Ons Meissie

Jesse, teh Great

Gisteren gingen we ’s morgens met z’n drieën op stap. Het was zondag, dus was het feestdag voor Jesse, onze viervoetige vriendin. Dan mag ze los in ’t Sterrenbos. Ze vindt het heerlijk en dan maakt het niet uit wat voor weer het is. Zo was het gisteren ook. Dus hielden we ons “losmaak ceremonie” Jesse los: Zitten en een aantal brokje in haar bekkie laten vallen en dan.. rennen maar.  Zo onderweg sloten er zich een aantal bekende hondjes met hun baasjes bij ons aan. We kennen elkaar zo door de jaren heen een beetje. We weten bij wie dat hondje hoort, dus, wanneer we ze ergens anders ontmoeten herkennen we elkaar niet zonder hondje. Dus, opeens zagen we de meute rond een boom verzamelen en op hun achterpootjes staan met de neus in de lucht. Wat bleek, er was gisteren een konijnenvelletje met koppie gevonden en die was hoog in de boom gegooid met de bedoeling later deze in een plastic zak te doen en in de vuilnisbak te stoppen. Niet dus. Jesse was hondje de voorste en greep dat velletje en vloog weg met de meute achter haar aan. Ze gingen naar de speeltuin waar ze zich verschanste om de meute te beteugelen. Ze ging over het karkasje staan en met een blik van. Dat laten jullie! Dit is van mij en ze dwong hun respect af en bleven op afstand. Sommigen probeerden het nog, maar ons meissie, ging blaffend imponerend naar de gluiperd toe die dan naar achteren ging. Wij, de mensenmeute, bekeken dit machtsspel met bewondering voor Jesse die alleen al door haar houding, zonder agressie, de meute haar wil oplegde. Wat waren we trots op haar. We liepen verder denkend; ach we zullen wel weer moeten gaan wachten want ze rent nog steeds veel harder dan wij. Het viel mee want de meute verloor hun belangstelling en gingen met ons mee dus was de aandacht voor Jesse voorbij en zij verveelde zich en voegde zich bij ons aan.

The eye in the skye

Een tijdje gelden nam ik een innige foto van mijn lief die ik met jullie wil delen. Met een macro lens nam ik dus de foto van zijn oog en oh wat is zijn oog diep! Ik verzoop bijna! Terwijl ik hiernaar kijk hoor ik soms een lied van the Alan Parson Project “the eye in the sky”.  Dus ging ik aan de slag met Google’s  You Tube http://youtu.be/5-41tg_CS7s en, hier is het dan het prachtige nummer.

Afscheid

De weg naar?

Ik was vanmorgen naar een crematie. Het afscheid van een oud patiënte die ik al lang kende. Zij was een van de eerste patiënten toen onze detoxafdeling opende. Ze was ontzettend geel toen ze binnenkwam en gezien die kleur, ook van haar oogwit, gaf niemand een stuiver voor een goede afloop. Toch knapte ze in de loop van enkele maanden goed op. Zo kwam ze nog drie keer terug de afgelopen jaren en heb ik haar veel beter leren kennen als een spontane hartelijke, felle, duidelijke, humorvolle en koppige tante van weinig woorden en heldere standpunten en heb in en buiten het ziekenhuis de nodige avonturen met haar beleefd.
Bij haar afscheid bleek dat ook haar buren, en haar familie haar ook als gangmaakster enorm waarderen en respecteren en gaan missen. Dat zal ik ook, en ben blij dat ik bij haar afscheid was.

Van de week moet ik nogmaals. Gisteren kregen we bij de overdracht te horen dat onze poliverpleegkundige bij een huis bezoek een van de patiënten thuis dood had aangetroffen. Het sloeg in als een bom en gisterenavond ben ik de hele avond bezig geweest alle emoties op de afdeling en via de telefoon in zo goed mogelijke banen te lijden.

 Door Hot.

