Afscheid

Afscheid nemen kun je op verschillende manieren doen, en na afscheid te Afscheid hebben genomen van veel verschillende mensen afgelopen jaar. Van de een min of meer verwacht, of het zat er aan te komen, van de ander was de persoon in kwestie dusdanig oud dat het er ook min of meer bij hoort, en weer anderen totaal out of the blue. Zonder voorbereiding, zonder aanwijzingen en erg rigoureus aankomend. Zelfs erg confronterend waar het om leeftijdsgenoten gaat.

Nu zit ik voor de tweede maal dat ik afscheid aan het nemen ben van mijn werk. De eerste keer na de diagnose poli myositis  in oktober 2007 dacht ik ook dat het einde nabij was, maar wist ik een kleine twee jaar later weliswaar onder strikte voorwaarden en met een heftig aangebrachte structuur toch nog vier jaar full time terug te komen. En dat ging heerlijk. Ik kwam weer helemaal op dreef en moest me weliswaar aan grenzen houden maar kon toch volwaardig mee. Nu daarentegen voelt het als veel definitiever. Het werk is veranderd, de patiënten populatie is dubbel diagnose geworden en lijflijk ben ik de afgelopen jaren toch achteruit gegaan. De rek is er uit, en de flexibiliteit die van me gevraagd word is niet meer aanwezig.

Ik zit thuis, heb weinig of geen conditie, voel me uitgeblust, moe na een klein rondje met de hond, of een ommetje over de markt. Ik ben net met de scootmobiel en Jesse even naar de maasboulevard geweest, en zelfs nu, zonder te lopen ben ik toch opnieuw moe. Het was overigens wel leuk, want dat in galop draven naast de scootmobiel is iets wat Jesse prachtig vind. Ze vond het eerst nog maar een eng en lomp zoemend ding, maar nu ze het een beetje kent is de engheid weg en blijk ik voor haar nog gewoon de baas. Het is weer wennen.

Kortom Jesse went er wel aan, maar wen ik er aan? Ja dat is nog even afwachten.

Hot.

Herfst

De bomen roesten in het zieke licht
langs somber in zichzelf gekeerde grachten.
In wilde, stormdoorvlaagde regennachten
vertoont de maan een bleek, behuild gezicht

boven de lege straten, smalle schachten
waar in een onverbiddelijk gericht
de zomer langzaam voor het najaar zwicht,
terwijl de huizen op het einde wachten.

Tegen de morgen is de strijd beslecht.
Een vage geur van heimelijk bederven
heeft aan de moede wind zich vastgehecht.

Tussen een handvol dunne zonnescherven
heeft zich de zomer moeizaam neergelegd
om eenzaam en onopgemerkt te sterven.

Hanny Michaelis
uit 'Verzamelde gedichten'
Van Oorschot 2006

Triestig maar wel mooi.

Zonder titel

Een foto is bevroren tijd.

Elsa

Vroeger was er een serie op de buis. Elsa de leeuwin. Fascinerend vond ik dit. Wat een magnifiek beest en ze liep statig. Prachtig. Deze leeuwin maakt me aan haar denken. Misschien is ze een achter-achter nicht van Elsa. Je weet maar nooit.  

Van A naar B.

We liepen in Vlaardingen vandaag. Onze huisarts is verhuisd naar deze stad. Vanwege het gebrek aan ruimte in zijn oude praktijk, vertelde hij ons. Dus liepen we in Vlaardingen in een wijk die we nog niet kenden. Het is bosrijk daar. Dus we bemerkten dat de bomen nu echt aan het verkleuren zijn. Leuk! Ook omdat we nieuwe bomen in onze laan hebben staan. Deze zijn Noorse Esdoorns. Deze schijnen een prachtig bladerdek te hebben tijdens het verkleuren. Ik ben benieuwd of dit klopt. We zullen wel zien. De arts had een interessant voorstel waar Roen waar toe zou kunnen werken. Het zal wel een omscholing vergen. Dit vind Roen niet erg want het gaat dan in een richting van zijn vak wat hij nu al vrijwillig doet. Hij gaat dan de patiënten met telefoon en via mail begeleiden. Dan moet wel de leidinggevende haar fiat geven. Het klonk ons niet gek. De verzekeringen vinden het fijn als de patiënten niet opgenomen hoeven te worden. De baas is blij want de regering vindt het fijn dat er minder mensen in de WIA zitten en dat de patiënten thuis blijven en dat Roen hun quota gaat halen van personeel met een vlekje. Daar krijgt zijn baas een premie voor heb ik vernomen. Dat laatste weet ik niet zeker. Thuis heeft mijn lief al direct een aantal personen op zijn werk hiervan op de hoogte gebracht. Ik ben benieuwd. 

