Creéren

Eigen Werk

Men neme een vel papier en bevochtig deze met lauw water. Daarna neme men Oost-Indische inkt, een tandenborstel en een zeefje. Men dope de tandenborstel in de o.i. inkt en ga met deze over de zeef zodat er spatjes op het papier belandt. Doordat het papier vochtig is gaat de inkt uitvloeien. Dit doe je met een beheerste handbeweging. Daarna laat je het papier drogen en daarna stop je het papier tussen een papierpers zodat het weer glad wordt. Daarna ga je kijken of je beestjes, ogen of andere dingen zie en deze accentueer deze met wat je maar wil. Verf, potlood, markerpennen enz. Laat dit weer drogen en kijk of je nog meer ziet en pas op de compositie. Beter minder dan meer. Succes!

Ons Kerstmenu

Ons gezelschap is wat kleiner

We hebben de knoop doorgehakt. Eerlijk gezegd waren het verschillende knopen. Wat gaan we eten tijdens de Kerst is een belangrijke beslissing want we krijgen eters bij ons thuis dit jaar. Dat is wel zo eerlijk dat er geruild wordt. Soms zitten wij, mijn broer en ik, te wachten totdat de volgende generatie het stokje overnemen. Eerlijk gezegd heeft de vrucht mijner schoot al een moedige poging gewaagd en het was er erg gezellig. Maar daar is het bij gebleven, zucht! Dus zijn Roen en ik aan tafel gaan zitten om onze ideeën te spuien. We zijn er dus uitgekomen. Ons menu luidt als volg:

·       Voorgerecht; tapas

·       Hoofdgerecht; Perzische kip, rijst, salade en geroerbakte groente

·       Nagerecht; verassing want nicht Fleurance maakt die.

Verder wordt er tussendoor gesnoept en gedronken en zoals een gezegde luidt; Hoe meer alcohol in ons lijf hoe vrolijker men wordt, totdat men wordt afgevoerd. Dan komt er die beroemde olifant die mijn  verhaaltje uitblaast.

Opa

Een prachtig nieuw mensje

Afgelopen dinsdag heeft mijn oudste dochter Els haar eerste kind gekregen. Zij is voorgoed moeder en ik ben voorgoed grootvader.
Woensdag, nadat onze jongste kinderen uit school kwamen, zijn we naar Tilburg gesneld om het wereldwonder te aanschouwen. Wat een beauty! Net zo’n baby als haar moeder, achtentwintig jaar terug.
Els woont met haar vriend in een woongemeenschap. Ze hebben een eigen appartement maar de huisgenoten lopen gemakkelijk bij elkaar naar binnen. Het leek me een beetje druk voor Els. Ze was nog beduusd van het moederschap en het natuurgeweld dat zich in haar lichaam had afgespeeld. Wat je noemt een life event. Gelukkig is er een oudere, ervaren kraamverzorgster die op een ontspannen manier alles in goede banen leidt.
Het babymeisje was heel zoet. Ze sliep of dronk bij haar moeder. Pas bij de badscène werd ze goed wakker en keek met pientere kraaloogjes om zich heen. Alles wat ze ziet is nieuw voor haar, stel je eens voor. Zo lief, kostbaar en kwetsbaar. Vriend Maarten vertelde dat de geboorte grote indruk op hem had gemaakt en dat hij zich machteloos had gevoeld omdat hij  Els niet echt had kunnen steunen in haar moeilijkste, pijnlijkste  momenten. Het deed mij terugdenken aan de geboortes van mijn eigen vier kinderen.
Zo raast het leven voort. Het ene moment ben je nog een zorgeloze losbol, het  volgende moment ben je opa.

Laaglander

 

De Bussen van mijn lief.

Mijn lief heeft dezelfde vriend als ik, nl. Google. Samen struinen zij het WWW af op zoek naar automobielen. Hij houdt het nu bij bussen en is hier al mee bezig sinds half februari dit jaar en is de C nog niet voorbij. Ook is hij niet blind voor auto’s, lijkwagens en vrachtwagens want wanneer hij het hele alfabet heeft gevolgd bij bussen heeft hij nog categorieën te over. Hij deelt zijn wetenswaardigheden d.m.v. zijn eigen weblogs, 2 stuks.  De ene is gratis en de ander daar heeft hij een domein voor gehuurd, dat  beloofde hem dat hierdoor geld kan worden verdiend. Tot nu toe kost het ons geld dus dit web heeft geen eeuwigheidswaarde. Ook krijgt hij vrienden, héél veel vrienden van heinde en ver. Het is echt een mannending, alhoewel er steeds meer vrouwen hem zijn gaan volgen. Zelfs Facebook kan het niet geloven dat er zoveel mensen zijn vrienden willen worden en af en toe kan hij geen nieuwe vrienden accepteren, dit duurt ong. 3o dagen voordat er weer een nieuwe vriendenkaravaan binnenkomt.  Zo af en toe gooit hij een kruimeltje naar mij toe op verzoek want er zitten toch wel ongelofelijke bussen tegen en daardoor gooi ik weer een kruimeltje in jullie richting en kunnen jullie met ons meegenieten.

