Zonder titel.

Uiteindelijk komt het er op neer dat je het allemaal zelf moet doen.
Vriendschap en familie.
Beiden zijn gewoonweg een illusie.
Een enkele uitzondering daargelaten.
Daar ben ik dus bijzonder gelukkig blij mee.

Voorbereidingen of Voorpret?

Er gebeurt van alles in de keuken,

Knoflookgeur sijpelt langzamerhand door ons huis

In kleine potjes met olie en zout+kruiden

Omwikkeld met aluminiumfolie.

In de oven wachtend op garing

Dan afkoelen en uitknijpen in een potje

Citroenen cleanen

In stukken snijden

Fors insmeren met heel veel zout

In een pot doen met kruiden en citroensap

Deksel erop en in de koelkast

Regelmatig keren en wachten.

Ik verheug me er nu al op welke gerechten hierdoor worden veredeld.

Ik noem het voorwerk in de sjieke keuken heet dit mice en place.

Dus heb ik ook een brokje Frans geleerd.

Beeldenfabriek.

Sinds ik weer bij Nico loop

Geïnspireerd word door Jacques Brel

Denk ik meer in beelden.

Kijk naar lijnen die bewegen

Herfstkleuren in het loof

Maak in mijn hoofd de prachtigste doeken

met houtskool en schilderstape.

Heb één beeld deze keer

Uitgevoerd in telkens andere accenten

Dus is mijn woordenstroom wat verkleind

Als een rivier die in een beekje is veranderd.

In de loop van de tijd gaat dit weer veranderen.

Dat gebeurt altijd.

Dan ga ik meer schrijven.

Wie weet ga ik nu meer beelden publiceren

Jullie zien het wel.

36ste jaar.

Ik zit hier achter een groot stuk Red Velvet Taart.

Nooit van gehoord en is gecreëerd door Dudok.

Ter ere van: ons 36 ste jaar zusammen.

Toen begon ik alweer een nieuw hoofdstuk i mijn leven op mijn 31ste.

Was alles kwijt en stond op punt weer iets op te bouwen.

Had een mooie kamer gehuurd op de 1ste Spijkerdwarsstraat te Arnhem.

Had alvast enkele noodzakelijkheden aangeschaft, o.a. Een koffiezetapparaat.

Wat moet een Nederlander zonder koffie?

Er werd gebeld, er stond een leuke jonge man voor de deur met de sterren nog in zijn ogen.

Een lekker jong ding die vroeg of ik wist waar de antenneaansluiting was.

Dat wist ik niet dus, maar ik vroeg of hij een paar kleine dingetjes voor mij wilde repareren en bood hem een straf kopje koffie aan.

Werd uitgenodigd voor en kopje thee.

De volgende dag ging ik langs en met verleidingsscène nr. 44 ging de verkenning verder.

Ik dacht toen, ik blijf hier zolang het leuk is.

Nu staan we op punt het 37ste jaar in te gaan. 

De Muis

Hoera! Ik zit weer achter mijn pc.
Hoef het niet te legen en te vullen met de programma's
De pc had het niet begeven maar...
DE MUIS

Verwarring

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven.

Er heerste verwarring.

Mijn apparaten vertoonde kuren.

De pc vertraagde per dag en zei toen opeens tabé.

De ereader vertelde me via Kobo dat ik een stout meisje ben.

Hoe?

Dat zoeken we, of liever gezegd Jeroen, nog uit.

Daarnaast moet de pc helemaal worden geledigd en zorgvuldig weer worden opgebouwd.

Gelukkig heb ik een aantal back-up systemen.

Mijn oude ereader is uit de boekenkast gehaald, afgestoft en opgeladen.

Ik kan weer lezen!

Nu schrijf ik op mijn geliefde Peaq die in de la lag.

Wanneer onze agenda wat leger is gaan we de oude pc weer opfrissen en de Peaq gaat als mobiele pc samen met mij de wereld door.

Zo heeft elk nadeel z'n voordeel, zoals een wijze filosoof eens zei.

