Alles verandert en blijft hetzelfde.

Een oud werkstuk van me.

Kwam thuis na de wandeling met Meisje en zag mijn geliefde worstelen met antennes, scartkabels en later Router verbindingen om alles weer als vanouds te krijgen. We zijn van provider veranderd en weer teruggeworpen in de tijd waarin er bijna niets draadloos was. Toch kunnen we nog steeds bellen, internetten en tv kijken.  

We zijn ook dit jaar een dierbaar hondenmeisje verloren en missen haar nog steeds. Toch is er een ander maatje gekomen die de taken van Jesse met haar eigenheid op zich heeft genomen en zich in een ander deel van mijn hart aan het nestelen is.

Sprak laatst met mijn zoon die dit jaar alweer in een ander decennium leeft. De gesprekken tussen ons blijven als vanouds en toch veranderen de nuances.

Ook kijk ik naast me en zie mijn lief en mijn maatje. Weliswaar een maatje groter en grijzer. Hoe lang hij hier is weten we niet dus blijf ik genieten van het hier en nu. We zijn een beetje ouder geworden en hopelijk een beetje wijzer.

Terug in de tijd.

Er is een appartement in Parijs ontsloten nadat deze 70 jaar op slot is geweest. De eigenaar is tijdens de 2^de Wereldoorlog vertrokken en in deze film gaan we even terug in de tijd.

 http://youtu.be/E9BKq327BQI

30 December 2014

 

30 december 2014,

Mijn laatste werkdag in 2014. Een bewogen jaar. Definitief weg van de werkvloer van afdeling Detox, tegenwoordig Dubbel Diagnose, en de collegae van die plek. Een officieel afscheid is er (nog) niet geweest, en bij de laatste etentjes was ik ook niet uitgenodigd, dus ik denk dat het gewoon een stilzwijgend verscheiden van toch wel heel lang mijn afdeling was.

Dan natuurlijk sinds mei/juni nieuw werk. Er zitten wel uitdagingen in en dat is goed voor me, want die ga ik met plezier aan. Het werk zelf is betrekkelijk saai. Vaak dezelfde formulieren invullen, maar zelfs daarin word wel creativiteit gevraagd en vooral ook er goed bij blijven want de vraagstelling is vaak erg ingewikkeld. En een fout is zo gemaakt en dan toch ook wel van heel veel belang voor de individuele patiënt.

Kortom, er is wel wat van te maken, en dat geld natuurlijk ook voor andere baantjes. Ook mijn oude baan was niet meer zoals ik het graag zie, want ook daar hebben de bezuinigingen heftig toegeslagen en kon je niet meer doen waar het mij om te doen was. Ik mis het dan ook nauwelijks.

En eerlijk is eerlijk, de conclusie dat twintig uur beter te verhappen is voor mij dan 36uur, is een goede conclusie. Ik ben na vijf uur werk achtereen dusdanig uitgeput dat ik daarna met gemak twee uur slaap alvorens de rest van de dag aan te kunnen. Ook die vier dagen werk is echt het maximum, soms nog steeds teveel.

Het werken met mijn dagelijkse portie medicatie, mijn pijn en mijn weinige energie blijft een worsteling. Toch is het blijven werken altijd nog beter dan thuiszitten.

Komend jaar zijn er ook wel weer spannende zaken in het vooruitzicht. Wat gaat het UWV via de WIA aanvullen als eind september mijn tweede ziektejaar er op zit, en wanneer krijgt Els precies haar AOW, en hoeveel is dat.

Verder gaat de gezondheid niet achteruit, maar ook niet vooruit. Ik heb vervoer in en rond het huis. Er gloort een vakantie als het goed blijft gaan, in september. Alleen de invulling daarvan al is zo leuk en spannend dat alleen de voorbereiding al een genot is.

Idem onze nieuwe hond Meisje, is zo’n genot wat mijn, ons leven leuk maakt. Het is zo’n schat om een nieuw thuis aan te bieden. Ze geniet van zaken zoals warm eten, en dan echt iets proeven. Waar Jesse at als van hap, slik weg, eet Meisje hap voor hap, en kauwt, er lekker bij liggend.

