Hup Laaglander!!

Held

Heel veel moed en plezier tijdens de marathon in Rotterdam. Ook namens Hot.

Aanstaande zondag: De Marathon.

Nog vijf nachtjes slapen voor de grote dag. De afgelopen veertien dagen heb ik elke dag naar de weersverwachting van 14 april gekeken. Daar werd ik niet veel wijzer van, als je daar überhaupt ‘wijzer’ van zou kunnen worden. De ene keer was het 10 graden, oosten wind, vandaag weer 20 graden, zuidenwind met alles er tussenin. Je gaat het snelst met 10 graden maar ik kan erg goed tegen warmte, in tegenstelling tot de meeste lopers, dus voor mijn klassering is warm weer voordelig. En als het niet zo koud is staan er meer mensen, dat is gezellig. Naar mate de marathon dichter bij komt wordt ik banger om me te blesseren. Een overbelasting blessure of overtraining ligt niet meer voor de hand maar voor ongelukjes ben ik als de dood. Bijvoorbeeld struikelen in het donkere bos over een ongeziene tak of iets degelijks.
Een paar jaar geleden ging ik met mijn gezin op wintersport. In februari. Het weekend dat we terug zouden komen was de bruggenloop. Daar had ik me suf voor getraind. Wijselijk nam ik geen ski-les. Bang als ik was voor blessures. Als de rest van het gezin op de lange latten stond ging ik met de hond op de loipe hardlopen  De loipe, dat is het langlaufparkoers, een Finse piste met sneeuw. Daar mag je niet komen zonder ski’s en met een loslopende hond, maar ik was weer eens burgerlijk ongehoorzaam. Het was een winterwonderland. De ene kerstkaart na de andere ontrolde zich voor onze ogen. Het was elke dag zonnig weer. De hond had de tijd van zijn leven. Het was glad maar ik liep op crossspikes en de hond heeft zijn nageltjes. Ik kon er alleen niet af; onmiddellijk naast het pad zakte je tot je middel in de sneeuw.

Rodelen

De laatste dag gingen we rodelen. Met een rotgang op een sleetje de heuvel af. Je voelt hem al aankomen. Ik haakte met mijn voet in de zijkant van het sneeuwpad en blesseerde mijn kniebanden gruwelijk. Niet alleen de bruggenloop kon ik op mijn buik schrijven. Ook de marathon was niet meer haalbaar. Een half jaar last gehouden. Een nachtmerrie! Niet in de laatste plaats voor mijn gezin. Nog wat langer geleden gingen we in de winter naar Thailand, de kinderen waren nog niet leerplichtig. Behalve veel hardlopen, waarbij ik een keer de weg kwijtraakte, waardoor ik uren later terugkwam dan de bedoeling was en mijn vrouw dacht dat ik in de hitte de geest gegeven had, ging ik een keertje paardrijden. Door de jungle en over het strand. Een eersteklas holistische ervaring. We galoppeerden over het strand waar vissersbootjes met een lange touwen over het strand heen aan de kokospalmen gebonden waren. Die touwen lagen plat op de grond. Door de branding ging er een bootje onverwacht omhoog en het touw dus ook. Mijn paardje struikelde erover en viel, ik werd gelanceerd. Plat op m’n rug. Ribben gekneusd. Ik moest nog blij zijn dat het paard niet op me viel. Weg marathonvoorbereiding.

Dat doet me denken aan Ahmed Salah uit Djibouti. Dat was de ster van de Rotterdamse marathon in 1989 of 1990, geloof ik. In 1988 was hij tweede geworden in 2.07. Hij was kanshebber voor eerste plaats, misschien een wereldrecord. Hij struikelde en viel bij de start en nokte gelijk af. Die liep nog geen tien meter van de marathon.

Dat soort dingen, daar ben ik nu extra beducht voor. Dus ik beweeg mij deze dagen met grote voorzichtigheid door het landschap. Sleetjes en paarden; daar ga ik voorlopig niet op zitten..

Laaglander

Maandag

Poetsdag vandaag. Roen gaat dan naar de fysio om zich te laten knaaien. Jesse gaat dan mee en is een graag geziene gast. Ze gaat onder de tafel liggen en krijgt regelmatig een ferme aai. Ik? Ik ga stofzuigen want daar wordt ons Grieks grietje helemaal hyper van. Alleen, de zak was vol en ik kon g.v.d. de slang niet verwijderen en dus was het wachten op mijn lief. French Sister komt as vrijdag naar ons, dus is dit een goed excuus om weer eens fiks uit te pakken met mijn cleanwerk. Zoals velen onder ons, ik ben er niet gek op, alleen wanneer het af is ben ik blij. Dit maakte me denken aan ons oude huis toen we dit te koop had gezet en regelmatig gegadigden binnen kwamen. Ik had het huis nog nooit zo vaak schoon gemaakt, gewoon eng. Maar, daardoor hebben we het toch maar weten te verkopen in de juiste tijd. Een jaar later had de bank de koper geen hypotheek meer verstrekt en hadden we geen hypotheek onder deze voorwaarden gekregen. Soms zijn we wijzer dan we dachten.      