 

 

Winterlandschap

Enkele vlokjes, dwarrelend, aarzelend
schijnbaar bang de grond te raken
dansen in de ijle januarilucht
als een wilde vlindervlucht
tussen takken, over daken
voor het nog onbekende beducht.

Maar dra komen ze met velen
doelbewuster, vastberaden
om van bossen, velden, daken
onze dromen, ons ontwaken
van ons denken, onze daden
een breughelschilderij te maken.

In een stille, haast heilige nacht
wordt het landschap in wit gehuld
onder een zware asgrauwe lucht
ontwaakt verbaasd het stille gehucht
en wordt een winterdroom vervuld
geruisloos, zonder enig gerucht.

Verwondering en bewondering
kindergejoel en klappertanden
op een maagdelijk wit tapijt.
Rode neuzen, koude handen
warme harten, hechte banden
koning winter, groot jolijt!

door Frans Vanhove

Lotte

Waar zijn we?

Tijdens onze metrosafari heb ik deze aparte foto van mijn mooie kleindochter gemaakt. Ik voel me bijzonder rijk dat ik een deel van haar leven mag zijn en probeer haar fantasie te prikkelen vandaar dat we deze safari hebben georganiseerd. We zien haar ogen niet, die reflecteren de wereld buiten haar. Maar haar glimlach verteld alles.

Deuren

Viva la France

Deuren, vooral verweerde deuren, deuren die nergens heengaan. Die maken me nieuwsgierig. Vooral toen we regelmatig naar Zuid Frankrijk gingen, French Sister woont daar, zag ik hier veel van. Vooral verweerde, afgebladderde deuren. Dit komt door de helle, felle zon. Vroeger droomde ik veel dat ik in een kamer kwam met een deur, daar was dan weer een kamer met alweer een deur enz. Dus op die vakanties hadden we beiden onze fototoestellen met ons mee. Dus zodra ik zo’n deur zag was het knip, ik heb je.

 

Portret van mijn lief.

Roen

Als dit geen mooi portret is van mijn lief. Ik kan ze niet altijd maken zoals ik wil. Hier kijkt hij indringend in de lens en imponeert hij de toeschouwer.

Ons weekend valt op Maandag!

Blik vol deskundigen

Sinds Roen in de gezondheidszorg werkt  hebben we wat je noemt “een onregelmatig weekend”. Is helemaal niet erg. Behalve dat sommige winkels dicht zijn omdat ook voor hun de maandag een vrije dag is. Maar voor de rest; het ov gaat op tijd, supermarkten zijn open. We gaan dan meestal nergens heen. We zetten dan de radio uit want hebben dan geen behoefte aan het nieuws. De laatste tijd is dit toch meestal slecht nieuws. Er wordt na een of ander incident  een blik vol deskundigen opengerukt. Als ik hen moet geloven dan zie ik ze met een natte duim omhoog staan om te voelen waar  de wind vandaan komt en dan komen de meest indrukwekkende verhalen over de boxen. Toen het nog goed ging met de economie waren de bomen die steeds hoger groeiden en nu het slecht gaat, gaan we regelrecht naar de verdoemenis. De ene geeft die groep de schuld of de ander weer een andere groep. De jongeren krijgen geen werk(geen ervaring), geen vast contract maar het komt allemaal door de ouderen die de euvele moed hebben niet gelijk of misschien na 2 jaar niet de pijp uit willen gaan. Elke idioot wist al dat de babyboomers in deze tijd AOW gerechtigd zouden worden. Leerde ik al bij aardrijkskunde, en ze doen alsof dit nieuws is. En nu wordt er bezuinigd dat het een lieve lust want die babyboomers gaan nog minstens 50 jaar mee of nog langer? Dus wanneer mijn achterkleinkinderen hun pensioen gaan innen zijn die boomers er nog steeds. Die rotzakken zijn niet uit te roeien!  Maar we hebben nu weekend, luisteren naar een lekker moppie muziek en ik schrijf dit blog. Gegroet zou Roen zeggen.