Nog 10 nachtjes slapen

de voorpret plaatjes zoeken

Dit jaar komt mijn familie bij ons om het feest gezamenlijk te vieren. Dus zijn we met de voorbereidingen begonnen.

·       Kerstkaarten per papier en mail verzenden
·       Kamertje achter leegmaken
·       Kijken in de provisiekast wat we nog hebben
·       Menu’s maken
·       Boodschappenlijst per dag maken

Dit is nog maar het begin want het duurt nog 10 nachtjes slapen totdat het zover is. Ik kook dan meestal voor een weeshuis, dus dan hebben we een aantal kliekjesdagen. Niet slecht want eigenlijk ben ik nogal lui. Ik  ontving een mooi filmpje vanuit het verre zuiden en ik kom er niet achter hoe ik deze kan bevestigen bij mijn email kerst wensen. Dus, morgenochtend heb ik geen winkeldienst en dan zit mijn lief naast me en dan doen we dat even samen. Af en toe is dat een crime voor Roen en een zegen voor mij.

Een vreemde droom

Ik had laatst een vreemde droom. Ik zag, ja echt, een Cadillac. Hij was echt oud en was ook vreemd gekleurd. Het getal op het nummerbord was 666 het nummer van het  beest. http://www.skepsis.nl/beest666.html  Wat is dit nu weer en dook gelijk in mijn pc en zocht het bij mijn beste vriend Google. Hij liet me gelijk zien wat dit was. Roen werd wakker terwijl ik in ons bedje lag te schreeuwen “Ga weg beest, ik wil niets met jou te maken hebben. Waar kom je vandaan? Waarom ik!” Ik vertelde dit aan mijn lief en die barste eerst in woedde uit en daarna schuddebuikte hij van de lach. Denk eens na, onnadenkend wezen! Denk aan de doemdenkende Azteken en mijn nieuwe blog over bussen van allerlei tijden die ik aan het maken ben! Hij schudde me weer wakker en ik keek om me heen en zag dat hij nog aan het slapen was en het zweet me langs mijn rug liep. Wat was dit? Was het echt of had ik een vreemde droom. Ik dacht aan het verhaaltje waar Lotte en ik het laatst over hadden. Een keizer werd wakker terwijl hij droomde dat hij een vlinder was. Wie ben ik, vroeg hij zich af. Ben ik een keizer die droomt dat hij een vlinder is of ben ik een vlinder die droomt dat hij een keizer is.

ALV

Onze winkel

AVL? Wat is dat? Dat is de Algemene Ledenvergadering van de Wereldwinkel. Onze laatste dit jaar. De prognoses zijn slecht. De laatste 2 jaar sluiten we de boeken met verlies en dit wordt steeds erger. Er werd gesproken over wat we allemaal kunnen doen om het tij te keren. De etalages moeten nog frisser, spannender en uitnodigender worden, dus zoeken we een etaleur die ons les kan geven. We gaan een tafel volstouwen met pakjes onder de € 10,-.  Daarnaast zoeken we andere manieren om meer omzet te krijgen. Vinden we misschien een paar vrijwilligers die onze producten via internet kunnen verzenden? Daardoor krijgen we dan andere klanten die anders niet naar de winkel komen. Daarna werden de kerstpresentjes uitgedeeld want we staan hier per slot van rekening gratis als vrijwilliger en een kleinigheidje is toch wel leuk. En na een hapje, drankje en een babbeltje met de anderen, die we toch niet vaak zien, gaan we huiswaarts hopende dat we de zaken wat te pessimistisch hebben ingeschat. De tijd zal het leren.

Shut Up

Roen zit nu naast me weer een literair meesterwerk aan het schrijven. Zijn gespierde torso ondersteunen zijn geoefende vinger terwijl zij ratelen langs het toetsenbord. Eens heeft hij blind leren typen vertelde hij me terwijl zijn blauwe ogen in de  mijne priemden. Ken jij die getallen vroeg hij me. Ik heb ze nog nooit gekend en nooit zal ik ze leren kennen stamelde ik toen. Als het om rekenen gaat ben ik een sukkel. Geef me een penceel en dan ben ik ook nergens. Mijn adremdheid komt pas tot leven bij een glas wijn, whisky, jenever. Lopen langs het strand met windkracht 8 á 9 is ook niet slecht maar drank, heerlijke drank wekt mijn loslippigheid, nonchalance en onverschilligheid hoe ik bij anderen overkom geheel op. Ik ben dan de cola die een roestige spijker verlost van zijn rode gloed, ben ik een pijp ontstopper na een nacht weken. Waarom schrijf ik dit? Wat is het nut van deze waterval van nonsens. Er is geen enkel nut in dit verhaal. Het is een illusie dat wanneer ik met een verhaal begin het ergens over moet gaan, dat het zin moet hebben. Zo hadden French sister en ik een gesprek over lapjes tekst. Ik vertel haar dus neem een tekst en iedereen haalt daar het zijne uit. Laat hem die zelfde tekst 3 maanden later nog een keer lezen dan zijn de gevolgtrekkingen weer heel anders. Het zegt dus meer over degene die de gevolgtrekkingen trekt en over zijn of haar stemmingen dan over de tekst zelf. Vanzelfsprekend was zij her er niet mee eens. Zo zie je maar, begin ik met de 1^ste zin dan vervolgt er weer een zinloze of zinvolle tekst uit. De lezer trekt zijn conclusies en heeft altijd gelijk.

