familie, collega’s en (ex)patiënten in het publiek. Het was echt net één groot familiefeest. Een Rotterdams familiefeest. Ik kijk al uit naar volgend jaar.

Laaglander

Bombino

Gelezen in Trouw.

Gezien en geluisterd op You Tube.

Gewoonweg geweldig!

http://youtu.be/X749N3uTFns

Voorbijgangers

Met een grote kop koffie verkeerd

Tussen mijn handen

Zat ik op het terras

Naar de wereld te kijken

Terwijl deze voorbijliep

Ze is er.

Alles is aan kant. Het luchtbed is opgeblazen en opgemaakt. Het water is opgezet want ze zal het wel koud hebben en hongerig zijn. Alhoewel de bel is gemaakt loop ik regelmatig naar het raam om naar buiten te kijken want dat weet ze niet. Dan gaat de bel en ik doe open. Een warme omhelzing, een lekker soepje en ze is hier ongeveer een week. Dan volgt het afscheid met een knuffels en zoenen. Tot de volgende keer! Maar zover is het niet. 

De voorbereidingen gaan verder.

Deze was het niet.

Vanavond is het zover. French Sister staat dan voor de deur. Dus gaan we verder voor de verwelkoming. Gelukkig is de bel gemaakt. Dat was een toestand. Normalerwijze bellen we de VvE beheerder. Die bestelt de monteur en die neemt weer contact met ons op. Ging goed. Alleen belt de monteur die vroeg of we meer buitenposten hadden. ? Wat is dat, vroeg ik me af. Het blijkt dus dat de buiten bel wordt bedoeld. Dus Roen en ik kijken en later vroeg ik aan de voormalig voorzitter of hij wist dat er een of twee buitenposten hadden en dat de printplaat kapot was. Nu is de voormalig voorzitter absoluut niet tactisch en ontkende het bestaan van een printplaat. Ik was later weg en het bleek dat hij Roen overviel dat we de mensen hadden moeten bellen die het aangelegd hadden en dat wij de lijst toch hadden gekregen waarop dit stond!! Dus belde Roen de VvE beheerder op met dit verhaal. Die zei de opdracht van de eerste installateur af en nam contact op met de door de oud voorzitter genoemde. Vervolgens zochten de 2 installateurs contact met elkaar op om alles recht te zetten. Die lijst waar de oud voorzitter het over had was ook niet zo handig. We stond het telefoonnummer erop maar niet wat deze firma had geïnstalleerd. Alles is goed gekomen en vanmorgen is de bel gerepareerd en gaan we rustig verder met de voorbereidingen. Maar één ding gaan we nooit meer doen en dat is iets gaan vragen aan de oud voorzitter want die weet alles beter en zijn toon van praten komt eigenlijk neer op geblaf. Wij kunnen daar niet tegen! 

Verwarrend

Dit is wel een hele grote!

Zo heb ik bijna alles door en zo staat mijn wereld op z’n kop. Gisteren gingen Roen en ik naar het Havenziekenhuis in R’dam. Ik had mijn 3 jaarlijkse controle. Dat houdt in dat ik een MRI scan krijg. Dit alles gebeurt omdat er bij mij een aantal jaren geleden een brughoektumor is gevonden in mijn hoofd. Deze is 21 j geleden succesvol verwijderd in het Academisch ziekenhuis AZL te Leiden. Nu heet het anders LUMC, Leids Universitair Medisch Centrum. Ik had toen het geluk dat ik een van de zeldzame chirurgen trof die hierin gespecialiseerd was. Na de operatie is het verstandig om regelmatig een scan laten uitvoeren om te kijken of deze terug aan het komen is.  Wij maakten ons er eigenlijk geen zorgen over want deze tumor is er een van de zeer traag groeiende tumoren en tegen de tijd dat ik 150 of zoiets zou worden zou ik er last van krijgen. Er is echter iets anders gevonden. In plaats van normale lege neusbijholtes is gebleken dat dit bij mij niet het geval is. Deze is vol. Waarmee? Op de foto’s leek het een dikke brij. Ik weet het niet en dus is er een afspraak gemaakt met een KNO arts hier in het Havenziekenhuis.