Theatraal Weer.

Hoog Water bij Hoek van Holland

Het weer en de luchten zijn dramatisch vandaag. Jammer dat Roen vandaag verwacht wordt op zijn werk. Anders zouden we elkaar aankijken en samen beslissen om naar het strand te gaan. Dan maakt hij warme chocolade melk en zoeken we passende kledij. Daarna met de jassen aan,  fototoestellen klikklaar in de tassen en dan Hoek van Holland, here we come. Maar dat gaat vandaag niet. Ik weet al  welke foto ik ga gebruiken voor de nieuwe blog. Deze is inderdaad genomen op HvH op een dag waarop het water erg hoog stond en de luchten theatraal zijn. De foto’s zijn o.a. ook aan de kant van nu de nieuwe Maasvlakte genomen. Vooral die technische apparaten, het is net gekante metalen kollossen, dan denk ik aan de kantklossende vrouwen die je ziet; oude technieken op markten bij feestdagen van de stad. Het maakt me een beetje weemoedig.   

De fanclub

Lang Leve Onze helden!

Wat hebben Jim Savile, Diederik Stapel en Lance Armstrong met elkaar gemeen? Ze hadden fans.

Die arme fans zitten nu zonder idool.
Onder de haaien zwemmen loodsmannetjes, kleine visjes die mee-eten van de prooi. Mensen die idolaat van hen waren, hen steunde en volgden totdat, ja totdat ze over de het randje kukelde. Toen volgden niemand meer. Want hun helden gingen te ver.’ Je kan sommige mensen altijd voor de gek houden. Je kan alle mensen soms voor de gek houden maar je kan niet alle mensen altijd voor de gek houden.’ (Abraham Lincoln.)
Zij probeerden het : iedereen voor de gek houden. Maar nu hangen ze. Nu ja, Jim Savile ligt, maar z’n nagedachtenis en zijn grafmonument moeten het ontgelden.
Hoogmoed komt voor de val, dat blijkt.
Zonder entourage waren ze nooit zo ver gekomen. Stapel had drieënzeventig coauteurs. Hen, noch de wetenschappelijke bladen waarin hij publiceerde, is kennelijk iets vreemds opgevallen. Allemaal achterlijk zeker. Hij was machtig op de universiteit en een populaire tv-psycholoog. Hij ging op het laatst evidente onzin verkopen - hij werd gek van zijn succes - dat vleeseters egoïstischer zijn dan vegetariërs, terwijl - behalve zij zelf - ieder weldenkend mens weet dat vegetariërs alleen vinden dat ze socialer zijn.
Lance Armstrong zou nooit ontmaskerd zijn als hij niet verlinkt was. Hij testte nooit positief. Heilig verklaard nadat hij kanker had ‘overwonnen’, zeven keer de tour gewonnen, actief en succesvol in kankerfundraising. De ideale held. Hij is verraden door kroongetuigen die zelf hadden gebruikt en strafvermindering kregen, als Judas’ zilverlingen, voor hun ontrouw. Het is een publiek geheim dat 99.9 % ( kan ook hoger zijn) van de wielrenners gebruikt. Dat weet ik, dat weet jij maar toch is er verontwaardiging alom. Lance ging te ver. Hij had teveel succes, achtte zichzelf onaantastbaar.
Jim Savile haalde 40 miljoen pond op voor goede doelen. Geëerd en geridderd. Tijdens zijn leven was er niemand die hem aan durfde te pakken. Ja, nu ie dood is rollen ze over elkaar heen met beschuldigingen en bewijzen. De slachtoffers hebben er niet veel aan. Na de oorlog heeft iedereen in het verzet gezeten.
Zoals zij verslaafd waren aan succes, zo zijn supporters verslaafd aan iemand om te adoreren.
Ze moeten weer op zoek.
Ze zullen zeker slagen.

Laaglander