Noll Tolerans

Jacob Eklund

We hebben een ingesleten gewoonte om op de zondag uitgebreid te ontbijten terwijl we naar een spannende thriller kijken. Geen Amerikaanse. Die hebben vaste acteurs die altijd dezelfde rol spelen van of de goede of slechte rol. Dus al kennen we de serie niet, we weten al wie wie is. Dus eigenlijk is er geen spanning meer. Dat heb je gewoon als je al meerdere series heb gezien. Dus gaan we naar of een Britse of Scandinavische kijken. Afgelopen woensdag hebben we onszelf getrakteerd op een rits Scandinavische thrillers. Deze heet dus “Noll Tolerans” gespeeld door Jacob Eklund en we zaten weer op de punt van onze stoel. Dat wordt weer voorzichtig zitten met ons ontbijt op schoot. 

Het had zo leuk kunnen wezen.

Vandaag loopt het niet zoals we het hadden gepland. Ik had contact met zoonlief en ook het gevoel dat ik meer wilde dan zijn stem te horen. Dus maakten we een afspraak. Vandaag dus. We verzamelden al dat residu wat ze altijd achterlaten als ze bij ons zijn geweest. We kochten een prachtig cadeau voor onze schoondochter uit het verre Afrika. Ik ben even cryptisch want zij leest mijn blog. Helaas pindakaas werden we gisteren gebeld met de droeve mededeling dat ze ziek waren. Zucht! Hoge koorts en hoe je je dan voelt weet Roen wel als ervaringsdeskundige. Dus geen reis met de trein. Geen reis naar het verre Oosten. Wij wensen jullie vanuit dit blog “Beterschap” toe. En wij? We gingen onze lange wandeling maken langs de Maasboulevard met onze geliefde Jesse die er altijd voor te porren is om haar beentjes te strekken. Onderweg liepen we ons diner te verzinnen, op ons ponton te zitten en naar voorbijgaande schepen te kijken, langs onze favoriete 2^de handswinkel te lopen en etalage te bekijken en tot slot gezien dat er een nieuwe kringloop winkel in de buurt is gekomen. Nu laat ik Jesse even uit. Daarna maak ik Roen wakker met een bakkie en voor de rest zien we het wel.

Ode aan de Biet.

In de jeugd zijt gij nog een skône groente met de knol in de grond en de bladeren wuivend en ritselend in de lucht. Jouw bladeren zijn ook goed te bereiden in de jeugdmaanden als sla en roerbakgroente. Je knol, ik kan niet zonder in mijn cuisine. Wat ik niet allemaal me je kan doen. Koken en roosteren. Ik kan je  gebruiken als groente alleen, salade, soepgerecht, stampotgerecht en broodbeleg. Ik ken nog steeds niet al jouw toepassingen in mijn keuken. Wat zou ik je missen als je niet meer te verkrijgen bent.

De Markt.

Lekker ouderwets zwart/wit

Donderdag. Dan is de markt op het Visserijplein (geloof ik). Het is een buitenlandse markt. Ik voel me hier opperbest. Lopende tussen de kramen door, links kleding en rechts groente, fruit en kaas. Wanneer je de bocht om gaat is het andersom. Wanneer ik iets begerenswaardigs zie mag ik het in mijn handen nemen en kijkend naar de kleur, voelend naar de hard- en zachtheid en door de geur beslis ik tot aankoop of niet. Bij de Blaak kan dit vaak ook maar de Vrijdagse markt hier in Schiedam die de duurste is, daar is dit strikt verboden en wat je krijgt kan je niet zien. De groente en fruit wordt onderaan de kisten vandaan gehaald en zie ik niet. De prijzen hier zijn de laagste van de markten die we bezoeken. We kunnen nu al 2x kaasfondue eten voor zo’n € 2,- euro. Wel moet er dan nog stokbrood en andere bijvulling worden gekocht. Het is het toch voor een prikkie. Dus is het goed voor onze portemonnee en ons humeur. 

Cadeau van mijn lief.

Wat ben ik vandaag verwend. Een heel stel felicitaties van mijn Facebook vrienden en een mooie e-reader van mijn lief. Ik had al een groot aantal gedownloaded boeken in mijn bezit en dapper begon ik deze stuk voor stuk te verplaatsen naar mijn nieuwe boek. Alleen het zijn zoveel titels. Roen gaat aan de experts hiervan vragen hoe het sneller kan.

Wat dapper

Er werd weer een cultuurborrel gehouden in ons Julianapark. Er worden verschillende optredens georganiseerd. Dit meisje hierboven treedt op om te sparen voor een wedstrijd baton hanteren. Deze wedstrijd wordt ergens in de USA gehouden. Wat dapper voor haar dat ze haar droom volgt ook al is zij niet de slankste en haar baton regelmatig op de grond stuiterde.  Deze wedstrijd is allang achter de rug en ik hoop voor haar dat ze het beter deed dan in ons park.

De kop is eraf.

We wonen hier nu al meer dan 3 jaar en toch is alles nog niet ingericht zoals we dat wensen. De gang is nog niet af. We hebben wel gepraat hoe we dit willen gaan doen en wat er op gehangen wordt. Nu is er sprake van het doen en dat neemt veel meer tijd in beslag dan we in hadden geschat. Wat’s new? Dus worden de foto’s, mandala’s, tekeningen en schilderijen opgezocht. Ook de lijsten die ergens moeten liggen. Daarna het schatten wat waar en hoe ze opgehangen kunnen worden. Roen pakt de boormachine, plugjes en haakjes tevoorschijn + de stofzuiger. Wikken en wegen, praten erover, kissebissen een beetje en Roen gaat boren en ik ga zoeken en cleanen. Nu zit ik dit voor mijn blog te schrijven en Roen zoekt naar zijn bussen. We zijn nog niet klaar maar de kop is eraf.