Verder hebben we gisteren, dus al na veertien dagen, haar bench weggehaald en teruggebracht naar onze bovenburen. Zo goed doet ze het.

Ik ga weer aan het werk. Deze keer houd dat in dat ik de telefoon in klim en veel plaatsen ga bellen om plekken te vinden voor dagbehandeling/dagbesteding en Reactiverende/Structurerende ondersteuning. In alle gevallen met het doel een plek om op een vaste tijd op regelmatige momenten naar toe te gaan om uit huis te kunnen zijn, mensen te ontmoeten, en daardoor minder eenzaam en dus minder depressief te hoeven zijn. Ik ben benieuwd of ik medewerking krijg op de een na laatste dag van dit jaar.

Voor iedere lezer overigens een heerlijke jaarwisseling en heel veel gezondheid, kracht en liefde voor het komende jaar.

Warme groet en spreekwoordelijke knuffel.    Jeroen

Foto uit de oude doos.

Ik heb vandaag niet zoveel te vertellen dus hierbij een "" foto uit de oude doos". Deze is genomen tijdens een dagje uit met de ANBO groep in Elburg. 

INBELIEVEBLE

 

Ongelooflijk

Meisje, ons waanzinnige Griekse hondje is vanmiddag half vier twee weken bij ons. Ik ga niet wederom opschrijven hoe ongelooflijk veel ze geleerd heeft de afgelopen twee weken, al is het een feit.

Wel heeft ze afgelopen nacht na eerst drie dagen en nachten met een open deur van de bench geslapen heeft nu voor het eerst in haar grote hondenbed van 1,20 bij 80cm. Ze twijfelde eerst nog wat, en wist wat te kiezen, maar ook hierin is ze leergierig en nu ze wat te kiezen heeft koos ze toch voor de mand. Het is zo leuk.

Tevens ligt ze zo nu en dan zich met buik naar boven lekker te rekken en te strekken. Een prachtig gezicht.

Kortom meisje is binnen veertien dagen compleet ingeburgerd, alleen de sneeuw. Ze is er niet weg van. Vooral toen de sneeuw ijs geworden was vond ze het net als ik overigens walgelijk.

Zo was ik afgelopen zaterdag ook met haar op stap naast de scootmobiel. Wat een rampenplan, en wat een bagger. Ik vond het ook wel spannend, want de scoot is natuurlijk toch een volledig elektrisch apparaat. We zijn uiteindelijk wel thuisgekomen na wat glibber en schuifpartijen, maar zonder schade. Ik liet ‘m bij thuiskomst maar in de hal staan, want daar kwam er in drie uur nog zo’n halve emmer water, zout en zwart vanaf. En aangezien het in de hal betegeld is en bij onze voordeur vloerbedekking is dat wat gemakkelijker schoonmaakbaar. Ik zal blij zijn als het allemaal weer verdwenen is. Nog afgezien van alle ongelukken en botbrekerij gedurende dit soort dagen.

Ik ben nu weer aan het werk. Deze week twee dagen, net als vorige week, want ik heb komende vrijdag vrijgevraagd en tevens de vrijdag daarop, in verband met de operatie van Els die dan haar tweede schroef aangemeten krijgt voor haar BoneAnchoredHearingAid.

Ik zal blij zijn als ze uiteindelijk weer dat apparaat aan de schroef kan klikken want de band die ze nu tijdelijk gebruikt is niet de gehele dag draagbaar, omdat deze knelt, en irriteert.

Ik ga nu weer aan de slag.  Fijne dag allemaal.

Grenzen

Daar loop ik altijd tegenaan.

Grenzen stellen of gesteld worden.

Wat mijn mogelijkheden zijn of niet.

Mijn grenzen accepteren en dan er lichtjes tegen aan te schuren.

Zelfbegrenzing door te laten wat in een impuls in me opkomt.

Respect te hebben voor de grenzen van de ander

Acceptatie wat ik wel of niet kan zonder verbittering

Glimlachen om dit alles

Waar ik wel naar streef is grenzeloze verbeelding van mijn creaties

Zoals dit wordt verbeeld in deze animatie

Die ik geplukt heb uit het bosje van “You Tube”

Deze heet Origami  en is weergaloos.