Eigen werk

Foto's uit mijn eigen doos
Zoals wordt gezien: eentje met schepen.
Mooie, houten lage schepen ergens in een haven
We waren toen een dagje uit
Alleen ben ik vergeten waar dit ook alweer is.
Je kunt me tegenwoordig "Ouwe vergeetachtige noemen".
Ik begin er aan te wennen, nu alleen Jeroen nog,

Ditjes en Datjes

Gisteren zijn we naar een van de cardiologen van het EMC geweest om de pacemaker te controleren.

Hoorde weer allerlei nieuwe termen door de lucht gegooid worden.

Omdat het apparaatje uit de USA komt zijn alle termen dus in het Amerikaans.

Er werden dus metingen verricht waar wij niets van snapten.

Als de dokter en zijn liefelijke assistente het maar begrijpen is alles in orde.

En ook de pacemaker kreeg het fiat van hen

Blij verlieten wij het gebouw.

Nu wachten op de oproep voor de volgende opname.

Ableren heet deze ingreep en zoek dit maar op in Google.

Verder maak ik me klaar om naar de tandtechnische man te gaan.

Hij gaat alles bijstellen zodat het nog beter past.

Ik ben door dit alles wel 5 kg afgevallen.

Niet slecht dus.

Alles is bijna bij elkaar gezocht om vanavond naar de SKVR te gaan om verder te experimenteren.

Het gaat niet slecht dus met mij.

Met Jeroen?

Die is met diverse apparaten aan het stoeien en die zijn stront eigenwijs. Alleen die ellendige wachtwoorden al. 

Spelen in de dierentuin.

Het geheime leven van een kerk.

Als ik langs een kerk loop huiver ik altijd een beetje en ben ik blij dat ik niet naar binnen hoef. In mijn jeugd betekende de kerk frustratie. Mijn ouders waren niet streng, maar de kerk, daar moesten we naartoe, elke zondag, goedschiks of kwaadschiks. Kinderen zijn meestal niet dol op wandelen en onze kerk was zeker een kwartier lopen want we zaten precies tussen twee parochies in. Ergerlijk was dat je op vijf minuten een protestantse kerk tegenkwam. Als we protestants waren geweest, had ik niet zo'n pokke-eind hoeven lopen. De mis zelf was ongelooflijk vervelend. En als je zondag wilde uitslapen was je automatisch gedoemd tot de hoogmis van 10:30 uur. Die duurde zeker anderhalf uur met gruwelijk gezang van het zusterkoor, versterkt met dames uit de parochie, en een lange preek; pastoors finest hour. Er waren om 8:00 uur en 9:00 uur missen van een halfuur met korte preek en zonder gezang, maar ja, veel te vroeg.

Vroeger struikelde je over kerken. Nu zijn de meesten afgebroken of veranderd in kinderdagverblijf, appartementengebouw of tapijtgigant.

De Breepleinkerk staat er nog maar wordt niet meer door gereformeerden gebruikt. Op zondag wordt hij gebruikt door de Pinkstergemeente en verder door koren en dergelijke, vanwege het kerkorgel.

Maar deze kerk heeft wel een roemrijk verleden. In de oorlog hebben daar drie joodse gezinnen haast drie jaar ondergedoken gezeten. Er is toen zelfs een kind geboren, Emile Kool, die nog leeft. Op momenten dat er publiek in de kerk was, moesten de onderduikers naar de zolders boven het orgel. De toegang tot die ruimtes was gecamoufleerd. Zo hebben ze overleeft. De geboorte van Emile werd begeleid door een oogarts, die in het verzet zat. De plaatselijke huisartsen durfde het niet aan, want hulp aan onderduikers werd met de dood bestraft. De koster is vlak voor de bevrijding gearresteerd, maar hij heeft niets losgelaten. Alle drie gezinnen hebben de oorlog overleefd.

Koster Jacobus de Mars, dominee Gerrit Brillenburg Wurth en oogarts Leo Lashley vonden het vanzelfsprekend wat zij gedaan hebben. ‘Het komt op je pad, dus je doet het.’

Dat soort bescheidenheid zie je bij echte helden.

Afgelopen juni is over die geschiedenis een boek verschenen van Anja Matser en er is een film in de maak.

In mijn leven ben ik die kerk talloze keren voorbij gelopen, niet wetend van zijn geheimen.

Wonderlijk. Voor mij betekende de kerk verveling, weerzin en frustratie, voor anderen de enige kans om te overleven.

Laaglander