Nieuwjaarsduik

Mink en Charlie

Nu het winter wordt denk ik terug aan twee winters geleden.

 

Januari 2011. De winter heeft Siberische allure.

Ik laat hond Mink uit in het park. De avond valt, evenals de sneeuw.  Aan de overkant van een brede sloot verschijnt een hond, die snel verdwijnt in de sneeuwcoulissen. Mink rent achter hem aan. Ik vloek, ik schrik. Het dunne ijs golft onder zijn gewicht. Als ie bijna aan de overkant is, zakt hij erdoor.

De hond komt er niet uit; bij elke poging breekt het ijs voordat hij erop is.

Onbeholpen spartelt hij in zijn ijskoude gevangenisje. Mink moet eruit en snel. Geen mens te zien. Waar is je mobiele telefoon als je hem nodig hebt? Niet in m’n zak. Zonder hond thuis komen is uitgesloten. Snowboots uit, jas uit. Door het dunne ijs heen de sloot in. Ik zak meteen tot m’n borst in het water. Adembenemend. Dieper dan ik dacht en hoopte. Zo boven m’n macht kan ik het ijs voor me niet breken, daar is het net te dik voor. Paniekerig zoek ik in het donker naar iets om mee te slaan. Gelukkig, een stuk schoeiingspaal. Beuken met dat ding.

Zo maak ik wankele stap voor wankele stap, wadend als menselijke ijsbreker een kanaal tot aan Mink. Hij is dolblij als  ie eruit is en stuitert driest door de sneeuw; ik ben zelfs bang dat die gek het ijs weer op gaat. Ik ben minstens net zo blij: ik juich inwendig. Uitwendig heb ik het koud. Kletsnat en verkleumd strompel/draaf ik naar huis. Ik klop op het raam want ik krijg mijn versteende hand niet in mijn zak om de sleutel te pakken. Mijn vrouw doet open. Praten kan ik niet. Mijn gezicht is helemaal stijf. Ze helpt me uit de kleren. Toevallig staat er een warm bad. Daarin begin ik hevig te beven. Mijn handen doen pijn van het tintelen. Dochter Tamar brengt koffie. ‘Jij gaat door het vuur voor Mink hè’, zegt ze. Dat is zo. Althans, door het ijs. Ik wil ook wodka. Daar heb ik recht op want ik heb namelijk in de Wolga gelegen. Of wat scheelt het.

 

Laaglander

 



Ons Meissie

Jesse, teh Great

Gisteren gingen we ’s morgens met z’n drieën op stap. Het was zondag, dus was het feestdag voor Jesse, onze viervoetige vriendin. Dan mag ze los in ’t Sterrenbos. Ze vindt het heerlijk en dan maakt het niet uit wat voor weer het is. Zo was het gisteren ook. Dus hielden we ons “losmaak ceremonie” Jesse los: Zitten en een aantal brokje in haar bekkie laten vallen en dan.. rennen maar.  Zo onderweg sloten er zich een aantal bekende hondjes met hun baasjes bij ons aan. We kennen elkaar zo door de jaren heen een beetje. We weten bij wie dat hondje hoort, dus, wanneer we ze ergens anders ontmoeten herkennen we elkaar niet zonder hondje. Dus, opeens zagen we de meute rond een boom verzamelen en op hun achterpootjes staan met de neus in de lucht. Wat bleek, er was gisteren een konijnenvelletje met koppie gevonden en die was hoog in de boom gegooid met de bedoeling later deze in een plastic zak te doen en in de vuilnisbak te stoppen. Niet dus. Jesse was hondje de voorste en greep dat velletje en vloog weg met de meute achter haar aan. Ze gingen naar de speeltuin waar ze zich verschanste om de meute te beteugelen. Ze ging over het karkasje staan en met een blik van. Dat laten jullie! Dit is van mij en ze dwong hun respect af en bleven op afstand. Sommigen probeerden het nog, maar ons meissie, ging blaffend imponerend naar de gluiperd toe die dan naar achteren ging. Wij, de mensenmeute, bekeken dit machtsspel met bewondering voor Jesse die alleen al door haar houding, zonder agressie, de meute haar wil oplegde. Wat waren we trots op haar. We liepen verder denkend; ach we zullen wel weer moeten gaan wachten want ze rent nog steeds veel harder dan wij. Het viel mee want de meute verloor hun belangstelling en gingen met ons mee dus was de aandacht voor Jesse voorbij en zij verveelde zich en voegde zich bij ons aan.