Gemaakt door het team van Joan van Smithies by Esma.

 http://youtu.be/Q5I3tTxV5h8

Merry XMAS evrybody

Els en Jeroen en ook Meisje, Zbeest, Wijffie en Knul.

Iznogoedh (strip)

Soms hoor ik iemand aan die klaagde dat er geen Oosterse held te vinden is in Strippenland. Dit klopt niet. Er is één strip held of eigenlijk antiheld. Iznogoedh is de grootvizier van de Kalief. Zijn doel is kalief te worden in plaats van kalief. Door allerlei trucs, magisch of  niet magisch probeert hij het doel te bereiken. De kalief zelf is een niet al te intelligent iemand die ontsnapt telkens weer door een of ander toeval. Dit alles is getekend door Joan Tabar en de tekenaar is René Goscinny. Het is een pretentieloze serie waar ik met plezier zo af en toe induik.     

Cadeau van Google+

Warempel. Ik heb een cadeautje via de mail gekregen van Google+. Een compilatie van een aantal foto’s waarbij ik gebruik heb gemaakt van de back up service van dit bedrijf.

https://plus.google.com/photos/103616005660063519180/yearinphotos2014?authkey=CMOe1veIgK7Y8wE

MEISJE

Meisje

 

Dinsdag de 23^ste alweer. Goh wat gaat de tijd snel. Soms kan ik het nauwelijks bijhouden.

Gisteren was onze nieuwe Meisje er alweer een hele week. Wat een lieverd is het, onze schoonheid uit Athene. En wat een veranderingen maakt zo’n hond mee in zo’n week.

Een badderpartij voorafgaand aan de adoptie, vervolgens in een mand of kooi, onderin een groot vliegtuig, dan drie uur vliegen, een warme gastvrije opvang door Petemoei. De middag erop een autorit naar Schiedam.

Wat moet zo’n hond veel leren in een week:

Leren te wandelen aan de riem, het rechts blijven lopen, anders vallen de personen die Meisje uitlaten. De conclusie trekken dat uitgaan betekent moeten plassen en poepen.

Verder allerlei indrukken met nieuwe mensen, katten, ander eten, andere lucht, andere temperatuur, andere gewoontes, de scootmobiel, meegaan naar de fysiotherapie met de een, meegaan met boodschappen doen met de ander, rennen, aan spieropbouw en conditie werken, even kennismaken met onze dierenarts, het meemaken van verwarming in huis.

Kortom een enorme drukte.

Meisje reageert over het algemeen cool, is soms nog wel wat schrikachtig, maar begint al aardig te luisteren, en hyperventileert ook al veel minder dan tijdens de eerste dagen.

Wij zijn dan ook al erg veel van haar gaan houden. Het is een totaal andere hond dan Jesse. Ze heeft ook wat Afghaanse trekjes. Ze heeft de oren en de heupen van een Afghaanse windhond, en ze ziet heel erg veel, haar ogen hebben een heel brede blik. Ze is heel dankbaar voor alles. Komt je bedanken voor eten, gaat daar trouwens heerlijk op haar gemak bij liggen en proeft wat ze eet terwijl ze kauwt, terwijl Jesse alles naar binnen schrokte, en dan was het op voordat ze het wist.

Het heeft dus intussen echt geklikt tussen ons.

Ook met de katten gaat het steeds beter. Eerst hield Meisje ze volcontinue in de gaten en wilde er constant op af, maar nu zoekt ze rustig een plekje en reageert meestentijds rustig op de aanwezigheid in de huiskamer.

De katten beginnen dat ook door te krijgen, en langzamerhand komen ze voorzichtig wat vaker stilletjes binnen. Ze doen het wel op hun tenen, want vertrouwen Meisje nog niet helemaal, en ja Meisje is verhoudingsgewijs toch knap groot.

Ik ben wel heel blij dat we Meisje nu al dik een week hebben voordat we as. Donderdag afreizen voor de Kerst. We gaan dan met de trein, en het is fijn dat Meisje dan al vertrouwen in ons heeft en veiligheid bij ons kan vinden. Kortom de ontdekkingsreis van een Griekse schoone gaat gedurig verder.

Verslag volgt.  Groetjes en allemaal fijne Feestdagen toegewenst!!