Een mooi portret

Deze portret heb ik genomen van een van onze metgezellen tijdens een van onze trips lang de musea trip. Het is gewoon een heel mooi portret.

Wij zoeken ons te pletter.

Roen gaat zwemmen op de Woensdag in een verwarmd bad alwaar hij samen met chrono mensen zijn oefeningen doet. Dus scheiden onze wegen en later kwam hij terug met de vraag of ik wist waar de foto was gebleven van Jesse als boegbeeld van de fluisterboot in Schiedam. Nu, als jullie eens wisten hoe vaak Jesse als model heeft gestaan en deze bevinden zich op onze computers en op de harde schijf. Dat’s zoeken. Ik heb hem nog niet gevonden maar zie toch weer eens een aantal oude foto’s. Deze is nog in ons oude huis genomen. Zij is en blijft een nieuwsgierig meisje dat open staat voor nieuwe dingen. In dit geval had ik een bellenblaas buisje gekocht en ging dus blazen. Zij vond dit toch wel erg verwonderlijk. Die rare dingen die ook nog konden zweven. Zij bekeek ze en soms zag ze scheel en probeerden ze te happen zodat ze deze kon pakken en bekijken. Nada dus. Dan maar denken “Oh, Jesse wat heb je toch van die grote tanden!”  

Een mooi bord van Corneille gescoord.

We zijn er alweer ingetrapt. Telkens, wanneer we afspreken dat we het zuinigjes gaan doen en we gaan naar de markt alwaar we de 2^de hands goederen passeren gaat het weer mis. Prompt worden we weer verliefd. Dit keer was het een heel mooi keramieken bord met een vogel van Corneille en een bord met pelikanen gemaakt door Ina Hartman voor Sanquin. Het komt bij Schoonhoven Keramiek vandaan. Ik moest vanmiddag weg. Toen ik thuiskwam had Roen al ijverig een van de borden opgehangen. Toch moeten we erg voorzichtig zijn bij de markt. Het valt me op dat telkens wanneer de bodem van de portemonnee in zicht is we dan de meest fantastische voorwerpen zien. Leren we het dan nooit?   

Het is weer wennen.

Roen is weer thuis. Hij heeft zich ziek gemeld. Het is hem allemaal teveel geworden. Het rooster was te zwaar; 6 dagen werken, één dag vrij en daarna 5 dagen werken komen te vaak voor. De populatie(patiënten) is sterk verandert. Sinds Rutte heeft gezegd dat alcoholisme geen ziekte is zijn de patiënten van een zwaardere categorie. Ook dat hij en zijn collega’s geen vaste plek meer hebben maar als flexer in het hele ziekenhuis inzetbaar zijn valt hem zwaar.  Dit alles heeft als gevolg dat Roen niet meer met plezier naar zijn werk ging en alles wordt dan te zwaar. Dus heeft hij zich ziek gemeld en godzijdank, zijn leidinggevende begrijpt dit allemaal en kan hij eerlijk tegen haar zijn. Nu is het weer wennen dat hij thuis is en gaan alle afspraken die wij hebben ook op de schop. Het onderhandelen begint weer zodat het tussen ons goed blijft. We hebben deze storm ook in het verleden doorstaan en dus lukt het ons nu ook weer. 

Hoek van Holland

Binnenkort lopen mijn lief, ik en niet te vergeten onze weledele viervoeter Jesse hier. Ik heb er nou al zin in.